#AsuultSambar :

ПОДГОРНЫЙД БОЛСОН ХЭРЭГ ЯВДАЛ

Германы цэргийн сүүлчийн бүтэлгүй давшилтын үед бут цохигдсон ангийн оронд шинэ сэргэг хүчин шилжүүлэн авчрахад нь гитлерчүүдэд аль болохоор саад хийж, ямар ч атугай заавал «хэл» барьж авах хэрэгтэй гэсэн ээлжит даалгаврыг Их газраас партизан отрядын штабт радиогоор дөнгөж хүлээн аваад байтал Подгорный тосгонд нэгэн офицероор удирдуулсан германы багашиг отряд ирлээ гэсэц мэдээ иржээ. Тэр отряд германы корпусын штаб байрлаж байгаа Турнавино тосгоноос ирсэн гэж мэдээ хүргэж ирсэн холбоочин батлан хэлэв.
Ийм учраас уг отрядыг командалж яваа дэслэгч өөрөө бас штабын офицер байх ёстой гэсэн бодол аяндаа төрөв. Тэгвэл энэ нь боломжтой «хэлнүүдийн» дотроос хамгийн шилдэг сайн нь мөн билээ. Юу вэ гэвэл германы командлалын төлөвлөгөөг штабын хүн сайн мэдэхгүй, өөр хэн мэдэх билээ дээ?
Ингээд хоёр ротыг байлдаанд оруулж, Подгорный тосгоныг бүслэн аваад офицерыг нь ямар ч байсан амьдаар олзолж авахаар шийдвэрлэжээ. Бусад тосгоноос ирсэн холбоо баригчдын мэдээлснийг үзвэл вчигдөр тэр тосгонуудад бас нэг хуягт машин, суудлын машин очиж, офицер нь цагдаа нарын отрядыг цутлуулан заавар өгсөн байжээ. Ингэхлээр партизаны эсрэг томоохон ажиллагаа бэлтгэж байгаа нь илт байлаа. Учир иймд гитлерийн офицерыг олзлон баривчлах нь бүүр чухал болжээ. Подгорныйд байгаа гитлерчүүдийг атаклах үүрэгтэй хоёр сумангаас гадна автоматчидын отряд илгээж, Подгорныйгоос Турнавино, ялангуяа Марьяновка хүрсэн замыг хаах үүрэг өгөхөөр шийдвэрлэсэн байна. Учир нь Марьяновка тосгонд зөвхөн цагдаа нар төдийгүй, герман цэргээс бүрдсэн хүчит гарнизон байрлаж байв. Автоматчидын тэрхүү бүлэгт Турнавино буюу Марьяновкаас германчуудын цэрэгтээ туслуулахаар илгээж болох ангийг саатуулан барих, хоёрдугаарт Подгорныйд байгаа гитлерчүүдийг дайрах үед мултарч амжсан дайсанд зугтан зайлах бололцоо олгохгүй байх, ийм давхар үүрэг хүлээлгэв.
Холбоо баригчдын мэдээлснээр дээр хэлсэн машинууд тосгон бүрд цаг хагас буюу хоёр цагаас илүү зогсохгүй байгаа тул байлдааны ажиллагааг нэн даруй эхлэх ёстой болов.
Партизаны лагериас Подгорпый тосгон хүртэл арваад километр зайтай, үүнээс дөнгөж долоо нь ой модон дотуур, бусад гурав нь задгай цагаан газраар өнгөрсөн байжээ. Байлдааны ажиллагааг биеэр удирдах гэж шийдвэрлэсэн партизан отрядын дарга ойгоос дөнгөж гармагц цэргээ хоёр анги болгож хуваагаад тосгоныг аль болох түргэн бүслэхийн тулд мориныхоо хар хурдаар давхицгаахыг тушаав. Гитлерчүүд аюулыг эрт ажиглаж мэднэ гэж партизаны дарга сэтгэл зовсонгүй. Баруун талаас нь тэдний замыг машин буюу морьтой хүн байтугай явган хүн ч тэр бүр нэвтрэхийн аргагүй их намаг газар таглажээ. Тэр их шигдэмхий намаг дундуур гарсан нарийн жимийг мэдэх хүн цөөн. Ингэхлээр гитлерчүүд нэг бол партизануудын санасанчилан тулгаран байлдах, эсвэл зугтахыг оролдож үзэх, ийм хоёрхон зам байв. Гитлерчүүдийн зугтаж болох хоёр зам хоёул намгийн хажуугаар гарна. Нэг нь умар зүг Турнавино тосгон тийш, нөгөө нь өмнө зүг Марьяновка тоогон тийш хөтөлсөн хоёр зам байгаа. Партизанууд дайсны ухрах эдгээр замыг амжин тасалж, дараа нь жагсаалаа дэлгээд Подгорный тосгон тийш давшихын тулд мориныхоо хурдаар давхисан байна.Генрих Подгорный тосгонд бусад газраас арай удаан саатав.
Зам зуур гэдэс нь өлссөн учир гэртээ хоол иднэ үү гэсэн нутгийн цагдаагийн дарга Барановскийн урилгыг дуртайяа хүлээн авчээ. Түүний дээр Барановскийг итгэлтэй хүн төдийгүй, зочдоо, ялангуяа ноён офицеруудыг дайлж чаддаг сайн эзэн гэж районы цагдаагийн дарга вахмистр Вольф хэлсэн байжээ. Генрихийг дагалдан яваа автоматчидын отрядын дарга Вурцер анхандаа Подгорныйд удаан саатахгүй байхыг дэслэгчид зөвлөж, гэгээтэй байхад штабтаа буцаж очихыг шаардсан боловч Барановскийг зочломтгой эзэн гэсэн Вольфын уран ярианд хорхой нь хөдлөөд эцэс сүүлдээ өөрөө ч амттайхан хоол олж идэх завшааныг ашиглахаас буцахгүй болов. Барановский гэдэг өндөр нуруутай, эв дуйгүй биетэй тэр хүн гэрт нь барон хун хоол идэх болсонд баярласандаа хөл нь газар хүрэхгүй хөөрөв. Зочдыг урьж суулгаад чухам юунаас эхлэхээ мэдэхгүй тэвдэн ийш тийш гүйхэд гулжгар бие нь бур ч инээдэмтэй нахилзана.
