#AsuultSambar :

_________________
Avatar by Someone

someone гэж байхаар нь шинэ бүлэг оруулчиж гэж горьдлоо ш дээ, тэр хаягдсан хуудсыг нэг их анзаараагүйм бна, харин юун Ребекка вэ гэж бодоод л өнгөрсөн

[center]Хэсэг 69[/center]
Бүтэж үхдэгийн даваан дээр, Ландон шатаар дээшээ өгсөн, харанхуй нүхний дээр бадамлах гэрэл өөд зүтгэнэ. Дээр хүмүүс ярилцах нь сонсогдох авч, юу яриад байгаа нь ойлгомжгүй байв. Түүний толгойд кардиналын цээжин дээр сийлсэн тамга л эргэлдэнэ.
Шороо... шороо ...
Шатны дээд гишгүүр рүү өгсөж явахад нь нүд нь бүрэлзээд, ухаан нь балартаад явчихлаа. Хоёр гишгүүр дутуу байхад ... шатнаас гулган тэнцвэр алдлаа. Уруул нь татвага хийн эхэр татаад, тохойнх нь доогуур янгинах тэр эгшинд, Ландон хөл нь шатнаас салаад, агаарт хөвөх шиг болов.
Гэнэт, хоёр Швейцар жардын чанга гар булчингаас нь шүүрэн аваад, дээш өргөв. Тун удалгүй, Ландоныг чөтгөрийн цооногоос гаргаж ирэх агшинд, эхэр татан, уушги руугаа цэвэр агаар шунан соров. Татаж гаргаж ирсэн хоёр цэрэг, түүнийг хүйтэн гантиг шалан дээр нуруугаар нь зөөлөн тавилаа.
Ландоны ухаан балраад дэн дун, хаана байгаагаа ч мэдэхгүй гиюүрнэ. Дээр одот тэнгэр, эрхэс гариг эргэлдэнэ. Нэг харанхуй дүрс дээгүүр нь сүүмэлзэнэ. Хүмүүс ярилцана. Ландон чулуун пирамидын суурь түшин хэвтэж байснаа, босох гэж оролдов. Нэг их дуугаар хараал тавих хүний дуу сонсогдох үеэс, Ландоны ухаан санаа эргэн орж, хэн болохыг нь төвөггүй танилаа.
Оливетти - Витториа руу: «Яагаад та нар энэ газрыг эхэлж олсонгүй вэ» хэмээн халаглан хашхична.
Витториа тайлбарлах гэсэн боловч Оливетти огт тоомсорлосон шинжгүй, цаашаагаа эргэж: «Цогцсыг тэндээс гарга! Байшинг нэгж!» хэмээн цаад хүмүүс рүүгээ зандрав.
Ландон дахиад л суух гэж оролдов. Чиги сүм Швейцар жардаар дүүрч, тэд сүмийн нуман хаалгыг хааж байсан хулдаасан хөшгийг хуу татан авахад, уушги нь цэвэр агаараар цэлийтэл дүүрлээ. Аажмаар ухаан мэдрэл нь эргэн эрж, өөр рүү нь дөхөж яваа Витториаг олж харлаа. Бүсгүй өмнө нь сөхрөөд, өөдөөс нь харж байгаа нь яг л сахиулсан дагина шиг байв.
«Зүгээр үү?» гэж Витториа гарыг нь барьж, судасных нь лугшилтыг чагнахад, зөөлөн цагаан гар нь дотно сайхан санагдана.
«Гялайлаа» гэж хэлэнгээ Ландон өндийж суугаад: «Оливетти галзуурах гэж байна уу» гэлээ.
Витториа толгой дохиж: «Аргагүй шүү дээ. Хоёулаа уурлуулчихсан юм чинь».
«Би уурлуулчихсан юм чинь гээч».
«Дараагийн удаа, өрсөж очоод, гэмээ цайруул даа».
«Дараагийн удаа?» Ландон гутрангуй: «Дараагийн удаа гэж байхгүй ээ. Ганц боломжоо алдчихлаа.
Витториа Ландоны цагийг харав. «Дөчин минут байна гэж цаган дээр чинь байгаа Микки хэлээд байна шүү дээ. Толгойгоо дайчлаад, дараагийн тэмдгийг олоход туслаач» гэв.
«Витториа, би хэлээд байна шүү дээ. Баримлууд алга болчихсон. Гэгээрлийн мөр чинь» гэснээ Ландон зог тусав.
Витториа зөөлөн мишээнэ.
Ландон хөл дээрээ үсэрч босоод, хүрээлэн байгаа уран баримлуудыг сонжиж эхлэв. Пирамид, од, эрхэс, тойрог зам. Гэнэт бүх юм байр байрандаа байх мэт санагдаад явчихлаа. Энэ чинь эрдмийн эхний шүтээн шүү дээ! Пантеон биш! Гэгээрлийн сүм ямар их нууцлаг, далд байсныг одоо тэр гайхаж эхлэв. Чиги сүм хэний ч үл ажиглам дуганы хажуу тасалгаанд - бараг л хананд гаргасан нүх шиг юман дотор байсан бөгөөд шороон махбодлог бэлгэдлээр дүүрсэн байлаа. Төгс гэж энэ дээ.
Ландон асар том пирамид баримлыг ширтэн, хана руу дөхөв. Витториагийн зөв байжээ. Энэ сүм эрдмийн анхны шүтээн юм чинь анхны тэмдэг болсон Иллюминатигийн баримлыг одоо болтол хадгалж байж магадгүй. Боломж байгаа юм байна шүү гэсэн сайхан бодол Ландоны толгойд гялсхийн орж, найдлагын дөл дүрсхийн бадамлав. Тэмдэг энд байгаа л бол тэр тэмдгийг дагаад, эрдмийн дараагийн шүтээн рүү очиж, алуурчныг барьж болно.
Витториа дэргэд дөхөж очоод: «Би Иллюминатигийн урлаач хэн байсныг мэдээд авсан шүү» гэв.
Ландон гайхан: «Юу гэнэ ээ?» хэмээн эргэж харав.
«Бид одоо энд байгаа аль баримал нь»
«Байзаарай, байзаарай. Чи Иллюминатигийн урлаач хэн байсныг мэдээд авчихсан гэсэн үү?» Ландон түүнийг олох гэж олон жил хичээсэн билээ.
Витториа инээмсэглэн: «Бернини л байсан юм биш үү?» гэв.
Бүсгүй буруу бодож байна гэж Ландонд бодлоо. Бернини байх боломжгүй юм. Жанлоренцо Бернини бол Микланжелогийн дараа л орох хоёр дахь гайхамшигт барималч байлаа. 1600-аад оны үед, Бернини хэн хэнээс илүү олон баримал барьжээ. Харамсалтай нь, хайж байгаа хүн нь тэр биш, нэр усгүй, алга болсон урлаач байлаа.
Витториа хөмсгөө зангидан: «Чи нэг л гайхсан шинжгүй байх чинь» гэв.
«Бернини биш ээ».
«Яагаад? Бернини чинь Галилеотой нэг үед амьдарч байсан гайхалтай бүтээлч шүү дээ».
«Тэр гайхалтай хүн маань католик байсан юм шүү дээ».
«Тэгээд юу гэж? Галилео ч бас католик л байсан шүү дээ».
«Үгүй дээ» гэж Ландон арцаад: «Галилеотой адил ч биш шүү. Галилео Ватиканы талд аргагүй болоод л орсон юм. Харин Бернини бол Ватиканы асарсан хүү нь. Орон хийдийнхэн Берниниг хайрлан хүндэлдэг байсан болохоор, Ватиканы урлагийн захирагчаар хүртэл сонгож байсан юм. Бараг л бүх амьдралынхаа турш Ватиканд амьдарсан хүн шүү дээ».
«Гайхалтай халхавч. Иллюминатигийн халхавч».
Ландон залхсан байртай: «Витториа, аан гэж бай. Иллюминати нууц барималчаа il maestro ignito буюу нууц урлаач гэдэг байсан юм».
«Тэд өөрснөө ч мэддэггүй л байсан байхгүй юу даа. Масонуудыг бод л доо, зөвхөн дээд төвшний гишүүд нь л бүх нууцаа мэддэг шүү дээ. Галилео жишээ нь Берниниг мэддэг байсан ч өөрийнх нь төлөө бусад гишүүндээ хэлээгүй ч юм билүү. Тэгвэл, Ватикан ч бас юу ч мэдэхгүй л өнгөрнө шүү дээ».
Витториагийн ярьж байгаа зүйтэй байсан ч гэсэн Ландоныг л лав үнэмшүүлж чадсангүй. Иллюминати нууц хадгалахдаа сүрхий, тал тал мэдээллийг энд тэнд хадгалдаг, гагц дээд төвшнийхөн л бүх нууцаа мэддэг байлаа. Ингэж л тэд нууцлаг үлдэж чадсан агаад ... бүх юмыг мэддэг хүн үнэндээ хуруу дарам байдаг байжээ.
Витториа цааш нь үргэлжлүүлэн: «Тийм ч учраас Бернини тэр хоёр том пирамидыг энд барьсан байхгүй юу» гэж хэлээд жоготой ёо инээмсэглэв.
Ландон пирамид руу эргэж харан толгой сэгсэрснээ: «Бернини шүтлэгтэй хүн байсан, энэ хоёр пирамидыг барьсан байх учиргүй» гэлээ.
Витториа мөрөө хавчсанаа: «Наадахаа цаанаа байгаа хавтандаа хэл» гэлээ.
Ландон эргэж хавтан дээр байгаа бичгийг уншив.
ЧИГИ СҮМИЙН БАРИМАЛ
Сүмийн архитектурыг Рафаэль, харин дотоод бүх заслыг Жанлоренцо Бернини урлав.
Ландон хавтанг хоёронтоо уншсан ч бас л үнэмшихгүй байлаа. Жанлоренцо Бернини бүтээлээ Онгон Мариа, сахиулсан тэнгэр, бошигот найдангууд, Папад л зориулж байснаас юугаа хийж энд, пирамид барьж байх билээ?
Ландон сүндэрлэн буй аугаа том пирамидыг мэлийн зогсоно. Тус бүр гялалзсан зууван медалионтой хоёр том пирамид байх ба одод, одон зурхайн ордны тэмдгүүд гээд л огт христийн бус тэмдэг дүүрэн. Дотоод бүх заслыг Жанлоренцо Бернини урлав. Хэрэв энэ бичиг үнэн бол Витториагийн зөв байлаа. Хэрэв Бернини Иллюминатигийн нууцлаг урлаач байсан бол түүнээс өөр хэн ч энэ сүм дотор байгаа баримлуудыг урлаагүй байж таарна. Хэрэв тийм бол юу болох байсныг Ландон бодохоос бэрхшээв.
Бернини Иллюминатус байжээ.
Бернини Иллюминатигийн амбиграм тамгуудыг урлажээ.
Бернини Иллюминатигийн Гэгээрлийн мөрийг засжээ.
Ландон ярих ч завгүй бодно. Энэ өчүүхэн Чиги сүмд дэлхийд алдартай Бернини ирээд, эрдмийн дараагийн тахил руу Ромыг хөндлөн гулд заасан баримал барьсан гэж үү дээ?
«Бернини гэж би л лав зүүдэлж ч чадахгүй юм байна» гэлээ.
«Ватиканы алдарт барималчаас өөр хэн Ром даяар хэрсэн Гэгээрлийн мөрийг засах гээд католик сүмүүдээр хэсч явах юм бэ? Энгийн нэгэн бол яав ч чадахгүй шүү дээ».
Ландон тэр тухай бас л бодож байлаа. Тэгээд нөгөө хоёр пирамид руу харж аль нэг нь тэмдэг байж болох уу гэж бодно. Хоёулаа ч юм уу? «Хоёр пирамид өөд өөдөөсөө харчихсан байх» гэж Ландон бувтнан яахаа мэдэхгүй ажна. «Хоёулаа яг ижилхэн юм, ёстой мэдэхгүй юм даа» гэв.
«Бидний хайж байгаа юм пирамид биш байх аа».
«Байгаа ганц баримал нь л энэ хоёр байна шүү дээ».
Витториа - Оливетти туслахуудтайгаа үймэлдэн буй чөтгөрийн цооног тийш зааж байна.
