Dan Brown - Angels & Demons - Хуудас 4

[center]Хэсэг 56[/center]
Огт дугаар, тэмдэг байхгүй дөрвөн Альфа Ромео 155 Т-Спаркс хэмээх машин Коронари гудамж өгсөн, яг л хөөрөх талбай дээр гүйж байгаа тийрэлтэт онгоц шиг шунгинан одов. Черчи-Пардини загварын хагас автомат, ухаан алдуулах хийтэй бортого, алс тусгалтай урт буу агсаж энгийн хувцас өмссөн Швейцар жардын арван хоёр залуу энэ машиныг хөлөглөн явлаа. Гурван мэргэн бууч лазерын овоо хараатай буу мөрлөсөн байв.
Урд талын машины урд суудалд суусан Оливетти арагшаа Ландон, Ветра хоёр руу эргэж харжээ. Нүд нь хилэнтэй еэ дүрлэглэнэ. «Та хоёр намайг үнэмшүүлж чадсан, тэгээд л бид ийм юм хийж явна шүү!» гэлээ.
Ландон жижиг машинд байдгаараа агшчихсан сууж байв. «Таны байдлыг ч би ойлгож байна л даа...»
«Үгүй, хэн ч ойлгохгүй» гэж Оливетти үгийг нь таслав. Тэр дуугаа өндөрсгөөгүй боловч өмнөхөөсөө гурав дахин хурдан ярьж байлаа. «Би яг цуурганы өмнө хамгийн шилдэг арван хоёр залуугаа аваад, Ватикан хийдээ орхиод явж байна. Насандаа огт харж байгаагүй нэг америк нөхөр хүрч ирээд, дөрвөн зуун жилийн өмнө бичсэн дөрвөн мөрт шүлгийн утгыг үнэн худал ярьж тайлж өгсөн болохоор нь би Пантеоны өмнө гозойтлоо зогсох гэж хамгийн чухал үүргээ орхиод явж байна шүү дээ. Тэгээд болоогүй антиматерийг хайх даалгаврыг хоёрдугаар зэргийн тушаалтанд даалгачхаад шүү».
Ландонд нөгөө тавдугаар хуудсаа хармаанаасаа аваад, Оливеттигийн нүүрэн дээр барьж байгаад уншуулмаар санагдлаа. «Бидний олсон мэдээ Рафаэлийн булшийг зааж байгаа, харин Рафаэлийн булш Пантеонд байдаг шүү дээ».
Жолоо барьж байсан офицер залуу толгой дохингоо: «Тэр ч тийм шүү, захирагч аа! Авгай бид хоёр нэг удаа ...»
«Дуугүй л жолоогоо барь!» гэж Оливетти тасхийтэл зандрав.
Тэгээд Ландон руу хандан эргээд: «Ямар амьтан тийм олон хүнтэй газар хүн хөнөөчхөөд мэдэгдэлгүй гарч чадах вэ дээ» гэлээ.
«Би яаж мэдэх вэ дээ» гэж Ландон хариулаад: «Гэхдээ Иллюминати гайхалтай ажиллаж байна шүү дээ. Тэд СЭРН-д ч, Ватиканд ч нэвтэрч орхилоо. Бид эхний аллага хаана болохыг ёстой азтай тохиолоор л мэдэж авлаа. Танд тэр алуурчдыг барих тохиол Пантеонд л гарч магадгүй байна шүү дээ».
«Та дахиад л өмнө ярьснаа үгүйсгээд байна» гэж Оливетти хэлэв. «Та чинь нэг тийм зам маягийн юм байдаг энэ тэр гээгүй билүү? Тэмдэг дохионууд. Хэрэв тэр Пантеон чинь зөв газар мөн л юм бол бусад тэмдгийг нь дагаад мөшгөж болно. Тэгэхээр тэднийг барих дөрвөн тохиол наад зах нь байгаа юм биш үү?»
«Тэгж л найдахаас» гэж Ландон хэлээд: «Гэхдээ хэд хэдэн зууны өмнө бол ... болох л байх байсан байх».
Пантеон эхлэх цаг байсан явдалд Ландонд сайхан, бас аягүй санагдаж байлаа. Түүх заримдаа өөрийг нь мөшгөн судалсан хүнээр төөрч самууртал нь буруу замаар дагуулж тоглон, ааш гаргадаг билээ. Гэгээрлийн мөр өнөөг хүртэл яг хэвээрээ, бүх хөшөө тэмдэг нь тэр чигээрээ оршин байгаа гэж найдах бас л хэцүү, гэхдээ л Ландоны дотор сэтгэлд нэг зүйл Гэгээрлийн мөрөөр мухарт нь хүртэл явж, Иллюминатигийн үүр ноохойд очих болно хэмээн шивнээд байлаа. Гэвч тэгж найдах бэрх. «Ватикан 1600-аад оны сүүлээр Пантеонд хуучин байсан бүх хөшөө баримлыг гаргаад устгачихсан юм».
Витториагийн нүд нь томрон: «Яагаад ?» гэж гайхан асуув.
«Тэр хөшөөнүүд нь эртний Олимпын бурхад байсан юм. Тиймээс харамсалтай нь, түүнтэй хамт анхны тэмдгүүд бас устсан байж магадгүй, хэрэв тэгвэл... »
«Тэр анхны тэмдгээс өөр нэмэлт тэмдэг энэ тэндээс олж болохгүй юм болов уу?» гэж Витториа асуулаа.
Ландон толгой сэгсрэн: «Пантеон л ганц боломж. Тэнд л чадахгүй бол замын мөрийг алдана» гэлээ.
Оливетти тэр хоёр руу хэсэг харснаа эргээд урагшаа харав. Тэгснээ: «Зогс!» гэж жолооч руу архиран хашхичив.
Машин замын хажуу руу огцом шахаж, тоормослон зогсов. Арын гурван машин ч ар араасаа гулган ирж тоормослов. Швейцар жардын машинууд цуваа үүсгэн гудамж дагуу зогсчихлоо.
«Та чинь яаж байна аа?» хэмээн Витториа асуув.
«Ажлаа хийж байна» гэж Оливетти эргэж харж суунгаа хүйтэн дуугаар хариуллаа. «Ландон гуай, байдлыг замдаа тайлбарлаж өгье гэхээр чинь би Пантеонд очихдоо, манай хүмүүс юу хийх ёстой тухай тов тодорхой ойлголттой байсан юм байх гэж ойлгосон юм. Гэтэл тийм биш байжээ. Би энд сууж байх зуур гүйцэтгэх ёстой хамгийн чухал үүргээ хойш тавьчихсан байгаа, дээрээс таны яриад байгаа тэр ариун тахил, эртний шүлэг хоёрын тухай онол чинь утга учир багатай байгааг олж мэдсэнээс хойш, дахиад ингээд яваад байх шалтгаан олж харахгүй байна. Тиймээс би энэ даалгаврыг орхиж байна» гэлээ. Тэгээд, холбоогоо сугалж аваад, харилцах товчлуурыг дарав.
Витториа урагш тэмүүлэн түүний гарыг нь шүүрч атгаад: «Та ингэж болохгүй» гэлээ.
Оливетти гараа доош буулгаж, Витториа руу улангассан догшин нүдээр цоргитол хараад: «Та ер нь Пантеон руу орж үзсэн үү?»
«Үгүй л дээ, гэхдээ ...»
«Тэгвэл би танд ярьж өгье. Пантеон гэдэг бол ганц ханхай өрөө. Чулуу, цементээр цутгасан юм. Ганцхан үүдтэй. Ямар ч цонхгүй. Ганцхан давчуухан үүдтэй. Тэгээд тэр үүдэн дээр нь дөрвөн зэвсэгт цагдаа урлагийн бүтээл хулгайлагч, антихрист террорист, сэм гартай жуулчдаас тэр сүмийг хамгаалан хорин дөрвөн цагаар зогсч байдаг юм».
«Тэгээд юу гэж?» гэж Витториа хүйтэн царай гарган асуув.
«Тэгээд үү?» гэж Оливетти суудлаа чахруулан түнтэгнэснээ: «Юу гэвэл та хоёрын ярьсан юм тохиолдоно гэдэг огт бололцоогүй. Та нар кардиналыг Пантеон дотор егүүтгэх ганц ч атугай боломжийн тавил хэлээд өгөхгүй юү? Юун түрүүнд, эхлээд золионыхоо хүнийг цагдаагийнханд мэдэгдэлгүй хэрхэн авч орох вэ? Тэгээд яаж дотор нь хөнөөчхөөд эргэж гарах вэ?» гэлээ. Оливетти суудлынхаа түшлэг дээгүүр давах шахан түнтэгнэхэд, амьсгал нь Ландоны нүүрэн дээр ирж, кофе үнэртэж байв. «Ландон гуай минь, ядаж ганц боломж хэлээд өгөөч».
Жижигхэн машин Ландоныг тойроод хумигдчих шиг болов. Би яаж мэдэх юм бэ? Би алуурчин биш. Би яаж хүн хөнөөхийг нь мэдэхгүй байна. Би зөвхөн ...
«Ганц боломж гэв үү?» гэж Витториа хахир дуугаар асуугаад: «Ингэвэл ямар вэ? Алуурчин нисдэг тэргээр ирж, хүмүүс рүү хашхираад, тамгалж тамласан кардиналыг хаяна. Хөөрхий кардинал доошоо нисч, боржин чулуун шал мөргөж үхнэ дээ.»
Машинд байсан бүх хүн Витториа руу мэлэрч орхив. Ландон юу хэлэхээ мэдэхгүй байлаа. Авхай минь, та ч төсөөлөн сэтгэхдээ тун ч адтай юм, тэгээд хурдан ч юм.
Оливеттигийн дуу нь намсаад: «Боломжийн юм, зөвшөөрч байна. Гэхдээ юу л бол?»
«Эсвэл алуурчин кардиналыг мансууруулчихна» гэж Витториа үргэлжлүүлэн: «Тэгээд хөлгүй хүний тэргэн дээр суулгаад, хөгшин настай жуулчин шиг түрээд орчихно. Тэнд нь сэмхэн хоолойг нь хэрччихээд, гараад явчихна даа» гэв.
Энэ үг Оливеттийг цочоох шиг болов.
Муугүй шүү гэж Ландон бодлоо.
«Эсвэл алуурчин ...» гээд л Витториа амьсгаа аван үргэлжлүүлэх гэтэл Оливетти тасалж орхив.
«Сонслоо. Хангалттай» гэж Оливетти хэлээд, гүнзгий гэгч амьсгаа аваад, тургиж байгаа юм шиг дуутай яа гаргалаа. Гэтэл цонхны цаанаас нэг юм сүүтгэнэхэд, бүгд цочин харлаа. Арын машинаас нэг цэрэг хүрээд иржээ. Оливетти цонхоо буулгав.
«Зүгээр үү, захирагч аа?» гэж нөгөө залуу хэллээ. Тэр жирийн нэг цамц өмсч, олон функцтэй цэрэг цагаа гарган, ханцуйгаа шамласан байлаа. «Долоо дөч болж байна, захирагч аа. Бид яаралтай очиж, байрлалаа эзлэх хэрэгтэй байх аа».
Оливетти толгойгоо дохисхийгээд, хэсэг юм хэлэлгүй суулаа. Их л бодлогоширч, хүүхэд шиг, машины урд тавцан дээрх тоосыг хуруугаараа оролдон, нааш цааш зурна. Хажуугийнхаа толинд Ландоныг ажиглах бөгөөд Ландонд харин өөрийг нь хэмжиж, жинлэж орхих шиг санагдана. Эцэст нь Оливетти харуул залуу руугаа эргэж харлаа. Их л дурамжхан ярих сонсогдоно. «Өөр өөр замаар дөхөж очъё. Ротунда талбай, Орфани гудамж, Гэгээн Игначо талбай, Гэгээн Истачо талбайн чиглэлээр тус тус орно. Хоёр гудамжнаас дотогшоо ойртохгүй шүү. Очиж байрлалаа эзлээд, миний дохиог хүлээ. Гурван минутын дотор. Гүйцэтгэ».
«Гүйцэтгэе,эрхэм ээ» гэж цэрэг хэлээд, машин руугаа эргэв.
Ландон Витториа руу харж талархан толгой дохьсонд, бүсгүй мөн өөдөөс нь инээмсэглэн дохилоо. Энэ мөчид Ландон гайхамшигтай нандин холбоо тэр хоёрын дунд үүсэхийг гэнэт мэдэрлээ.
Оливетти суудлаа чахруулан эргэж хараад: «Ландон гуай, бидний нүүрэн дээр л битгий дэлбэрээсэй билээ, тийм ээ?» гэлээ.
Ландон инээмсэглэсэн болоод тэгэхгүй байлгүй дээ гэлээ.

Хэсэг 57

СЭРН-ийн захирал Максимлиан Колэр цусанд нь юүлсэн хромолин, лекотриний хүчинд хоолой, уушгины судас нь тэлэхийг мэдрэн, хүйтэн нүдээ нээлээ.Тэр дахин хэвийн амьсгалж байлаа. СЭРН дэх эмнэлгийн орон дээр хэвтэж байх агаад тэргэнцэр нь орны хажууд байна.
Түүнд эмнэлгийн цаасан даавуугаар хийсэн халаад өмсгөжээ. Хувцсыг нь эвхээд орны хажууд байх сандал дээр тавьсан байв. Хаалганы гадна сувилагч нар шивнэлдэн юм ярина. Тэдний яриаг сонсон, нэлээн удаан хэвтэв. Тэгээд, аль болох чимээ гаргалгүй зүтгэсээр, хувцсаа татаж авлаа. Үхэжсэн хөлтэйгөө түнтэгнэн байж, арай гэж хувцсаа өмсөв. Дараа нь, тэргэнцэр рүүгээ хүнд биеэ зөөж тавилаа.
Чимээ гаргалгүй ханиах гэж бүгшсээр хаалга руу дөхлөө. Тэр мотороо асаалгүй, гараараа дугуйгаа эргүүлж явав. Хаалганд тулж ирээд, түлхэн онгойлготол тэнд хэн ч байсангүй.
Максимлиан Колэр ийнхүү чимээгүйхэн эмнэлгээс оргон одлоо.