Ханцуй дээрээ зурвас тэмдэгтэй хуучин герман мундир тэр цүдгэр гэдэстэй. мах мяраа ихтэй хүнд хүүхдийн хувцас шиг багаджээ. Цагдаагийн дарга цүдгэр гэдсээ мундирээр яагаад ч нуух арга байсангүй. Дунд талын товч нь байн байн мултарч, дээд, доод талын товч нь товчлоостой хэвээр үлдэхэд дунд талын онгорхойгоор герман мундирт огт зохиогүй хатгамал хээтэй цагаан цамц цухуйж үзэглэнэ. Үлгэр жишээ цагдаа гэж дуулсан тэр хүнийг Гольдринг хараад инээдээ барьж ядан байлаа. Барановский эхнэртээ торойн мах шарж, ер нь энэ бароныг «Берлинд очсон хойноо ч мартахгүйгээр» хоол хийхийг тушаажээ. (Цагдаагийн дарга Гольдрингийг орос хэл мэдэхгүй гэж бодоод элдэв үг хэлэхээс ичсэнгүй). Үүний дараа Барановский Вольфын тушаалаар нууц мэдээлэгчдийн нэрсийн жагсаалт гаргалаа. Генрих шалган байцаасан тосгон бүрээс тийм жагсаалт гаргуулж авчээ.
Жагсаалт бэлхэн болсон хойно Генрих түгшүүрийн дохио өгөхийг тушаав.
Гольдринг цаг харж байгаад шалгахад гурван минутын дараа Подгорный тосгоны цагдаагийн отряд бэлэн жагссан байлаа. Гольдринг өөрөө Барановский, Вольф хоёртой хамт жагсаалын өмнүүр явж үзээд
— Жагсаалтад хорин гурван хүний нэр байна, Гэтэл хорин нэгэн хүн бэлэн жагсаад байна гэсэнд
— Хорин хоёр дахь нь би өөрөө, хорин гуравдахь нь гонхон дээр манаанд бий гэж Барановский долдогонон тайлбарлав.
Гольдринг тэр заасан зүг рүү нь харвал тэнд үнэхээр нэг цагдаа зогсоод алсыг анхааралтай дурандаж байлаа.
— Танай үүгээр партизан олон ирдэг үү? гэж Генрих асуусанд
— Тэнгэрийн өршөөлөөр гайгүй байгаа гэв.
Яг энэ үеэр сүмийн гонхон дээрээс манаачийн буу тас хийлээ
— Ай эцэг минь! Хэл ам хүрчээ! гэж Барановский уулга алдаад толгойгоо барин доош суув.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Гольдринг Вольфыг дагуулан сүмийн гонхон дээр гүйж гарвал орчин тойронд юу болж байгааг дурантай дурангүй харж болох байлаа. Юу вэ гэвэл өдий төдий морьтой, тэрэгтэй партизан тосгон тийш хар хурдаараа давхилдаж, хэдэн морьтой, хүн, пулемёттой тачанк урагшаа түрүүлэн гарч бүүр ойртож ирэв. Манааны цагдаа доор жагсаж байгаа цагдаа нарыг харж байгаад партизан нар ойртож ирснийг тэр даруйд мэдээгүй бололтой.
Гольдринг баруун тийш харвал нишингэ ургасан том намаг үзэгдэв. Генрих хэсэг зуур нүдээ онийлгон нэгэн төлөвлөгөө бодож боловсруулах мэт тэр намгийг ширтэн зогслоо. Үнэхээр нэг юм бодож амжсан бололтой, гонхон дээрээс хурдан зуур гүйн бууж, энэ завсар отрядаа байлдаанд бэлхэн болгоод байсан Вурцерт тушаасан нь:
— Цагдаагийн отрядыг өөрийн командлалд авч, автоматчдын хамтаар хойт зүг Турнавино тийш дайрагтун. Тэр чиглэлд дайсны хүч арай нимгэн юм шиг санагдаж байна гэв.
— Эрхэм дэслэгч та яах вэ? гэхэд нь
— Миний төлөө санаа зовох хэрэггүй, тушаасныг гүйцэтгэ ... гэж Генрих хариулаад Вольфд хандаж, Та надтай хамт яв! ... үгүй. Эхлээд Барановскийнд очиж, миний цувыг аваад ир. Бушуул! гэж тушаалаа. Вольфыг цув авчрахаар явсан хойгуур Генрих цагдаагийн газрын албан тасалгаанд шагайж үзлээ. Дэслэгч энэ хүнд бэрх үед гайхалтай тайван байлаа. Вольфын ширээн дээр орхисон нэрсийн жагсаалтгай хавтсыг бушуухан шүүрэн авч ширээний шургуулганд хийв, Вахмистрыг уухилж амьсгаадсаар гүйж ирэхэд Генрих огт ажиггүй янжуураа имэрч байжээ.
— Эрхэм дэслэгч ээ, бушуулаарай! Дуулж байна уу? Буудалцаж байна шүү ... гэж Вольфыг хэлэхэд
— Буудалцаж л байг. Та бид хоёр байлдаанд оролцохгүй, намаг тийш явна. Бид ямар ч болтугай цуглуулсан бүх материалаа штабт хүргэж өгөх ёстой. Тэгвэл бидэнд шууд намаг дундуур чигээрээ явах ганц л зам бий гэлээ.