Ландон Витториагийн гарыг дагуулан ажсан боловч эхэндээ юу ч харсангүй. Гэтэл үймэлдэх цэргүүдийн нэг нь хөдлөх тэр агшинд, араас нь цагаан гантиг гялсхийн бултайв. Араас нь гap, цээж, баримлын нүүр цухуйсаар — хүний галбиртай хоёр дүрс тодроод ирлээ. Ландоныгийн зүрх нь огшоод явчхав. Тэр пирамид, чөтгөрийн цооног хоёрыг л ажаад цаана нь байсан тэр хөшөөг анзаарсан ч үгүй. Тэгээд, гүйхээрээ алхлан тасалгааг хөндлөн гулд туулаад, үймэлдэх хүмүүсийн дэргэдүүр өнгөрч, хөшөө рүү ойртохдоо, гайхалтай нарийн дүрсэлсэн нүүр, уран зохиомж, салхинд дэрвэх мэт хувцас гэх мэт Бернинигийн бүтээлийн хэв шинжийг тодорхой ажиглаж эхлэв. Тулж очсоныхоо дараа мань хүн хөшөөнд дүрсэлсэн хоёр этгээдийг таньж, аяархан дуу алдав.
Витториа ард нь ирмэгцээ: «Энэ хоёр чинь хэн юм бэ?» гэв.
Ландон баримлыг биширсэн хэвээр Хабаккук, ангель хоёр хэмээн сонсогдох төдий бувтнав. Энэ бол Бернинигийн нэлээн алдартай бүтээлүүдийн нэг, урлагийн түүхийн зарим номд хүртэл орсон байдаг ажээ. Ландон энэ баримал энд байдгийг мартчихсан байв.
«Хабаккук гэнэ ээ?»
«Ертөнц мөхөхийг зөгнөсөн хамба».
«Энэ - нөгөө тэмдэг мөн үү?»
Ландон бишрэнгүй толгой дохино. Амьдралдаа хэзээ ч ийм итгэл төгс байсангүй. Энэ Иллюминатигийн анхны тэмдэг байлаа. Эргэлзэх зүйл алга. Эрдмийн дараагийн тахилыг зүг чиглүүлэх баримлыг ямар нэгэн байдлаар «заасан» байх ёстой гэж Ландон бодож байсан ч бүр ийм илт байх юм гэж бодсонгүй. Ангель, Хабаккук хоёр хоёулаа гараа сунган, алсад чиглүүлсэн байв.
Ландон инээвхийлэн: «Тийм ч бэрх биш юм байна шүү» гэлээ.
Витториа нэлээн эргэлзэнгүй: «Энэ хоёр чинь өөр өөр зүг рүү заагаад байна шүү дээ. Ангель нэг зүг рүү, харин нөгөөх нь нөгөө зүг рүү нь» гэв.
Ландон хөхрөв. Хоёр баримал хоёулаа яг эсрэг зүг рүүгээ зааж байлаа. Гэхдээ Ландон үүнийг ойлгочихсон, зөв зүгээ олчихсон байсан болохоор, хаалга руу хурдан хурдан алхаллаа.
«Хаачихна вэ?» гэж Витториа хойноос хашхирав.
«Байшингийн гадаа гаръя» гэж Ландон хэлээд, хөл нь хөнгөрөн, хаалга руу гүйн одлоо. «Баримал хаашаа зааж байгааг очиж харъя» гэв.
«Хүлээ л дээ! Чи аль хурууг нь дагахаа яаж мэдээд байгаа юм бэ?»
«Шүлэгээ сана л даа» хэмээн явуут дундаа хашхирав. «Сүүлийнх нь мөрийг!»
«Ангель бүр ариун эрлийг чинь заана?» Бүсгүй эргэн харж ангелийн зааж байгаа зүг рүү харснаа: « Өө, нээрэн тийм шүү дээ, би гэж тэнэг, санасангүй шүү» гэж бувтналаа.
Гунтер Глик, Чинита Макри хоёр дэль Пополо талбайн харанхуй буланд, ВВС-ийн мухлаг тэргээ зогсоожээ. Дөрвөн Альфа Ромео ирсний дөнгөж дараахан, үйл явдлын халуун мөрөөр мөшгөхөөр амжиж иржээ. Чинита юу болоод байгааг ойлгоогүй боловч камераа бариад, бичлэгээ хийж байв.
Глик, Чинита хоёр дөнгөж ирмэгцээ л дөрвөн Альфа Ромеогоос хүдэр залуус үсрэн гарч ирээд, сүмийг тойрон хамгаалалтад авахыг харлаа. Зарим нь зэвсгээ бэлэн барьжээ. Арай ахимаг нэг нь нөгөө хэдээ удирдан, сүмийн урд хаалга руу давшлан очиж, дааман хаалганых нь цоожийг дэлбэлж орхив. Гэхдээ, Чинита юу ч сонсоогүйг бодоход, дуу намсгагч хэрэглэсэн бололтой. Нөгөө цэргүүд сүм рүү нэвтрэн орлоо.
Чинита машиндаа суугаад, сүүдэрлэг газар нуугдсан хэвээрээ зурагаа авъя гэлээ. Буу бол буу, дээрээс нь тэдний байгаа газраас болж байгаа бүх үйл явдал тов тод харагдаж байв. Глик ч төдийлөн арцсангүй. Тэгтэл, нөгөө залуус сүмийн үүдээр орж гаран үймэлдэж, бие бие рүүгээ хашхирч ярилцана. Тэр залуус ойр орчмоо нэгжиж эхлэхэд нь, Чинита камерынхаа линзийг тохируулан татав. Бүгд энгийн хувцастай ч гэсэн цэргийн хүмүүс гэдэг нь илт. «Тэд хэн юм болоо» гэж бүсгүй асуув.
«Мэддэг сэн бол ч» гэж Глик хэлснээ: «Чи бичлэг хийж байна уу» гэв.
«Нэгд нэгэнгүй».
Глик: «Пап тодрохыг сахиж хүлээж суумаар л байна уу?» хэмээн тохуурхан асуув.
Чинита юу хэлэхээ мэдсэнгүй. Ямар нэгэн юм энд болоод байгаа нь тодорхой ч, сонирхол татсан юм заримдаа энгийн, ямар ч ач холбогдолгүй байх тохиолдол байдгийг, олон жил сэтгүүлч дагаж явсан туршилгаараа мэдэж байлаа. «Юу ч биш байж магадгүй шүү дээ. Чиний сонссон юмыг сонсчхоод, шалгаж яваа ч юм билүү. Хуурмаг түгшүүр байж болно шүү дээ».
Глик бүсгүйн гарыг татан: «Тийшээ тат даа» гээд сүмийн ар тал руу заав.
Чинита камераа шатны дээгүүр чиглүүлэн, сүмээс гарч яваа эрийг: «Сайн уу, хө» хэмээн зураглаж гарав.
«Хэн гэдэг дэгжин залуу вэ?»
Чинита камераа татан дурандсанаа: «Өмнө нь хараагүй л хүн байна» гэв. Тэгээд камераараа бүр ойрхон татаж нүүрийг нь хараад: «Гэхдээ, энэ хүнтэй дахиад дайралдвал би л лав гайхахгүй дэг» гэлээ.
Роберт Ландон сүмийн гаднах шатаар доош матиран, өмнөх талбайн гол руу алхална. Харуй бүрий болж, хаврын наран өмнөд Ромд оройхон шингэж байлаа. Нар байшингуудын цаагуур орж, сүүдэр нь талбай дээгүүр суналзан мөлхөж байв.
«За, Бернини гуай. Ангель чинь, тэгээд, хаашаа заагаад байгаа юм бэ дээ?»
Дөнгөж гарч ирсэн сүмийнхээ байршлыг эргэж хараад, Чиги сүмийн дотор талыг санаандаа төсөөлөн, ангелийн зааж байгаа зүгийг олох гэж бодолхийлнэ. Огт эргэлзээгүйгээр, тэр наран шингэж буй өрнө зүг рүү хараа сунгав. Цаг урссаар.
«Баруун өмнө» гэж өөртөө хэлээд, харааг нь хаагаад байгаа дэлгүүр, байшингуудын дээгүүр харах гэж өндөлзөнө. «Дараагийн тэмдэг тэр хавьд л байгаа даа».
Тархиа дайчлан байж, Ландон Италийн урлагийн бүх түүхийг хуудас хуудсаар нь эргэн санах гэж оролдоно. Хэдийгээр, Бернини алдартай уран барималч ч гэсэн, бүтээсэн бүх баримлыг нь, мэргэжлийн хүн байсан ч, нэгд нэгэнгүй тоочин санахын аргагүй олон билээ. Гэхдээ, анхны тэмдэг Хабаккук, Ангель хоёр гэдэг баримал харьцангуй олонд танигдсан бүтээл байсан болохоор, хоёр дахь тэмдэг нь бас л санаанд тод байх нэгэн бүтээл байж магадгүй хэмээн найдна.
Шороо, хий, гал, ус. Шороо-г нь - Шороон сүм дотор, ертөнцийн мөхлийг зөгнөсөн бошигот Хабаккукийг олчихсон байв.
Хий дараагийнх нь. Ландон тархиа гашилгана. Хийтэй холбоотой Бернинигийн ямар нэг бүтээл! Бодоод бодоод олдохгүй байх авч, дотроо тун урамтай байв. Би Гэгээрлийн мөрөөр явж байна! Одоо болтол байж л байгаа юм байна шүү дээ!
Ландон байшингуудын дээгүүр, баруун өмнөш өнгийн харвал сүмийн орой, цамхгаас өөр юм огт харагдахгүй ажээ. Газрын зураг хэрэгтэй. Эндээс баруун өмнөш ямар сүм дуган байгааг олж чадвал, аль нэг нь сэдэл өгч магадгүй гэж Ландон бодлоо. Хий. Бернини. Баримал. Хий. Бодооч!
Ландон буцаж шатаар өгсөж явахдаа Витториа, Оливетти хоёртой дайралдав.
«Баруун өмнөш. Дараагийн сүм эндээс баруун өмнөш байгаа» хэмээн Ландон үглэнэ.
«Энэ удаад итгэлтэй байна уу, та?» гэж Оливетти их л хүйтэн асуув.
Ландон тэрийг нь тоосонгүй: «Газрын зураг хэрэгтэй байна, Ромын бүх сүм хийдийн байршлыг харуулсан зураг хэрэгтэй байна» гэлээ.
Захирагч хүрлийсэн царайгаа огт хувиргалгүй, Ландоныг хэсэг ажиглан зогсов.
Ландон цагаа харснаа: «Хагас цаг л үлдээд байна шүү дээ» гэлээ.
Оливетти, Ландоны хажуугаар нь гарч сүмийн өмнө зогсоосон машин руу алхахад нь, газрын зураг олж ирэх нь үү гэмээр байв.
Витториа гайхан: «Ангель баруун урагшаа зааж байгаа юм уу? Баруун урд ямар ямар сүм байдгийг мэдэхгүй юү?» гэв.
Ландон эргэж талбай руу харангаа: «Би байшин дээгүүр харж чадахгүй байна. Би Ром дахь сүм хийдийн тухай сайн мэдэхгүй» гэлээ.
Витториагийн нүд нь том болон, гайхсан байртай: «Юу гэнэ ээ?» гэв.
Ландон шатаар өгсөн, талбай руу эргэж харлаа. Нэлээн дээшилсэн болохоор, алсын бараа овоо гайгүй харагдах болов. Гэхдээ, л хотын бараа тун барагтай үзэгдэнэ. Аргаа баран, эргэн тойрноо нэг харснаа, хэрэгтэй юмаа оллоо. Тэнд дээшээ зургаан давхар өндөр, сарнай хээтэй гол цонхных нь дээгүүр, сүмд тулгаж барьсан барилгын шаталсан тавцан байх агаад тэнд гарвал, талбай тойроод байгаа байшингуудын дээгүүр харж болох байлаа.
Чинита Макри, Гунтер Глик хоёр талбайн нөгөө захад, машиныхаа салхины шилэнд нүүрээ наачих шахан сууж байв.
«Чи бичлэг хийж байна уу» гэж Гунтер асуулаа.
Макри шатаар өгсөж яваа эрийн зүг камераа сунгана. «Хүн аалз гэхэд арай л гоё хувцас өмсчихсөн давхиж явна даа».
«Доор нь байгаа Аалзхай авхай нь хэн бэ?»
Чинита шатны доох нь байгаа шаавай хүүхнийг харснаа: «Чи мэдээд авмаар байгаа биз дээ?» гэв.
«Чи редактор руу ярих юм биш үү?»
«Болоогүй ээ. Жаахан харъя. Цуурганыг орхиод явчихсан хүмүүс чинь дуулгах сонинтой болсныхоо дараа ярихгүй бол болохгүй шүү дээ».
«Нэг зөнөгийг тэнд тонилгочихсон гэж чи нээрэн бодоод байгаа юм уу»
Чинита хөхрөн: «Чи ер нь тамд унах чинь тодорхой юм байна даа» гэв.
«Гэхдээ, Пульцерийн шагналаа аваад л унана даа».