Хэсэг 58

Долоо дөчин зургаа, гучин . . . тэмдэглэ». Холбоогоор ярихдаа хүртэл Оливеттигийн хоолой шивнэх төдий сонстох ажээ.
Пантеоноос гурван гудамжны наана Конкорд талбай дээр зогсох машин Альфа Ромео машины арын суудал дээр Ландон ноосон пиджак дотроо хөлрөн, сууж байв. Витториа хажууд нь, сүүлийнхээ тушаалыг өгч байгаа Оливеттийг харж сууна.
«Найман тал үүсгэн, байраа эзэл. Үүдийг бүрэн периметрээр нь ажигла. Бай та нарыг таньж магадгүй болохоор, ил харагдаж болохгүй. Хүч хэрэглэхдээ үхэлд хүргэж болохгүй. Нэг нь дээврийг ажиглаж бай. Байг анхаараарай. Хэрэгсэл чухал биш».
Бурхан минь, хэмээн Ландон бодлоо. Оливеттигийн дөнгөж сая дамжуулсан тушаалын ямар түргэн шуурхай хийгээд өөрийнхөө хүмүүст шаардлагатай бол кардиналыг золиосолж болох тухай хэлэхэд нь сэрвээнийх нь үс босох шиг боллоо. Хэрэгсэл чухал биш.
«Давтъя. Хүч хэрэглэхдээ үхэлд хүргэж болохгүй. Дайсан амьдаараа бидэнд хэрэгтэй. За хөдөл!» гэж Оливетти холбоогоор зандран тушаав.
«Захирагч аа, дотогш нь хүн илгээхгүй юм уу?» гэж Витториа гайхангуй, бараг л уурлангуй асуув.
Оливетти эргэж хараад: «Дотогш нь уу?» гэлээ.
«Пантеон дотор. Тэнд л болж магадгүй гээд байгаа биз дээ?»
«Attento» гэж Оливетти хэлэхэд, нүд нь бас л дүрлэгнэнэ. «Хэрэв миний хүмүүс дотор нь орох юм бол хамгийн түрүүнд танигдана. Танай найз чинь дөнгөж сая байг барих цор ганц боломж бол энэ гэж хэлсэн шүү дээ. Хүмүүсээ дотогш нь оруулаад, хэн нэгийг үргээж орхих вий л гэж эмээж байна шүү».
«Алуурчин аль хэдийн дотор байвал яах юм бэ?»
Оливетти цагаа хараад: «Бай тов тодорхой хэлсэн. Найман цагт гэж. Бидэнд бас арван таван минут байна» гэлээ.
«Тэр чинь кардиналыг яг найман цагт хөнөөнө гэсэн шүү дээ. Гэхдээ, тэр хохирогчоо аваад, аль хэдийн дотор нь орчихсон явж байж магадгүй. Бай чинь гараад ирдэг, танай хүмүүс хэн байсан гэдгийг нь мэдэхгүй өнгөрөөчихвөл яах вэ? Дотор цэвэрхэн байгаа эсэхийг яаж ийгээд нягтлах хэрэгтэй шүү дээ».
«Яг одоо бол хэтэрхий эрсдэлтэй байна».
«Танихгүй хүн орвол эрсдэл бага шүү дээ».
«Ажиллагааг өөрчилнө гэдэг цаг үрсэн ажил болох гээд байна ...»
«Би яваад оръё л доо» гэж Витториа хэллээ.
Ландон бүсгүй рүү эргэн харж, гайхан мэлрэв.
Оливетти толгойгоо сэгсрэн: «Тэгж огт болохгүй» гэв.
«Тэр чинь аавыг минь алсан шүү дээ».
«Тийм учраас, таныг хэн бэ гэдгийг мэдэж байж магадгүй».
«Та сонсоо биз дээ. Тэр Леонардо Ветра охинтой байсан гэж огт мэдээгүй байсан шүү дээ. Тэгэхээр, намайг ямар төрхтэйг гадарлах ч үгүй. Би жуулчин шиг л ороод явчихна. Тэгээд, ямар нэг сэжигтэй юм ажиглагдвал, гарч ирээд дохио өгье, та хүмүүсээ оруулаарай» гэлээ.
«Өршөөгөөрэй, би тэгж чадахгүй нь».
«Захирагч аа?»гэж Оливеттигийн холбоо чахрав. «Хойд талд асуудал гарлаа. Усан оргилуур Пантеоны үүдийг хаагаад харагдахгүй болгоод байна. Бид талбай дээр ил гарахгүй л бол ажиглаж чадахгүй нь. Та юу гэмээр байна? Харахгүй суух уу, эвсэл ил гарах уу?»
Витториа сууж тэвчихээ болилоо. «За тэр. Би ерөөсөө гарлаа». Тэр хаалгаа нээгээд гарч одов.
Оливетти холбоогоо орхиод, машинаас үсрэн гарч, Витториагийн замыг хөндөлдөв.
Ландон бас араас нь гарлаа. Энэ хүүхэн чинь юу хийх гээд байна вэ?
Оливетти Витториаг хөндөлдөөд: «Ветра авхай, та сайхан санаа гаргалаа. Гэхдээ, би энгийн хүмүүсийг ажиллагаанд оруулж чадахгүй нь».
«Оруулах аа? Та нар юу ч харж чадахгүй байна шүү дээ. Би туслах гэж л байна».
«Дотроос ажиглалт хийвэл сайхан л байна, даан ч ...»
«Даан ч юу гэж? даан ч би эмэгтэй юм гэж үү?» гэж Витториа тулгав.
Оливетти дуугарсангүй.
«Та үүнээс дээр санаа гаргаж чадахгүй байна шүү дээ, захирагч аа. Яагаад гэвэл, миний санаа зөв гэдгийг та сайн мэднэ. Тэгсэн атлаа нэг эртний хүчирхэг зан гаргах гээд л ...»
«Бид ажлаа л хийе л дээ».
«Би тусалъя л даа».
«Хэтэрхий аюултай шүү дээ. Бид хоорондоо холбоо барих боломж байхгүй. Би танд ямар холбоогоо өгчихөлтэй биш, тэгвэл хүн болгон таныг анзаарна».
Витториа цамцныхаа халааснаас гар утсаа гаргаж ирээд: «Гэхдээ, олон жуулчин гар утастай яваа шүү дээ».
Оливетти барайж орхив.
Витториа утсаа дэлгээд, утсаараа ярьж байгаа юм шиг дүр эсгэн «Сайн уу, хонгор минь. Би Пантеон дотор байна. Чи үүнийг үзэх хэрэгтэй юм байна даа» гэв. Тэгээд, утсаа хаагаад, Оливетти руу ширтэв. «Хэн мэдэх юм 6э? Ямар ч эрсдэл байхгүй шүү дээ. Би таны нүд чинь болъё гээд байна». Тэгээд, Оливеттигийн бүсэн дэх гар утас руу зааж: «Наадахын чинь дугаар нь хэд юм бэ?» гэлээ.
Оливетти хариулсангүй.
Жолооч тэднийг ажиглан зогссоноо гарч ирээд, Оливеттигийн дэргэд ирлээ. Түүнд ямар нэг санаа төрсөн бололтой, арван секунд орчим хоорондоо хар хур хийн ярилцав. Тэгснээ, Оливетти толгой дохиод, эргэж ирснээ: «Миний дугаарыг бичээд ав» гээд хэлж өглөө.
Витториа дугаарыг нь утсандаа сануулав.
«За одоо, залгаадах даа».
Витториа залгалаа. Оливеттигийн бүсэн дэх утас жингэнэв. Тэр утсаа аваад: «За, за, тийшээгээ оч, Ветра авхай. Ороод, орчин тойрноо ажигла, гарч ирээд юу харснаа утастаж мэдэгд» гэлээ.
Витториа утсаа хаагаад: «Баярлалаа, эрхэм ээ» гэлээ.
Ландон, эр амьтны хамгаалагч зөнгөөрөө, гэнэт: «Хүлээгээрэй» гэчихлээ. Тэгээд, Оливеттид хандан: «Та нар чинь энэ хүүхнийг тийш нь ганцааранг нь явуулчхаж байгаа юм уу?» гэлээ.
Витториа түүн рүү хөмсөг зангидан, хараад: «Роберт, би зүгээр дээ»гэв.
Жолооч дахиад л Оливеттитай ярилцлаа.
Ландон: «Энэ чинь аюултай шүү дээ» гэж Витториад хэлэв.
«Зөв шүү» гэж Оливетти хэлээд: «Миний хамгийн шилдэг дайчин хүртэл ганцаараа ажилладаггүй юм. Дэслэгч маань, та хоёрыг хамтдаа явбал ямар ч сэжиг татах зүйлгүй, бүр ч энгийн бас найдвартай болох юм байна гэлээ л дээ» гэв.
Бид хоёр уу? гэж Ландон зогтусав. Уул нь би...
«Та хоёр хоёулаа тийшээ ор» гэж Оливетти хэлээд: «Та хоёр яг л зугаалж яваа амрагууд шиг харагдана. Тэгээд ч бие биеэ хамгаална. Тэгвэл, надад илүү дээр санагдаад байна» гэлээ.
Витториа мөрөө хавчаад: «Болж л байна. Гэхдээ хоёулаа бушуулахгүй бол горьгүй нь» гэлээ.
Ландон зогтуссан хэвээр. Сайхан санаа байлаа шүү, ковбой минь.
Оливетти гудамжны өнцөг рүү зааж: «Эхэлж таарах тэр гудамж бол Орфани гудамж. Түүгээр зүүнш эргэ. Тэгээд, шууд Пантеон руу яваад орчихно. Удлаа гэхэд, хоёр минут л алхана. Би эндээ үлдэж, хүмүүсээ удирдаад, та хоёроос утас хүлээж байя. Та хоёрт өөрийгөө хамгаалах зэвсэг хэрэг болж магадгүй» гэснээ өврөөсөө гар буугаа сугалж ирээд: «Та хоёр буу яаж хэрэглэхийг мэдэх үү?» гэж асуулаа.
Ландоны зүрх нь оволзоод ирэв. Бид хоёрт буу хэрэггүй ээ.
Витториа гар бууг нь шууд аваад: «Би дайвалзаж байгаа онгоцноос сэлж яваа далайн гахайг дөчин метрийн зайнаас буудаж, им тавьдаг юм» гэв.
«Сайн байна» гээд Оливетти буугаа Витториад өгөөд: «Харин наадахаа далд хийвэл зүгээр юм даа» гэлээ.
Витториа шорт руугаа нэг харснаа, Ландон руу харав.
Өө, үгүй шүү гэж бодож ч амжаагүй байтал Витториа пиджакийнх нь өврийг нээгээд, энгэрийнх нь халаас руу хийчхэв. Тэгэхэд, өвөрт нь хүнд чулуу хийчих шиг болчихлоо. Аз болж, Диаграмма-aac авсан хуудас нөгөө хармаанд байв.
«Бид гэмгүй харагдаж байгаа биз дээ» гэж Витториа асуугаад: «За за, бид хоёр явлаа» гэлээ. Тэгээд, Ландоны гараас татаад, шууд л гудамж уруудан алхлав.
Жолооч тэндээс: «Гараас нь татаж болж л байна. Гэхдээ та хоёр чинь жуулчин, тэгээд шинэхэн гэрлэсэн хос шүү дээ. Сугадалцаад явбал дээргүй юу?» гэлээ.
Тэр хоёр булан тойрох тэр агшинд, Ландон Витториагийн нүүрэнд нууцхан мишээл тодрохыг анзаарав.
[center]Хэсэг 59[/center]
Швейцар жардын «тоглолтын өрөө» гэгч Корпи ди Вигиланзагийн хажууд орших бөгөөд тэнд ихэнхдээ Папыг олны өмнө гарах юм уу, Ватиканы хүлээн авалт зэрэг үед хамгаалалтын асуудлыг төлөвлөдөг байлаа. Гэхдээ, энэ өрөөг энэ үдэш огт өөр зорилгоор ашиглаж байв.
Хамтарсан ажиллагааг энэ удаад Швейцар жардын шаталсан удирдлагад хоёр дахь хүн нь болох Элиас Рошер захирч байлаа. Рошер торх шиг том цээжтэй, уян хатан болов уу гэмээр биетэй хүн байлаа. Уламжлалт цэнхэр хувцсаа өмсөж, улаан берет малгайгаа хажуулдуулан тавьж дэгжирхжээ. Ийм лагс хүнд огт баймааргүй цээл хоолойтой, ярихад нь хөгжмийн аялгуу шиг тод сонсогдоно. Рошерийн нүд шөнийн амьдралтай амьтных шиг сүүмгэр ажээ. Нөхөд нь түүнийг orso буюу өтөг баавгай гэнэ. Заримдаа түүнийг «могойн сүүдэрт алхах өтөг» гэх бөлгөө. Оливетти захирагчаа тэд могой гэх ажээ. Рошер могой шиг аюултай байж чадах боловч, ядаж л ирж явааг нь бараалж болох билээ.
Рошерийн цэргүүд огт хөдлөлгүй, бараг л булчин шөрмөс нь чичрэлгүй зогсох боловч үнэндээ дөнгөж сая өгсөн мэдээлэл тэдний цусны даралтыг нэлээн хэдэн хэмээр нэмж, анхаарлыг нь хөвчиртөл чангалсан нь мэдээж байлаа.
Дэслэгч Шартрон өрөөний хана даган номхон зогсох бөгөөд энэ даалгаврыг гүйцэтгэхэд тэнцэхгүй 99 хувийн нэг нь байгаасай хэмээн залбирна. Хорин настай Шартрон Швейцар жардын дотор хамгийн залуу нь байлаа. Тэр Ватиканд ирээд, дөнгөж гурван cap болж байв. Бусдын л адил Щвейцарийн цэрэгт алба хааж, дараа нь Берн хотын ойролцоо хоёр жилийн турш нэмэлт Ausbulding (боловсрол. Герм.) аваад, дараа нь Ромын гадна орших нууц хуаранд Ватиканд алба хаах бэрх prova (сорилт. ита) давж энд иржээ. Гэхдээ, ийм нөхцөлд яах ёстойг ямар ч сургалт зааж өгсөнгүй.
Үүрэг тавьж эхлэх үед, Шартрон үүнийг ямар нэг хачин жигтэй сургалт гэж бодож байлаа. Ирээдүйн технологиор бүтсэн зэвсэг ч гэх шиг. Эртний нөхөрлөл ч гэх шиг. Хулгайлагдсан кардинал ч гэх шиг. Дараа нь, Рошер тэдэнд олох ёстой зэвсгийнх оршин байгааг харуулсан камерын бичлэгийг үзүүлжээ. Энэ тоглоом, тэр бүү хэл сургалт ч биш байлаа.
«Зарим газрын цахилгааны хангамжийг таслана». гэж Рошер хэлээд, цааш нь: «Энэ маань соронзон долгион илрүүлэх зорилготой юм. Дөрөв дөрвөөрөө баг болж ажиллана. Бүгд инфра-улаан туяаны шил зүүнэ. Хайлтыг ердийн металл илрүүлэгчийг тэг гурван Омын долгион дээр тавьж гүйцэтгэнэ. Асуулт байна уу?»
Алга байлаа.
Шартронын толгойд олон бодол эргэлдэнэ. «Хэрэв цагаас нь өмнө олж илрүүлж амжихгүй бол яана аа?» гэж асуух гэснээ, тэр даруйдаа болив.
Улаан беретийнхээ доороос өтөг түүнийг ширүүн харж байв. Тэгээд хүмүүсээ цогтой ёо ёслон: «Бурхан өршөөг, та нарыг минь!» гээд тараав.

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

001.7

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 1:00 pm

Оффлайн

Шинэков Гишvvн

Нэгдсэн: 12-р сар.20.14 8:48 pm
Бичлэгүүд: 2

ih sonirholtoi yumaa

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

panther

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 1:32 pm

Оффлайн

Дууч Гишvvн

Нэгдсэн: 5-р сар.10.10 2:23 am
Бичлэгүүд: 426

харин тийм үнэхээр сонирхолтой, нэг амиар, хажуудаа баахан идэх уух юм тавьж байгаад уншмаар ном юм, хүний санаанд яаж орохоорoo ийм сонин санаануудыг бодож олдог юм болоо, баярлалаа

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

mmiracle

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 1:59 pm

Оффлайн

Хавар Цагийн Анхны Яргуй

Нэгдсэн: 9-р сар.21.09 1:02 pm
Бичлэгүүд: 2908
Байршил: Энд

Цаг хугацаа ч харвасан пуужин шиг өнгөрч бна даа. Да Винчийн код дээр сайхан тайван бжээ кккк энэ дээр ч дагаж сандарсаар бтал таарах юм. Яг тэр кардиналыг нисдэг тэргэнээс шидэх бхаа угаасаа аль хэдийн тамгалчихсан юм чинь хөөрхийг ч бараг аварч амжихгүй бх даа

Баярлалаа

Тэр цомог бүү мэд би чинь дуу хөгжмийн талаар мэдрэмж муутай хүн. Өөр нэг мэдрэмжтэй хүн олоод өгөх бгаа

_________________

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

qwertymn

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 3:17 pm

Оффлайн

Жинхэнэ Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.10.15 11:25 am
Бичлэгүүд: 27

улам л сонирхолтой болж байнадаа Ландон шиг толгойтой байсан бол англиар нь уншаад сууж байхгүй юу кккк