Генрихийг намаг тийш бөгтийн гүйхэд овор биетэй, дөчин настай Вольф хойноос нь арай ядан гүццнэ. Барон бол хурдан сайн гүйдгээр барахгүй, ёстой дайчин анд нөхөр байсан юмсанж. Вольфын хоцроод байгааг Генрих мэдээд гүйдлээ удаашруулж, хамт яваа хүнээ хүлээв.
— Вольф оо, бүү сандар! Хамраараа амьсгал. Гараа хаялаад гүй, ингээд! Нэг, хоёр, гурав, дөрөв! Нэг, хоёр, гурав, дөрөв! Вольф, дэслэгчийн өөдөөс талархан харав. Үнэхээр дэслэгчийн зөвлөгөө тус болж, удалгүй овоо хурдан гүйж чадах боллоо. Тэр завсар тосгоны тэнд буудалцах нь улам ширүүсэв. Хүнд пулемётын тачигналт дээр автоматын ээлж нэмэгдэж, удалгүй гранат дэлбэрэх чимээ сонсдох болов.
— Хурдлаарай, Вольф оо! Хурдан зайлах нь бидний амь гарах ганц зам шүү гэж амьсгаадан байгаа вахмистсрыг дэслэгч яаруулна. Тэгсээр намаг хүрэв. Зөвхөн миний гишгэсэн мөрөн дээр гишгэж яв! гэж Генрих тушаагаад өөрөө өтгөн зэгс дундуур зоригтой орлоо. Дэслэгч хэд алхаад эргэж харвал Вольф согтуу юм шиг гуйвж байлаа. Сая айж сандарсандаа хөл дээрээ тогтож ядан байгаа нь тэр ажээ. Гэтэл нэг орвол хэзээ ч эргэж гаршгүй аймшигт намагт шигдэхгүйн тулд дэслэгчийн мөрийг алдахгүй гишгэх хэрэгтэй байдаг. Гольдринг зогсож, хамраараа хэдэнтээ гүн амьсгаа аваад
— Бид хэдхэн минут амарч болох байна гэхэд Вольф амьсгаагаа жаал дараад,
— Манайхан бүслэлтээс гарч чадах болов уу, ноён дэслэгч та юу гэж бодож байна? гэж асуувал
— Яах бол гэж айж байна. Хүч даанч тэнцвэргүй байна. Хүүе, вахмистр аа, нөгөө мэдээлэгчид, цагдаа нарын нэрсийн жагсаалт хаа байна? Нэрсийн жагсаалттай хавтсыг та цагдаагийн газрын ширээн дээр тавьсан шүү дээ гэсэнд вахмистрын царай зэвхий цагаан болж:
— Би ... би бодохдоо таныг ... гэж ээрсэнд
— Та мартаж орхисон юм шив дээ? Та юу хийснээ мэдэж байна уу? гэхэд
— Үгүй, би бодохдоо ... гэж вахмистр чичирхийлсэн уруулаараа арай ядан дуугарлаа.
— Мөн бодож дээ! Тэр нэрсийн жагсаалт партизануудын гарт орвол юу болохыг та мэдэж байна уу? Үүнийхээ хариуцлагыг та хурандаагийн өмнө хүлээхэд хүрнэ гэдгийг ойлгож байна уу? гэсэнд
— Эрхэм дэслэгч ээ, өршөөгөөч. Намайг бүү хөөдөөч! Би тийм үед тэр жагсаалтыг ямар завандаа санах билээ. Жагсаалтыг Вурцерт байсан гэж хэлье гэлээ.
Алсад хүн орилох сонсдоно. Пулемёт тачигнахаа больж, хааяа нэг буун дуу гарна.
— Ээ харла! Гардан байлдаан эхэлжээ. Вахмистер аа, шалавлая! гэж Гольдринг хэлээд хурдан хурдан алхалсаар намгийн гүнд орлоо.
Үхлийн аюул тулгарсан үед амиа авч гарах гэсэн хүний хүчинд хэмжээ хязгаар байдаг болов уу? Вольф өөрийгөө өвдөгцөө усан дундуур бүхэл шөнөжин явж чадна гэж огт санасангүй. Вольф зууралдсан намаг дотуур хөлөө аран ядан зөөж, нялцгай хөрс биеийн хүндэд дарагдан үргэлж бамбалзах тул зогсож ч болохгүй, жаахан л хазгай гишгэвэл ёроолгүй бамбалзуурт шигдэх аюулдөртөнө. Өчигдөр өглөөнөөс хойш хэл дээр юм тавиагүй учир тамир нь бүүр алдарчээ. Дэслэгч үе үе битүү ширэнгэлсэн нишингэ дотроос ганц өөрийн мэдэх нэг ургамал тастаж, Вольфт өгөөд яаж цэвэрлэж, яаж идэхийг зааж өгөх боловч тэр идээнээс нь Вольфын дотор муухай болно. Бас дэслэгч, вахмистер хоёр хоёулаа өлөн өвсөнд гараа цус гартал олон удаа зүссэн учир гар нь өвдөнө, Нишингэ ургасан намаг дотуур аялах ийм аюултай байж болно гэж Вольф хэзээ ч санасангүй. Үүрээр бүрмөсөн сульдаж тамирдсан Вольф:
— Эрхэм дэслэгч ээ! Бид хир удаан ингэж тэнэх юм бол? гэж асуулаа. Вольф даарсандаа бие нь хөхөрч, дагжин чичирч байлаа.
— Намаг руу буудаж байгааг та өөрөө сонссон биз дээ. Биднийг эрж байх магадгүй. Партизануудыг явсан гэж баттай мэдсэн цагтаа л бид эндээс хөдөлнө гэж Генрих хэлсэнд
— Үгүй, бид буцаад байна шүү дээ гэхэд нь
— Олон таван үггүй намайг дагаад яваач гэлээ.