_________________
Avatar by Someone

_________________
Avatar by Someone

хий гэсэн юм чинь нисдэг тэрэгнээс л шидэх байхаа тэгэхгүй бол ийм олон хүний дунд яаж кардиналыг хороочоод зугтахавдээ.
Someone-доо баярлалаа

Үйл явдал нь галзуу хурдан болж байна. Талбай дээр байгаа тэр олон хүний дээрээс шидэхгүй байлгүй дээ.

_________________
Үнэн үг уран гоё байдаггүй.

_________________

ажил хэрэг ч жинхэнэ өрнөж бна даа, баярлалаа

Даам барааван өглөө оруулдаг хэсгээ оруулаарай. Цаг 9.30 болсон байна шүү Some

_________________
Survived after...

[center]Хэсэг 74[/center]
Ландон хайж яваа юмаа, элбэг арван алхмын цаанаас олж харлаа. Бернинигийн Өрнийн салхи гэх цагаан өнгийн зууван чулуун хавтан - талбайг бүрхсэн бусад саарал гантигаас илэрхий ялгаран байхыг Витториа ч бас харжээ. Бүсгүйн гар татавхийхийг Ландон мэдрэв. «Аажуухан гэм. Пиранха миранхагаа хий!» гэж Ландон шивнэв. Витториагийн атгасан гар суларлаа.
Хавтан руу дөхөх тусам бүх юм гайхалтай хэвийн байх шиг санагдана. Талбайн хүрээ дотор жуулчид гайхдагаараа гайхацгааж, хандмаа нар хөөрөлдөж, нэг жаахан охин гэрэлт хөшөөний доор суусан тагтаанд будаа цацна.
Ландон Миккитай цагаа харах гэснээ болив. Цаг тэртээ тэргүй бараг болчхоод байлаа.
Ландон, Витториа хоёр алхаагаа удаашруулсаар, Бернинигийн Өрнийн салхи дээр очиж, ерийн жуулчид талбайг сонирхож яваа мэт энгийн байдалтай зогсов.
Өрнийн салхи хэмээн Витториа хавтан дээрх бичгийг уншлаа. Ландон зууван хавтан дээр зогсож, доош харна. Энэ хавтанд ач холбогдол огт өгч байгаагүйгээ бодохоор: «Ямар гэнэн байсан юм бэ?» гэж бодогдоно. Урлагийн түүхийн нэг ч номдоо, Ромд хийсэн олон аяллынхаа нэгэнд нь ч Бернинигийн Өрнийн салхи-д, өнөөг хүртэл ач холбогдол өгч байсангүй ажээ.
Гурван тохой орчим зууван, гантиг дээр Өрнийн салхийг ангель мэт төрхтэй болхидуухан дүрсэлсэн байв. Бернини тэр ангелийн амнаас бурхны амьсгаа - Ватиканаас гадагш хүчтэй салхи үлээж байгаа маягтай дүрсэлжээ. Энэ бол эрдмийн хоёр дахь махбод Хий-нд бүтээсэн Бернинигийн өргөл байжээ. Ландон харах тусам шинэ шинэ онцлог нээж байв. Ангелийн амнаас таван амьсгаа гарч байгаагаар зуржээ ... нөгөө л тав! Түүнээс гадна, хоёр ширхэг гялалзах од байлаа. Тэр Галилеогийн тухай санав. Хоёр од, таван амьсгал, пирамидууд, зуувангууд,тэгш хэмүүд. Толгой нь элдэв бодол, таамгаар дүүрнэ.
Витториа Ландоныг хөтлөөд, нөгөө хавтангаас холдож орхив. «Нэг хүн бид хоёрыг дагаад байх шиг байна».
Ландон гайхан: «Хаана?» гэв.
Витториа хариу хэлэлгүй, гучин алхам орчим явангаа, Ватиканы ордны бөмбөгөр оройг заан, Ландонд юм хэлж байгаа юм шиг дүр үзүүллээ. «Талбай дээр ирснээс хойш л дагаад байгаа юм», гэснээ тун санамсаргүй мэт эргэж харснаа: «Байж л байна, яваад байгаарай» гэв.
«Нөгөө хассассин уу?»
Витториа толгой сэгсрэн: «Иллюминати арай ч ВВС-ийн камер барьсан хар хүүхэн хөлслөөгүй байлгүй дээ» гэлээ.
Гэгээн Петерийн ордны сүмийн хонх чих дүлийртэл чанга цохилж эхлэхэд, Ландон, Витториа хоёр цочин түгшиж, царай нь хувьсхийнэ. Цаг болжээ. Тэр хоёр камер барьсан хүүхнээс алдуурах гэж хавтанг бараг нэг бүтэн тойрсноо, одоо харин хавтан руугаа эргээд чиглэв.
Чанга чанга царгих сүмийн хонхыг эс тооцвол, бүх юм байдгаараа л байлаа. Жуулчид гайхдагаараа гайхацгаана. Орон гэргүй нэг согтуу гэрэлт хөшөөний зүг гэлдэрнэ. Нөгөө охин тагтаагаа тэжээсэн хэвээр. Нөгөө сурвалжлагч алуурчныг үргээж орхисон юм болов уу гэж Ландон бодлоо. Үгүй байх аа, гэж өмнөх бодлоо орхин, танай кардиналуудыг хэвлэлийн баатар болгоод өгнө өө гэж алуурчны хэлснийг санав.
Сүмийн хонх есөн удаа цохилж дуусмагц, хүн бүрийн чихний хэнгэргийг чанга чанга балбаж байснаа гэнэт больчихсон болоод тэр үү, талбай гэнэт нам гүм боллоо.
Гэтэл, анир чимээгүйг, жаал охин аймшигтай цочин хашхирах дуу эвдлээ.
[center]Хэсэг 75[/center]
Охин дээр хамгийн түрүүнд Ландон гүйж очив.
Хөөрхий охин айсандаа зэвхийж хөшчихсөн, гэрэлт хөшөөний доорх одон дээр суусан навсгар хар согтуу руу хуруугаараа зааж байлаа. Тэр хүн, харваас, Ромын орон гэргүй пөөнөгөрүүдийн нэг: нүүрнийх нь өмнүүр ширэлдсэн саарал үс нь унжсан, хир даг болсон цувны тамтаг эгэлдрэглэсэн байв. Хашхирч байсан охин олны дунд ороод, алга боллоо.
Ландон тэр согтуугийн зүг ухасхийв. Харанхуй бүрийд, согтуу пөөнөгөрийн цувны тамтаг нойтон үзэгдвэл ... хүний халуун цус нэвчин, урсч байлаа.
Бүх юм нүд ирмэхийн зуур болж өнгөрөв...
Хөгшин салганан салганасаар, эгц урагшаа татганан унав. Ландон ухасхийсэн ч, амжсангүй... Хөөрхий өвгөн нүүрээрээ талбайн чулуун шалыг тасхийтэл мөргөн, үхэтхийн уналаа... Тэгээд, огт хөдөлсөнгүй.
Ландон хажууд нь гүйн ирээд, сөхрөн суух агшинд Витториа ч гүйцэж ирлээ. Хэлмэн цочсон олон хүн тэднийг тойрон бужигнав.
Витториа хуруугаа гүрээнийх нь судсан тавьж үзээд: «Судас нь цохилж байх шиг байна. Эргүүл дээ» гэв.
Ландон өвгөний мөрөөс нь угзарч, биеийг нь эргүүлэхэд, эгэлдэрсэн хувцас нь сулбайн гулсав. Нурууг нь нүцгэлэн, цамцыг нь доош нь угз татваас, нурууных нь яг голд арьсыг нь цоо түлсэн мөр байлаа.
Витториа түүнийг буцааж угзран, биеийг нь эргүүлэв.
Ландоны, нуруу хүзүүнийх нь заагт зүүгээр хатгачхав уу гэмтэй, ухаан мэдрэл нь огшоод явчихлаа. Цээжин дээр сийлсэн тамга энгийн мөртөө, аймшигтай байв.
Хий
«Хий!» гэж Витториа уншаад: «Зайлуул, энэ нөгөөдөх чинь байна шүү дээ» хэмээн сулхан хэлэв.
Хаанаас ч юм бэ Швейцар жардын цэргүүд цутган ирж, олон түмнийг хориглон, энд тэндгүй захирамжлан, харагдаж үзэгдэлгүй алга болсон алуурчны эрэлд гарав.
Ойр байсан хүмүүсийнх нь яриагаар бол, харавтар арьстай нэгэн залуу энэ гуйлгачинд хичээнгүйлэн тусалж, талбайн нэг захаас түшиж ирээд, бүр дэргэд нь хэсэг суун, халамжилж байснаа, гэнэт олны дунд уусан алга болжээ.
Витториа хөгшний хувцсыг хэвлийгээс доош тайчин үзвэл, тамганы хоёр хажууд, хавирганых нь доод талд, цоолсон шарх байна. Бүсгүй өвгөний толгойг гэдийлгэн, хиймэл амьсгаа хийлээ. Өвгөний ам руу дөнгөж үлээтэл, хоёр уушгинд нь гаргасан цоорхойгоор, яг л халим загас ус цацах мэт, цус цацран олгойдож, Ландоны нүүр рүү үсчлээ.
Витториа хийсэн үйлдэлдээ өөрөө цочин, давхийж: «Яана аа? Уушгийг нь... цоолчихсон байна шүү дээ!» гээд суунтусав.
Ландон нүдээ арчаад, цус гожигдох хоёр нүхийг элий балай юм шиг мэлийнэ. Кардиналын уушгийг хөнөөчихсөн байв.
Швейцар жард ирэхэд, Витториа хүүрийг цувных нь тамтагаар хучиж байлаа.
Ландон босох гэтэл газар дайвалзлаа. ВВС-ийн камер барьсан хүүхнийг дэн дун олж харав. Тэр камераа мөрөн дээрээ тавиад, тэдэн рүү чиглүүлэн, бүхнийг нэгд нэгэнгүй бичиж авч байлаа. Тэгснээ, Ландонтой харц тулгараад, муур шиг нэг мурилзаад, алга болчихлоо.
[center]Хэсэг 76[/center]
Чинита Макри гүйхээрээ ирлээ. Насаараа хүлээгээд олдохгүй үнэтэй бичлэг хийжээ.
Гэгээн Петерийн талбай дахь олны дундуур шурган гүйхэд, видео камер нь хүнд гэж жигтэйхэн санагдана. Хүн бүр л зам хөндөлсөн, эсрэг зүг рүү нь явах шиг ... зөрөөд ч байгаа юм шиг ... барьж авах гээд ч байгаа юм шиг. Макри аль болох хурдан, хэргийн газраас холдохыг хичээнэ. Нэхмэл пиджактай эртэй харц тулгарсан - удахгүй, хүмүүсээ хойноос нь илгээнэ .., нэхээд ирэх вий.., хар хувцастай баахан хүн ... олны дундаас ... энд тэндээс нь гэнэт гарч ирэх вий... гэж эмээнэ.
Макри дөнгөж сая маш чухал баримт буулгаж авсан боловч яг юу бичээд авснаа сайн мэдэхгүй эмээж явлаа. Нас барсан тэр хүн нөгөө кардиналуудын нэг мөн болов уу? Гликийн яриад байсан, нөгөө учир нь олдохгүй утасны яриа бараг л үнэн болж байгаа хэрэг үү?
ВВС-ийн машин руу эрчээрээ гүйж яваа бүсгүйн өмнө, гэнэт ... юу ч хийхэд бэлэн, шийдчихсэн байртай, цэрэг маягийн нэгэн залуу халз гараад ирэв. Тэр хоёрын харц тулгараад, хоёулаа зогтусав. Эгшин зуур залуу гар холбоогоо өргөн, ямар нэг юм ярилцаад авлаа. Тэгснээ, бүсгүйн зүг шийдэмгий алхахад, Макригийн зүрх амаараа гартал айж, олны зүг хойшоо алхлаа.
Хүнд том хөл гар бүсгүйг нөмрөн авахын өмнөхөн, бичлэг хийсэн хуурцгаа камераас гаргаж, нурууныхаа орчим, бүсэндээ түргэхэн хавчуулаад, хувцсаараа хааж амжив. Махлаг болохоор, хүн анзаарсангүй бололтой, тарган гэдэгтээ амьдралдаа анх удаа, энэ эгшинд л баярлаж үзлээ. Глик, чи муу хаана байна аа!
Өөр нэг цэрэг зүүн талаас нь нөмрөн ирэв. Макри хурсан олны зүг алхсаар, хоосон хуурцаг гаргаж ирээд, камертаа шургуулж орхив. Бусдыг нь бурхан мэдэх хэрэг ...
ВВС-ийн мухлаг тэрэгнээс гучхан алхмын наана, элгээ эвхсэн хоёр залуу бүсгүйн замыг хөндөлсөн, давшилж явлаа.
«Хуурцагаа өг! Өгөөч!» гэж араас нь нэг залуу зандрав.
«Үгүй шүү» гэж Макри мөчөөгөө өгөлгүй, гараараа камераа халхлан зогсов.
Нэг залуу пиджакийнхаа хажуу талыг дэлгэн, сугандаа зүүсэн буугаа харууллаа.
«Тэгээд бууд л даа» гэж Макри хэлснээ, ямар зоригтой хэлчхэв ээ гэж өөрөө гайхав.
«Хуурцаг аа!» гэж эхний залуу давтан шаардана.
Золигийн муу Глик хааччихав аа? Макри байдаг чадлаараа: «Би ВВС-ийн зураглаач байна. Чөлөөт хэвлэлийн хуулийн 12 дугаар зүйлийн дагуу энэ бичлэг бол Британий өргөн нэвтрүүлгийн корпорацын (BBC) өмч мөн!» хэмээн хашхирав.
Хоёр залуу түүнийг огт ажрахгүй зогсож байснаа, буутай залуу нь урагш нэг алхан: «Би Швейцар жардын дэслэгч байна. Таны зогсож буй улсын өмчийн тухай Ариун лүндэнгээр таныг нэгжиж, шаардлагатай эд зүйлийг хураан авч болно» гэлээ.
Хүмүүс тэднийг бүчин шавах шинжтэй болов.
Макри мөчөөгөө өгөлгүй: «Би Лондонд байгаа редактортайгаа зөвлөхгүйгээр ямар ч тохиолдолд энэ бичлэгийг та нарт өгөхгүй. Та нар ...», гэтэл яриаг нь таслан, нөгөө хоёр цэргийн нэг нь бүсгүйн гараас камерыг шүүрч аваад, нөгөө нь хоёр гарыг нь ард нь мушгиж зөрүүлээд, Ватикан руу түлхэв. Солиотой юмнууд хэмээн нэг залуу нь бувтнан, хурсан олны дундуур тууж явлаа.
Макри битгий л намайг нэгжиж, хуурцгийн минь олчхоосой гэж бодно. Редакц руу дамжуултлаа хуурцгаа хадгалж чадвал ч...
Гэнэт санаанд оромгүй юм боллоо. Олны дундаас нэг эр гарч ирээд, нуруунд нь наалдангаа, цамцных нь ар хормойг сөхөн, хуурцгийг нь авчхав. Бүсгүй хашхирдгийн даваан дээр болилоо. Ард нь амьсгаагаа түгжиж улайсан Гунтер Глик зогсоод, нүдээ нэг ирмэснээ олны дунд уусан алга боллоо.
[center]Хэсэг 77[/center]
Роберт Ландон Папын бичгийн өрөөтэй залгаа, угаалгынх нь өрөөнд нүүрээ угааж байв. Нүүр, уруул руугаа цацагдсан цусыг дахин дахин угаана. Тэр өөрийнх нь цус биш, харин хэдхэн хормын өмнө, Ватиканы өмнөх талбайд, олны нүдэн дээр зэрлэгээр хөнөөгдсөн кардинал
Ламазэгийнх байлаа. Эрдмийн шүтээний өмнөх онгон тахил. Хассассин заналаа гүйцээсээр л байв.
Ландон толинд нүүрээ харвал, шал арчаагүй харагдлаа. Нүд нь бүлцийж гархилаад, хацар нь хонхойн харлачихжээ. Алтан тоногтой хар гантиг ханатай, хөвөн даавуун алчуур, анхилуун саван цөм бүрэн тансаг сайхан өрөөнд ганцаараа зогсоно.
Цусанд будагдаж, түлэгдсэн тамга ой тойноос нь гардаггүй. Хий гэх тамга нүдэнд нь харагдсаар. Өглөөнөөс хойш, Иллюминатигийн гурван тамгыг нүдээрээ үзлээ ... цаана нь бас хоёр байгаа.
Хаалганы гадаа, Оливетти, Рошер занги, камерлинго гурав юу хийхээ ярилцах нь сонсогдоно. Антиматерийг хайх ажил ахицгүй байгаа шинжтэй: харуулууд хайж олсонгүй, эсвэл
Иллюминатигийнхан Ватиканд Оливетти захирагчийн бодсоноос илүү гүнзгий нэвтэрсэн бололтой.
Ландон гар нүүрээ арчаад, жорлон хайсанд, суултуур харагдсангүй, харин зүгээр л нэг суулга байх ажээ. Тагийг нь онгойлгоод, дэргэд нь зогсов. Сэтгэлийн гүнээс нь харуусал оргилон, ясанд янгинаж, чөмөг царцтал гансарна. Гэнэт гэнэт юм дараа дараагаар болж, тэр бүрт нь сэтгэл эмтэрсээр, зүрх нь байдгаараа тамирджээ. Нойр хоолгүй, нойтон зэлмүүн гүйж, тамлуулж, тарчилж, алуулсан хүний хөрж амжаагүй хүүрийг харж цочин цочирдсоор, сэтгэл нь тартагтаа тултал туйлджээ. Гэхдээ л, энэ бүх үйл явдлын эцэст учирч магадгүй аюулыг бодохоор, тайван байж чадахгүй байлаа.
Бод л доо гэж өөртөө тушаавч, бодоод бодоод бодийн шийр дөрөв гэдэг л болоод байлаа.
Гиюүрч байснаа, гэнэт эргэн тойрноо харав. Байна гэж зүүдэлж ч байгаагүй газраа байх ажээ. Хөөх, энэ чинь Папын жорлон! Тэгээд, би Папын жорлонд бие засч байна, хэхэхэ... хэмээн бодсоноо хөхрөв. Папын ариун ширээ.
Лондонд, ВВС-ийн техникч хиймэл дагуулаас дамжуулж авсан бичлэгээ хуулаад, хяналтын өрөөгөөр дамжиж, Ерөнхий редакторын өрөөнд ороод, VCR тоглуулагчид нь хийгээд, ажиллуулах товчийг дарлаа.
Бичлэг гүйж эхлэхэд, техникч бүсгүй - Ватикан хийдээс Гунтер Глик энэ бичлэгийг явуулж, ВВС-ийн фото архив - Гэгээн Петерийн талбай дээр нөгчсөн тэр хүнийг зөв таньсан зэргийг хэг ёг тайлбарлав.
Ерөнхий редактор өрөөнөөсөө, хар хурдаараа гүйн ирж, хүн болгоныг сандчуулж эхлэв. Редакцад урсгалаараа явж байсан бүх ажил гэнэт зогслоо.
«Таван минутын дараа бичлэгийг шууд цац! Кординаторууд, та нар холбоогоо бэлэн барьж бай. Ёстой гоё сурвалжлага, дүрстэйгээ байна шүү!!!»
Маркетингийн зохицуулагч нар ч гүйлдэж эхэллээ.
«Бичлэгийн урт?» гэж нэг нь хашхирав.
«Гучин секундийн бичлэг» гэж ерөнхий редактор хариулав.
«Агуулга?»
«Хүн амины хэргийн шууд сурвалжлага».
Зохицуулагч жаахан гайхсан байдалтай: «Ашиглах, лицензийн үнэ?»
«Нэг удаад сая ам.доллар».
Зохицуулагч гайхсанаа: «Юу гэнэ ээ?» гэв.
«Дүлий юм уу, чи! Би ч гуйлгамаар байна шүү. CNN, MSNBC, тэгээд нөгөө гурван том нь! Утастаад превьюг нь үзүүл. BBC энэ бичлэгийг үзүүлэхээс өмнө таван минут бодох хугацаа өг!»
«Юу болоо вэ, чөтгөр гэж? Манай ерөнхий сайдыг амьдаар өвччихөө юү?» гэж нэг нь тэсэлгүй асуув.
«Түүнээс ч сонин юм болоод байна аа» гэж ерөнхий редактор хариуллаа.
Яг энэ эгшинд, Ромын хаа нэгтээ хассассин тавлаг сайхан буйдан дээр жаргалдаа умбан лаглайна. Домогт энэ газрыг бахдан гайхна. Би Гэгээрлийн сүмд сууж байна, Иллюминатигийн ноохой. Олон зуун жилийн турш энэ ноохой эндээ байсаар л байж дээ.
Тэгээд, өмнө нь холбогдож байсан ВВС-ийн сурвалжлагч руугаа залгав. Дэлхий даяар хамгийн цочром мэдээг сонсох цаг боллоо.