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 3:48 pm

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

[center]Хэсэг 60[/center]
Пантеоноос хоёр гудамжны наана Ландон, Витториа хоёр такси зогсоол өнгөрөн, зорьсон газар руугаа дөхөж явлаа. Такси дотроо жолооч нь унтаж байх бөгөөд эртний Испаниас гаралтай үдийн үеэр дуг хийх энэ уламжлалыг олон нийт ягштал энд тэндгүй сахина. Ийнхүү, дугхийх цагаа зүй ёсоор бага зэрэг хэтрүүлж, ингэсээр, энэ мөнхийн хотод хаа нэгтээ хэн нэгэн ажил дээрээ заавал унтаж байх бүлгээ.
Ландон оюунаа төвлөрүүлэх гэж оролдох ч үүсээд байгаа нөхцөлд юмыг ухамсартай хүлээж авахад тун ч хүнд байлаа. Зургаахан цагийн өмнө, тэр Кембриждээ тавтай яа унтаж байлаа. Гэтэл, одоо тэр Европт, хармаандаа хагас автомат буу хийчихсэн, дөнгөж танилцсан хүүхэнтэйгээ хөтөлцөөд, эртний шашны догшин нийгэмлэгүүдийн хоорондох өршөөлгүй тулааны талбарт гол үүрэг гүйцэтгээд явж байлаа.
Витториа руу харав. Зориг төгс явна. Гарт нь эрч хүч мэдрэгдэж, бие даасан, итгэл төгс хүүхэн байлаа. Ландон бүсгүйн гарыг зөөлөн атгахад таатай, аятай санагдана. Бүсгүйд улам бүр татагдах шиг. Бодитой ханд л даа гэж тэр өөртөө шивнэв.
Витториа түүний дотор тавгүй байгааг мэдрэв бололтой. «Тайван, тайван» гэж, бүсгүй толгойгоо эргүүлэлгүй шивнэнэ. «Бид хоёр шинэ гэрлэсэн хос шиг байх ёстой шүү дээ».
«Би тайван байна».
«Гэхдээ, чи гарыг минь няцлах нь байна шүү дээ».
Ландон атгалтаа сулруулав.
«Нүдээрээ амьсгал!» гэж бүсгүй хэллээ.
«Уучлаарай, юу гэчхэв ээ?»
«Булчин шөрмөсийг сулруулдаг юм. Пранаяама гэдэг юм.» «Пиранха...?»
«Загас биш ээ. Пранаяама тээч».
Тэр хоёр Ротунда талбайг тойрон эргэхэд, Пантеон сүрлэг сайхнаар тодрон харагдана. Ландон энэ барилгыг харах тоолон гайхан бахаддаг ажээ. Пантеон. Бүх бурхны сүм. Эртний бурхад. Байгаль, Хөрст дэлхийн бурхад. Пантеон бодож байснаас нь илүү дөрвөлжин харагдах шиг.Босоо багана, гурвалжин pronous хоёр л ардаа байгаа асар том бөмбөгөр оройг халхлах ажээ. Үүдэн дээр бичсэн том үсэг, давлиун утгатай үгийг уншвал, яг зөв газар руугаа явж байгаа дахин нотлох шиг санагдана. М Agrippa l f cos tertium fecit. Ландон энэ үгийг ямагт бахдалтай яа орчуулдаг билээ. Үүнийг гурвантаа консулоор сонгогдсон Маркус Агриппа бариулав.
Яасан ч чийглэг юм бэ дээ гэж бодон, Ландон ойр тойрноо харав. Видео камер барьсан жуулчид ойр орчныг бахдан явна. Зарим нь La Tazza di Oro хэмээх задгай кафед суун, Ромын хамгийн сайхан кофег амтархан тухална. Пантеоны өмнө, Ромын дөрвөн зэвсэгт цагдаа зогсоод, яг л Оливеттигийн сануулж байсан шиг хянуур ажиглана.
«Ямар амгалан сайхан харагдана вэ?» гэж Витториа хэлэв.
Ландон толгой дохьсон ч сэтгэл нь түгшүүрт автаад, живж байлаа. Энд биеэрээ зогсоод талбайг ажиглавал бүх юм жигтэй санагдана. Хэдийгээр Витториа зөв гэдэгт нь бат илтгэлтэй байсан ч, бүхэл бүтэн армийг энд аваад ирсэн хүн нь Ландон болж таарна. Иллюминатигийн шүлэг санаанд орлоо. Чөтгөрийн цооногт Сантигийн булшнаас эхлээд. ТИЙМЭЭ, ЗӨВ гэж өөртөө шивнэв. Энэ бол зөв газар. Сантигийн булш. Тэр энд Пантеоны өрхийн дор олонтаа ирж, аугаа Рафаэлийн бунхны өмнө ч олонтаа зогсож байсан билээ.
«Цаг хэд болж байна?» гэж Витториа асуув.
Ландон цагаа хараад: «Долоо тавь. Шоу эхэлтэл арван минут байна».
«Энэ залуусыг сайн л гэж найдахаас» хэмээн Пантеон руу орж яваа жуулчдыг харан Витториа хэллээ. «Хэрэв тэр бөмбөгөр дээвэр дор ямар нэг юм болбол, бид бүгд хайчин галд өртөнө шүү дээ» гэлээ.
Үүдээр орох үедээ, Ландон гүнзгий гэгч амьсгаа авав. Хармаанд байгаа буу нь хүндрээд байгаа санагдана. Хэрэв үүдэнд байгаа цагдаа түүнийг нэгжээд, бууг нь олчихвол юу болох бол гэж бодсон ч, тэд хүний урманд түүнийг харсан ч үгүй оруулчхав. Ямар ч юм болсон боломжийн санагдана.
Ландон Витториа руу тонгойн: «Чи ингэхэд хийн буунаас өөр юмаар буудаж үзсэн үү?» гэж асуув.
«Чи надад итгэхгүй байгаа юм уу?»
«Итгэх ээ? Би чамайг дөнгөж л таньдаг болоод байгаа төдий шүү дээ».
Витториа түүн рүү урвайн, хошуугаа цорвойлгоод: «Гэхдээ энд бол бид хоёр чинь дөнгөж гэрлэсэн хос шүү дээ» гэлээ.
[center]Хэсэг 61[/center]
Пантеон дотор хүйтэн, хүнд агаар - түүх хүүрнэх мэт угтав. 141 тохой өндөрт жингүй мэт нумарсан ханхай, хүнхэр энэ дээвэр Гэгээн Петерийн ордны бөмбөгөр дээврээс ч том ажээ. Энэ том харанхуй өрөөнд орж ирэхдээ, Ландон, яагаад ч юм бэ, дандаа жихүүцдэг ажээ. Пантеон - инженерчлэл, урлаг хоёрын гайхалтай хослол байлаа. Алдарт дугуй өрх тэртээ дээр онгойн, шингэх нарны улаан туяа түүгээр ташуулдан тусна. Нөгөө алдарт өрх, хэмээн Ландон бодов. Чөтгөрийн цооног.
Тэр хоёр яваад орлоо.
Хүнхэр дээвэр хоёр хажуу руугаа уруудан, баганат ханаа тулан тогтож, доороос нь өнгөлсөн гантиг чулуун шал бат дэвсэг болох ажээ. Хүмүүсийн алхлах чимээ, жуулчдын шивнэлдэх шуугиан асар том энэ өрөөнд цуурайтна. Ландон, үүгээр түүгээр алхах хэд хэдэн жуулчныг ажиглаад авав. Тэд энэ аугаа танхимын дотор сэлгүүцэн тайван алхах ажээ. Чи энд ирчихсэн үү, үгүй гэж Ландон бодов.
«Ямар сайхан амгалан санагдах юм бэ?» хэмээн Витториа гарыг нь атгасан хэвээр өгүүлэв.
Ландон толгой дохин зөвшөөв.
«Тэгээд, Рафаэлийн булш хаана байгаа юм бэ?»
Ландон эргэн тойрноо зэрвэс тойруулан ажиглав. Чулуун авс. Тахил. Багана. танхимын эсрэг талд, тухайлан чимэглэсэн нэгэн чулуун авс руу Ландон зааж: «Тэр Рафаэлийнх байх аа» гэлээ.
Витториа аугаа том танхимыг тойруулан ажиглаад: «Энд кардиналыг алах гэж байгаа бололтой нэг ч хүн харагдахгүй байна даа. Орчноо дахиад нэг ажиглах юм уу?» гэв.
Ландон толгой дохиод: «Энд хүн нуугдаж болох ганц л газар бий. Хоёулаа reintranze-г шалгах хэрэгтэй байх».
«Хүнхэг үү?»
«Тийм» гэж Ландон хэлээд: «Ханаа дагасан хүнхэг байгаа» гэлээ.
Хана дагуулан хэд хэдэн нумарсан хөндий байдаг ажээ. Хүнхэг тийм том биш ч гэсэн сүүдэрт нь хүн нуугдаж болохоор юм. Уул нь тэнд эртний Ромын Олимпын бурхдын хөшөө байдаг байсан ч: харамсалтай нь, Ватикан Пантеоныг христийн сүм болгох үедээ, буруу номын бурхад гээд устгаж орхисон ажээ. Ландон эрдмийн тахилын эхнийхийг нь олсон ч, тэр тэмдгийг устгачихсан байвал яана гэж бодмогц унтууцал төрнө. Ямар хөшөө, хаашаа заагаад байж байх бол хэмээн бас бахдан бодно. Тэр Иллюминатигийн тэмдэг болсон хөшөө Гэгээрлийн мөрийг заан зогсож байхыг харвал сонирхолтой боловч гайхахааргүй байлаа. Дараа нь, тэр хөшөөг босгосон Иллюминатигийн нууцлаг урлаач хэн байсан бол хэмээн дотроо гайхав.
«Би зүүн хагасыг нь үзье» гээд Витториа зүүнш заалаа. «Харин чи барууншаа яв. Тэгээд зуун наян хэм тойроод уулзая» гэв.
Витториаг алслан одоход, Ландоныг айдас хучин авлаа. Баруунш эргэн алхах үед нь алуурчны хүйтэн чанга дуу ар нуруунаас нь сонстох шиг болов. Найман цагт. Эрдмийн тахилын өмнөх ариун онгон өргөл. Үхлийн математик прогресс. Найм, ес, арав, арван нэг ... тэгээд яг шөнө дунд. Ландон цагаа харвал 7:52 болж байна. Найман минут.
Ландон эхний хүнхэг рүү өнгийн харахдаа, Италийн нэгэн католик ханы булшийг өнгөрлөө. Чулуун авсыг нь хана руу хэлтгий тавьчихсан - их л содон гаж харагдана. Хэсэг жуулчин тэр хэлтгий байрлуулсан авсыг гайхан зогсоно. Ландонд тайлбарлаж байх зав байсангүй. Христийн шашинтны булш дорно зүг хандсан байх ёстой болохоор, өмнө нь баригдсан Ромын үеийн барилга дотор дандаа гажуу далий тавигдахаас өөр аргагүй болдог байжээ.Эртний энэ мухар сүсгийн тухай Ландон Бэлгэдэл 212 ангидаа өнгөрсөн cap ярилцаж байсан билээ.
Ландон дорнош хандсан булшийн тухай ярьж дуусахад: «Ямар ч утгагүй юм байна шүү дээ» гэж нэгэн оюутан эмэгтэй хэлж байжээ. «Яагаад христийн шашинтнууд булшаа дорнош, ургах нар руу хандуулах билээ дээ. Тэд чинь христийн шашин, нарны шүтлэг биш шүү дээ» гэж билээ.
Ландон самбарынхаа өмнө гарч зогсоод, гартаа барьсан алимаа нэг хазаад :«Хицрот гуай» гэж дуудав.
Арын ширээнд үүрэглэн сууж байсан нэг залуу бөндгөсхийн цочсоноо: «Юу? Би юү?» гэв.
Ландон хананд өлгөсөн Сэргэн мандлын үеийн нэг зургийн хуулбарыг зааж: «Тэр бурхны өмнө сөгдөөд байгаа хүн хэн бэ?» гэж асуув.
«Хн . . . нэг гэгээнтэн л байх».
«Сайн байна. Тэгээд, чи гэгээнтэн гэдгийг нь яаж мэдээд байгаа юм бэ?»
«Толгой дээр нь гэрэлт цагираг байгаа болохоор».
«Зөв шүү. Тэгээд, тэр алтан цагираг чамд юу санагдуулж байна вэ?»
Хицрот инээмсэглэн: «Тийм шүү. Нөгөө урд хичээл дээр үзээд байсан, Египетийн бурхдын ард байдаг дугуй юмыг . . . юу билээ... нөгөө нар!»
«Сайн байна, Хицрот. Одоо унт, унт» гэснээ, Ландон танхим руугаа эргэн «Гэрэлт цагираг гэдэг бол христийн шашин Египетийн нарны шүтлэгээс өвлөн авсан олон бэлгэдлийн нэг юм. Христийн шашин нарны шүтлэгийн жишээгээр дүүрэн бий».
«Уучлаарай» гэж урд сууж байсан нэг охин хэлээд: «Би дандаа сүм рүү явдаг. Гэхдээ, тэнд нарны шүтлэгийн тухайд ямар нэг юм огт анзаараагүй юм байна».
«Нээрэн үү? Арван хоёр сарын хорин таванд та нар юу тэмдэглэдэг вэ?»
«Зул сарын баяр. Христийн мэндэлсэн өдрийг».
«Гэхдээ, Библьд бичсэнээр бол Христ гурван сард мэндэлсэн гэдэг шүү дээ. Тэгсэн мөртөө, бид арван хоёр сард юу тэмдэглэдэг юм бэ?»
Танхим чимээгүй болчхов.
Ландон инээвхийлээд: »Хүүхдүүд минь дээ, Арван хоёр сарын хорин таван гэдэг чинь эртний нарны шүтлэгийн баяр - Sol invictus - Ялгуусан нарны баяр юм шүү дээ. Энэ өдрөөс л нар эргэж, өдөр уртасдаг шүү дээ» гэж билээ.
Ландон алимаа дахин нэг хазлаа.
«Шинэ шашин хуучин шашнаа шахан зайлуулахдаа, хуучин шашныхаа баяр ёслолыг өвлөн авч, хүмүүсийг төдийлөн зовлонгүй өөртөө дасгаж ээнэгшүүлдэг юм. Үүнийг трансмутац гэдэг. Тэгж хүмүүс шинэ шашныг өөрийнхөө дассан сурснаараа хүлээн авдаг байна. Сүсэгтнүүд хуучин газраа, хуучин баяраа тэмдэглэж, хуучин бэлгэдлээ харж баясдаг боловч харин нь бурхан нь л солигдчихсон байдаг юм.»
Урд эгнээнд суусан нөгөө охин нэлээн эгдүүцсэн байртай: «Та тэгээд христийн шашин бол зүгээр л өөрөөр будаад янзалчихсан нарны шүтлэг юм гэж та хэлээд байна уу?».
«Үгүй, үгүй. Христийн шашин дандаа ганцхан нарны шүтлэгээс өвлөж аваад байсан юм биш. «Бурхан бүтээх» ёс эртний Эгемэрүүдээс гаралтай, харин «бурхан идэх» ёс буюу Ариун нийгэмлэгийг бол эртний Ацтекуудаас өвлөсөн юм. Бүр бусдын нүглийг ариусгах үүднээс өөрийн биеэр өргөл өргөх заншил ч өөрөө Христийнх биш, ард түмнийхээ өмнөөс биеэ золиосолсон залуугийн тухай Квацалкотлийн уламжлал юм шүү дээ».
Нөгөө охин гайхасхийн: «Тэгээд яг христийн гэчхээр ориг юм байгаа юм уу?»
«Одоогийн ямар ч шашинд өөрийн гэх юм тун бага. Шашин гэдэг хоосон юмнаас үүсдэггүй юм. Харин ч хуучныхаа уламжлалаас өвлөсөөр цогцолж бий болдог. Орчин үеийн шашин бол түүхийн туршид хүмүүсийн бий болгосон бурханлаг мөрөөдлийн олон олон уламжлалын цогц юм шүү дээ» гэлээ.
«Би ингэж бодоод байна» гэж нөгөө Хицрот нойр нь аль хэдийн сэргэчихсэн бололтой өндөлзөн: «Христийн шашинд ориг юм нэг байна. Христийн өөрийн нь дүр. Христийн шашинд бурхныг нарны шүтлэг шиг шонхороор дүрсэлдэггүй, Ацтекууд ч юм уу, эсвэл бусад шүтлэг шиг өөр ямар нэг юмаар дүрсэлдэггүй шүү дээ. Бурхан гэж дандаа л нэг цагаан сахалтай өвөгжөөр хүн байдаг. Тэгэхээр бурхны дүр өөрөө ориг юм биш үү?» гэлээ.
Ландон зальтай яа инээвхийлэн: «Эртний Ром, Гэрэг, Митраик энэ тэр гээд олон овог аймаг Христийн шашинд орохдоо, мэдээж, тэдний Христ бурхан нь ямархуу харагддаг вэ гэдэг асуулт тавьсан л байж таарч байгаа юм. Тэгэхэд нь, сүм хийд тун овжиноор бүх түүхэн шүтлэг дотроос хамгийн өөриймсөг, танил, догшин дүрийг сонгож өгсөн байдаг юм.»
Хицрот нэг л үл итгэн харлаа. «Урт цагаан сахалтай өвөгжөөр хүн үү?»
Ландон Гэрэгийн бурхдын шатлалыг танилцуулсан ханын зураг дээр хамгийн дээр нь байгаа цагаан сахалтай, өвөгжөөр хүний дүрийг зааж «Зевсийн царай танил биш байна гэж үү?» гэлээ.
Яг энэ мөчид хичээл завсарлажээ.
«Оройн мэнд!» хэмээн нэг хүн ар нуруунаас мэндлэв.
Ландон давхийн цочиж, эргэн харав. Тэр саяхь бодлоосоо дөнгөж салаад, Пантеонд эргэн ирлээ. Энгэртээ загалмай зүүсэн, цэнхэр хувцастай өвөгжөөр хүн ард нь зогсч байв. Инээмсэглэхэд нь, уруулынх нь завсар саарал өнгөтэй шүд нь цухуйх ажээ.
«Та англи хүн үү?» гэж хүчтэй Тускон аялгаар асууж байна.
Ландон түгдэрч, ээрснээ: «Үгүй ээ, америк хүн л дээ».
Тэр хүн санаа нь зовсон байртай: «Өөх, бурхныг бодож өршөөгөөрэй. Та их зөв аятайхан хувцасласан болохоор нь, би зүгээр л ... Өршөөгөөрэй» гэлээ.
«Би яаж танд туслах вэ?» Ландон асуулаа.
«Үгүй дээ. Уул нь би танд тусалдаг юм уу л гэсэн юм. Би эндхийн тайлбарлагч юм л даа» гээд хотын захиргаанаас өгсөн тэмдгээ үзүүлээд: «Ромд ирсэн жуулчдыг аянаа сонирхолтой өнгөрөөхөд нь тусалдаг юм» гэлээ.
Сонирхолтой гэнэ ээ. Ландон энэ удаад, Ромд ирээд, тун сонирхолтой аялж байгаа шүү гэж дотроо бодлоо.
«Та их боловсролтой хүн шиг харагдаж байна» гээд хөтөч: «Урлаг соёлд шимтдэг хүн гэдэг нь илэрхий байна шүү. Магадгүй, би энэ гайхалтай барилгын талаар илүү сонин түүх ярьж өгч болох юм» гэлээ.
Ландон эелдэг инээмсэглээд: «Та найрсаг хүн юм, гэхдээ би өөрөө урлагийн түүх судалдаг хүн л дээ, тэгэхээр ...»
«Хөөх, гайхалтай!» гэж нөгөө хүн үгийг нь таслав. Мөрийтэй тоглоомд хожсон хүн шиг нүдэнд нь цог бадамлаад явчихлаа. «Тэгвэл энэ газрыг хараад танд хязгааргүй бахдал төрж байгаад эргэлзэх хэрэггүй юм байна даа».
«Надад туслалцаа... ер нь бол... хэрэггүй»
«Пантеоныг манай эриний өмнөх 27 онд Маркус Агриппа бариулсан юм шүү дээ» хэмээн нөгөө хүн цээжилсэн танилцуулгаа урсгаж эхэллээ.
«Тийм, тийм. Тэгээд бас, Хадрианы үед, манай эриний 119 онд их засвар хийсэн юм» хэмээн Ландон дундуур нь таслав.
«Энэ 1960 онд Нью Орлеанд Супердом гэх том танхимыг барьтал хамгийн том бөмбөрцөг дээвэрт байшин байсан юм».
Ландон унтууцаж эхлэв. Тэр хүнийг зогсоох аргаа олохгүй байлаа.
«Тавдугаар зууны шашин судлаачид Пантеоныг Чөтгөрийн байшин гэдэг байсан нь тэр дээврийн задгай өрхийг чөтгөрийн үүд гэж нэрлэснээс болсон байгаа юм.»
Ландон тэр хүнийг сонсолгүй, өөрийнхөө бодолд алслан одов. Тэр - задгай өрхийг харан, Витториагийн яс янгинатал ярьсныг санан, цээжин дээрээ тамгалуулсан нэгэн кардинал тэр өрхөөр нисэн орж ирээд, боржин чулуун шал мөргөж байгааг төсөөлөн зогсов. Тэгвэл ч шар хэвлэлийн шуугиан болно доо. Ландон Пантеон дотор сурвалжлагч байгаа эсэхийг харуулдан ажиглав. Алга байлаа. Санаа жаахан уужирч, амьсгаа авав. Шал дэмий санаа байлаа. Мэдээж, тийм юм хийх гэж тусгайлан сурвалжлагч нарыг энд авчирна гэдэг хэний ч бодсон инээдтэй хэрэг билээ.
Ландон булан тохойгоо үргэлжлүүлэн нэгжиж эхэллээ, харин тайлбарлагч түүнийг эзэндээ эрхлэх гөлөг шиг даган гүйнэ.
Урлагийн түүх судлаач үүнийг бас танилцуулга цээжилсэн хөтчөөр тайлбарлуулна гэнэ ээ хэмээн төвөгшөөн бодов.
Танхимын нөгөө талд, Витториа өөрт ногдсон хэсгээ шалмаг хянаж дуусгав. Аав нь өнгөрсөн тухай мэдээ дуулснаас хойш, анх удаа гав ганцаараа үлдэж байгаа нь энэ бөгөөд өнгөрсөн найман цагт үзэж амссан бүх аймшиг түүнийг орхилгүй тойрсоор байгааг анзаарлаа. Аавыг нь зэрлэгээр хөнөөсөнд эмгэнэн хорсох сэтгэл шинээрээ байлаа. Мөн аавынх нь бүтээсэн гайхамшгийг террорист зэвсэг болгон, хүмүүс ашиглаад явж байгаа нь аавыг нь хөнөөсөнтэй адил эмгэнэн хорсох сэтгэл төрүүлж байв. Үүнд, Витториа өөрийгөө ч бас буруутгаж байв. Антиматерийг Витториагийн өөрийнх нь зохион бүтээсэн саванд хийж авч яваад, өнөөдөр өөрийнх нь зохиосон сав Ватиканд дэлбэрэх цагаа тоолон хүлээж байлаа. Аавынхаа жирийн үнэний төлөө хийсэн эрэлд дөхөм үзүүлсэн охины хөдөлмөр . . . олон нийтийг үймүүлэх том үйл явдлын нэг хэсэг болчихсон байв.
Амьдралын яг энэ мөчид байгаа хамгийн аятайхан зүйл бол огт танихгүй Роберт Ландон түүнтэй хамт байгаа явдал байв. Ландоны нүд тайтгарч, тайвшрах нөмөр нь болж байлаа. Өнөө өглөөг хүртэл, зөвхөн далай л түүнд тийм тайван сайхан сэтгэл төрүүлдэг байсан билээ. Тэр залуу түүнтэй хамт байгаад баяртай байв. Ландон эрч хүчний эх булаг болоод зогсохгүй, аавыг нь хөнөөсөн этгээдийг барих ганц боломжийг бас олгож байлаа.
Витториа гүнзгий амьсгалан, ногдсон хэсгээ нэгд нэгэнгүй шалгана. Өмнө нь хэзээ ч ингэж өшөө авах сэтгэлээр дүүрэн байгаагүй, харин өнөөдөр хатуу харш ийм сэтгэл түүнийг өдөржин эзэмдэж байлаа. Амьдрал, амь хороохыг үзэн яддаг тэр бүсгүй аавыг нь хөнөөсөн хүнийг үхээсэй гэж хүсч байв. Ямар ч сайн карма түүнийг энэ бодлоос нь өнөөдөртөө л лав салгаж чадахааргүй ажээ. Цочирдож, хилэгнэсэн бүсгүйн Итали цусаар ямар нэг хараал шингэсэн зүхэл урсаж байгааг анзаарах бөгөөд урьд нь ийм зүйл хэзээ ч мэдэрч байсангүй. Өрхийнхөө нэр төрийг харгис хэрцгийгээр ч хамаагүй хамгаалдаг байсан Сицил өвөг дээдэс өшөө авахыг сануулан шивнэх шиг. Хонзон гэдгийг бүх биеэрээ мэдэрч байв.
Рафаэлийн бунхан руу дөхөв. Харваас, тэр онцгой нэгэн байсан бололтой. Авс нь бусдаасаа өөр, плексглассаар гадуур нь хамгаалж, ханын хүнхэг рүү цэвэрхэн оруулсан байв. Шилний цаанаас авсны урд хэсэг харагдана.
РАФАЭЛЬ САНТИ
1483-1520
Витториа булшийг хянамгай ажиглан, гадна нь тавьсан тайлбарыг уншина.
Тэгснээ... дахиад уншив.
... Дахин нэг уншлаа.
Хормын дараа, аймшигт автсан нүдээр эргэн тойрноо харлаа. «Роберт, Роберт!»