Гольдринг өөрөө ч тамир алдарч байгааг мэдрэв, Арай ядан хөдөлж чимээ чагнаж байгаа ч юм уу, амарч байгаа ч юм уу, байн байн зогсоно. Эцэст нь Генрих бүүр зогсоод
— Бид энд машниы чимээ дуулдах хүртэл зогсоно гэсэнд
— Эндээс дуулдах уу? гэж. Вольф хэлээд горьдлого тасарсан байдалтай гараа сэгсрэв.
— Бид замаас зуугаад метр зайтай газар ирээд байна. Хурандаагийн тушаал ёсоор би өчигдөр орой буцаж очсон байх ёстой. Би өчигдөр орой очсонгүй, өнөө өглөө эрт ч очиж чадахгүй. Тэгэхлээр штабынхан сандарч, есөн цагаас оройтолгүй эрж эхлэх болно. Арван цагийн хирд машинтай цэргүүд энд ирэх болно гэж Генрих ярив.
Тусламж санаснаас эрт ирлээ. Годьдрингийн буцаж ирэхийг зөвхөн хурандаа, 1—Ц хэлтсээр барахгүй, бүх штаб сонирхож байгааг бодолцоогүй байжээ. Бертгольд Гольдрингийг хүлээж ядаад шөнийн гурван цагийн үед гэрт нь очиж, дэслэгчийн ерөөс эргэж ирээгүйг мэдэж, бүх штабынхныг босгожээ. Үүр хаяармагц моторт явган цэргийн хүчит отряд Подгорный тийш хөдлөв.
Ядрахын туйлд хүрч, шавхай шавар болсон, гар нь боолттой энэ залуу хүнийг үргэлж хээнцэр ганган байдаг штабын офицеруудын нэг фон Гольдринг гэж танихад бэрх болжээ.
Барон бүхэл өдөржин, шөнөжингөө унтав. Маргааш өглөө нь нүдээ нээгээд хамгийн түрүүн Бертгольдыг олж харлаа.
Хэвт, хэвт. Амарч бай. Болсон бүх явдлын тухай надад Вахмистр илтгэсэн. Гэвч чи бид удахгүй партизан гэж юу байдгийг мартах болно. Энэ нүгэлтэй орноос бүрмөсөн явна гэж хурандааг ихэд нууцгайлан шивэгнэхэд нь
— Юу гэнээ? гэвэл
— Манай корпусыг Францад шилжүүлэх болсон гэжээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

bayarlalaa, saihan zohiol baina

КУБИСИЙН УРХИ

Аятай тохитой байшин байхгүйн улмаас хөдөөгийн эмнэлгийн жижиг байшин хоёр давхар үүрэг гүйцэтгэдэг байжээ. Өдөр нь тэнд офицерууд хооллох бөгөөд тэгэхэд том танхимд ширээг «Т» хэлбэртэйгээр тавилна. Үсгийн богино тал нь болсон ширээний ард дээд командлалын төлөөлөгчид сууж, цаашлаад дарга нарын хувийн үзэмж. цол зэргийн эрэмбээр офицерууд дараалан сууцгаана. Орой бол цол хэргэмийг үл баримтална. Шарз дарс ууж байгаа буюу хөзөр тоглож байгаа алин болохоос шалтгаалан ширээг ямар ч замбараагүй, Нэг бол хоёр хоёроор нийлүүлж, эсвэл ганц ганцаар энд тэнд тавина. Энэ үед тэр байшингийн ханыг хичнээн маажиж малтаж, шалыг нь хичнээн угаавч арилдаггүй эм, ариутгагч бодисын үнэр гойд тодорхой мэдэгдэнэ. Тийм үнэр ууж байгаа архи дарсны амт, уусны дараа гардаг хэрүүл маргааныг онцгой ширүүн болгодог ажээ.
Ахмад Пауль Кубист энэ үнэр өнөөдөр урьд урьдынхаас ёозгүй муухай санагдаж, учир тодорхойгүй нэг шалттаанаар Италийн хилийн нэг өртөөний галт тэрэгний бяцхан буудлыг санагдуулжээ. Ахмад тэндээс өөрийн авга ах генералын дуудлагаар Германд очсон гомсанж. Тэр галт тэрэгний буудал дээр бас ариутгах бодисын үнэр ханхалж. Пауль Кубисийн дотор нь муухай болж байсан болохоор энэ зүйл санаанд нь орсон юм болов уу даа. Ер нь ахмадын сэтгэл өнөөдөр тун тавгүй байжээ. Тэгэлгүй ч яах вэ дээ. Ромд хоёр жил сургууль ном үзэж, шашны санваартан болохоор биеэ бэлтгэж байтал энэ золигийн дайнаас болж ийм огцом эргэлт гарч, сахил санваар хүртэхийн оронд мэдээлэн тагнах хэлтэст ажил хийх хэрэгтэй болжээ. Чухмыг хэлбэл Пауль жанч нөмрөхөө больсондоо нэг их харамссангүй. Цэргийн дүрэмт хувцас царайд нь сүрхий зохижээ. Мундирийн хар зах ахмадын цайвар царайг онц гайхалтай тодруулж, нүдийг нь гүн харцтай болгоно. Фрейлейн3 Клара ахмадын нүдийг учир битүүлэг гэж хэлэх нь бий ... Хэдий тийм боловч Ромд хоёр жилийг барсан нь харамсалтай. Тэр үед Пауль өөрийгөө дээрээс заяат хүн хэмээн итгэж, олон олон юманд сэтгэл хөөрөн догдолдог байсан цаг билээ. Тэсэж ядан хүлээх, үл итгэх, шунан тачаалын сэрлийг дахин мэдрэхсэн гэж хүснэ. Энэ бүх сэрэл яасан их мохов оо! Одоо бол хөзөр тоглох үед хөзрөө эхэлж харах ганц тохиол дээр л сэтгэл нь догдолдог болсон байна.