_________________
Avatar by Someone

_________________
Avatar by Someone

_________________
Avatar by Someone

Гар чийдэн барьж яваа ч, Гэгээн Петерийн ордны түнэр харанхуйг бүрэн гэрэлтүүлж яагаад ч чадахгүй ажээ. Толгой дээр, тэртээ хол, том бөмбөгөр адар хүнхийх агаад Витториад одгүй шөнө далайд хөвөх шиг хов хоосон санагдана. Бүсгүй - Швейцар жардын харуулууд, камерлинго нарыг даган алхана. Тээр дээр тагтаа дуугарч, cap сүр хийх сонсогдоно.
Бүсгүйн жихүүдсийг мэдсэн юм шиг, камерлинго гараа сунган, мөрөн дээр нь тавихад, хүчтэй чадал дамжаад ирэх шиг боллоо. Камерлинго - одоо хийх гэж байгаа ажилд нь чухал хэрэгтэй урам зориг өгөх шиг болов.
Яах гээд байгаа юм болоо гэж бүсгүй бодсон оо, солиотой юм гэж өөртөө үглэв.
Гэхдээ л, хэчнээн айж бэмбэгнэж байсан ч, хийхээс өөр арга байхгүй гэдгийг ойлгож байв. Камерлингог шийдвэр гаргах хэрэгтэй, харин шийдвэр гаргахад - Ватиканы доод хонгилд байгаа авсанд булшлагдсан мэдээлэл хэрэгтэй байлаа. Юу болох бол гэж бүсгүй эмээнэ. Иллюминати Папыг хөнөөсөн гэж үү? Тэд үнэхээр тийм чадалтай гэж үү? Би Папын биед задлан шинжилгээ хийх гэж байна гэж үү?
Витториа энэ том харанхуй байшинд явж байхдаа, шөнө далайд сэлэхээс илүү эвгүйцэж байгаагаа мэдрэн, гайхасхийж явав. Байгаль - сайхан. Бүсгүй байгалийг мэддэг байв. Гэвч, энэ бол хүний ертөнц - ойлгоно гэдэг хэтэрхий төвөгтэй. Махчин загас улай үзэн цуглах шиг, хэвлэлийнхэн олз горьдон, гадаа шавжээ. Зурагтаар гаргаж байсан тамгалуулсан хүний хүүр аавыг нь санагдуулж, алуурчны жихүүдэс хүрэм инээдийг амилуулна. Айдас төрөхөөс илүү уур хилэн дүрэлзэнэ.
Тэд - Витториагийн мэдэх хамгийн том хар модноос ч илүү бүдүүн модон баганыг тойроход, өмнө нь нэг оч алтран байлаа. Тэр гэрэл ордны яг төв хэсэгт шалан доороос сүүмийх мэт санагдана. Ойртож явахдаа, Витториа юу харснаа ухаарлаа. Энэ бол Ватиканы хамгийн нандин зүйлсийг агуулдаг, хоймрын шүтээний эгц доор орших нууцлаг өрөө байв. Тэнд тосон дэнлүүгээр хүрээлсэн алтан гүнгэрваа байлаа.
«Гэгээн Петерийн яс уу?» гэж Витториа мэдэхийн цаагуур мэдэж байгаа атлаа асуув. Энэ ордныг мэддэг хүн болгон л үүнийг мэддэг билээ.
«Үгүй ээ. Хүмүүс дандаа тэгж андуурдаг юм» гэж камерлинго эрс үгүйсгээд: «Энэ дурсгал төдий эд биш. Энэ гүнгэрваанд шинэ сонгогдсон кардиналд Папаас өгдөг шаш тууз байдаг юм» хэмээн тайлбарлав.
«Гэхдээ би бодохдоо...»
«Бүгд л тэгж боддог юм. Танилцуулга номд үүнийг дандаа Гэгээн Петерийн авс хэмээн бичсэн байдаг, гэхдээ жинхэнэ булш нь эндээс хоёр давхар доош, газар доор байдаг юм. Дөчөөд оны үед түүнийг ухаж гаргасан, одоо тийшээ хэнийг ч оруулдаггүй юм» гэв.
Витториа мэл гайхав. Тэр олон мянган бээрийг бадарчлан туулж, Ватиканд ирж, энэ алтан гүнгэрвааны дэргэд ирж мөргөөд, буцаж ирмэгцээ, би Гэгээн Петерийн авсанд мөргөсөн хэмээн сайрхан ярьж байсан хүнтэй уулзаж байсан билээ. «Ватикан яагаад энэ тухайгаа хүмүүст хэлдэггүй юм бэ?»
«Бид ариун зүйлээс дандаа л увдис хүртэж байдаг. Тэр нь хоосон байсан ч ялгаагүй» гэлээ.
Витториа, эрдэмтэн хүний хувьд, энэ логикийг зөвшөөрөхөөс өөр аргагүй байв. Тэр, плацебо нөлөөний тухай олонтаа уншиж байлаа. Шидэт эм хэмээн итгэсэн эгэл нэгэнд жирийн нэгэн аспирин өгөхөд хорт хавдар эдгэж байсан гэдэг. Ингэхэд сүсэг гэж юу билээ?
«Өөрчлөх гэдэг л Ватиканд харин байдаггүй юм. Хуучин алдаагаа хүлээн зөвшөөрөх, модернизац гэх мэт зүйлээс бид түүхийн турш зайлсхийсээр ирсэн. Дээрхийн гэгээн харин үүнийг өөрчлөх гэж оролдсон юм» гэснээ хэсэг түгдчин: «Тэр орчин үеийн ертөнц рүү гарч, бурханд хүрэх шинэ зам хайж байсан юм» гэлээ.
Витториа түнэр харанхуйд толгой дохин: «Эрдэм шиг үү?» гэв.
«Үнэнийг хэлэхэд эрдэм үүнд хамаагүй».
«Хамаагүй ээ ..?» Витториа эрдмийн тухай олон зүйл ярьж болох ч гэсэн, «хамаагүй» гэх үг л лав огт тохирохгүй санагдана.
«Эрдмээр хүнийг анагааж болно. Эрдмээр хүнийг алж болно. Аль нь ч гэсэн эрдмийг хэрэглэж буй хүний сүнснээс хамаарна. Тэр сүнсийг нь, харин, би сонирхдог юм» гэв.
«Та бурхны дуудлагыг* хэзээ сонссон бэ?»
«Төрөхөөсөө өмнө».
Витториа түүн рүү гайхан харав.
«Уучлаарай, хачин хариулт байна гэж бодож магадгүй. Би бурханд зүтгэх ёстой гэдгээ дандаа л мэддэг байсан. Гэхдээ, залуу зандан цагтаа цэрэгт алба хаах үедээ л зорилгоо сая ухамсарласан юм» гэв.
«Та цэрэгт байсан юм уу?»
«Хоёр жил. Би буу барихгүй гэсэн болохоор, намайг эмнэлгийн нисдэг тэрэгний нисэгч болгосон юм. Би одоо ч хааяа хааяа нисдэг».
Витториа камерлингог нисдэг тэрэг жолоодож байгаагаар төсөөлж үзэв. Тэгсэн харин ч гайхмаар санагдсангүй. Камерлинго Вентреска жолооны ард сууж байгаа нь түүний тэнгэрлэг дүрийг бүр ч тодотгож байх шиг санагдав. «Та Паптай хамт нисч байсан уу?»
«Үгүй ээ. Бид зөвхөн мэргэжлийн хүмүүст тэр тэнгэрлэг хүнд үйлчлэхийг л зөвшөөрдөг юм. Харин, Пап хааяа намайг нисдэг тэргээ унаад, Гондолфо нутагтаа харихыг зөвшөөрдөг байсан» гэлээ. Тэгснээ чимээгүй болж, харанхуй дунд Витториа руу эргэн хараад: «Ветра авхай, та ийшээ бидэнд туслахаар ирсэнд би чин зүрхнээсээ талархаж байна. Таны эцгийн төлөө эмгэнэл илэрхийлье, үнэн сэтгэлээсээ» гэлээ.
«Гялайлаа».
«Би аавыгаа хэзээ ч харж байгаагүй. Тэр маань намайг төрөхийн өмнө өөд болчихсон. Харин, ээж минь намайг аравтай байхад өнгөрсөн дөө».
Витториа гайхан, адилхан хувь заяатай юм болов уу гэж бодсоноо: «Та өнчдийг асрахад өссөн юм уу?» гэлээ.
«Би ослоос амь гарсан юм. Харин, тэр осол ээжийг минь авч одсон».
«Хэн таныг өсгөсөн юм бэ?»
«Бурхан» хэмээн камерлинго хэлээд: «Бурхан надад өөр аав хайрласан юм. Палермогийн хамба намайг эмнэлгийн орон дээр байхад ирээд авч явж билээ. Тэгэхэд, би огт гайхаагүй. Би бурхны энэрэнгүй хайрыг, бүр бага байхаасаа л, ингэж мэдэрсэн хүн. Хамба гуайн тэр сайхан царай, миний бодож байснаар, бурхан намайг сонгосон юм байна гэдгийг нотолж өгсөн юм даа».
«Таныг бурхан сонгосон гэж та боддог юм уу?»
«Тэгдэг шүү». Камерлингогийн хоолой итгэл төгс гэхээсээ, талархангуй өнгө сонсогдоно. «Би хамба гуайн доор олон жил ажилласан. Дараа нь, тэр маань кардинал болсон ч намайг мартаагүй юм. Тэр бол миний санаж явдаг аав минь юм шүү дээ» гэлээ. Гар чийдэнгийн гэрэл савчин, камерлингогийн нүүрэн дээр зэрвэс тусахад, нүдэнд нь гансрал үзэгдэнэ.
Тэр хэд явсаар, нэг гулдан хаалганы дэргэд ирж онгойлгоход, гар чийдэн савчин гэрэл нь ийш тийш тусч байв. Хаалганы цаана, доошоо буусан том өргөн шат байх агаад, яагаад ч юм бэ, Витториад буцмаар санагдав. Харуулууд камерлингог хаалгаар гаргаад, дараа нь бүсгүйд туслав.
«Тэр тэгээд яасан бэ?» гэж Витториа цааш нь ухаж асуугаад: «Таныг тэр энд авчирсан уу?» гэв.
«Тийм. Тэгээд, тэр өөр албанд тохоогдон, кардиналын цуглааныг орхисон юм».
Витториа гайхаж орхив.
«Тэгээд, яасан гэж? Ингэж асууж байгаад уучлаарай. Нас барчихсан уу?»
«Le mie condoglianze. Саяхан уу?» гэж Витториа асуув.
Камерлинго эргэж харахад, цаана нь тусах гар чийдэнгийн гэрэлд нүүр нь сүүдэртэн байлаа. «Яг арван таван хоногийн өмнө. Бид одоо түүн дээр очиж явна» гэлээ.