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

mmiracle

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 4:00 pm

Оффлайн

Хавар Цагийн Анхны Яргуй

Нэгдсэн: 9-р сар.21.09 1:02 pm
Бичлэгүүд: 2908
Байршил: Энд

Өө энэ чинь арай авсанд нь кардиналийг хийчихсэн юм биш биз дээ. Тэр тайлбарлагчид бас нэг учир бна уу гүй юу

Баярлалаа

(Баярласандаа уйлав ккк)

_________________

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

qwertymn

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.14.15 4:47 pm

Оффлайн

Жинхэнэ Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.10.15 11:25 am
Бичлэгүүд: 27

нээрээ авсанд байгаа байхааа

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Bookcracker

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 2:17 am

Оффлайн

Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.09.12 12:39 pm
Бичлэгүүд: 702
Байршил: Ном надад хаан ширээнээс ч илүү үнэтэй. У.Шекспир

Юу гэж тийм амархан юм байхав

.

...‘Santa Maria del Popolo’...

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

mmiracle

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 2:57 am

Оффлайн

Хавар Цагийн Анхны Яргуй

Нэгдсэн: 9-р сар.21.09 1:02 pm
Бичлэгүүд: 2908
Байршил: Энд

Хэхэ гэхдээ одоо 8хан минут үлдчихээд бхад одоо амжиж кардиналыг олохгүй бол хөөрхий кардинал ч бурхантайгаа уулзлаа шд

_________________

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Bookcracker

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 3:27 am

Оффлайн

Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.09.12 12:39 pm
Бичлэгүүд: 702
Байршил: Ном надад хаан ширээнээс ч илүү үнэтэй. У.Шекспир

Эхний кардинал бурхантайгаа уулзлаа гэж үү?

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

mmiracle

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 3:56 am

Оффлайн

Хавар Цагийн Анхны Яргуй

Нэгдсэн: 9-р сар.21.09 1:02 pm
Бичлэгүүд: 2908
Байршил: Энд

_________________

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

panther

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 6:28 am

Оффлайн

Дууч Гишvvн

Нэгдсэн: 5-р сар.10.10 2:23 am
Бичлэгүүд: 426

булшны тайлбарт л учир байх шиг бна, тэрийг уншаад л Ландоныг дуудаад эхэллээ, тэрийг л уншмаар байхын яг одоо, яахуу, 24 цаг лав хүлээх нь ээ

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 10:07 am

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

[center]Хэсэг 62[/center]
Ландон өөрт ногдсон Пантеоныхаа хэсгийг хянан явсаар, түүнд нь өсгий даган гишгэх нөгөө тайлбарлагч төвөг болсоор байв. Хөтөч зогсолтгүй ярьсаар, Ландон ч сүүлийнхээ ханан хүнхэг рүү дөхөж явна.
«Та тэр хүнхэгийг сонирхоод байх шиг байна аа даа» гэж хөтөч хэлээд, их л баяртайгаар: «Хана нь зузаан болохоор л энэ том дээвэр жингүй юм шиг тогтож байгаа юм шүү дээ, та энэ тухай мэдэх үү?» гэв.
Ландон толгойгоо дохьсон боловч хөтчийн нэг ч үгийг сонссонгүй, дараагийн хүнхэгийг ажиглахаар зэхнэ. Гэнэт, хэн нэг нь түүнийг араас нь бариад авлаа. Тэр Витториа байв. Тэр амьсгалж ч чадахгүй, гарыг нь атган зогсоно. Нүүрэнд нь тодорсон хүйтэн айдсыг ажиглаад, Ландоны толгойд ганц л бодол орж ирлээ. Кардиналын хүүрийг олоо юм болов уу. Сэрвээнийх нь үс босоод явчих шиг болов.
«Аа ха, таны гэргий юу» гэж хөтөч налиганан, дахин нэг үйлчлүүлэгчтэй боллоо гэж баясна. Тэр Витториагийн шорт руу заагаад: «Одоо харин, та хоёрыг америк гэж хэлж болохоор байна шүү» гэлээ.
Витториагийн харц нь жартайснаа: «Би Итали хүн» гэв.
Хөтчийн инээмсэглэл нүүрэнд нь огцом царцсаж: «Өөх, бурхан минь» гэв.
«Роберт» гэж Витториа шивнээд, нуруугаа хөтөч рүү харуулан: «Галилейн Диаграмма-г харах хэрэгтэй байна» гэлээ.
«Диаграмма?» гэж хөтөч аль хэдийн сонсчихсон: «Та хоёр ч түүхийг сайн мэддэг бололтой шүү. даан ч тэр бичгийг олж үзэх хэцүү. Ватиканы нууц архивд хадгалж байдаг юм шүү дээ» гэлээ.
«Биднийг өршөөгөөрэй!» гэж Ландон хэлээд, зайдуу очив. Тэр Витториагийн мэгдсэн царайг хараад, гайхаж орхилоо. Диаграммын хуудсыг гаргаж ирэнгээ: «Яасан? Юу болоо вэ?» гэлээ.
«Энийг хэзээ бичсэн юм бэ?» гэж Витториа хуудсыг барин ширтэнгээ асуув.
Хөтөч дахиад л тэр хоёр дээр ирчихсэн, тэр хуудсыг гайхан харснаа: «наадах чинь ... юу биш байлгүй дээ ...» гэлээ.
«Жуулчдад зориулсан хэвлэл байгаа юм» гэж Ландон хэлээд: «Тусалсанд гялайлаа. Гэхдээ, би эхнэртэйгээ хоёулхнаа баймаар байна» гэлээ.
Хөтөч холдсон боловч нүд нь нөгөө цааснаас салахгүй байв.
«Огноо, огноо. Энэ номыг хэзээ хэвлэсэн юм бэ?» гэж Витториа давтан давтан асуув.
Ландон хуудасны доод хэсэгт байгаа ром тоог заагаад: «Хэвлэсэн огноо нь энэ байна. Юу болоо вэ?» гэлээ.
Витториа ром тоог: «1939 он уу?» гэж тайлж уншлаа.
«Тийм байна, яасан?»
Витториагийн нүд нь айдсаар дүүрээд явчихлаа. «Болохоо байлаа шүү, Роберт. Бид баларлаа. Он нь зөрчихлөө» гэлээ.
«Он нь яаж зөрчихлөө гэж?»
«Рафаэлийн булш. Тэр булш 1759 оных юм байна. Диаграмма-г бичсэнээс хойш зуун жилийн дараа» гэлээ.
Ландон Витториагийн хэлсэн үгийг ойлгох гэж хэсэг мэлрэн зогссоноо: «Үгүй ээ, Рафаэль 1520 онд, Диаграммаг бичихээс өмнө нас барсан юм» гэлээ.
«Тийм л дээ. Гэхдээ энд сүүлд нь зөөж авчирсан юм байна».
Ландон ойлгосонгүй. «Чи юу яриад байгаа юм бэ, ойлгосонгүй» гэлээ.
«Би дөнгөж сая уншлаа. Рафаэлийн булшийг 1758 онд Пантеонд зөөж байрлуулсан юм байна. Италичууд нэртэй хүмүүстээ хүндэтгэл үзүүлж ийм хүндтэй газар байрлуулжээ».
Энэ үгийг сонсмогцоо, Ландоны сүнс нь хийсээд явчих шиг хүйт даалаа.
«Энэ шүлгийг бичиж байх үед» хэмээн Витториа үргэлжлүүлэн: «Рафаэлийн булш өөр газар байжээ. Тэр үед, Пантеонд Рафаэлийн булш байгаагүй юм байна» гэлээ.
Ландон амьсгаа нь тагларчхав. «Энэ чинь тэгэхээр ...»
«Энэ чинь тэгэхээр бид буруу газар байна гэсэн үг».
Ландоны хөл гуйваад явчихлаа. Үгүй . . . ийм байж болохгүй. . . Би итгэлтэй байсан юм сан.
Витториа гүйн очиж, хөтчийн гарыг атгаад: «Синьеор, биднийг өршөөгөөрэй. Рафаэлийн булш 1600-аад оны үед хаана байсан юм бэ?»
«Урбинод» гэж хөтөч түгдчин өгүүллээ. Тэр одоо сандарч мэгдэж эхэлсэн бололтой. «Төрсөн газар нь» гэлээ.
«Тийм байж болохгүй» гэж Ландон өөрийгөө хараагаад: «Иллюминатигийн эрдмийн тахил нь энд Ромд байх ёстой. Энэ үнэн шүү!» гэв.
«Иллюминати гэнэ ээ?» гэж хөтөч гайхан асууснаа Ландоны гартаа барьж байсан хуудсыг харж: «Та нар ингэхэд юун хүмүүс вэ?» гэлээ.
Витториа хөтчийг шалгааж эхлэв. «Бид Сантигийн шороон булш гэдэг юм хайж байна. Ромд. Та тийм юм мэдэх үү?»
Хөтөч мөрөө хавчин, толгой нь эргэсэн бололтой: «Энэ бол Ромд байгаа Рафаэлийн цор ганц булш шүү дээ» гэв.
Ландон бодлоо цэгцлэх гэж оролдоно, даан ч олон юм эргэлдээд чадахгүй байв. Хэрэв Рафаэлийн булш энд 1655 онд байгаагүй юм бол энэ шүлэг юун тухай хэлээд байгаа юм бэ? Чөтгөрийн цооногт Сантигийн шороон булш? Юу юм болоо? Бодооч!
«Санти гэдэг өөр уран бүтээлч байсан юм болов уу?» гэж Витториа асуув.
Хөтөч мөрөө хавчин: «Би л лав мэдэхгүй юм байна» гэв.
«Тэгвэл өөр хүн? Санти гэдэг нэртэй эрдэмтэн, яруу найрагч, одон орон судлаач байсан юм болов уу?»
Хөтөч одоо тэр хоёроос салахын түүс болж байгаа бололтой. «Үгүй дээ, авхай. Миний сонссон цорын ганц Санти бол архитектор Рафаэль л юм даа».
«Архитектор оо? Би зураач байсан гэж бодсон шүү дээ» гэж Витториа асуув.
«Аль алийг нь л хийдэг байсан юм. Ер нь Микланжело, да Винчи, Рафаэль бүгд л аль алийг нь хийдэг байсан юм».
Ландонд гэнэт санаа төрөв. Хөтчийн ярианаас уу, эсвэл тойроод байгаа булшны үгнээс санаа авав уу, мэдсэнгүй. Гэхдээ л сонин санаа төрлөө. Санти архитектор байсан. Үүний хойноос, бодол ар араасаа цуварч гарав. Сэргэн мандлын үед архитекторууд хоёр л юм хийдэг байжээ. Нэг нь бурхныг алдаршуулахын тулд аугаа том сүм барих, нөгөө нь хүндтэнийг алдаршуулахын тулд гоёмсог булш барих явдал байв. Сантигийн булш. Тэгэхээр .... нэгэн бодол гялс хийн буув.
Да Винчигийн Мона Лиза.
Монетын Усан лил цэцэг.
Микланжелогийн Давид.
Сантигийн шороон булш ...
«Санти булш бунхан барьсан юм байна» гэж Ландон хэлэв.
Витториа гайхан: «Юу гэнэ ээ?» гэв.
«Энэ чинь Рафаэлийг оршуулсан газрыг биш, харин түүний барьсан булш бунхныг хэлээд байгаа юм байна».
«Чи юу яриад байгаа юм бэ?»
«Бид буруу тайлбарлачихсан байна. Энэ чинь бидний эрээд байгаа Рафаэлийг оршуулсан газрыг хэлээгүй, харин Рафаэль өөрөө хэн нэгэнд зориулан барьж өгсөн булш бунхны тухай яриад байгаа юм байна. Би энийг ойлгоогүйдээ итгэж чадахгүй нь. Сэргэн мандал, Барокийн үеийн Ромын уран баримлын хагас нь шахуу дандаа л булш бунханд зориулагдсан байдаг юм» хэмээн хүүрнэв. Тэгснээ, Ландон гашуунаар инээмсэглэв. Рафаэль ч зуу зуун булш бунхан барьсан байх даа.
Витториа ч баярласан шинжгүй байв. «Бүр зуу зуугаар нь уу?»
Ландоны инээмсэглэл ч царцаж орхив.
«Тэдний тэгээд хэд нь шороон билээ, профессор оо?»
Ландон тун эвгүй байдалд орлоо. Тэр Рафаэлийн бүтээлийн тухай сайн мэдэхгүй байв. Микланжелогийн бүтээлийн тухай тэр юу л бол юу ярьж чадах ч, Рафаэлийн бүтээлийг харин нэг их сонирхож байсангүй. Ландон Рафаэлийн алдартай хэдэн булшийг нэрлэж чадах ч, тэр нь ямархуу байдалтай байдгийг мэдэхгүй ажээ.
Ландоны царай эвгүйцэн мушийхийг хараад, Витториа эргэн хөтөч рүү хандлаа. Тэр гэдрэгээ алхан холдохоор зэхэж байлаа. Бүсгүй түүний гарыг атгаад, татаж ойртуулснаа: «Бид булш хайж байна. Рафаэлийн барьсан булш. Тэгээд тэрийг шороон гэж тодорхойлж болохоор байх ёстой» гэв.
Хөтөч балмагдан: «Рафаэлийн барьсан булш гэж би мэдэхгүй юм аа. Тэр маш олныг барьсан шүү дээ. Та хоёр магадгүй сүм хайж байгаа байх. Архитекторууд ихэнхдээ булшийг сүмтэй нь хамт зурдаг байсан юм шүү дээ.»
Ландон хөтчийн зөв гэдгийг шууд ухаарав.
«Тэгвэл, Рафаэлийн барьсан булш, сүмээс шороон гэхээр зүйл бий юу?»
Хөтөч мөрөө хавчаад: «Уучлаарай. Та хоёр юу яриад байгааг би үнэндээ ойлгохгүй байна. Шороон гэдэгт тохирох ямар ч зүйл би санахгүй байна. Би ер нь явсан нь дээр байх» гэлээ.
Витториа түүний гараас нь тавилгүй атгасаар, нөгөө гараараа тавдугаар хуудсыг барьчихсан уншина. «Чөтгөрийн цооногт Сантигийн шороон булшнаас. Танд энэ ямар нэг юм хэлж байна уу?»
«Мэдэхгүй ээ».
Ландон гэнэт энэ мөрийн эхний тодотголыг санав. Чөтгөрийн цооног. Тэгээд, хөтөч рүү хандан: «Рафаэлийн барьсан сүмүүдээс аль нэг нь дээр ийм задгай өрхтэй юү, үгүй юу?» гэв.
Хөтөч толгойгоо сэгсрэн: «Миний мэдэхээр ганц Пантеон л ийм» гэснээ тэр зогтусан: «гэхдээ ...»
«Гэхдээ юу гэж?» гэж Ландон, Витториа хоёр зэрэг асуув.
Хөтөч тэр хоёр руу толгой сэгсрэн дөхөж ирлээ. «Чөтгөрийн цооног гэсэн үү?» Тэгснээ, эрүүгээ маажин, мушилзаад: «Чөтгөрийн цооног гэдэг чинь buco diavolo юу?» гэлээ.