Пауль Кубис хамт тоглочихмоор хүн хайж тасалгаан дотуур харав. Энэ барон Гольдрингийг урьдаг юм бил үү дээ? Аргал хоргол шиг арвин их мөнгөтэй хүн. Тэгээд би хөнгөмсөг загналгүй, дотроо бодолтой, дороо суурьтай тогловол ч ... Сүүлийн үед Кубисийн аз нь харьжээ. Аливаа мөрийтэй тоглоомчны адил одоо л юу юугүй тоглоомд эргэлт гарч, алдсанаа хэд нугалан эргүүлж авна гэж итгэнэ. Азын тэнгэр наашаа харсан тэр мөчийг л алдахгүй юмсан. Өнөөдөр тийм байж мэднэ ...
Кубис ингэж бодоод танхим дундуур хурдан алхалж, Коккенмюллертэй нэг юм хөгжүүн ярилцаж байгаа Гольдрингийн дэргэд очоод
— Барон та надтай хоршиж тоглохгүй юу? Та бриж4 тоглодог биз дээ? гэсэнд Гольдринг чин үнэнээсээ харамссан байдалтай гараа дэлгэж,

3 - Фрейлейн - эр нөхөртэй эмэгтэй хүнийг хүндлэх үг. Хатагтай гэсэнтэй ойролцоо.
4 - Бриж - Хөзрийн нэг зүйл тоглоом.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

— Тоглоом Мэддэггүйдээ тун их харамсаж байна. Тэр талаар би бүр таг шүү. Сурвал уг нь сайхан сан гэсэнд Коккенмюллер хажуунаас нь
— Пауль чамайг татгалзахгүй бол би чамтай хоршиж болох байна гэв.
— Өөр хэнийг урих вэ? гэсэнд
— Яагаа вэ, Шульцийг, бас ... гээд Коккенмюллер эргэн харж.
— За яах вэ, Вернорийг ч болтугай урья ... Вернер ээ! Чи тамга, боол хоёрыг ялгаж чадахтай байна уу? гэж дуудав.
Нэг ширээний дэргэд уруу царайлан шарз ууж суусан Вернер дуртай дургуй өндийв. Нүд нь илт хөлчүү харагдах боловч хөдөлтөөн нь цэх шулууныг үзвэл архи ер уугаагүй юм уу гэмээр Коккенмюллер сандал засаж тавилаа. Тэр өнөөдөр их л хөгжилтэй хөөрүү байна. Ахмад өнөө өглөө гэр орныхондоо муусайн новшийн даавуу шаавуу биш, үнэхээрийн үнэ цэнэтэй бэлэг илгээсэн байжээ. Тэгээд ийм азтай өдөр заавал хожих ёстой гэж боджээ. Шульц одоо хөзөр тоглох гэж байгаа биш нэг их чухал хэрэгтэй ажил хийх гэж байгаа хүн шиг албархуу маягтай суув.
Би таны хажууд суугаад жаахан харж сурахыг хичээвэл та татгалзахгүй биз? гэж Кубисээс Гольдринг асуув. Пауль Кубис хөзөр тоглож байхад хажуунаас хүн харахад төдий л дуртай биш байдаг. Хүн харахаар зүрх нь хөөрдөг байна. Гэвч баронд үгүй гэж хэлж чадсантүй, найр тавин сандал дөхүүлж өглөө. Тоглоом анхандаа назгайхан байв. Кубис буурь суурътай тоглоно гэснээрээ бие барьж ер бишийн болгоомжтой тоглов. Коккенмюллерт хөзөр очихгүй байлаа. Шульц хэзээний зангаар байдлыг ажиглан хүлээзнэнэ. Ганц Вернер л архинд халсандаа бусдаас илүү хор шартай тоглоно. Тэгээд огт санаанд оромгүй осолтой хөзрөөр явах тул дараа дараагаар хожиж, бусдыгаа гайхуулна. Пауль Кубис ч бас хор шар нь буцалжээ. Кубис болгоомжтой тоглоно гэснээ мартаад хувь илүү мөрий тавилаа. Гэтэл даанч арчаагүй муу хөзөр иржээ. Ядаж түүнтэй хоршин тоглож байгаа Коккенмюллер, дээр дээрээс нь алдаа хийнэ, Шульц сэтгэл дүүрэн, ширээн доогуур гараа хавирна. Вернер тэр хоёр нилээд мөнгө хожжээ. Гэтэл Кубис бүүр солиорсон юм шиг амалсныхаа талыг ч гүйцээж чадахгүй атал давхар мөрий тавилаа. Үгүй, энэ удаа Пауль Кубисийи азын тэнгэр бас. л харьжээ. Шульц, Вернер хоёр хожих учиртай байсан болохоор хожлоо. Коккенмюллер үрчийж ярвайж байж, алдсан мөнгөний тэн хагас болох 315 маркийг ширээн дээр гаргаж тавилаа. Кубист бэлэн мөнгөгүй учир харамч хявцаг Шульцийг хажуу тийш дуудаж, маргааш болтол хүлээхийг гуйхаас өөр арга байсангүй. Шульц маргааш бас нэр төрийн өр төлөөстэй учир үд хүртэл хүлээхийг зөвшөөрөхөө их л ёсорхуу хэлжээ. «Нэр төр» гэдэг үгийг их л хүчлэн хэлэхэд нь алдсан мөнгөө цагт нь. өгөхгүй бол бөөн хэрүүл яриа гарна гэдгнйг Пауль Кубис ойлголоо.
Кубис сэтгэл гансарснаа бусдаас нуух гэж танхимд үлдэж, Гольдринг, Вернер хоёртой хамт нэг лонх шарз хувааж уув. Шульц шарзын үнэ төлөхөөс зайлсхийж, тэр даруй алга болжээ.