* Бурхны дуудлага гэдэг нь христийн шашинт хүний хувьд бурхныг шүтэх тухай сайн зарыг сонсож мэдээд, бурханд итгэх христийн зөв шүтлэгт орох тухай ойлголт юм.

[center]Хэсэг 84[/center]
Архивын хорго дотор гэрэл муутай чийдэн хөхийнө. Энэ хорго өмнө нь байснаас илүү жижиг ажээ. Бага байх тусам бага цаг, бага агаар хэмээн Ландон бувтнаад, Оливеттиг агааржуулагч ажиллуулж өгөөч гэж гуймаар санагдана.
Ландон Belle Arti (Уран бүтээл) гэсэн товъёогтой шүүгээг зоволгүй олов. Андуурах ч арга байсангүй. Тэр хэсэг бүхэл бүтэн найман тавиур дүүрэн байлаа. Католик сүм хийд дэлхий даяар сая сая урлагийн бүтээлийг эзэмшдэг билээ.
Ландон тавиурууд дээрх каталогийг гүйлгэн, Жанлоренцо Бернинигийн бүтээлийн жагсаалтыг хайна. Шүүгээний дунд хавиас Б үсгийн каталог эхлэх байх гэж таамаглан, дээж доош хэд гүйлгэж харснаа «Б» үсгийн каталог байхгүй юм байх даа хэмээн гайхлаа. Тэгснээ, энэ каталог үсэг дарааллаар хийгдээгүй юм байна гэдгийг гэнэт ухаарав.
Тэр каталогийн учрыг нь олох гэж зөөдөг шатыг нааш цааш татан, дээр доор нь гарна. Нэлээн гайхширсны эцэст шүүгээний хамгийн дээд эгнээнд, хамгийн зузаан хавтас олсон нь сэргэн мандлын үеийн буюу Микланжело, Рафаэло, да Винчи, Ботичелли нарын бүтээлийн жагсаалт байв. Одоо л Ландон «Ватиканы хөрөнгө» хоргоны учрыг оллоо. Тэр жагсаалтыг уран бүтээлчийн мөнгөн дүнгээрээ хамгийн үнэтэй бүтээлээс нь эхэлж дараалуулсныг ухаарлаа. Микланжело, Рафаэл хоёрын завсар Бернини гэсэн товъёог олсон нь таван хуруу зузаан байлаа.
Амьсгал нь давхацсаар, түнтийсэн зузаан хавтастай юм барьсан Ландон шатаар арай хийж буув. Тэгээд л, зурагтай ном үзэж байгаа хүүхэд шиг хавтсаа шалан дээр тавьж байгаад, хуудсыг нь эргүүлж гарлаа.
Даавуун хавтастай тэр хүнд номын хуудаснуудыг Итали хэлээр, гараар бичсэн байв. Хуудас бүр нэг л бүтээлийг бүртгэж, тэр бүтээлийн тухай товч тайлбар, бүтээсэн огноо, байрлал, материалын үнэ, заримдаа ерөнхий дүрсийг нь хавсаргасан байлаа. Ландон найман зуун хуудастай бүртгэлийн хуудас бүрийг нь эргүүлж гарав. Бернини зүгээр сууж тун чаддаггүй хүн байсан бололтой.
Оюутан ахуй цагтаа, тэр — нэг хүн богинохон амьдралынхаа турш яаж ийм олон бүтээл туурвиж чадсаныг гайхдаг байлаа. Дараа нь, тэр -аугаа уран бүтээлч нар өөрийнхөө гараар тун цөөхөн зүйл урласныг нь мэдээд, уур нь хүрдэг байжээ. Тэд том том урлантай, тэндээ өөрөө эх загвараа гаргачхаад, залуу уран бүтээлчдийг хөлсөлж томруулдаг байсан байна. Бернини мэтийн барималчид эх загвараа шавраар урлаад, олон хүн хөлсөлж гантиг болгон, томруулдаг байжээ. Хэрэв энэ олон бүтээлээ Бернини ганцаараа хийсэн сэн бол өнөөдрийг хүртэл дуусалгүй, нухаж суух сан билээ.
«Индекс» гэж Ландон, тархиныхаа холбоосуудыг чангалах санаатай, чанга гэгч хэлээд, номоо арагш нь эргүүлж, F үсгээр эхэлсэн, fuoco буюу гал гэсэн үгийг хайж эхлэв. даан ч тэр F-үүд нэг дор байсангүй, энд тэнд өөр үгтэй хоршин оржээ. Энэ хүмүүс цагаан толгойн үсгийн дарааллыг яагаад аваад хэрэглэчхэж чаддаггүй байна аа, золиг гэж.
Бүтээлийг он дарааллаар жагсааж, Бернини шинэ бүтээл хийх тоолон, тэр өдөр нь бүртгэж орхидог байжээ. Бүртгэлийг огноогоор нь хийжээ. Ямар ч тус алга.
Ландон жагсаалтыг харж байснаа, дахиад нэг бэрхшээл байгааг ухаарав. Хайж байгаа бүтээлийнх нь нэрэнд гал гэсэн үг заавал орсон байх албагүй билээ. Хабаккук, Ангель хоёр, Өрнийн салхи гэх хоёр нэрэнд Шороо, Хий гэдэгтэй холбоотой үг санаа огт байхгүй.
Ландон аргаа бараад, нэг хоёр минут хуудсыг нь эргүүлж, тойруулан харж, санаа өгчих зураг тааралдах болов уу хэмээн шүүрдэв. Мэдэхгүй ч бүтээл тааралдах, мэдэх ч бүтээл тааралдах. Даниэль, Арслан хоёр: Аполло, Дафни хоёр гэх мэт үргэлжилсээр. Нэлээн хэдэн усан оргилуур үзэгдэнэ. Усан оргилуур хармагц, бодол нь түр сарнив. Ус. Эрдмийн дөрөв дэх шүтээн усан оргилуур байж болох юм. Тэгвэл, усанд зориулсан хамгийн оновчтой өргөл болно доо. Гэхдээ, алуурчныг усанд зориулсан бүтээл хайхаас өмнө барьчих биз дээ. Бернини, гэхдээ, хэд хэдэн оргилуур барьсан, бараг бүгдээрээ сүмийн өмнө байдаг билээ.
Ландон эргээд, асуудал руугаа орлоо. Гал. Номоо ширтсээр сууна. Витториагийн үг түүнд урам өгч байв. Чи эхний хоёр баримлыг нь мэддэг байсан ... тэгэхээр, чи лав энийг нь ч гэсэн мэддэг байх. Индекс рүү эргэж, мэддэг бүтээлийнхээ нэрсийг хайвал, нэг нь ч олигтой санаа төрүүлсэнгүй. Ландон, ухаан алдахаасаа өмнө энэ каталогийг дуусгаж чадахгүй юм байна гэдгээ гэнэт ухаарч, хоргоноос гарч каталогоо үзвэл дээр юм байна гэж бодлоо. Энэ чинь зүгээр л бүртгэлийн дэвтэр шүү дээ гэж өөртөө хэлэв. Энэ чинь Галилеогийн эх номын хуудсыг авч гарахтай адил биш шүү дээ. Цээжнийхээ хармаанд хийсэн нөгөө хуудсаа санан, эндээс гарахаасаа өмнө, тэр хуудсыг буцааж тавих ёстойгоо өөртөө сануулав.
Номоо өргөөд, хаах гэснээ гэнэт зогтусав. Индекс дотор зөндөө тайлбар байсан боловч тэр нэг тайлбар арай л өөр байлаа.
Тэр бол Гэгээн Терезагийн баясал хэмээх Бернинигийн баримал агаад Ватикан доторх анхны байрнаас нь удалгүй зөөжээ. Гэхдээ, энэ баримал өөрөө анхаарал татсангүй. Энэ баримлын түүхийг нэлээд сайн мэднэ. Дийлэнх хүн үүнийг гайхалтай бүтээл гэж үнэлдэг ч, Урбан VIII Пап энэ баримлыг хэтэрхий завхай хийцтэй, Ватиканд байж болохгүй хэмээн үзээд, Ромын бөглүү мухрын нэг жижиг сүм рүү илгээжээ. Тэр сүм - Ватиканаас дорнош орших таван сүмийн нэг байлаа. Түүнээс гадна, тэнд per suggerimento del artista гэсэн тайлбар байв.
Бүтээлчийнх нь саналаар? Ландон хэсэг бодолхийлэв. Бернини бүтээлээ бөглүү мухрын нэг жижиг сүм рүү явуулахыг санал болгосон гэдэг нэг л жоготой байв. Хэн ч байсан өөрийнхөө бүтээлийг, мэдээж, том сүмүүдийн өмнө байлгахыг эрх биш хүсэх билээ. Гэхдээ хэрэв...
Тэр санаагаа улам лавшруулах ухав. Энэ боломжтой юу? Бернини энэ баримлыг Ватиканаас гаргахын тулд уулаасаа хэтэрхий завхай гэмээр хийцтэй хийсэн юм болов уу? Бернинигээс хаана байрлуулахыг асууна гэж тэр мэдээ болов уу? Тэгээд, тэр бөглүү мухрын сүм нь Өрнийн салхины амьсгал зүгт байхаар сонгосон гэж үү?
Ландон энэ барималтай төдийлөн танил биш болохоор, сонирхол нь улам дүрэлзэх авч энэ баримал гал-тай ямар ч холбоогүй ажээ. Баримлыг харсан хэн ч байсан, энэ бол эрдмийнх бус, порнограф төрлийн байж магадгүй, ямартай ч эрдмийн шинжгүй гэх сэн билээ. Нэг английн шүүмжлэгч «Гэгээн Терезагийн баясал Христийн сүмд баймааргүй ганц баримал юм» хэмээн тодорхойлсон байлаа. Үүнийг ойлгож болно. Гэгээн Терезаг - нуруугаараа налж хэвтээд, хөлийн хуруунуудаа жимбийлгэн, дүрсэлсэн нь яавч Ватиканд байх эд биш ажээ.
Ландон хурдан гэгч тэр бүтээлийн тайлбарыг татаж үзлээ. Тойм зургийг нь харвал, найдварын оч гэнэт гялсхийв. Тэр тойм зурагт Гэгээн Тереза үнэхээр л өөрөөсөө таашаал авсан байртай байх боловч ... хажууд нь өөр нэг дүрс байх агаад тийм дүрс байдгийг Ландон ор тас мартсан байв.
Ангель!
Ангелийн араас домгийг нь саналаа.
Гэгээн Тереза зүүдэнд нь ангель ирж, түүнтэй уулзсан гэж нотолсныхоо дараа гэгээн хэмээн цоллогдсон гэлэнмаа байлаа. Шүүмжлэгчид тэр уулзалтыг шашинлаг биш, янаг байсан болов уу гэдэг. Хуудасны доор, Тереза өөрийгөө өмгөөлөн өгүүлсэн гайхамшигт мөртүүдийг ишлэсэн байлаа.
Гантайсан алтан жад ... гал бадарсан, сүрдэм жад ... биеийг минь бүлэн бүлэн ... хэвлийг минь нэвт нэвт бүлэн ... болиулмааргүй, тачаадам сайхан таашаал өгч байлаа...
Ландон инээмсэглэнэ. Энэ дур тавьсан хурьцлын тухай биш бол, өөр юуны тухай байх билээ. Түүнээс гадна, тэр тайлбарыг уншин инээмсэглэж байв. Тайлбарыг итали хэлээр бичсэн ч гэсэн fuoco буюу гал гэдэг үг хэд хэдэн удаа давтагджээ.