Витториа толгой дохин: «Махчилж орчуулбал ч мөн л дөө» гэв.
Хөтөч муухан мушилзан инээвхийлээд: «За, тэгэхээр ойрмогхон огт хэрэглээгүй нэг ийм нэр томьёо байдаг юм. Хэрэв эндүүрээгүй бол buco diavolo гэж бөөнөөр оршуулсан нүхийг хэлдэг юм» гэлээ.
«Бөөнөөр оршуулсан нүх ээ?» гэж Ландоныг лавлав.
«Тийм. Эндүүрээгүй бол чөтгөрийн цооног гэдэг нь сүмийн дэргэд нэг булшны хөлд дэвсэн, бөөн хүн оршуулсан нүхийг хэлдэг санагдана».
«Дэвсэг булш гэж үү?» гэж Ландон асуув. Энэ юу гэсэн үг болохыг тэр сайн мэдэж байв.
«Ай даа. Би наад үгийг чинь бодоод олохгүй байсан юм» гэж хөтөч хэллээ.
Ландон уул нь энэ тухай бас бодож үзсэн байлаа. Дэвсэг булш гэдэг бол оршуулах асуудлыг хямдхан шийдсэн балай арга байв. Гэрийн аль нэг гишүүнийг сүм хийд хүндэтгэн, угалзат чулуун авсанд хийж, сүмийн газар оршуулсны дараа, үлдсэн гишүүн нь өөрсдийгөө түүнтэй хамт мөн л сүмийн газар оршуулахыг шаарддаг байжээ. Сүмд гэрийнх нь тэр олон хүнийг оршуулах газар, мөнгө байхгүй болохоор, тэд дэвсэг булш буюу хүндтэй гишүүнийх нь булшны хажуугийн шалыг авч газрыг нь ухаад, тэнд нь бусдыг нь дэвсэг болгоод оршуулчихдаг байжээ. Гэхдээ, дэвсэг булш удалгүй түгээмэл хэрэглэгдэхээ больсон бөгөөд учир нь өмхий самхай сүмээр дүүрэн үнэртдэг болсон байна. Чөтгөрийн цооног хэмээн Ландон дахин шивнэв. Энэ нэр томьёог тэр өмнө сонсож байгаагүй ч их л онож өгсөн байлаа.
Ландоны зүрх хүчтэй түг түг цохилж эхлэв. Чөтгөрийн цооногт Сантигийн булшнаас эхлэн. Одоо ганц л асуулт үлдлээ. «Рафаэль тийм чөтгөрийн цооногт булш бунхан барьж байсан юм болов уу?»
Хөтөч толгойгоо маажлан «Ер нь бол. . . Уучлаарай. . . Би ганцыг л мэдэх юм байна».
Цор ганцыг уу? хэмээн Ландон асуув. Үүнээс сайхан хариултыг бодоод ч олохгүй байлаа.
«Хаана байдаг юм бэ?» гэж Витториа бараг л хашхирах шахав.
Хөтөч тэр хоёр руу гайхсан байртай харснаа «Чиги сүм гэдэг юм. Августино Чиги, ах дүү нарынх нь булшинд зориулсан сүм л дээ. Тэд урлаг, эрдмийг тэтгэдэг хүмүүс байсан юм».
Эрдмийг үү? гэж Ландон асуунгаа, Витториатай харилцан харц тулгаад авав.
«Хаана байдаг юм бэ?» гэж Витториа асуув.
Хөтөч асуултыг хайхралгүй, мэргэжлийн өвчин нь хөдөлсөн бололтой, ярьж эхлэв. «Би тэр сүмийг шороон гэж хэлж болохыг мэдэхгүй л дээ. Гэхдээ л ямартай ч гэсэн өөр гэж тодорхойлж болно шүү».
Өөр өө? Яагаад? гэж Ландон лавлав.
«Архитектурын хувьд нэг өөр гэх үү дээ. Рафаэль бүгдийг нь ганцаараа хийсэн юм. Өөр зарим хүн дотор чимэглэлийг нь хийсэн. Нэрийг нь санахгүй байна».
Ландон түүний үгийг нэг бүрчлэн сонсож байв. Нэр нь тодорхойгүй Иллюминатигийн урлаач байх л даа.
«Дотоод заслыг нь хийсэн тэр этгээд ямар ч гоо зүйн мэдрэмжгүй этгээд байсан байж таарна. Dio mio! Atrocita! Ер нь ямар амьтан хүний булшин дээр пирамид барих вэ дээ» гэлээ.
Ландон чихэндээ итгэсэнгүй. «Пирамид аа? Тэр сүмд тэгээд пирамид байдаг юм уу?»
«Харин тийм ээ. Аймаар байгаа биз?» гэж хөтөч үргэлжлүүлнэ.
Витториа хөтчийн гарыг шүүрч аваад: «Сеньиор, Чиги сүм хаана байдаг юм 6э?» гэж тулгаж асуулаа.
«Хойшоогоо нэг бээр орчим зайд. Санта Мариа дэл Пополо сүмийн дотор» гэв.
Витториа гүнзгий амьсгаа аваад: «Баярлалаа. Явъя даа» гээд ухасхийв.
Хөтөч: «Хүүе байзаарай. Би яасан мангар юм бэ?» гэв.
Витториа зогтусан эргэснээ: «Алдаа хийчихжээ гэж битгий л хэлээрэй дээ» гэв.
Хөтөч толгой сэгсрээд: «Үгүй ээ. Гэхдээ арай өмнө нь миний санаанд буух ёстой байсан юм. Чиги сүмийг дандаа Чиги гэж нэрлэдэг байгаагүй юм. Өмнө нь түүнийг Capella della Terra гэдэг байсан юм» гэлээ.
«Газрын сүм гэж үү?» гэж Ландон асуув.
Витториа тосч аваад: «Үгүй. Шороон сүм гэж» гэлээ.
Витториа Ветра Пантеоноос гарч Ротунда талбайгаар гуйж явахдаа, утсаа залгалаа. «Оливетти захирагч аа. Энэ буруу газар байна!» гэлээ.
Оливетти: «Буруу гэнэ ээ? Юу гэсэн үг юм бэ?» хэмээн хашхична.
«Эрдмийн анхны тахил гэдэг нь Чиги сүмд байдаг юм байна».
«Хаана гэнэ э?» гэж Оливетти хашхирахад нь уурлаж байгаа нь мэдрэгдэнэ. «Ландон гуай хэлэхдээ ...»
«Санта Мариа дэл Пополо! Умарш нэг бээр. Хүмүүсээ тийш нь аваачаарай. Дөрвөн минут дутуу байна шүү».
«Хүмүүс маань энд байрлачихсан шүү дээ, би зүгээр л...»
«Хөдлөөрэй!» гэж хэлээд Витториа утсаа таслав.
Түүний араас, Ландон Пантеоны үүдэнд гарч ирлээ.
Бүсгүй түүнийг шууд л гараас татан, замын хажууд зорчигч хүлээн зогсоо таксины цуваа өөд гүйлээ. Тэгээд, эхний таксины дэргэд ирж, дээрээс нь пад пад хийтэл цохилоход, унтаж байсан жолооч нь цочин сэрж, нойрмог нүдээр дүрлийлгэн гайхан ширтэнэ. Витториа хаалгыг нь тас хийтэл татаж онгойлгоод, Ландоныг дотор нь чихэж оруулаад, араас нь өөрөө үсрэн суулаа.
«Санта Мариа дэл Пополо! Presto (Түргэлээрэй. ита)!» гэж хашхичлаа.
Нойрмог дээрээ, бас цочиж айсан жолооч хаазан дээрээ хүчтэй жийхэд машин гудамж дагуу хурдлан одов.
[center]Хэсэг 63[/center]
BВС-ийн давчуухан машин дотор Чинита Макрийг цааш нь түлхэж суулгаад, Гунтер Глик компьютер дээрээ сууж, харин Чинита мөрөн дээрээс нь харан байв.
«Би хэлээ биз дээ?» гэж Глик үглэн, хэдэн түлхүүр нэмж хайлтын зурвас дээр бичлээ. «Британ хов энэ залуусын хойноос ганцаараа хөөцөлддөггүй байгаа биз?»
Макри ойртож очоод, өнгийв. Гликийн зөв байлаа. ВВС-ийн алдарт сүлжээ сүүлийн арван жилд зургаан удаа Иллюминати хэмээн нууцлаг шашинлаг нийгэмлэгийн тухай мэдээ цацжээ. За, за, тэгвэл намайг нил өнгөөр будахгүй юу гэж Макри бодлоо. «Хэн гэж сэтгүүлчид энэ тухай бичсэн байна?» гэж асуугаад «Бодвол, яльтай яльгүй юмнууд л биз?» гэлээ.
«ВВС яльтай яльгүй юмнууд авдаггүй л юм даа».
«Тэр чамайг аваа биз дээ?»
Глик хөмсгөө зангидсанаа: «Чи яагаад ойшоохгүй байгааг
ойлгохгүй юм. Түүхийн туршид Иллюминатигийн тухай баримт зөндөө л байдаг даа» гэлээ.
«Чөтгөр, Үл мэдэгдэх нисдэг биет, Лохнэсс нуурын мангасын тухай ч олон баримт байдаг юм».
Глик мэдээнүүд уншиж сууснаа: «Чи Уинстон Черчилль гэж сонссон уу?»
«Сонссон л юм шиг байна».
«ВВС Черчиллийн тухай түүхэн теле-нэвтрүүлэг хийжээ. Чин сүсэгт католик хүн байж дээ. 1920 онд Черчилль Иллюминатиг шүүмжлэн, Британийн ард түмэнд түүний аюул заналаас сэрэмжилж явахыг сануулж байжээ.»
Макри нэг л итгэж өгсөнгүй. «Хаанаас энэ тухай мэдээ вэ? Британи хов-оос уу?»
Глик инээснээ: «Лондон Хэральд, 1920 оны 2 сарын 8» гэлээ.
«Үгүй байлгүй дээ».
«Тэгвэл нүдээ нээгээд харахгүй юу».
Макри өлийн, компьютер рүү ойртлоо. Лондон Хэральд, 1920 оны 2 сарын 8. Ойлгох юм алга даа. «Черчиль параной байсан юм байлгүй дээ».
«Ганцаараа биш юм аа» гэж Глик цааш нь уншингаа хэлэв. «Вудро Вильсон 1920 онд АНУ-ын банкны салбарт Иллюминатигийн нөлөө бэхжиж байгааг анхааруулсан гурван радио сурвалжлага өгсөн байна. Чи эхээр нь сонсох уу?»
«Больё доо, чи минь».
Тэгсэн ч, гэсэн Глик нэгийг нь тавьж сонсгов. Вудро Вильсон: «Тийм зохион байгуулалттай, тийм хорлонтой, тийм бүрэн төгс, тийм түлхэнгүй, өөрийг нь гүтгэж байхад нь өөдөөс нь няцааж чадахгүй тийм хүч, түүнээс өөр үгүй биз ээ» гэж байв.
«Би энэ яриаг огт сонсож байгаа юм байна шүү».
«Магадгүй чи 1921 онд дөнгөж хүүхэд байсан биз?»
«Бас хөөрхөн гээч» гээд Макри Гликийг нудрав. Тэр хөгширч байгаагаа мэдэж байлаа. Дөчин гуравтай түүний өтгөн хар буржгар үс нь сааралтаж байлаа. Нүүрээ будахгүй гэх омголон хүүхэн билээ. Өмнөдийн Баптист эх нь Чинитаг өөрийгөө хүндэтгэн, даруу байхыг сургажээ. Чи нэгэнт хар арьст хүүхэн учраас өөрийгөө хэн бэ гэдгийг нуух хэрэг огт байхгүй. Чи үхсэнийхээ дараа л өөрийгөө хүнээс нуугаарай. Цэх зогс, тод инээмсэглэ, ямар нууц чамайг инээлгээд байгаа юм бол гэтэл нь хүмүүсийг гайхуул гэж ээж нь хэлдэг байсан нь санагдана.
«Сэсиль Род гэж дуулсан уу?» гэж Глик асуув.
«Британийн санхүүч үү?» гэсээр Макри толгой өндийлгөв.
«Мөн, мөн. Родын сургалтын тэтгэлгийн санг байгуулсан».
«Чи арай юу гэх гээгүй биз дээ».
«Ай даа. Иллюминатус байжээ».
«BS»
«ВВС шүү. 1984 оны 11 сарын 16».
«Манайхан тэрийг тэгээд Иллюминатус байсан гэж бичээд байгаа юм уу?»
«Тэгж л байна даа. Тэгээд манайхан Родын сургалтын тэтгэлгийн санг хэдэн зуун жилийн өмнө байгуулагдсан ба дэлхийн хамгийн ухаалаг залуусыг Иллюминатигийн эгнээнд элсүүлэх зорилготой юм гэсэн байна даа» гэлээ.
«Шал инээдтэй юм. Ах маань Родын сургалтын тэтгэлэг авч байсан юм чинь».
Глик инээснээ: «Билл Клинтон ч гэсэн» гэлээ.
Макри одоо уурлаж эхэллээ. Тэр ийм аахар шаахар сурвалжлагыг үзэж чаддаггүй байв. Тэр BBC агентлаг бүх мэдээгээ нарийн хянуур судалж, шалгадаг гэж боддог байлаа.
«Энд бас нэг юм байна» гэж Глик хэлэв. «ВВС, 1998 оны 3 сарын 5, Парламентын хорооны дарга Крис Муллин Британий парламентын гишүүдээс Масоны гишүүн хүн байвал, тэр тухайгаа зарлахыг шаардсан байна».
Макри энэ тухай санаж байлаа. Энэ шаардлага бас цагдаа, шүүгч нарт бас хамаарч байлаа. «Яагаад дахин давтан ингээд байгаа юм бол?»
Глик уншсаар л: «Масоны доторх нууц фракц манай улс төр, санхүүгийн системд ихээхэн нөлөөтэй болжээ».
«Тэр үнэн шүү»:
«Нэлээн үймээн тарьжээ. Парламент дахь масонууд үймээн гаргажээ. Тэгэхээс ч өөр аргагүй байж. Дийлэнхи парламентын гишүүн Масоны сүлжээ, хандивын ажилд нь татагдаж элссэн, гэмгүй хүмүүс байжээ. Тэд тэр нөхөрлөлийн өмнөх түүхийг огт гадарладаггүй байсан байна».
«Түүх гэгчийг нь».
«За, за» гээд Глик цааш нь өгүүллээ уншив. «Энийг хар даа. Иллюминати хөвөрсөөр яваад бүр Галилей, Францын Гэрнэт, Испанийн Алумбрадос хүрч байна шүү дээ. Бүр Карл Маркс, Оросын хувьсгал хүртэл хамаатай болох нь».
«Түүхийг байн байн шинээр бичдэг шүү дээ».
«За тэгвэл, чи шинэ мэдээ хүсээ юм биз дээ? Энийг нэр хар даа. Уолл Стрийт Жоорнал-ын Иллюминатигийн тухай сүүлийн үеийн мэдээ».
Макригийн анхаарлыг аргагүй татав. «Нөгөө алдарт сэтгүүл үү?»
«Өнөөдөр ямар интернет тоглоом Америкт хамгийн их түгэж байна гээч?»
«Памела Андерсоны сүүлийг хатга гэдэг тоглоом уу?»
«Их л дөхлөө. Иллюминати: Дэлхийн шинэ дэг журам гэдэг гэнэ дээ».
Макри итгэсэнгүй Гликийн мөрөн дээр нь тэгнэх шахуу, өлийн харвал «Стив Жаксон Тоглоом саяхан . . . түүхэн сэдэвт адал явдалт тоглоом гаргасан бөгөөд... Баварид үүссэн эртний сатаанлаг нөхөрлөл дэлхийг эзлэх гэж оролддог байна. Та энэ тоглоомыг онлайнаар ... аас авч болно...» Макри уншаад, өвчтэй юм шиг болчхов. «Энэ Иллюминати чинь христийн шашны эсрэг юу хийгээд байдаг юм бэ?»
«Ганц христийн шашин биш бололтой. Бүх шашны эсрэг л юм шиг байна» гэж Глик хэлэв. «Гэхдээ утсаар ярьсан хүний яриаг бодоход тэд тухайлан Ватикантай ямар нэг тооцоотой юм шиг л байна даа».
«За, боль доо. Чамтай утсаар ярьсан тэр залуу өөрийгөө танилцуулсан зоргоор нь чи үнэмшээд байгаа юм биш биз дээ?»
«Иллюминатигийн элч гэж үү? Дөрвөн кардиналыг алах гэж байна гэж үү?» гэж Глик асууснаа, санаа алдан инээмсэглээд «Үнэмшээд л байгаа юм шиг байна» гэв.