Вернер ёстой офицер хүний ясаа харуулж, ширээнийхээ дэргэд ирсэн хүн болгоныг дайллаа. Дараа нь Гольдринг хоёр лонх шампаан дарс захиж, түүнийг гарахын өмнө бүгд зогсоогоор уун. Үдэшлэгийн эцэст Кубисийн толгой нь шуугиж, тасагтаа яаж хүрснээ ч мэдсэнгүй. Хаанаас мөнгө олж, Шульцийн мөнгийг төлдөг билээ гэж сэтгэл шаналан зовохгүй, даруй унтаад өгсөн нь нэг талаар сайн хэрэг болжээ.
Пауль Кубис толгой их л хүндтэй сэрж, нэг эвгүй явдал хүлээж байгааг бүрэг бараг санана. Чухам юун явдал болохыг тэр даруйд санахгүй байснаа нүүр гараа угааж, цай уухаар суусан хойноо Шульцэд мөрий алдсанаа сая саналаа. Тэр бүдүүн золигоос өөр ямар ч хүнтэй учраа ололцож болохсон, «Нэр төрийн өр төлөөс» гээд байгаа шүү! Тэр өөрөө нэр төр гэдгийг мэдэх юм уу?! Хэрэгтэй мөнгөний хагасыг ч болтугай зээлдүүлэх хүн дайралдаж магадгүй гэж Кубис штабт зориуд эртлэн ирэв. Коккенмюллерийн хармаанд дөнгөж хорин марк байжээ. Хурандаа юм уу, генералаас мөнгө гуйлтай биш дээ.
Кубис хоёр гурван найздаа, цаадуул нь байгаа хэдэн мөнгөө архи, мөрийтэй тоглоомд өгч дууссаныг мэдсээр байж утасдаж үзлээ. Тэтээд эцэст нь «за дүүрсэн хэрэг, юу болбол болог» гэж шийдээд ажлаа хийхээр бичиг цаас дэлгэв.
Хаалга аяархан тогшиход нь «Шульц хүрээд ирэв үү?» гэсэн бодол зэрсхийж цочин цаг харвал дөнгөж арав болж байх тул дотор онгойж санаа алджээ.
— Түр хүлээнэ үү гэж Кубис чанга дуугараад төмөр бүрээстэй хаалганы автомат цоожийг онгойлговол гудамд дэслэгч Гольд ринг зогсож байхад нь үнэнээсээ баярлаж.
— Ор, ор, барон! Яасан хачин юм бэ? Нэгэн хэрэгт таныг л надад тус болж чадах хүн гэж би сая бодож байтал сайн хүн санаагаараа гэж та хурээд ирлээ гэсэнд
— Сонсоход бэлэн байна. Надад ч гэсэн тантай уулзах хэрэг байна. Чухамдаа нэг жижиг зүйл гуйх гэсэн юм гэж Генрих хариулжээ.
Ахмад Кубис зочноо бичгийн ширээний дэргэдэх зөөлөн сандалд суухыг урьж, бөөн бичиг цаасыг хайхрамжгүй түлхэж зайчлав. Азаар энэ барон Гольдринг хүрч ирснийг бодоход Кубис хувь Тавиландаа гомдож таармааргүй байж, Нэгдүгээрт Шульцтай өр ширээ бодож дуусахын тулд гурав-дөрвөн зуун марк салгачихаж болох биз. Ийм бэлэн зэлэн бололцоо байгааг түрүүн яагаад санасангүй вэ? Хоёрдугаарт, Бертгольдын өгсөн даалгаврыг биелүүлэх хамгийн тохиромжтой учрал тохиолдлоо. Бароныг энэ тасагтаа ганцааранг нь үлдээгээд «маш нууц» гэсэн тэмдэгтэй бичиг цаасаа ширээн дээр задгай орхиж, төмөр шүүгээг онгорхой «мартаж» орхих юм шүү дээ.
Фон Гольдринг найдваргүй хүн юм бол ийм завшаант учралыг алдахгүй нь лав ...
Тэгвэл төмөр шүүгээний дэргэд ямарч хүн ажиглаж мэдэхээргүй уран нарийн зоосон дурангаар харж байгаад бароныг эд мөрийн баримттай барьж авна. Үүнийг яаж гүйцэтгэвэл таарах вэ? Кубис өөрөө урьдаас бэлтгэсэн бол бүгдийн нь эвийг олж болохсон. Захиргаандаа байдаг хүмүүсийн нэгэнд өөрийгөө утсаар дуудаарай гэж даалгаж орхиод баронд хүлцэл өчиж, хүлээхийг хүсээд өөрөө гараад явчихна. Тэр хоорондуур ... Өө дөө, үүнийг бодоод яах билээ. Нэгэнт одоо Гольдринг санамсаргүй гэнэт ороод ирсэн хойно ганц өөрийн самбаа зальд надайж, нэг ухаан сийлэх хэрэгтэй болжээ. Гольдрингийг жаал удаан саатуулж, нэгд мөнгө гуйх, хоёрт бароныг шалгах энэ хоёрыг зэрэг гүйцэтгэж, нэг сумаар хоёр туулай алахын тулд юунаас яриа үүсгэдэг билээ?
— За тэгээд би танд юугаар тус болж чадах байна? гэж Генрихийг асуухад Кубис үгээ цэгнэн яаралгүй хэлсэн нь:
— Би өөрийн ажилтай холбогдсон нилээд асуудлын талаар таны саналыг мэдэхсэн гэж маш их хүсэж байна. Миний удирдаж байгаа тагнан мэдээлэх ажлыг хэлж байгаа юм гэсэнд
— Таны асуултыг дуртайяа хариулъя... гэв.
— Та Орос оронд ажиллаж байсан болохоор оросуудын практикийг сайн мэдэх нь лав. Зөвлөлтийн сөрөг тагнуул манай агент төлөөлөгчдийг илрүүлэн барьж авсан байвал түүнд тэндээс мултрах ямар нэг бололцоо бий юу?