... ангелийн жадны үзүүрт гал бадарч байв.
... ангелийн тэргүүнд галын дөл цацарч байв.
... бүсгүй тачаалын галд шатаж байв.
Ландон тойм зургийг дахин харснаа, улам итгэлтэй болов. Ангель жадаа зүг чиг заах мэт өргөжээ. Ангель бүр ариун эрлийг чинь заана. Тэр бүү хэл, Бернинигийн сонгож авсан ангелийн төрөл ч няхуур байлаа. Энэ бол серафим байлаа. Сераф гэдэг «галт нэгэн» гэсэн үг билээ.
Ландон юмыг нягтлан нягтлан шалгадаг ч, нэрэнд төдийлөн ач холбогдол өгдөггүй нэгэн: гэхдээ, баримал байгаа сүмийн нэрийг уншаад, бүр ач холбогдол өгч байв.
Санта Мариагийн дэлла Витториа сүм.
Ялалт. Ландон бодов. Төгс.
Ландон өндийхөд, толгой нь хэсэг эргэв. Энэ номыг эргүүлж байранд нь тавих уу, яах вэ гэж, шат харан, хэсэг бодолхийллээ. Золиг гэж, Жакуй эцэг өөрөө тавина биз гэж тэр бодоод, номыг доод тавиурт нь нямбай гэгч тавиад орхилоо.
Эргэдэг цахилгаан хаалга руу, товчийг нь дарахаар очихдоо, Ландон амьсгаадаж байсан ч их л урам зоригтой байв.
Даан ч, тэр аз нь хаалга руу очихоос өмнө хийсчхэв.
Ямар ч анхааруулга өгөлгүй, хоргын гэрэл унтарчхав. Хаалганы тог ч бас тасраад, ажиллахгүй байв. Удалгүй пад пад гээд, архивын гэрэл тэр чигтээ унтраад, тас харанхуй болчихлоо. Нэг хүн гэрэл унтраачихжээ.
Ватиканы ариун гүдин* гээч нь Гэгээн Петерийн сүмийн гол талбайн эгц доор орших агаад тэнд талийгаач болсон Пап нарыг нутаглуулдаг ажээ.
Витториа спираль шатаар доошилсоор бунхан руу орлоо. Тэнд, СЭРН-ийн Хадрон бутлууртай адил хүйтэн харанхуй, Швейцар жардын барьсан rap чийдэн л зам гэрэлтүүлж байлаа. Хоёр талын хананд, тасалгаа гаргаж ухсан гонхон байх агаад чийдэнгийн гэрэлд, урд байгаа чулуун авс л дэгэн догон гэрэлтэнэ.
Бүсгүйн жихүүдэс хүрнэ. Хүйтэн байна шүү гэж амандаа бувтнах ч, энэ тэндээс хараад байгаа юм шиг санагдах нь бүр ч жихүүдэс хүрмээр ажээ. Авс болгоны дээр Пап болгоны царай, биеийг бодит хэмжээ нь ямбаныхаа хувцсыг бүрэн жагсааж, гараа зөрүүлэн хэвтсэн шуумлыг нас барсан дүрээр дүрсэлжээ. Түүнийг хармагц, тэд авсныхаа хүнд боржин тагийг өргөн зайлуулаад, дотроос гарах гэж зүтгэх мэт аймшигтай санагдана. Тэдгээр авсны дунд гар чийдэнгийн гэрэл савлан, урагш зүтгэж, босоо хэвтээ янз бүрийн Папын дүрс зурсхийн орж ирээд л харанхуйдаа эргээд уусч, сүг мэт мэт сүүмэлзэнэ.
Талийгаачдыг хүндлээ юү, сүнсээс нь айгаа юу, тэд хоорондоо ган хийлгүй, чимээгүй алхална. Камерлинго алхам бүрээ мэддэг юм шиг, нүдээ аниатай явах ажээ. Витториа түүнийг, талийгаач Папыг өнгөрснийх нь дараа бунхан руу нь олонтаа ирсэн бололтой гэж сэжиглэн бодсоноо: магадгүй энд ирж, арилаачид мөргөн, юу хийж, яах ёстойг зурж, зааж өгөөч гэж залбирдаг байсан биз гэж цагаатган бодлоо.
Би кардиналын ивээл дор олон жил ажилласан хэмээн камерлинго ярьж байсан билээ. Надад яг л аав минь юм шиг ханддаг байж билээ. Витториа өөрийг нь армиас аварсан тэр кардиналын тухай ярьж байсан камерлингогийн үг, аяс болгоныг тодхон санана. Хожим болсон явдлууд ч түүнд ойлгомжтой байлаа. Камерлингод тийм халуун дулаан хандаж байсан тэр хамба, Пап болон өргөмжлөгдөөд, хажуудаа залууг татан, гарын даа болгосон ажээ.
Энэ ч олны юмны учрыг тайлж байна шүү гэж Витториа бодно. Витториа хүний дотоод сэтгэлийн учгийг үргэлж л мэдэрдэг бөгөөд камерлингогийн сэтгэлийн учиг ч анхаарлыг нь өдөржин татсан билээ. Уулзсанаасаа хойш, камерлинго болж байгаа үйл явдлаас тэс өөр, нэг л бишрэл төрүүлсэн атлаа цаанаа санаа зовнисон шинжтэй байгаад байлаа. Амарлингуй царайных нь цаана, дотроо цамнах чөтгөртэй асхин буй эр харагдана. Бүсгүйн зөн зөв байжээ. Ватиканы түүхэнд байгаагүй заналтай тулж, ачааны хүндийг үүрч буй энэ хүн тулж түшдэг хамгийн дотнын багшаа алдчихаад, ганцаардан аргагүйдэж байгаа нь энэ ажээ.
Жардууд хаашаа явахаа мэдэхгүй, энэ хавьд л байх ёстой хэмээн тээнэгэлзэх шиг зогсосхийв. Харин камерлинго итгэл төгс урагшилсаар, бусдаасаа илүү тод гэрэлтэх мэт харагдах нэгэн чулуун авсны дэргэд хүрч зогслоо. Дээр нь сүүлчийн Папыг дүрсэлсэн шуумал байна. Телевизээр талийгаач Папыг олонтаа харсан болохоор, Витториа шуумлыг хармагцаа танив. Одоо яах бол? Бор зүрх нь бомболзон чичирнэ.
«Бидэнд цаг бага ч гэсэн, та бүхэн бурхныг бодож, залбирал үйлдэнэ үү» гэж камерлинго хэлэв.
Швейцар жардууд зогссон газраа мэхийн ёслов. Витториа ч тэднийг дуурайн мэхийхэд, зүрх нь лүг лүг хийн цохилно. Камерлинго авсны өмнө сөгдөн, Итали хэлээр уншлага уншлаа. Витториа тэр уншлагыг сонсон ахуйд эцэг нь.., ариун багш нь санагдаж, өөрийн эрхгүй нулимс дуслуулав. Камерлингогийн уншлага Папад төдийгүй эцэгт нь зориулагдсан мэт санагдана.
«Оройн дээд эцэг, зөвлөгч, нөхөр минү» хэмээн камерлинго сүрлэг тод хэлэхэд, эргэн тойрон хүнгэнэн цуурайтлаа. Витториагийн сэтгэлд үг нэг бүр нь царгин цоргилно. «Дотроос чинь сонстох дуу хоолой болгон бурхных шүү гэж, хүүхэд ахуйд минь та сургадаг байж билээ. Ямар ч аймшиг руу хөтөлж байсан тэр л дуу хоолойг сонсож, дагаж бай гэж сургадаг байж билээ. Миний бие өнөөдөр тэр л дуу хоолойг даган, цээрт үйлийг аймшиггүй үйлдэхээр энд ирлээ. Хүч чадал хайрла. Өршөөл энэрлээ соёрх. Таныхаа сүсэглэж явсан тэр бүхний төлөө, үүнийг би зүрхлэн үйлдсү. Амен».
«Амен» гэж, Жардууд даган өгүүлэв.
«Амен, эцэг минь» хэмээн, Витториа хоолой зангируулан хэлээд, нулимсаа арчлаа.
Камерлинго алгуур босч, авснаас алхам холдоод: «Тагийг нь ав!» гэлээ.
Жардууд тээнэгэлзэн зогсож, нэг нь зүрхлэн: «Эрхэм ээ! Хууль ёсоор, бид таны мэдэлд. Хий гэснийг чинь л хийнэ л дээ...»
Камерлинго тэр жардын бодлыг унших мэт яриаг нь таслан өгүүлрүүн: «Би ийм юм хийлгэснийхээ төлөө, нэг л өдөр танаас өршөөл хүснэ. Харин одоо би танаас дуулгавартай яа гүйцэтгэхийг хүсье. Ватиканы бүх хууль католик шашныг хамгаалах цор ганц зорилготой байдаг. Чухам тэр ариун зорилгын төлөө өнөөдөр тэр хуулиудыг зөрч гэж би тушааж байна».
Жардын гавуу** тээнэгэлзэхээ больж тушаал өгөв. Гурван залуу гар чийдэнгээ газар тавьж, ханцуй шамлан авс руу очиход, сүүдэр нь толгой дээгүүр сүүтгэнэнэ. Цэргүүд гараа зэрэгцүүлэн, тагийн толгой хавьд тавиад, хөлөө арагш жийж, түлхээр зэхэв. Нэгэн командаар, том боржин тагийг бүх хүчээрээ нэгэн зэрэг амьсгаа аван, хүчлэн түлхлээ. Таг хөдөлсөнгүй. Дэндүү хүнд ажээ. Витториа дотор нь юу байх бол гэхээс жихүүдэс хүрнэ.
Гурван эр дахин түлхэвч таг бас л хөдөлсөнгүй.
«Ancora!» хэмээн камерлинго хэлээд ханцуйгаа шамлан тэдэнтэй зэрэгцэн хамт түлхэхээр зогсов. «Ora!» Бүгд зэрэг түлхлээ.
Витториа тэдэнд туслаар сэтгэн, ухасхийсэн боловч том хар таг хяхтнан, аажуухан онгойж эхэллээ. Эрчүүд дахин уухайлан түлхвэл, чулуу чулуутай үрэлдэн хяхарч, авсны таг хайрцаг дээрээ тэгнэн эргэв. Авсны тагийн толгой цаашаагаа, хөл нь наашаагаа хөндөлдөн завсар гарлаа.
Бүгд аниргүй болж, амьсгаадан ухрав.
Тэгснээ, нэг жард бөхийж, гap чийдэнгээ аваад, авсны дотор тал руу гүйлгэн тусгалаа. Гэрлээ нэлээн тогтоож байснаа, дахин тойруулан харна. Бусад жард нэг нэгээрээ хойноос нь очиж, авс руу өнгийнө. Тэдний мэгдэж байгаа нь харанхуйд ч гэсэн мэдэгдэхээр байлаа. Тэвдэж сандарсан тэд биеэ загалмайлан залбирна.
Камерлинго ч авс руу тонгойн харснаа, гилмэн балмагдав бололтой, мөр нь унжаад явчихлаа. Тэгж хэсэг зогссоноо, эргэж харлаа.
Rigor mortis гэх шинж илэрч, Паптан шүдээ зуурчихсан байвал эрүүг нь зааж, амыг нь ангайлгаж байж л, хэлийг нь харах хэрэгтэй болно доо гэж Витториа эмээж байлаа. Гэтэл, тэгэх хэрэг байсангүй. Эрүү нь сулраад, ам нь том гэгч ангайсан байв.
Харин хэл нь тас хар өнгөтэй байлаа.