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

qwertymn

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 11:06 am

Оффлайн

Жинхэнэ Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.10.15 11:25 am
Бичлэгүүд: 27

өө хөөрхий эхний кардинал ойлгомжтой болчлоодоо нөгөө захирагч одоо витториа ландон 2 т итгэхгүйн байнадоо

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

aduuch

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 11:14 am

Оффлайн

Эзэрхийлэгч Гишvvн

Нэгдсэн: 3-р сар.18.14 10:01 am
Бичлэгүүд: 900

Өчигдөр орой унтахын өмнө уншаад хэвтсэн нойр хүрэхгүй балай юм болсон шүү. Цаашаагаа яах бол гэж бодогдоод. 4-өөс бараг нэг нь л амьд үлдэх байх даа.

_________________
Үнэн үг уран гоё байдаггүй.

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 11:47 am

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

[center]Хэсэг 64[/center]
Ландон, Витториа хоёрын суусан такси Скрофа гудамжны өргөн замаар нэг бээр газрыг ганц минутын дотор л туулан ирлээ. Тэд дэл Попол буюу Ардын талбайн урд хэсэгт найман цаг болохоос арай өмнөхөн буулаа. Ландонд лийр байгаагүй болохоор жолоочид америк доллараар илэрхий давуу төлчхөөд, Витториатай хамт үсрэн гарав. Талбай нам гүм, зөвхөн Розати кафед суух хэдэн хүн инээн суухаас өөр чимээгүй байлаа. Агаарт гоймон, эспрессо кофе үнэртэнэ.
Ландон Пантеоны талаар хийсэн алдааныхаа цочролоос гараагүй л байлаа. Гэхдээ, энэ талбайг зэрвэс ажигламагц зургаа дахь мэдрэхүй нь түүнд зөв газраа иржээ гэж хэлээд байв. Тэр чигтээ Иллюминатигийн бэлгэдлээр дүүрэн ч юм шиг. Талбай зууван хэлбэртэй, яг голд нь Египет гэрэлт хөшөөг санагдуулам дөрвөлжин чулуун хөшөөтэй, тэр нь яг пирамидыг тиг болгосон янзтай. Ромын эзэнт гүрний үед, Египетийг тоносны үр дүнд, пирамид энд тэндгүй тарсан бөгөөд пирамидын дээд хэсгийг дуурайлган тэнгэр рүү сүлбэсэн Ромын үеийн хөшөөг бэлгэдэл судлаачид «эрхэмсэг пирамид» гэдэг бөлгөө.
Ландоны харц огт өөрчлөгдөлгүй гүйн явсан ч эцэстээ илүү ноцтой сонин зүйл дээр тогтов. Тэр тун өвөрмөц онцгой байлаа.
«Бид зөв газраа ирчихжээ» гэж тэр намуухан дуугаар эргэлзээгүй хэллээ. «Тэрийг хар даа» гээд талбайн алс нөгөө захад байгаа Ардын хаалга гэх том чулуун гулдан хаалга руу заалаа. Сүрлэг гайхалтай энэ хаалга - энэ талбайг зуун зуун жилийн турш тэр өндрөөс ажигласаар ирсэн нь лавтай. Дааман хаалганы яг голд нь хамгийн дээд талд нэгэн бэлгэдэл дүрс байлаа. «Танил харагдаж байна уу?»
Витториа тэр том сийлбэрийг өлийн хараад: «Гурван талт чулуун дээр од гэрэлтэж байгаа юм уу даа?»
Ландон толгойгоо сэгсрэн: «Пирамидын дээр Иллюминатигийн тэмдэг байгаа юм» гэлээ.
Витториа эргэж харснаа, нүдээ томруулан: «АНУ-ын Төрийн их тамга шиг үү?»
«Яг тийм. Нэг долларын дэвсгэрт дээрх масоны бэлгэдэл».
Витториа гүнзгий амьсгаа аваад, талбайг бүхэлд нь ажиглангаа: «Тэр сүм нь тэгээд хаана байна аа?» гэв.
Дэль Пополо талбай дахь Санта Мариагийн сүм яг л байрлалаа буруу эзэлчихсэн байлдааны усан онгоц шиг санагдах агаад талбайн зүүн өмнөд хэсгийн толгодыг нөмөрлөн хазгай байрласан ажээ. Арван нэгдүгээр зууны чулуун барилгын нүүрэн хэсэг өмнө нь угсарсан барилгын тавцангийн цаанаас улам ч болхи харагдана.
Сүмийн зүг алхаж явахдаа, Ландоны толгойд элдэв бодол төрнө. Тэр сүмийг гайхан мэлэрнэ. Аллага, тэгээд, энэ дотор болох юм байх даа? Оливетти түргэн л ирээсэй. Хармаан дахь буу нь эвгүй санагдана.
Сүмийн гол хаалгын шат их л найрсгаар урин дуудах авч, урд нь барилгын тавцан шат, багаж хэрэгсэл, CONSTRUZIONE. NON ENTRARE (Барилгын ажил, Орохыг хориглоно. Ита.) анхааруулга тэмдэг тавьчихсан болохоор нэг л нийцгүй харагдана.
Энд барилгын ажил явагдаад, сүм хаагдсан нь илэрхий байлаа. Тэгэхээр, алуурчин ганцаараа ажиллахад тун саадгүй боломж нээжээ. Пантеонтой зүйрлэх ч юм биш. Ямар ч зальжин арга бодож олох шаардлага алга. Харин яаж ийгээд дотогшоо нэвтрэх хэрэгтэй л байлаа.
Витториа хашааны завсраар юу ч бодолгүй шууд л гарч, шат өөр өгсөв.
«Витториа» гэж Ландон дуудаад: «Тэр тэндээ байвал яах юм бэ?» гэлээ.
Витториа сонссонгүй бололтой . Бүсгүй сүмийн цорын ганц үүдний өмнөх шатаар өгсөнө. Ландон араас нь яаран алхална. Түүнийг үг хэлж амжихаас нь өмнө бүсгүй хаалганы бариулд хүрээд татлаа. Ландон амьсгалаа даран зогсов. Хаалга онгойсонгүй.
«Өөр газраар орж болдог л байж таарна даа» гэж Витториа үглэв.
«Магадгүй» гэж Ландон хэлээд: «Гэхдээ, Оливетти удахгүй ирнэ шүү дээ. Ийшээ орно гэдэг тун аюултай. Хоёулаа сүмийг гадна талаас нь ажиглаад байж байя...»
Витториа түүн рүү нүдээ эргэлдүүлэн харлаа. «Энд орж болох өөр газар байгаа бол гарч болж л таарна. Хэрэв нөгөө этгээд алга болчих юм бол, бид fungito шүү дээ».
Итали хэлэндээ тааруу ч гэсэн Ландон түүний юу ярьж байгааг ойлгож байлаа.
Сүмийн баруун талын нарийн зөрөг харанхуй, жижиг, хоёр талд нь өндөр ханатай ажээ. Тэндээс шээс үнэртэх агаад баар зоогийн газрын тоо нь нийтийн жорлонгийн тооноосоо хорь нэгийн харьцаатай олширчихсон хотод байдаг ерийн л үнэр билээ.
Ландон, Витториа хоёр өмхий харанхуй руу яаран буулаа. Арван тав орчим дэлэм явсны дараа Витториа, Ландоын гарыг татаад, нэг зүг рүү заав.
Ландон ч түүнийг харсан байлаа. Өмнө нь хүнд төмөр нугастай модон хаалга байлаа. Энэ бол стандарт porta sacra (ариун хаалга. Ита.) буюу лам нарын орж гардаг хувь хаалга байлаа. Үүгээр нь хулгай ордог, мөн таагүй гудамж руу харсан илүү хаалга үл хөдлөх хөрөнгийнх нь үнийг унагадаг болохоор ийм хаалгыг одоо нэгэнт шаардлагагүйд тооцдог болжээ.
Витториа хаалга руу түргэн дөхлөө. Тэгээд, хаалганы бариул хайн харж зогсохдоо илэрхий мэгдсэн байв. Ландон ард нь ирээд, бариул байх ёстой газар нь дугуй төмөр цагираг байхыг харлаа.
«Анулус гэдэг юм» гэж тэр шивнэв. Ландон цагиргийг гартаа бариад, аажуухан өргөж, татав. Хаалга чад гээд онгойсонгүй. Тэгэхээр, цагиргаа нар дагуулан зөөлхөн эргүүлэв. Цагираг саадгүй эргэсээр 360 хэм бүтэн эргэлээ. Гэхдээ, цоож мултрах чимээ гарсангүй. Ландон гайхаад, дахин нөгөө тал руу нь эргүүлсэн ч бас нэмэргүй.
Витториа гудамжны нөгөө өнцөг рүү хараад: «Өөр газраар орж гардаг юм болов уу?» гэв.
Ландон үгүй л байх даа хэмээн бодно. Сэргэн мандлын үеийн дийлэнх сүм хотыг эзэлсэн тохиолдолд, бэхлэлт болгон ашиглахаар баригдсан байдаг. Тиймээс, аль болохоор цөөн хаалгатай байдаг ажээ. «Хэрэв өөр хаалга байгаа бол байшингийн ар талд, ханан хөндийн дагуу зугтах гарц маягийн зүйл байх ёстой» гэлээ.
Витториа аль хэдийн явж одсон байв.
Ландон түүнийг даган, харанхуй нарийн гудамжаар алхлаа. Хоёр талд нь өндөр босоо хана байх ажээ. Гэнэт найман цаг болсныг мэдэгдэн, дохио дуугарав.
Роберт Ландон Витториаг анх дуудахад нь сонссонгүй. Тэр төмөр саравчтай цонхоор сүмийн доторхыг харах гэж оролдон шагайсаар хоцорчээ.
«Роберт» гэж Витториа арай чангахан дуудлаа.
Ландон түүн рүү харав. Витториа гудамжны үзүүрт зогсчихсон, нэг гараа даллан, нөгөө гараараа доошоо зааж байв. Ландон түүн рүү дурамжхан гүйсээр очив. Арын хананы суурь хэсэг, том гэгч чулууны ард байшингийн суурь руу ордог жижиг хаалгыг халхлан байлаа.
«Үүд юм уу даа?» гэж Витториа асуув.
Ландон толгойгоо дохив. Уул нь ч гарц л даа, гэхдээ техникийн хувьд ялгаагүй.
Витториа өвдөглөж суугаад, завсраар нь шагайна. «Хаалгыг нь шалгая, онгорхой байна уу, үгүй юү?»
Ландон орох гэтэл Витториа түүний гарыг нь татаад, урдуур нь ухасхийв.
«Байз!» гэж Ландон хэлэв.
Бүсгүй түүнийг байн байн болгоомжлоод байгаад унтууцсан байртай, эргэн харлаа.
Ландон шүүрс алдаад: «Би эхэлж оръё» гэв.
Витториа гайхан хараад: «Хөлөг баатрын ёс уу?» гэж асуулаа.
«Хөөрхнөөрөө биш нас намбаараа эхэлье» гэлээ.
«Найр тавьж байгаа хэрэг юм уу?»
Ландон инээвхийлээд, хажуугаар нь гарч, харанхуйд уусан одов. «Шатаар болгоомжтой буугаарай» гэх сонсогдоно.
Тэр нэг гараа хананд наагаад, харанхуйд ямх ямхаар урагшилж байлаа. Хурууных нь үзүүрт хатуу чулуун ирмэг мэдрэгдэнэ. Тэр эгшинд тэр Дэдэлусийн домгийг саналаа. Минотаврын төөрдөг байшингаас гарахын тулд гараа хананаас салгахгүй явахыг залуу хүүд сануулсан, агаад тэр ёсоор явсаар хаалганд нь хүрсэн гэдэг. Ландон аажимхан урагшилж байсан боловч эцэст нь хүрмээр байгаа эсэхээ мэдэхгүй л байлаа.
Хонгил яльгүй нарийхан болж, Ландон улам ч аажуухан алхана. Витториа яг ард нь явааг нуруугаараа мэдэрч байлаа. Хана зүүнш тохойрон эргэж, хагас дугуй хэлбэртэй болжээ. Тэрүүхэнд жигтэй бүгээн гэгээ тусна. Тэр гэгээнд Ландон хүнд модон хаалга олж харлаа.
«Хөөх!» гэж Ландон хэлэв.
«Цоожтой байна уу?»
«Тийм байсан юм шиг байна аа».
«Байсан юм шиг гэнэ ээ» гэснээ, Витториа дэргэд нь зэрэгцээд ирлээ.
Ландон цоож руу заав. Хаалга хагас онгорхой, дотроос нь бүгээн гэгээ гарна. Цоожийг эвдсэн лоомын ором хаалганы модонд шинээрээ байх.
Тэр хоёр хэсэг чимээгүй байлаа. Хормын дараа, Ландон Витториагийн гар цээж рүү нь зөөлөн дөхөж, пиджакийнх нь дотоод энгэрт ирэхийг мэдрэв.
«Тайвшир, профессор оо. Би зүгээр л буу авах гэж байна» гэж тэр хэлэв.
Тэр үед Ватиканы музей дотор, Швейцар жардын томилгоот баг бүх чиглэлд тарж одлоо. Музей харанхуй, харуулууд АНУ-ын тэнгисийн явган цэргийн шөнийн харааны шил зүүжээ. Тэр шил бүх юмыг ногоон туяатай харагдуулна. Бүх харуул урдаа антен мэт зүйл барьж, түүнийгээ сурмаг гэгч нь байн байн дохилзуулах бөгөөд чихэндээ тэр антен мэт зүйлтэйгээ холбоотой жижиг чихэвч зүүжээ. Тэд хөшөө, ханан хөндий, шүүгээ, тавилгын доогуур дадамгай гэгч шалгана. Бага ч атугай соронзон талбай олмогцоо, антен дуугарч дохио өгөх бөлгөө.
Гэхдээ, энэ шөнө тийм дохио сонсогдохгүй бололтой байв.
[center]Хэсэг 65[/center]
Санта Мариа дель Попологийн дотоод байдал - бүдэгхэн сүүмийх гэрэлд барьж эхлээд хаячихсан метроны буудал шиг л харагдана. Гол танхимд нь есөн жорын хог хөглөрч, ховхорсон шал, тоосгоны овоолго, шороон овоо, түрдэг тэрэг, бүр зэвэнд идэгдсэн зээтүү хүртэл хэвтэнэ. Аварга том баганууд шалнаас эгц дээш босч асар том дээврийг нь бат нот тулна. Хуруу зузаан тоос болсон шилний цаанаас бүдэгхэн ёлтойх гэрэлд шавар, шорооны хуурай үнэр агаарт ханхийнэ. Ландон хана туургыг нилд нь бүрхсэн Пинтуричиогийн зүмбэрийн өмнө Витториатай зогсоод, тахилын гол ширээ рүү мэлрэн байв.
Юу ч эс хөдөлнө. Үхмэл аниргүй.
Витториа буугаа хоёр гараараа бариад өмнөө зэхжээ. Ландон цагаа харвал 8:04 болж байна. Энд зогсч байдаг бид ч солиотой хүмүүс юм аа. Аюултай шүү дээ. Хэрэв алуурчин энэ дотор байгаа хэвээрээ бол тэр дуртай хаалгаараа гарч ирнэ: харин өөдөөс нь ганц буутай зогсож байна гэдэг тийм ч их үр дүнтэй байж чадахгүй байлаа. Түүнийг дотор байхад нь барьж авах бол цорын ганц боломж: гэхдээ тэр энд байсаар байгаа эсэхийг мэдэхгүй билээ. Ландон - хүмүүсийг Пантеонд аваачаад, алуурчныг зогсоох цорын ганц боломжийг алдагдуулсан, бүх хүнийг төөрөлдүүлж орхисон - ганц гэмтэн болоод байлаа.
Витториа сүмийг бүхэлд нь зэрвэс ажиглаад: «За тэгэхээр Чиги сүм гэдэг нь хаана байна вэ?» гэлээ.
Ландон бүгээн саарал гэрэл дунд, сүмийн гадна ханыг тойруулан харав. Сэргэн мандлын үед нэг том дуган дотор, хэдэн хэдэн сүм байсан агаад Нотре Дам мэт том сүм дуганд бүр арав гаруй жижиг сүм оршдог байв. Тийм жижиг сүм том дуганыхаа дотор өрөө, булан, хүнхэг, гонхонд нь байрлаж, хана, ханын хөндийгөө дагуулан булш бунхнаа байрлуулдаг байжээ.
Ландон ханын дагуу дөрвөн өрөө маягийн гонхон байх, тэнд нийт найман сүм багтаж болохыг хараад муу л мэдээ байна даа гэж бодлоо. Найм гэдэг тийм ч их тоо биш. Гэхдээ барилгын ажил хийж байгаа болохоор: дотор нь байгаа булшийг тоос шорооноос хамгаалах гэж бүх гонхонг зузаан тунгалаг хулдаасан хөшгөөр хааж - хаана юу байгааг нь мэдэхийн тулд нэг нэгээр нь шалгахаас өөр аргагүй болжээ.
«Хөшиг татсан энэ гонхонуудын аль нь ч байж магадгүй» гэж Ландон бувтнана. «Аль нь Чиги сүм бэ гэдгийг мэдэхийн тулд бүгдийг нь шагайж харах л хэрэгтэй болно доо. Тэгэхээр Оливеттийг хүлээвэл...»