— Хайруул дээр шарагдаж байгаа загас голын усанд буцаж орох найдлага хир байх вэ, түүнээс илүүгүй л найдлагатай байх.
— Энх тайван цагт бол манай тагнуулч үнэн сэтгэлээс ялаа хүлээх ч юм уу, өөр ямар нэг аргаар хөнгөвчлөлт горьдож бас болохтой ... Дайны үед бол ... Дайны цагийн хууль хатуу байдгийг та өөрөө эс мэдэх биш. Хэрэв манай тагнуулч амиа аврахын тулд ч юм уу, эсвэл их шан аваад зөвлөлтийн тагнуулд ажиллахыг зөвшөөрвөл яах вэ?
— Тийм явдал байхгүй. Зөвлөлтийн тагнуулын боловсон хүчнийг манайхаас огт өөр замаар сонгож авдаг юм. Манайд бол хөлсний агент төлөөлөгчдийг ашиглах явдал байдаг. Зөвлөлтийн тагнуулын ажилтан нар бол эд мөнгөний сонирхлоор ажилладаггүй, үзэл суртал баттай миний санахад хэнхэг улс байдгаараа хүчтэй байдаг.
— Зүйтэй, зүйтэй ... гэж Кубис өгүүлээд одоо өөрийн хамгийн их сонирхож байгаа асуудалд шилжих сэжүүр эрж дуугүй. Тэгтэл Гольдринг өөрөө түүнд тус болжээ. Генрих хайхрамжгүй байдлаар өгүүлсэн нь:
— Эрхэм ахмад таны үгийг тасалсныг минь өршөөгөөрэй. Би таны өмнө өөрийгөө нилээд буруутай хүн гэж сэтгэл зовоод болдоггүй. Үнэн шүү. Та урьдаар миний үгийг дуустал чагнаад дараа нь болоорой. Юу вэ гэвэл та нарыг хөзөр тоглохоор суухад тань би шавь орох гэж шалж байж, мэдээжээр хэрэг, таны анхаарлыг сарниулж, таны хөзрийх үргэлж харж санаа сэтгэлийг чинь үймүүлсэн байх. Ай би өөрөө ч гэсэн шатар тавьж байхдаа ард минь хүн зогсож байвал сэтгэл үймрээд болдогтүй юм. Тэгэхлээр өчигдөр таны хожигдоход миний буруу их орсон гэж бодож байна. Та надад муу саналгүй учрыг зөв ойлгоорой. Та тэр Шульцийн өмнө зарим талаар эвгүй байдалд оров уу гэж өчигдөр бодсон гэсэнд
— Барон та таачихлаа. Би хошууч Шульцэд гурван зуун тавин маркийн өр тавьсан. Үнэнээ хэлэхэд энэ байдлаас яаж мултрах аргаа олохгүй байна шүү гэхэд нь.
— Өө яасан яльгүй юм бэ. Та энэ цөөн мөнгийг надаас зээлэхийг зөвшөөрвөл үнэн голоосоо баярлах байна гэж Генрих хэлээд өмднийхээ арын халааснаас баглаатай шинэхэн мөнгөн тэмдэгт гаргаж, яах вэ гэсэн байдалтай Кубисийг харжээ.
— Эрхэм барон танд хязгааргүй их баярлаж байна. Уг нь надад эвгүй л юм даа. Та бид хоёр бие биенээ сайн танихгүй шүү дээ гэж Кубисийг өгүүлэхэд
— Хүн анх уулзсан даруйдаа чин зүрхнээсээ талархах сэтгэл төрөх ч байдаг. Тийм биз дээ? Гэж Генрих инээмсэглэн хэлээд мэхэсхийсэнд Кубисийн дотор онгойж санаа алдаад
— Эрхэм барон та ёстой офицер хүн юм. Үнэнээ хэлэхэд таны найр тавьсныг дуртайяа ашиглая. Удахгүй эргүүлж өгнө л дөө гэсэнд
— Өө яарах явдалгүй. Энэ 350 марк байна. Хүрэх үү? гэхэд нь
— Элбэг хүрнэ гэж Пауль Кубис хариулаад тэмдэглэлийн дэвтрээс нэг хуудас таслан авч мөнгө зээлсэн тухай баримт бичээд Гольдрингт өгсөнд түүнийг нь хайхрамжгүй авч халаасандаа хийх зуур
— Илүүц ажил. Та ингэх хэрэгтэй гээд байгаа бол яая гэх вэ гэв.
— Заавал ингэх хэрэгтэй. Одоо бидний сайхан танилцсан учралд нийцүүлэн тантай нэг нэг хундата шарз ууя. За юу? Үнэнээ хэлэхэд өчигдөр оройныхоос толгой минь дүйрээд байна ...
— За толгой засах гэж байгаа юм бол би нөхрийн зовлонгоос хуваалцаж үзье гэж Гольдринг инээмсэглэн зөвшөөрчээ.
— Тэгвэл таныг таван минут түр орхихыг зөвшөөрнө үү. Би гэртээ гүйж очоод ирье гэж Кубис хэлээд хариу хэлэхийг хүлээлгүй хаалга тийш алхахад нь барон түүнийг зогсоож,
— Түр хүлээнэ үү. Та нууц бичиг цаасаа ширээн дээр задгай орхиод явах юм уу? шүүгээнд далд хийвэл дээр биш үү? гэсэнд Кубис гар сэгсрэн зангаж,
— Бага хэрэг. Дэслэгч та өөрөө надаас дутуугүй чухал чухал нууцыг мэдэх хүн. Түүнээс гадна би таны даруу занд найдаж байна гээд гарчээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Автомат цоож дан хийж, Кубис цааш алхлан одох нь сонсдлоо. Генрих тэр бичиг цаасыг хальт харж, янжуур гаргаж удтал имрээд цонхны дэргэд очлоо.