* Шашны том мяндагтанг оршуулсан шарилын сүм гэсэн монгол үг.
** Гавуу - Улирсан цэргийн цол. Өнөөгийн ахлагчтай дүйнэ.

_________________
Avatar by Someone

Баярлалаа маш сонирхолтой байлаа.

Витториа ч аргагүй мэдрэмжтэй бүсгүй шүү ...

_________________
Avatar by Someone

Үйл явдал ч ёстой галзуу хурдан өрнөж байнашүү

[center]Хэсэг 89[/center]
Гэгээн Петерийн талбайд дайн болж байгаа юм шиг л байв.
Энд тэндгүй шуугилдан, үймэлдэнэ. Тэмдэгт өндөрлөгийг эзэлж байгаа хуягт шиг хэвлэлийнхний машин талбай руу зүтгэж, буу барьсан цэрэг шиг сэтгүүлчид камер, микрофоноо барин давшилна. Талбайг хүрээлэн хэвлэлийн тулааны хамгийн сүүлийн үеийн шилдэг зэвсэг - хавтгай дэлгэцээ байрлуулах гэж үймэлдэнэ.
Хавтгай дэлгэц гэж ачааны машин юм уу, эвхдэг шат дамнуулан тавьчихдаг баймгай том зурагт ажээ. Байшингийн дээвэр дээр байрлуулдаг зарлал, рекламын том зурагт шиг телевизийнхээ нэвтрүүлэг, компанийнхаа логог байнга цацна. Хэрэв дэлгэцээ зөв байрлуулж чадвал, үйл явдлыг сурвалжилж байгаа бусад телевиз тэр дэлгэцийг нь харуулахгүйгээр зураг авах боломжгүй болохоор ашигтай байдаг ажээ.
Талбайд зөвхөн хэвлэлийнхэн ирээд зогссонгүй, цочирдсон олон бас цуглаж байлаа. Тал бүрээс гайхаж, сонирхсон хүмүүс бөөн бөөнөөрөө ирнэ. Ердийн үед чөлөөтэй байдаг тэр талбайн ямх зай болгонд хүн бүчин зогсжээ. Болж байгаа үйл явдлыг дор бүр нь мэдээлж байгаа том том зурагтуудад наалдах шахуу зогсон, мэдээ бүрийг сэтгэл дэнслэн сонсоно.
Талбайгаас зуухан алхмын цаана Гэгээн Петерийн ордны зузаан хэрмэн дотор байдал бүр ч ноцтой байлаа. Шартрон дэслэгч, гурван харуултайгаа харанхуйд хөлхөнө. Харанхуйд хардаг хэт туяаны шил зүүсэн тэд урдаа металл илрүүлэгч бариад, хоёр тийш ширвэн ширвэн алхана. Ватиканы нийтэд нээлттэй хэсгийг самнаж үзэхэд, одоохондоо л лав юу ч илэрсэнгүй.
«Шилээ авсан нь дээр юм шиг байна» гэж нэг гавуу хэллээ. Шартрон аль хэдийн хэт туяаны шилээ тайлж байв. Тэд Паллиум хонхор буюу ордны яг төв дунд зогсоно. Ерэн есөн зулын гэрэлд хэт туяаны шил гялбаж байв.
Шартрон нүсэр шилээ авч, санаа амран, хүзүүгээ шилгээн, чилээгээ гаргалаа. Тэгээд, нөхдийн хамт шатаар аажуухан доошлов. Доор байгаа алтан зүмбэрт танхим шаргалтан гялалзана. Тэр өмнө нь ийшээ ирж үзээгүй ажээ.