«Хоёр дахь зүүн хагас нь аль вэ?» гэж Витториа асуув.
Ландон түүнийг хүн бүр мэдээд байдаггүй архитектурын тодорхой нэр томьёог их л итгэл төгс хэлэхээр нь гайхан харлаа. «Хоёр дахь зүүн хагас нь аа?»
Витториа ард нь байгаа ханыг заав. Угалзалсан зүмбэртэй тэр ханан дээр сүмийн гадаа хаалган дээр харсан гэрэлт одтой пирамидын дүрс байлаа. Хажууд нь байх пайз дээр:
Александр Чигигийн сүлд
Түүний булш
Энэ сүмийн хоёр дахь зүүн хагаст буй
гэж бичсэн байв.
Ландон толгой дохив. Чигигийн сүлд нь одот пирамид байсан байх даа. Гэнэт, тэр Чиги гэгч баян тэтгэгч хүн өөрөө Иллюминатус байсныг ухаарлаа. Тэгээд, Витториа руу харж толгой дохиод: «Сайн байна шүү, Нанси Дрью» гэлээ.
«Юу?»
«За, за. Зүгээр л...»
Гэнэт . . . төмрийн жижиг хэлтэрхий тэднээс дэлэм зайтай тан хийн унахад, бүх сүм даяар цуурайтан царгив. Дуу гарсан зүг Витториа буугаа онилох зуур Ландон түүнийг тэврэн ойролцоох баганын цаагуур татан орууллаа. Цуурай алслан одоход, дахиад л анир чимээгүй болов. Тэд хоёр амьсгаа даран түр хүлээв. Дахин чимээ гарлаа, гэхдээ юм чирэх мэт чимээ гарав. Энд ирдэггүй л байж гэж Ландон бодно. Чимээ ойртсоор, гэхдээ, пад пад гэх чимээг нь сонсвол энэ хүн доголон болтой. Гэнэт баганын доод хэсгээр нэгэн зүйл гарч ирлээ.
Figlio di puttana! гэж Витториа хараасаар багана руу нуруугаараа наалдахад, Ландон ч бас биеэ шахан наалаа.
Баганын цаанаас, хачиртай талхны хаягдал цаасан дээр чирсэн аймаар том харх гараад ирэв. Харх тэр хоёрыг гэнэт анзаарч, тэдэн рүү, ялангуяа Витториагийн барьсан бууны гол төмөр рүү баахан харж байснаа, нэг их тоосон шинжгүй нөгөө талхаа чирсээр одов.
«Чөтгөр авмар!» хэмээн Ландон хараал тавихад, зүрх нь байдгаараа дэлсэж байлаа.
Витториа буугаа буулгаад, хэвийн байдалдаа оров. Ландон баганын цаанаас шагайн, ажилчин залуугийн идээд хаясан хоолны үлдэгдэл шалан дээгүүр тарж орхисныг харлаа.
Ландон, сүмд өөр ямар нэг хөдөлгөөн байгаа эсэхийг хянаад: «Хэрэв энд алуурчин байгаа бол энэ чимээг сонссон л байж таарна. Тэгэхээр, Оливеттийг хүлээсэн нь дээргүй юу? Чи нээрэн өөрсдөө явъя гээд байна уу?» гэж асуув.
«Хоёр дахь зүүн хагас гэж хаана байдаг юм бэ?» гэж Витториа тулгаж асуулаа.
Ландон эргэж ажилдаа орлоо. Сүмийн нэр томьёо гэж яг л тайзных шиг дандаа урвуугаараа ойлгогддог ажээ. Тэр гол тахилын өмнө очиж, тийш нь нүүрээ харуулан зогсов. Тайзны гол. Тэгээд, эрхий хуруугаа мөрөө давуулан заалаа.
Тэгээд, хоёулаа зэрэг эргэж хараад, хаашаа зааснаа ажиглав.
Чиги сүм, баруун талын дөрвөн гонхоны гурав дахид нь байсан бололтой. Тэр хоёр сүм дотроо зөв талдаа, гэхдээ өөр үзүүрт нь зогсож байлаа. Тийшээ очихын тулд, сүмийг хөндлөн гулд туулж, гурван гонхон өнгөрөн, яг л Чиги сүм шиг хулдаасан хөшгөөр халхалсан талбайгаар явах хэрэгтэй байв.
«Байзаарай!» гэж Ландон хэлээд: «Би түрүүлээд явъя» гэлээ.
«Боль доо».
«Би Пантеон руу үймүүлж дагуулсан хүн шүү дээ».
Бүсгүй эргэж хараад: «Гэхдээ надад буу байна шүү дээ» гэлээ.
Түүний нүднээс Ландон юу бодож байгааг нь харж байлаа. Би аавыгаа алдсан. Би үй олноор хөнөөх энэ зэвсгийг хийлцсэн. Энэ этгээдийн булаасан юм болгон минийх байсан юм...
Ландон түүнийг зогсоох нь нэмэргүй юм гэдгийг мэдээд, араас нь дагав. Бүсгүй болгоомжтой зөөлөн алхлан, сүмийн зүүн талаар алхаж явлаа. Хөшиг татсан эхний хөндийг өнгөрсний дараа, Ландон тэмцээнт тоглоом тоглож байгаа юм шиг хөвчрөөд явчхав. Гурав дахь гонхонд би эхэлж очно доо гэж бодлоо.
Сүм дотор аниргүй, зузаан чулуун хана гаднах дуу чимээг огт үл нэвтрүүлнэ. Тэд нэг сүмээс нөгөө рүү шилжин өнгөрөх зуур, тэдний дүрс гялгар хөшгөн дээр тусч, хумирахад нь яг л хий үзэгдэл шиг дэрвэгнэх ажээ. Цаг 8:06 болж байлаа. Алуурчин цагийнхаа хуваарийг ягштал баримтлан, Ландон, Витториа хоёрыг ирэхээс өмнө ажлаа амжуулчхаад, арилаад өгөө болов уу? Эсвэл тэндээ байсаар байгаа болов уу? Ландонд аль нь таалагдахыг мэдэхгүй л байлаа.
Тэр хоёр дахь хагасыг туулан явах зуур, сүмийг муу ёрын харанхуй дарж эхлэв. Тоос шороо дарж хөгцөрсөн цонхны цаана наран шингэж, шөнө юу юугүй нөмрөн авлаа. Тэднийг урагш зүтгэх зуур, ард нь том хүнд хулдаасан хөшиг гэнэт намиран хөдлөх шиг болов. Ландонд, хэн нэгэн хаа нэгтээ хаалгаар гараад явчхав уу даа гэж санагдлаа.
Витториа гурав дахь хонгилын өмнө очлоо. Тэр буугаа өмнөө бариад, толгойгоо хандуулсан зүг рүүгээ онилон явна. Боржин чулуун ханан дээр
Чиги Сүм
гэсэн хоёр үг сийлжээ.
Ландон толгой дохив. Тэр хоёр том гэгч баганын цаагуур орж биеэ далдлан, онгорхой булан руу дөхөв. Витториа буугаа бэлэн бариад, хулдаасан хөшигний наана зогсжээ. Тэгээд Ландон руу хандан: «Хөшгийг өргө!» гэж дохив.
Бурхан минь гэж Ландон дотроо залбирна. Тэгээд, аажуухан бүсгүйн хажууд ирээд, мөрөн дээгүүр нь хөшгөнд хүрэв. Хүнд хулдаасан хөшгийг хэрээрээ л аяархан нээх гэсэн боловч хөшиг ганц хуруу хэртэй онгойхдоо сүрхийн чахран дуугарлаа. Тэр чимээнд нь, тэр хоёр хөшиж орхив. Дахин анир чимээгүй болов. Хормын дараа Витториа болгоомжтой ёо урагшлан, хөшгөн завсраар шагайлаа. Ландон ч мөрөн дээгүүр нь бас өнгийнө.
Хором хэртэй, тэр хоёр амьсгаа даран анав.
«Хоосон байна» гэж Витториа хэлээд буугаа буулган: «Хоцорчихлоо» гэв.
Ландоны ухаан санаа огт өөр ертөнц рүү эгшин зуур арилж одсон болохоор бүсгүйн хэлснийг сонссонгүй. Сүм ийм байж болох юм гэж тэр төсөөлж ч байсангүй. Бор боржингоор өнгөлсөн Чиги сүм гоц содон байлаа. Ландон юм мэддэг хүний нүдээр бүхнийг ажиглана. Галилей ч юм уу, ер нь иллюминатигийнхан өөрсдөө энэ сүмийн зургийг гаргасан болов уу гэмээр тийм шороон харагдаж байлаа.
Таазан дээр гэгээрлийн зүг чиглүүлэх оддыг дүрсэлж, одон зурхайн долоон гаригийг бас зуржээ. Доогуур нь одон зурхайгаас үүссэн шороон тэмдэг гэх арван хоёр ордны бэлгэ байна. Тэдгээр орд шороо, хий, гал, ус дөрвөн махбодод шүтэлцэх агаад махбод тус бүр чадал, оюун, сэтгэл, догдлолыг илэрхийлнэ. Шороо бол чадал юм хэмээн Ландон саналаа.
Хананы тэртээ, Ландон шороон бэлгийн дөрвөн улирал primavera, estate, autumno, inverno (uma. Хавар, зун, намар, өвөл) -ыг дүрсэлжээ. Тэр сүмийн зайг бүхэлд нь дүүргэсэн хоёр баримлыг бүр гайхавч баршгүй байлаа. Ландон тэр хоёрыг удаан мэлрэв. Үгүй байлгүй дээ! Ийм юм бас байдаг аа? Гэхдээ байж л байлаа. Сүмийн хоёр талд харилцан тэгш хэмтэй арван тохой өндөр боржин пирамид байв.
«Кардинал байхгүй л байна даа» гэж Витториа шивнэв. «Алуурчин ч бас алга» гээд тэр хулдаасан хөшгийг яран, дотогш оров.
Ландоны нүд тэнд байгаа хоёр пирамидаас салж чадсангүй. Христийн сүмд пирамид юу хийж байгаа юм бол оо? Гайхалтай юм үүгээр зогссонгүй. Пирамид тус бүрийн яг зүрхэн тушаа нүүрэн талд зууван хэлбэртэй алтан зүмбэр байлаа. Ландон тийм юм цөөхөн үзсэн билээ. Тэр зүлгэж өнгөлсөн зууван дээр шингэж буй нарны улаан туяа ойж таазан дээгүүр цацарна. Галилейн зууван? Пирамид? Одот тааз? Ландон үүнээс илүү «иллюминатилаг» байх сүм төсөөлж ч чадахгүй байв.
«Роберт!» гэж гэнэт Витториа дуудаад: «Хар даа» гээд нэг тийшээ заав.
Ландоны оюун санаа арай л гэж бодит байдалдаа эргэн ирж, Витториагийн заагаад байгаа зүг харав. «Цуст там!» гэж тэр цочин хашхираад, арагш ухрав.
Шалан дээр гайхалтай нарийн дүрсэлсэн араг ясны зураг байх ба нүдгүй хоосон ухархай нь тэр хоёрыг нэвт ширтэнэ. Гантиг шигтгэж хийсэн тэр шигтгэмэл «нисэн яваа үхэл»-ийг бэлгэддэг ажээ. Араг яс том хавтан тэвэрч, тэр хавтан дээр яг гадаа байсан шиг пирамид, од хоёрыг зурсан байлаа. Гэхдээ, энэ зургаас Ландон айсангүй. Тэр зургийг том дугуй чулуун дээр шигтгэсэн: харин тэр дугуй чулууг шалнаас нь ховхлоод өргөөд тавьчихсан, доор нь том харанхуй нүх ёрлон харагдана.
«Чөтгөрийн цооног» гэдэг нь хэнд ч ойлгомжтой байв. Ландон таазыг нь мэлрээд байснаас, тэр нүхийг анзаараагүй ажээ. Тэр нүх рүү нэг алхав. Тэндээс тэвчихийн аргагүй өмхий ханхална.
Витториа алгаараа хамраа дарна. «Che puzza!»
«Effluvium» гэж Ландон хэлэв. «Илжирсэн яс үснээс ялгарсан уур савсаж байгаа нь энэ». Тэр ханцуйгаараа хамраа таглан амьсгалаад, нүхэн дээгүүр өнгийн харав. Түнэр харанхуй нүх. «Юу ч харагдахгүй байна».
«Тэнд хүн байгаа болов уу?»
«Мэдэх аргагүй юм аа».
Витториа нүхний нөгөө тал руу дөхвөл, тэр доор модон шат байхыг олж харав.
Ландон толгойгоо сэгсрээд: «Там л гэсэн үг шүү дээ» гэв.
«Гадаа байгаа багаж дунд гар чийдэн байгаа болов уу?»
Бүсгүй тэр нүхнээс ханхлах өмхий үнэрээс халшрах шинжгүй ажээ. «Би хараадахъя».
«Болгоомжтой» гэж Ландон сэрэмжлүүлэв. «Алуурчин энэ доор байгаа гэж бид хоёр ...»
Витториа түүнийг сонсолгүй алхална.
Зориг төгс хүүхэн шүү гэж Ландон бодлоо.
Ландон нүх рүү эргэж хартал, толгой нь эргэх шиг болов. Тэгээд, амьсгалаа түгжээд толгойгоо бөхийлгөн, нүхний гүн рүү ширтлээ. Аажимдаа нүд нь харанхуйд дасч, тэр доор ямар нэг юм байгаа бүүдгэр дүрс олж харлаа. Цооног жижигхэн өрөөний хаалга маягтай эд ажээ. Чөтгөрийн цооног. Чигигийнхний хэдэн үеийг энэ дор ямар ч ёслол хүндэтгэлгүй хаяж орхио бол доо? Ландон нүдээ аниад, бүрэлзэхээ болихыг нь хүлээн азнав. Нүдээ дахин нээхэд, түнэр харанхуй дунд нэгэн бүүдгэр дүрс бүртийн үзэгдэнэ. Би юм хараад байх шиг байх юм. Энэ тэгээд хүүр нь юм болов уу? Дүрс их бүүдгэр байлаа. Ландон нүдээ дахин аниад, арай илүү удаан азнаж, харанхуйд ямар нэг юм олж харахыг зорино.
Нүд нь эрээлжилж, бодол нь тэр харанхуйд юу байгааг олоод харчих юм сан хэмээн хичээнэ. Дахиад хэдхэн секунд. Энэ өмхий уураар амьсгалснаас болоод юм уу, эсвэл толгойгоо хэт их бөхийлгөснөөс болов уу ямартай ч дотор нь муухай оргиж, бөөлжис нь цутгаж байлаа. Эцэст нь нүдээ нээж, аймаар зүйл олж харав.
Тэр харанхуй дотроос өмхий нүхний байр байдлыг олж харлаа. Бүдэгхэн исгэрээ чихэнд нь сонсогдоно. Бүүдгэр гэгээ нүхний ханыг бүртийлгэн харагдуулна. Гэнэт, дээр нь том хар сүүдэр гараад ирэв.
«Хар даа» гэж ард нь хүн хэлэв.
Ландоныг эргэж харж амжаагүй байтал хүзүү нь шархийтэл түлэгдээд явчихлаа. Витториа хүзүүн дээр нь унасан цогийг гөвөх гэж оролдон, гартаа байгаа бамбараа ийш тийш савлах тоолон сүмийн дотор талыг цэнхэр өнгө цэлэлзүүлнэ.
Ландон хүзүүгээ дарснаа: «Яаж байгаа юм бэ, чи?» гэв.
«Чамд л гэрэлтүүлж өгөх гэж байсан шүү дээ. Тэгсэн чинь, чи өөдөөс өндийгөөд ирсэн» гэв.
Ландон бүсгүйн гартаа барьсан бамбарыг нь харна.
«Гар чийдэн алга. Байгаа нь л энэ байна».
Ландон хүзүүгээ үрээд: «Чамайг ирж явахыг чинь сонссонгүй».
Витториа түүнд бамбараа өгөөд, нөгөө өмхий нүх рүү өнгийснөө: «Экэ савсаад байгаа уур нь шатдаг юм биш байгаа даа» гэлээ.
«Үгүй л гэж найдахаас».
Ландон бамбараа бариад: нүх рүү аажим дөхөв. Амсар дээр нь очоод бамбараа тонгойлгон, нүхний дотор талыг зэрвэс ажиглалаа. Нүх дугуй хэлбэртэй, хорин тохой орчим өргөн ажээ. Гучин тохой орчим доор шаварлаг ёроолоос уур савсана. Шороон махбод. Удалгүй Ландон нэг хүүр олж харлаа.
«Хүүе, тэнд байна» гэж Ландон зөнгөөрөө хэлээд ухасхийв. Харанхуйд хүний бололтой дүрс сүүмийх агаад нүцгэн харагдана. «Нүцгэлчихсэн юм шиг байх юм» гэж Ландон хэлэв.
«Нөгөө кардиналуудын нэг үү?»
Өөр хэн л байх аж дээ гэж Ландон бодлоо. Лаг шаварт шигдсэн тэр дүрс рүү улам бүр өнгийнө. Дүрс огт хөдлөхгүй, амьгүй үзэгдэнэ. Гэхдээ бас л хачирхалтай санагдана.
Ландон: «Хүүе!» гэж дуудлаа.
«Амьд байгаа юм шиг байна уу?»
Доороос хариу огт өгсөнгүй.
«Хөдлөхгүй байна аа. Гэхдээ ... сонин юм даа»
Витториа араас нь өндөлзөн: «Яасан бэ?» гэв.
Ландон тогтоож харахыг оролдон: «Зогсож байгаа юм шиг харагдаад байх юм» гэв.
Витториа бүр сонирхон, нүхний амсраас өнгийн байж харах гэж оролдлоо. Тэгснээ, өндийж суугаад: «Тийм байна. Зогсоогоороо байна. Амьд, тусламж хэрэгтэй байж магадгүй байх аа» гэлээ. Тэгснээ, дахиж тонгойгоод «Хүүе! Mi puo sentire?»
Өмхий самхай ханхалсан том нүх аниргүй хонхойно.
Витториа хөлөө шат руу буулган: «Би орлоо» гэхэд нь Ландон гараас шүүрээд: «Аюултай шүү дээ. Би оръё» гэлээ.
Витториа татгалзсангүй.