Шартрон Ватиканд ирснээсээ хойш ямар нэг муу юм болох тоолон, эндхийн гайхалтай сонин нэг зүйлийг өөртөө нээдэг байлаа. Энд байгаа олон зулыг анх удаа л харж байгаа нь энэ ажгуу. Илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй яг ерэн есөн зул энд ямагт асч байдаг уламжлалтай ажээ. Эндхийг хариуцсан нэгэн аль нэгийг нь унтраачихгүй байхын тулд хянамгай нь аргагүй нэг нэгээр нь ариун тос нэмж, харгалзан суудаг байв.
Дандаа биш гэхэд шөнө дунд хүртэл л лав харгалздаг байх даа гэж Шартрон бодлоо.
Шартрон металл илрүүлэгчээ зулын дээгүүр нэг ширвэчхээд, цаашаа явав. Юу ч илэрсэнгүй, илрээгүйд нь ч гайхсангүй. Учир нь дэлгэц дээр канистер харанхуйд байсан билээ.
Цааш явсаар, том хар нүхийг хаасан нүсэр хаалтын дэргэд ирэв. Нүхэнд эгц доошоо буусан давчуу чулуун шат байх ажээ. Энэ нүхний тухай олон домог бий. Гэхдээ, тэд доошоо буусангүй. Рошер занги зөвхөн нийтэд нээлттэй хэсгийг л шалга, цагаан бүсийг орхи гэж тов тодорхой тушаажээ.
«Энэ юун үнэр вэ?» хэмээн, нүхний амсраас эргэхдээ асуулаа. Нүхнээс хортой гэмээргүй анхилуун үнэр гарч байв.
«Зулын тос байх» гэж нэг нь хариулав.
Шартрон гайхан: «Керосин гэхээсээ үнэртэй ус гэмээр юм».
«Керосин биш ээ. Энэ зул Папын тахилын ширээний дэргэд байдаг болохоор этанол, чихэр, парфюм, бутаны тусгай холимог хийдэг юм».
«Бутан аа?»
Харуул толгой дохин: «Тийм. Асгах юм бол ч баларна шүү. Тэнгэр шиг анхилам үнэртэж байгаа ч там шиг галзуу шатна шүү» гэлээ.
Харуулууд Паллиумын хонхрыг шалгаж дуусаад гар холбоо тасардаг өөр нэг хэсэг рүү алхаж явтал, гар холбоо хяхтнан аслаа.
Тэд холбоогоор дамжуулсныг сонсоод, цочин хэлмэв.
Камерлинго уламжлалыг зөрчиж, цуурганыг таслан, кардиналууд руу очих гэж байгаа тухай сонсжээ. Ийм юм түүхэнд байгаагүй. Түүнээс гадна, Ватикан хэзээ ч өмнө нь шинэ төрлийн цөмийн цэнэгт бөмбөг дээр сууж байсангүй билээ.
Гэхдээ, асуудлыг камерлинго биеэрээ шийдэж байгааг сонсоод, Шартрон жаахан тайвширлаа. Түүний хувьд, камерлинго Ватикан хийдийн дотор хамгийн их хүндэлж явдаг хүн байлаа. Камерлингог зарим нь бурханд өгсөн хайр нь өөрийг нь үгүй хийчих шахсан шашны гэнэн мухар сүсэгтэн гэж шоолдог байсан ч бурхны дайснуудтай учрахын цагт хамгийн хатуу тулалдах хүн бол энэ гэдгийг зөвшөөрдөг билээ.
Швейцар жардууд камерлинго цуурганд бэлдэн явахыг энэ долоо хоногт олонтаа харсан бөгөөд тэд түүнийг жаахан цухалдангуй, зөөлөн харц нь нэлээн шаардангуй болсон тухай ярилцаж байлаа. Зөвхөн цуурганд бэлдээд зогсохгүй, багш нь байсан Папыг алдсаныхаа дараа ийм чухал ажлыг тийм яаруу хийх хэрэгтэй болсон гэдгийг ч тэд бас шивнэлдэж байв.
Шартрон Ватиканд ирээд удаагүй байхдаа, камерлингогийн нүдэн дээр ээж нь бөмбөгөнд тэсэрч үрэгдсэнийг сонссон билээ. Сүмд бөмбөг тэсэлдэг... одоо бүр газар сайгүй тэсэлж эхлэх нь дээ. Засгийн газрынхан бөмбөг тэсэлсэн этгээдийг олоогүй, христийн эсрэг этгээдүүд л байх гэсхийгээд, чимээгүй өнгөрөөсөн билээ. Тиймээс, камерлинго амьдралын гашууныг амссан гэдэг нь тов тодорхой.
Хоёрхон сарын өмнө, нэг сайхан орой Шартрон Ватиканы цэцэрлэгт явж байгаад, камерлинготой санамсаргүй мөргөлдөж орхисон билээ. Камерлинго түүнийг шинэ харуулуудын нэг гэдгийг төвөггүй таньж, хамт жаахан алхъя гэж билээ. Тэр хоёр онц зүйл яриагүй боловч камерлинго Шартронд гүн дотно сэтгэгдэл үлдээжээ.
Шартрон: «Эцэг минь, та болгоож өршөөвөл танаас болчимгүй юм асууж болох уу?» гэвэл,
Камерлинго инээмсэглэн: «Танд би бас болчимгүй хариулт өгч магадгүй л юм даа» гэжээ.
Шартрон цайлган гэгч хөхрөөд: «Би тааралдсан бүх гэлэнгээс асуудаг ч гэсэн одоо болтол ухаарахгүй яваа юм» гэлээ.
«Чамайг тэгээд ямар гэгч асуулт зовоогоод байгаа хэрэг вэ?» гэж камерлинго нарийн жимээр хар дээлийнхээ хормойг намируулан, жавхалзтал алхангаа асуув. Хар арьсан гутал нь гялс гялсхийн газар товчлох бөгөөд орчин үеийн атлаа эгэл, эрэлхэг атлаа даруу эзнийхээ чанарыг илтгэх шиг санагдана.
Шартрон гүнзгий шүүрс алдан: «Би тэр бүхнийг чадагч, нигүүлсэнгүй сэтгэлт гэдгийг л ухаарахгүй яваа хүн л дээ» гэв.
Камерлинго инээвхийлээд: «Чи Бичвэрийг уншсан биз дээ?»
«Хичээсэн».
«Тэгээд чи бүхнийг чадах, нигүүлсэнгүй сэтгэл хоёр хэрхэн нэгэн биед цогцолсныг ойлгохгүй байгаа юм биз дээ?»
«Яг тийм».
«Бүхнийг чадагч, нигүүлсэнгүй сэтгэлт гэдэг бол бурхан бүхнээс хүчтэй атлаа нэн энэрэнгүй гэсэн үг шүү дээ».
«Гадарлаж л байна л даа. Гэхдээ энэ хоёр чинь ... зөрчилдөөд байгаа юм шиг ээ».
«Тийм шүү. Зөрчилдөөд байгаа. Хүний зовлон, дайн, өвчин гээд л...»
«Харин тийм» гэж Шартрон тосч аваад камерлингод асуултаа тайлбарлах гэж оролдон: «Энэ орчлонд аймшигтай зүйл их л болох юм. Хүний зовлонг харвал, бурхан бүхнээс хүчтэй атлаа нэн энэрэнгүй хоёрыг зэрэг цогцлоох аргагүй юм шиг? Хэрэв бурхан бидэнд хайртай байсан бол, тэгээд энэ зовлонг өөрчлөх чадалтай байсан бол биднийг энэ зовлонгоос гэтэлгэж дөнгөх байсан биш үү?»
Камерлинго хөмсгөө зангидан: «Тэгэх байсан гэж үү?»
Шартрон хэлмэж орхив. Би дэндүү эрээ цээргүй аашлаагүй байгаа? Асуух ёсгүй асуучихсан болов уу? «Хэрэв бурхан бидэнд хайртай, биднийг хамгаалдаг байсан бол тэгэх л байх байсан байх даа. Тэгэхээр, нэг бол тэр бүхнийг чадагч, гэхдээ тоомжиргүй: эсвэл нигүүлсэнгүй, гэхдээ туслах чадалгүй болж таарч байгаа биш үү?»
«Та хүүхэдтэй юү, дэслэгч ээ?»
Шартрон гайхасхийн: «Үгүй ээ, эрхэм ээ».
«Та найман настай хүүтэй байжээ гэж бодъё. Та хүүдээ хайртай байх байсан уу?»
«Мэдээж шүү дээ».
«Түүнийг зовоохгүй байхын тулд та чадах бүхнээ хийх байсан уу?»
«Тэгэлгүй яах вэ?»
«Та түүнд ролик авч өгөх байсан уу?»
Шартрон эргэцэв. Камерлинго дандаа л түүнд хачирхалтай цэцэн санагддаг байв. «Тэгэх л байсан байх даа» гэж Шартрон хэлээд: «Тэгнэ ээ, тэгнэ. Ролик авч өгөлгүй яах вэ, гэхдээ болгоомжтой байгаарай гэж захих байсан».
«Та тэгээд эцгийн хувьд түүнд үндсэн хэдэн сайн зөвлөгөө өгөөд явуулж, алдаагаа өөрөө хийж, өөрөө түүнээсээ сураг гээд явуулах байсан уу?»
«Би ард нь гүйж, үглэж яншихгүй л байсан даа. Та энэ тухай л асуугаад байна уу?»
«Гэхдээ хүү чинь унаад, өвдгөө шалбалчихвал яах вэ?»
«Дараа жаахан болгоомжтой явах биз л гэж бодно доо».
Камерлинго инээвхийлэн: «Тэгэхээр, та хүүгээ өвтгөхгүй байлгаж болох чадалтай атлаа хүүгээ хайрласандаа алдаан дээрээ сураасай гэж бодно гэсэн үг үү?»
«Тийм шүү. Өсч том болохдоо, өвдөлтийг мэдрэх л ёстой шүү дээ. Тэгж л байж бид сурдаг шүү дээ».
Камерлинго толгой дохин: «Харин тийм л байхгүй юу даа» гэв.
[center]Хэсэг 90[/center]
Ландон, Витториа хоёр Пиаца Барберинигийн баруун талд байх жижиг гудамжны сүүдрээс ажиглаж байв. Талбайн цаана, бүрэнхийн дунд, сүмийн байшингийн дээрх цомбон орой ёрдойх мэт сүүмийнэ. Шөнө болмогц, өдрийн халуун арилаад байхад, яагаад талбай дээр нэг ч хүн байхгүй байгааг Ландон гайхсан боловч дээр нь онгорхой цонхоор хашхичих зурагтын дууг сонсвол, бүх хүн хаа одсоныг төвөггүй мэдэж болох байв.
«...Ватиканаас одоо болтол тайлбар өгөөгүй байна ... хоёр кардиналыг хорсолтой ёо хөнөөжээ ... Ромд сатаан шүгэлсэн нийгэмлэг... илүү гүнзгий нэвтэрсэн байж ч магадгүй ...»
Нерогийн тавьсан гал* л энэ мэдээ шиг түргэн тархаж байсан байх даа. Бүх дэлхий Ром хотыг цөхрөн харж байлаа. Энэ болж байгаа бүхнийг зогсоож чадах болов уу гэж Ландон бодолхийлэв. Сүм рүү хяламхийн хүлээн зуураа, Ландон талбайг ажвал хэдэн захаас нь сүүлийн үеийн байшингууд шавж эхэлсэн боловч зууван хэвээрээ байгааг харж гайхлаа. Хажуугийн тансаг зочид буудлын орой тэртээ дээр том гэгч неон гэрэл цацран байхыг Виториа хараад, Ландонд дохиж заав. Гайхалтай тохиол гэдэг энэ л байх.
Бернини Зочид буудал
«Аравт тав дутуу байна» гэж Витториа хэлээд мууран нүдээрээ талбайг нэгэнтээ ширвэв. Төд удалгүй бүсгүй Ландоны гарыг татаж, сүүдэр рүү оруулаад, талбайн төв рүү дохилоо.
Ландон бүсгүйн ширтээ зүг хараад, загзасхийв.
Тэдний өмнө, гудамжны гэрэлд, хоёр том хар дүрс бүртэлзэнэ. Хоёулаа нэвсгэр хувцас өмсч, хувцасныхаа юүдэнгээр нүүрээ хаажээ.
Энэ бол католик бэлэвсэн эхнэрүүдийн уламжлалт хувцас билээ. Тэгэхээр, эмэгтэй хүн болов уу гэж харагдсан ч харанхуйд тодорхой мэдэгдсэнгүй. Нэг нь арай настай, өвчтэй болов уу гэлтэй хазганах агаад залуухан, хүчтэй нөгөө нь түүндээ тусалсан янзтай.
«Буугаа өгөөдөх» гэж Витториа хэлэв.
«Болохгүй шүү дээ».
Хэлж дуусаагүй байхад нь, Витториа шуртхийн хармаанд нь байсан бууг авчихлаа. Тэгээд, бүсгүй тэр хоёрыг араар нь тойрох санаатай, сүүдэрт зүүн талаас нь сэмхэн гэтэв. Чимээ огт гаргалгүй, агаарт хөвж байгаа юм шиг алхана. Ландон түүнийг хараад, ****** гадас шиг гацчихав. Хормын дараа амандаа хараал үглэсээр, хойноос хөдөллөө.
Нөгөө хоёр их л удаан майрганана. Ердөө хагас минутын дотор Ландон, Витториа хоёр яг хойно нь гарчхаад, араас нь дөхөж явлаа. Витториа элгээ эвхэн буугаа нуужээ. Харахад гэмгүй мэт боловч хэрэгтэй бол хормын зуур буудахад бэлэн зэхжээ. Бүсгүй нөгөө хоёр руу хөвөх мэт хурдан ойртож, араас Ландон гүйцэх санаатай алхаж явахдаа, хазгай гишгэж чулуу үсэргээдэхлээ. Витториа түүн рүү муухай гэгч хялайв. Аз болж, нөгөө хоёр сонссонгүй, хоорондоо ярилцаж явлаа.
Гучаад тохой зайнаас, Ландон тэдний яриаг дуулж эхлэв. Гэхдээ, нэг ч үг тогтоож сонссонгүй, зүгээр л шулганалдах ажээ. Хажууд нь Витториа улам л хурдан алхах агаад элгээ эвхсэн гар нь жаахан суларч, буу нь цухуйчихсан явж байлаа. Хорин тохой дөхөв. Нэгнийх нь дуу их л цээл агаад нөгөө нь чанга, ууртай, хар ярхийнэ. Настай хүүхний хоолой шиг сонсогдов. Юу вэ? Манин хүн юм болов уу? Яг юу хэлж байгааг нь сонсох санаатай чих тавьтал, өөр нэг эмэгтэйн чанга яриа саад боллоо.
«Mi scusi! (Уучлаарай. Ита.)» гэж Витториа найрсгаар хэлсэн ч час хийсэн чанга сонсогдов.
Тэр хоёр нэвсгэр хүн гэнэт зогсоод, эргэж харах зуур, Ландоны зүрх зогсчих шиг боллоо. Харин Витториа тэр хоёр руу шууд чиглээд, улам хурдан алхана. Тэр хоёр яаж ч амжхааргүй байлаа. Ландоны хөл хөшчихөв. Витториа элгэндээ эвхсэн гараа сул тавьж, буугаа урагш сунгах шиг санагдав. Тэгтэл удалгүй нөгөө хоёр хүний нүүр гудамжны дэнд тодорч, бүсгүйн мөрөн дээгүүр харагдлаа. «Ээ, юу болох нь вэ» гэсэн бодол гэнэт зурсхийн: «Витториа, битгий» гэж хашхиран хойноос нь гүйлээ.
Витториа ч хормын төдийд байдлыг ухаарч, гараа ердийнхөөрөө хаялан яваа юм шиг нэгэнтээ алхалснаа, харанхуй шөнө даарч бэгцийсэн мэт сугаа хавчин гараа урдаа зөрүүлэхдээ, буугаа нууж амжив. Ландон гүйцэж ирэхдээ, нөгөө хоёртой золтой л мөргөлдчихсөнгүй.
«Вuona sera (Үдшийн мэнд. ита)» гэж Витториа бувтнахад, дуу нь их л зөөлөрчээ.
Ландоны санаа уужран, урт амьсгаа авав. Уламжлалт нэвсгэр хувцас өмссөн хоёр настай авгай өмнө нь зогсоно. Нэг нь хөл дээрээ тогтож чадахгүй шахуу хөгшин хүн, арай танагтай нь түүндээ тусалж байжээ. Хоёулаа хүзүүгээрээ эрхи зүүжээ. Тэр хоёр юун хүмүүс гэнэт гараад ирэв хэмээн балмагдсан янзтай байлаа.
Витториа бээрсэн мэт зогсоод, мишилзэн: « Dov’e la chiesa Santa Maria della Vittoria? Санта Мариа дэлла Витториа сүм хаана байдаг вэ? »
Хоёр хөгшин гарч ирсэн байшингийнхаа зүг зэрэг шахуу заан: «Е la (тэр байна. ита)» гэв.
«Grazie (Баярлалаа. ита)» гэж Ландон хэлээд, гараа Витториагийн мөрөн дээр зөөлөн тавьж, арагш нь эелдгээр татав. Зүв зүгээр явсан хоёр гэмгүй авгайг буудах шахсандаа халширч байв.
«Non si puo entrare (Одоо орж болохгүй. ита)» гэж нэг авгай нь хэлээд: «Е chiusa temrano (Эрт хаачихсан. ита)» гэлээ.
«Эрт хаачихсан гэнэ ээ» гэж Витториа дуу алдаад: «Perche (Яагаад. ита)?» гэж асуув.
Хоёр авгай хоёулаа зэрэг тайлбарлаж гарлаа. Уур унтуугаа гаргах боломж гарлаа гэсэн шиг л бурж өглөө. Ландон итали хэлэндээ сайн биш ч гэсэн заримыг нь ойлгочихлоо. Арван тавхан минутын өмнө тэр хоёр хөгшин сүм дотор Ватиканыг авран хамгаалахыг бурхнаас гуйн мөргөж байсанд нэг хүн гарч ирээд, өнөөдөр сүм эрт хааж байгаа гээд тэр хоёрыг гаргажээ.
«Hanno conosciuto i'uomo?» гэж Витториа их л шаргуу шалгаав. «Тэр таньдаг хүн чинь байсан уу?»

Хоёр авгай толгой сэгсрэв. Тэр хүн straniero crudo (хэтэрхий бүдүүлэг. ита), тэнд байсан бүх хүнийг бараг л хүчээр хөөсөн ажээ. Цэвэрлэгч, залуу мөргөлчид цагдаа дуудна шүү гэсэн боловч, тэр инээгээд, цагдаа дуудахдаа, камертай ир гээрэй гэж тохуурхаж байжээ.
Камертай ир гэнэ ээ гэж Ландон амаа ангайн асуув.
Хоёр хөгшин ууртай яа мөрөө хавчин, нөгөө залууг «bar-arabo» хэмээн зүхэв. Тэгээд, цаашаа эргээд, явж одов.
«Bar-arabo гэж юу гэсэн үг вэ» гэсэн байртай Ландон Витториа руу харвал «Зэрлэг гэж байгаа юм» гэлээ.
Тэгснээ: «Үгүй ээ. Bar-arabo гэдэг чинь Араб гэдгийн доромж нэр шүү дээ. Тэгэхээр, араб байх нь» гэлээ.
Ландоны нуруу арзасхийн сүм рүү харахад, сүмийн өнгөт шилэн хээтэй цонх цаанаасаа туяарч байв. Бие нь хөшиж орхилоо.
Витториа түүнийг анзааралгүй гар утсаа гарган, автомат товчоо даран: «Оливеттид хэлэх хэрэгтэй» хэмээн үглэнэ.
Ландон дуугүй л бүсгүйн гарт хүрч, салганасан гараараа сүм рүү заалаа.
Витториа сая л анзаарав.
Чөтгөр нүдээ анивчин, дооглох шиг галын дөл цонхны цаанаас өрвөлзөж байлаа.

* Эртний Ромын хаан Неро- Ром хотын төвд, ордон барих гэсэнд, хотын төвд газар олдохгүй байжээ. Тэгэхээр нь, нэг шөнө сэм гал тавьж, Ромын төвийг бүхэлд нь түймэрдээд, нурмыг нь зайлуулж ордноо барьсан гэдэг домог бий. Үүнээс болоод Нерогийн түймэр гэдэг нь хорон санаатны тэвчишгүй үйлдлийг нэрлэдэг зүйр үг болжээ.

_________________
Avatar by Someone

нэг кардинал л үлдлээдээ үнэхээр салахын аргагүй сониорхолтой ном байнашүү

Уйгагүй занд чинь баярлалаа Someone. амжилт хүсье

Ватиканд шургалсан нь Рошер юм уу Оливетти байж магадгүй, жирийн доод тушаалтан биш нилээд том албатай хүн байх, бас СЭРН-ний захирлын яриаг уг нь дуустал сонссон бол асуудал тодорхой болох байлаа.... маш сонирхолтой юмаа, овоо олон бүлэг оруулчиж, someoneдаа талархаад барахгүй нь,

_________________

харин тиймээ аль дээрээс хойш л би олливетийг шижиглээд байгаан нэг л но-той

Kinog ni uzeegui humuus goyo ataarhmaar yumaa. Er ni kinotoi nomnii nomiig l ehelj unshval zugeer yumaa. Za tgd duustal ni uursduu unshaad uchriig ni olbol iluu sonirholtoi bh. Chimeegui l baiya.

_________________
Avatar by Someone

хэхэ харин тиймээ ямар азаар киног нь үзээгүй юм байгаан баярлаа л сууж байна