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 12:03 pm

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

[center]Хэсэг 66[/center]
Виа Томачеллигийн буланд зогсоо ВВС-ийн мухлаг тэргийн хажуугийн суудалд шигдэн суусан Чинита Марчи солиорох шахаад байв. Гунтер Глик юм хайгаад олохгүй байгаа бололтой, Ром хотын газрын зургийг эргүүлж тойруулан сууна. Гэтэл, утас дуугарч нөгөө хүн Гунтерт чухал мэдээ хэлж байгаа бололтой.
Глик утсаа тавингаа эргэж хараад: «дель Пополо талбайд нэг сүм байгаа гэнэ. Тэнд л нөгөө хайгаад байгаа нотолгоо маань байгаа гэнэ дээ».
«Нотолгоо гэнэ ээ?» гээд Чинита камерынхаа линзийг зүлгэж байснаа больж, биеэрээ Глик рүү эргэж хараад: «Кардиналыг цааш нь харуулсан тухай нотолгоо юу?» гэж тохуурхангуй хэлэв.
«Тэгж л сая надад хэллээ шүү дээ».
«Сонссон болгондоо итгэдэг юм уу, чи хөөрхий» гэж Чинита зэмлэнгүй хэллээ. Чинита өөрөө бараг л сонссон болгондоо итгэдэг гэж зэмлүүлдэг нэгэн боловч энэ удаа өөр нэгнийг ингэж зэмлэх завшаан тохиосонд баярлаж орхилоо. Зураглаач гэдэг хүн сурвалжлагчийнхаа тэнэг юм ярьж байгааг үг дуугүй бичиж зогсдог нэгэн болохоор хэрэгтэй хэрэггүй утасны дуудлага хөөцөлдөн гүйх Гунтер Гликийг Марчи уяатай нохой шиг л дагаж гүйх ёстой байлаа.
Глик жолооны ард суухдаа, зөнгөөрөө шүдээ зуурчихсан байв. «Энэ залууд Гунтер Глик гэдэг нэр өгсөн тэр шооч хүнд эцэг эх нь лав уурласан байх даа. Ийм тэнэг нэртэй болохоороо өөрийгөө мундаг гэдгийг нотлох хэрэгтэй болдог байж таарна. Шалихгүй байж, мундаг шуугиан тарьчих санаатай үхэн хатан гүйгээд байдаг болохоос, уул нь Глик гайгүй залуу байлаа. Яг л Хью Грантын гэрэлтдэг самбар шиг. Адал явдал хөөж гүйдэг мангар банди. »
«Хоёулаа Гэгээн Петерийн талбай руугаа буцсан нь дээргүй юу» гэж Марчи эелдэг байх аядан асуув. «Хоёулаа тэр хэргийг чинь дараа хөөцөлдөж болон шүү дээ. Цуурган цагийн өмнө эхэлсэн юм чинь бид хоёрыг байхгүй үед кардиналууд шийдвэрээ гаргачихвал яах юм бэ» гэлээ.
«Хоёулаа энд барууншаа эргэх ёстой байх аа» хэмээн Глик огт сонссон царайгүй, газрынхаа зургийг эргүүлж тойруулан сууна. «Одоо баруунш эргэх юм бол, яг одоо зүүншээ эргэх ёстой юм байна» гээд нарийхан гудамж руу заалаа.
Марчи: «Хүүе, чи аан гэж бай!» гэж бараг л хашхирах шахахад, нүд нь уурандаа улангасан, заамдаж авах шахлаа. Энэ зуур, Глик гэнэт хөлөө жийн тоормос дээр гишгэмэгц, урдуур нь Альфа Ромео маркийн дөрвөн машин шуртхийн гарч ирээд бараг л шүргэчих шахлаа. Тэгснээ, хавчиг гудамж дундуур огцом эргээд, Гликийн явах гэж байсан тэр замаар сүлжин алга болов.
«Мэдрэл муут!» гэж Марчи хашхирна.
Глик тоосон ч үгүй: «Саяынхыг харав уу» гэлээ.
«Тэглээ, харлаа. Бид хоёрыг алчих шахлаа».
«Үгүй ээ, тэр машинуудыг харав уу. Бүгдээрээ адилхан байгаа биз?»
«Мэдрэл муутай юмнууд л байна».
«Пиг дүүрэн чихсэн байсан, тийм үү?»
«Тэгээд юу гэж?»
«Дөрөв дөрвөн хүнтэй дөрвөн ижилхэн машин?»
«Дүүрэн явж болдог гэж мэддэггүй юм уу, чи?»
«Италид уу?» гэж Глик хэлэнгээ, замын хоёр талыг болгоомжлонгуй хараад: «Тэд чинь өндөр фракцтай бензин гэдгийг ч мэддэггүй хүмүүс шүү дээ» гэснээ хурдаа, гэнэт, гэдрэг унатал нэмлээ.
Макри суудлынхаа ар руу гэдэгсхийнгээ: «Яаж байна аа, чи чинь» гэсэнд Глик нөгөө дөрвөн Альфа Ромеогийн араас хурдлах зуураа: «Тэр сүм рүү зөвхөн чи бид хоёр явж байгаа биш бололтой шүү» хэмээн улангасан инээж явлаа.
[center]Хэсэг 67[/center]
Ландон аяархан доошилно.
Гишгүүр гишгүүрээр доошлоход шат чахран, Чиги сүмийн харанхуй, өмхий ёроол руу алхам алхам ойртоно. Чөтгөрийн цооног ... Нүхний хана руу харан аажим доошлоход, ямар гүнзгий нүх вэ хэмээн бодогдоно. Шат чахран доошлох тусам илжирсэн хүний мах, өмхий самхай ханхлан, бөглөрч үхмээр санагдаж, Оливетти хаана байгаа золиг вэ гэж эрхгүй бодогдоно.
Витториа бамбараа доошлуулан, Ландоны замыг гэрэлтүүлэх гэж оролдож байгаа нь дээр харагдана. Доошилж явахад, дээрээс тусах цэнхэр гэрэл сааралтан, өмхий самхай нь бөглөрч үхмээр болж байлаа.
Арван хоёр дахь гишгүүртээ хүрмэгцээ, Ландон гэнэт халтирч орхилоо. Шингэн шавар наалдсан тэр гишгүүрээс хөл нь халтирмагц, шатнаас гараараа зуурч, шуугаараа тулан арай гэж тогтов. Тэгээд, хөлөө буцааж гишгүүр дээр бат нот тавьж, шатаа хараасаар дахин доошиллоо.
Гурван гишгүүр яваад, Ландон дахиад л унах шахлаа. Гэхдээ, энэ удаад халтирч биш, харин цочиж хэлмэсэндээ унах шахав. Нэг гараараа шатнаас барьж, нөгөөгөөрөө хана түшин явсан түүнд гэнэт тавиур дүүрэн гавлын яс тэмтрэгдэх нь тэр. Ландон зогтусан, орчноо сайтар ажвал, түшиж байсан хана нь энэ төвшнөөс доошоогоо нас барагсдыг эгнүүлэн оршуулсан гонх байхыг ухаарав. Дээр гэрэлтэх туяанд, хувхай араг ясны бөөн эгнээг харвал муу ёр даллах мэт зэвхий даах ажээ.
Араг яс, зулын гэрэл. Сарын өмнө, Ландон иймэрхүү газар очсоноо гэнэт санав. Яс, галын үдэш. Нью Йоркийн Археологийн музейд сан арвижуулах хүлээн авалт зохион байгуулахад тэр тэнд оролцжээ. Бронтозаврын том том ясан дунд жижигхэн лаа асаасан байсан нь санагдах бөгөөд тэнд өмнө нь загварын шоунд хувцас өмсдөг байсан, одоо Таймс сэтгүүлд урлагийн шүүмж бичдэг Ребека Страус гэх эмэгтэйтэй танилцаж байлаа. Аятайхан цээжтэй, хар торон эмжээртэй палааж өмсөж, тамхи зуусан тэр авхай танилцсаныхаа дараа Ландон руу хоёр ч удаа утсаар ярих гэж залгасан боловч Ландон утсыг нь аваагүй ажээ. Ребека Страус энэ өмхий самхай дунд надтай ингээд байж байсан бол хэр удаан тэвчих байсан бол гэж Ландон бодлоо.
Ландон доошилсоор ёроолд нь буулаа. Шаварлаг газар доор палбалзан, гутал тэр өмхий шаварт зоогдоно. Энэ нүх таглагдаад, эндээ амьдаараа булшлагдахгүй нь лав юм даг гэж өөрийгөө зоригжуулаад, шатнаасаа салж эргэлээ. Хорин тохой орчим өргөнтэй, дугуй хэлбэртэй нүх байна. Ханцуйгаараа хамраа даран, нэг амьсгалаад, нөгөө хүн дүрс рүү ойртов. Цаашаагаа харсан тэр дүрс бүдэг гэрэлд бүүдгэр, суунагласан цэгээн, амьгүй харагдана.
Булшны гүн нүхэн дотор, Ландон юу харж байгаагаа ухаарах гэж оролдоно. Тэр хүн дүрс нуруугаараа Ландон руу харах бөгөөд нүүрийг нь харж чадахгүй байгаа боловч, тэр лавтай яа зогсож байгаа юм шиг үзэгдэнэ.
«Хүүе!» гэж Ландон хамраа ханцуйгаараа даран байж дуудсанд, хариу өгсөнгүй. Ганц хоёр урагш алхаж ойртох үед, тэр хүн хэтэрхий намхан харагдлаа. Хэтэрхий намхан ...
«Яаж байна?» хэмээн тэртээ дээрээс Витториа бамбараа савчин хашхирна.
Ландон тэр хүн дүрсийг нэгд нэгэнгүй харж болохоор ойртсон байсан ч хариу өгсөнгүй. Ар нуруугаар хүйт даагаад явангуут, нүхний хана нураад хавчаад авчих шиг боллоо. Газрын гаваас өндийж байгаа албин шиг тэр хүн Ландоноос хоёр дахин намхан, их настай хүн байлаа. Бүсэлхийг нь хүртэл газар булж булшилж орхисон тул ****** гадас шиг босоо зогсох ажээ. Кардиналын улаан шар туузаар гарыг нь ард нь хүлсэн байв. Жаахан урагш нь харуулж булсан ч нуруу нь арагшаа гэдийгээд, толгой нь ч арагшаа унжжээ. Нүд нь эгц дээшээ амьгүй гөлийх нь бурхнаас аврал эрэх шиг.
«Өнгөрчихөж үү?» гэж Витториа дээрээс асууна.
Ландон хүүр рүү дөхөөд, ингэж амьд тарчилснаас өнгөрчихсөн нь дээр дээ, зайлуул гэж бодлоо. Хэдэн алхам дөхөөд, нүд рүу нь харвал хөхөрч, хавджээ. Амьсгаатай эсэхийг нь сонсох санаатай доош тонгойсноо, гэнэт сарвага хийн ухарлаа. «Ээ, бурхан минь».
«Юу гэнэ ээ?»
Ландон чахарсан хоолойгоор: «Өнгөрчихжээ. Би дөнгөж сая үхлийн шалтгааныг нь харлаа» гэв. Тэр хүний ам нь ангайсан байх агаад амаар нь дүүрэн шороо чихчихсэн байлаа. «Аманд нь шороо чихэж, хахаачихсан байна».
«Шороо? Шороон махбод!» хэмээн Витториа хэлэх нь сонсогдов.
Ландоны толгойд давхар давхар бодол зэрэг зэрэг хөвөрч эхлэв. Шороо. Тамга. Шороо, хий, гал, ус. Алуурчин кардинал тус бүрийг эртний эрдмийн дөрвөн махбодоор тамгална гэж байсан билээ. Эхний махбод нь шороо. Сантигийн шороон булш. Өмхий ууранд утуулж, ухаан алдах шахсан хирнээ Ландон хүүрийг тойрон, нөгөө алдартай амбиграм тамга нь ямар байдаг юм бол хэмээн урлаг судлаач хүний сонирхлоор шохоорхон харж - хайснаа ч олов. Иллюминатигийн зуун зуун дамжсан домог толгойд зурсхийн тодорно. Кардиналын цээжинд сийлсэн тамга гайхалтай зүйл байлаа. La lingua pura...
Ландон толгойгоо тонгойлгон бичгийг өөд уруу нь харуулан уншлаа.
Газар
«Газар» гэж нэг уншаад уруу харуулан унших санаатай толгойгоо гилжийлгэв. «Газар».
Гэнэт айдаст автан, хойшоо лагхийн ухрав. Цаана нь бас гурав байгаа шүү дээ.
[center]Хэсэг 68[/center]
Cистин цогчны дотор, лааны зөөлөн гэрэл сүүмэлзэвч кардинал Мортатигийн сэтгэл түгшин байв. Цуурган албан ёсоор, гэхдээ их л ёозгүй эхэллээ.
Хагас цагийн өмнө тогтсон хугацаандаа, Карло
Вентреско камерлинго ирээд, заншил ёсоор гол шүтээний
өмнө сөхрөн залбирч, нээлтийн уншлагаа уншжээ. Тэгээд эргэж хараад, алга хавсарсан гараа буулган, Мортатигийн энэ насандаа Систин цогчны хоймрын шүтээний өмнө сонсож байгаагүй шулуун шударгаар ярьж гарав.
«Энэ мөчид манай цуурганд дөрвөн дэвшигч маань байхгүй байгааг та бүхэн бэлхнээ мэдэх билээ. Саяхан таалал төгссөн Дээрхийн гэгээнтний нэрийн өмнөөс, та бүхнийг сүсэг бишрэлээ даган хийх ёстой бүхнээ ёсчлон гүйцэтгэхийг хичээнгүйлэн гуйя. Та бүхний мэлмийд гагц Бурхан залрах болтугай» гэлээ. Тэр ингэж хэлчхээд, үүд рүү алхлав.
Нэг кардинал босч ирээд: «Гэхдээ, ингэхэд тэд маань хаана байгаа хэрэг вэ?» гэв.
Камерлинго зогтуссанаа: «Хэлж эс мэднэм» гэлээ.
«Тэд хэзээ ирэх вэ?»
«Хэлж эс мэднэм».
«Тэд сайн биз?»
«Хэлж эс мэднэм».
«Тэд эргэж ирнэ биз дээ?»
«Сүсэглэж л сууя даа» гэж камерлинго хэлээд, гараад явчихлаа. Систин цогчны дааман хаалга хаагдаж, уламжлал ёсоор хоёр том гинжээр цуургалав. Швейцар жардын дөрвөн харуул даамны өмнөх гудмыг ажиглан харуулд зогсоно. Энэ хаалга нэг бол, дуган дотор байгаа нэг өвгөн кардинал үхэтхийн унах юм уу, эсвэл нөгөө дэвшигч нар эргэж ирвэл л онгойно гэдгийг Мортати мэднэ. Дэвшигч нар нь ирээсэй гэж тэр хүсэвч, ирэхгүй гэх совин татна.
Камерлингогийн хэлснээр, хийх ёстой зүйлээ хийхээс дээ хэмээн Мортати шийдэв. Тэгээд, санал хураалт зарлав. Өөр яах ч билээ?
Санал хураалтад бэлдэх ёслол гучин минут орчим үргэлжиллээ. Кардинал бүр насныхаа эрэмбээр гол шүтээний өмнө очиж, саналаа өгч тусгай ёс үйлдэнэ.
Ингэсээр, хамгийн сүүлийн кардинал өмнө нь дөхөж ирээд, сөгдөн мөргөв. «Христийн нэрийг барин би саналаа Бурхны тааллаар сонгогдох ёстой гэсэн түүндээ өглөө» хэмээн өмнөх кардиналуудын хэлснийг үг бүрчлэн давтлаа.
Тэгээд босч саналаа толгой дээрээ өргөн, бүгдэд харуулаад гараа аажим буулган гол шүтээний өмнөх том бумбаны дээр байгаа цар таваг дээр тавив. Дараа нь тавгаа өргөн дээр нь, байгаа саналыг бумбанд юүллээ. Ингэж саналаа таваг дээр тавьж, бумбанд юүлэх нь нэг хүн олон санал сэм өгөхөөс сэргийлсэн эртний уламжлал юм.
Саналаа бумбанд хийсний дараа, тэр тавгаа бумбан дээр эргүүлж тавиад, загалмай тэмдэгт нэг мөргөөд, эргэж байрандаа суулаа.
Сүүлийн хүн саналаа өгч дуусав.
Одоо Мортати ажилдаа орох цаг боллоо.
Дээр нь байгаа цар тавгийг авахгүйгээр бумбыг сэгсэрч, дотор нь байгаа саналыг холив. Тэгээд, тавгийг авч бумбанд гараа хийн дайралдсан саналаа гаргаж ирнэ. Илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй хоёр хуруу урттай тэр саналын хуудсын хуйлаасыг дэлгээд, хүн бүр сонсог гэж чанга дуугаар тэнд бичсэн нэрийг уншина.
Eligo in summum pontificem (Дээрхийн гэгээнээр би сонгон)... хэмээн хуудас болгоны дээр бичсэн толгой үгийг их дуугаар уншаад, дараа нь доор нь бичсэн нэрийг ёслол төгөлдөр дуудна. Тэгээд, шавгыг өндөр гэгч өргөөд, Eligo гэх үгийг нь дайруулан том гэцэнд хатгаж хэлхээд, дуудсан нэрээ бүртгэлийн дэвтэрт тэмдэглэнэ.
Энэ үйлийг дахин давтан хийнэ. Бумбаас нэр авч, чангаар дуудаад, гэцэнд хэлхэн, тэмдэглэл хөтөлнө. Мортати эхний санал хураалт үр дүнгүй болох нь гэдгийг шууд л мэдлээ. Долоон хуудас дэлгэхэд, долоон өөр хүний нэр бичжээ. Санал нийлэх шинжгүй болоод явчихлаа. Хүн бүр дармалаар буюу бичмэлээр янз янзаар л бичгийнхээ хэвийг өөрчлөх гэж оролдсон байвч, өөрийнхөө нэрийг бичсэн нь тодорхой байв. Бүгд л хувь ашгийн үүднээс, өөрийнхөө нэрийг бичиж, эцэст нь санал хураалт дахин явуулах хэрэгтэй боллоо.
Кардиналууд дэвшигч нараа хүлээсээр ...
Хамгийн сүүлийн саналыг дэлгэж уншаад, гэцлэж, бүртгэлдээ хөтөлсний дараа, Мортати санал хураалт «хүчингүй болсныг» зарлалаа.
Шавга хэлэхсэн гэцийнхээ хоёр үзүүрийг холбож зангидаад, тэр хэлхээгээ мөнгөн цар таваг дээр тавьж, дээр нь химийн бодис асгаад, ардаа байгаа жижиг зуух руу хийлээ. Шавга дүрхийтэл асч шатав. Шавга дээр асгасан химийн бодис шатахдаа хар утаа гаргаж, утаа нь яндангаар дамжин дээш хөөрч гадна байгаа хүмүүст дохио өгнө. Ийнхүү, кардинал Мортати анх удаагаа гадна ертөнцөд дохио өглөө. Нэг удаа санал хураасан ч Пап тодорсонгүй.

_________________
Avatar by Someone

Сүүлийн удаа ||someone|| 4-р сар.15.15 7:43 pm-д засварласан, нийт 1 удаа засварласан.

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

panther

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 1:42 pm

Оффлайн

Дууч Гишvvн

Нэгдсэн: 5-р сар.10.10 2:23 am
Бичлэгүүд: 426

someone -aa ёстой их баярлалаа, ийм шуурхай орчих юм гэж санасангүй, үйл явдал дотор нь бүүр ороод заримдаа муухай үнэрт нь дотор муухайрах шиг л боллоо, тэр ВВС-гийн сурвалжлагчийн тухай уншаагүй хаяад нөгөө 2-тойгоо л яваад байлаа, одоо эргэж уншихаас

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Bookcracker

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 2:08 pm

Оффлайн

Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.09.12 12:39 pm
Бичлэгүүд: 702
Байршил: Ном надад хаан ширээнээс ч илүү үнэтэй. У.Шекспир

Гялалзуулж байна шүү

.

Энэ удаа 66-н төгсгөл 67-н эхлэл хоёр дутуу дутуу тасраад дундаа нийлчихэж дээ

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

mmiracle

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 2:09 pm

Оффлайн

Хавар Цагийн Анхны Яргуй

Нэгдсэн: 9-р сар.21.09 1:02 pm
Бичлэгүүд: 2908
Байршил: Энд

Ээ хөөрхий. Цуурган дуусахаас өмнө үлдсэн кардиналууд нь амьд мэнд л олдоосой. Гэхдээ бодоод бхад одоо 2 дахийг нь амьд оллоо гэхэд нөгөөх маань гялс үлдсэн 2ыг алчих бх даа. Ёстой хамгийн сүүлийнх нь л амьд үлдэж магадгүйм шиг бна. Кардиналууд бас л хүн юм даа хэхэ өөрийнхөө нэрийг бичиж бдаг. Оливетти захирагч ч муу Ландон амьдаар нь барьж идэхээс буцахгүй бх даа

Баярлалаа

_________________

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 4:07 pm

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

66 67 2iin dund neg l sonin bolood yavchlaa shuu. Gertee hariad nomoo sain shalgaadhii

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

qwertymn

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 6:10 pm

Оффлайн

Жинхэнэ Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.10.15 11:25 am
Бичлэгүүд: 27

хэлж эс мэднэм магадгүй Иллюминатигийнхан 66 67-гийн дундахийг будлиулсан бололтой

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Bookcracker

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 7:31 pm

Оффлайн

Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.09.12 12:39 pm
Бичлэгүүд: 702
Байршил: Ном надад хаан ширээнээс ч илүү үнэтэй. У.Шекспир

66-н төгсгөлд Марчи, Глик хоёр Оливеттигийнхантай мөргөлдөх шахаад 67-ын эхэнд Ландон шатаар бууж араг яснуудтай "уулздаг" хэдхэн өгүүлбэр л дутуу байх шиг байна. Нэг их сүртэй юм биш...

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

||someone||

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 7:46 pm

Оффлайн

Рок Гишvvн

Нэгдсэн: 11-р сар.05.14 6:58 pm
Бичлэгүүд: 369

Za yostoi sorry. Yag ter dund ni buten 1 huudas dutuu scannerdaad dutuu oruulchij. Unshij amjaagui oruulsan bolohoor yostoi anzaarsangui. Tegeed nemj oruulj yanzalsan hesgee BOLD-oor hiichlee nuhuud unshaarai!

_________________
Avatar by Someone

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Bookcracker

Постын сэдэв: Re: Dan Brown - Angels & Demons

БичлэгБичигдсэн: 4-р сар.15.15 8:36 pm

Оффлайн

Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Нэгдсэн: 4-р сар.09.12 12:39 pm
Бичлэгүүд: 702
Байршил: Ном надад хаан ширээнээс ч илүү үнэтэй. У.Шекспир

600 гаруй хуудастай бүтэн ном ингэж шуурхай оруулж байхад ийм юм байх байх.

Харин энэ жаахан яаруу орчуулсан, эсвэл оросоос нь дам орчуулсан ном бололтой. Жишээ нь

Ишлэл:

...
Марчи: «Хүүе, чи аан гэж бай!» гэж бараг л хашхирах шахахад, нүд нь уурандаа улангасан, заамдаж авах шахлаа. Энэ зуур, Глик гэнэт хөлөө жийн тоормос дээр гишгэмэгц, урдуур нь Альфа Ромео маркийн дөрвөн машин шуртхийн гарч ирээд бараг л шүргэчих шахлаа...

энэ хэсгийг миний санаж байгаагаас нэлээд өөрөөр буулгаж... Бас уг нь Марчи биш Макри (Macri) юм байгаам гэх мэт. Ах нарын иймэрхүү хөрвүүлсэнтэй таарч байсан л юм байна.

Дээд талд

Профайл

Иш татаж хариулах

Шинэ сэдэв оруулах Сэдвэд хариулах

4 хуудас 11

[ 285 постууд ]

Хуудас руу явах Өмнөх 1 2 3 4 5 6 … 11 Дараагийн

Asuult.NET » Асуулт Самбар » »

Бүх цагууд UTC+09:00

Хэн онлайн байна

Энэ форумыг үзэж буй хэрэглэгчид: Бүртгэлтэй хэрэглэгчид байхгүй болон 1 зочин

Чи шинэ сэдвүүд оруулж чадахгүй энэ форумд
Чи хариу бичиж чадахгүй энэ форумд сэдвүүдэд
Чи чадахгүй өөрийн постуудыг энэ форумд засварлах
Чи чадахгүй өөрийн постуудыг энэ форумд устгах
Чи чадахгүй хавсралтуудыг энэ форумд оруулах

Дахин очих:

#AsuultSambar :

Dan Brown - Angels & Demons

Хэн онлайн байна