Хаалганы цаана хүний алхаа сонсдоход Гольдринг ер дуулаагүй юм шиг эргэж харсангүй. Кубис орж ирээд
— Өршөөгөөрэй. Таван минут болно гэсэн чинь долоон минут болчихлоо гэж хэлээд төмөр шүүгээний дэртэд очиж, сайтар хаасны эцэст сая нэг халааснаасаа лонхтой архи, нөгөө халааснаасаа хоёр хуванцар хундага гаргаж, шарз хундагалж эхлэв.
— Надад хожоо болж эргэсэн алдааны төлөө! гэж ахмадыг хундага өртөхөд нь
— Тэгвэл бас миний хожооны төлөө! гэж Гольдринг үгийг нь дагуулж хэлээд хундагаа өргөжээ.
«Бас нэг шалгалтыг давлаа!» гэсэн баясгалант бодот Генрихийн толгойд зэрсхийв.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

bayarlalaa, daraagiinhiig ni huleej baiya

гоё юм байна
сс7

_________________
Сүүдэр харанхуй биш

ХОШУУЧ ШУЛЬЦИЙН ЦОМОГ

Олон өдрийн турш анх удаа үүлний цаанаас нар гялайж, газар дэлхийд хурц гэрлээ цацав.
Завсарлагаанаар офицерууд Дан мундиртэйгээ штабын хашаанд гарч ирээд зарим нь нарны гэрэлд анивчин довжоон дээр нарлаж, зарим нь хэсэг хэсгээрээ хашаан дотуур хүүрнэлдэн холхино. Бас замын дагуу, шгабын хаалганы эсрэгэн талд байрласан газар гэрийн дэргэд олон хүн цуглажээ.
Тэнд офицерууд агаарын довтолтооны үед их төлөв орж нуугддаг юм.
Одоо энд штабын хамгийн мэргэн буудагч Шульц, Коккенмюллер хоёр буудлагын өвөрмөц тэмцээн хийж байв. Тэмцээний болзол ёсоор буудагч хүн гучин метрийн зайд газар гэрийн шороон дээвэр дээр тавьсан архины лонхны хүзүүг тас буудах ёстой. Мэргэн оновол өрсөлдөгч хүнээсээ хоёр шил шарз буюу түүний өртгийг авна. Сум нь шилний хүзүүг онолтгүй, их биеийг оновол буудагч хүн өрсөлдөгчдөө нэг шил шарз төлж, огт онохгүй бол давхар торгууль хүлээж, хоёр шил шарз төлнө.
Эхлээд Коккенмюллер буудлаа. Ахмад ахлах цэргийн гараас том гар буу аваад сайтар нягтлан үзэж, газар зурсан шугамын дэргэд очиж, бай тийш хажуулдасхийн зогсоод шагайж шагайж буудлаа. Шилний дээхэн баруун цаад талд нь бөөн шороо манасхийв.
Коккенмюллер уруулаа зуугаад дахин шагайлаа. Энэ удаа сум лонхны тэг голд тусаж хагалав.
Гурав дахь сум нь бас л шилийг хагаллаа. Шүүгчийн үүрэг гүйцэтгэж байгаа офицер:
— Дөрвөн шил торгуультай, нэгийг ч хожсонгүй гэж инээмсэглэн зарласанд
— Би дараачийн ээлж дээр нэхнэ. Одоо яаж шагайхыг мэдэж авлаа гэж Коккенмюллер тайван хариулжээ.
— Штабынханд ашигтай л сургууль байна гэж хажууд нэг хүн дуугарахад нь бүгд эргэж харвал штабын дарга генерал Даниель, хурандаа Бертгольд нар цугларагсад дээр хүрч ирсэн байжээ.
Хошууч Шульц тэдэнд тэмцээний болзлыг хэлж өгөв. Цугларагсдын дотор Гольдрингийн байгааг Бертгольд хараад
— Генрих чи тэмцээнд оролцохгүй юу? гэж асуухад нь
— Даанч намайг ирэхэд тэмцээн нэгэнт эхэлчихсэн байлаа гэсэнд
— Өө, эрхэм дэслэгч ээ! Энэ зөвхөн эхний тойрог явж байна. Түүнээс гадна би ер нь нэмүүхэн хожих дуртай хүн шүү гэж Шульц тоглоомоор үг хаяв.
— Та хожино гэж бат итгэж байна уу? гэж Генрихийн нүдээ онийлгон асуусанд хошууч Шульц бардам дүртэй инээмсэглээд хариу хэлэхийн оронд Генрихт гар буугаа сарвайжээ.
— Үгүй, одоо таны ээлж, Би дараа нь буудна гэж Генрих хэлэв. Хошууч Шульц бараг шагайлгүй гурав дараагаар буудаж, нэг лонх хагалж, хоёрдахийн хоолойг тас буудаж, гурав дахь сум нь оносонгүй.
— Бузгай байна гэж генерал Даниель магтлаа.
— Барон таны буудах ээлж гэж Шульцийг урихад Гольдринг вальтер буугаа гэрнээс нь гаргаж, буудах байран дээр очив.
— Та энэ муу бядгүй юмаар буудах гэж байна уу? гэж Коккенмюллер гайхан асуусанд
— Болохгүй дүрэмтэй юм уу? гэж Генрих лавлав.
— Болох нь болно. Харин таныг энэ вальтераар арван алхмын газраас лонхны хоолой онохгүй гэж мөрийцөх байна гэж Коккенмюллер өгүүлсэнд хэдэн офицер түүний үгийг дэмжлээ.
— Та тэмцээнд оролцогч бусад хүмүүсээс өөрийгөө илүү хүнд нөхцөлд оруулж байна гэж генерал Даниель хажуунаас нь хэлсэнд
— Гэхдээ офицер хүн ямар ч зэвсгийг аль болох сайн эзэмшдэг байх хэрэгтэй биз дээ, ноён генерал аа. Миний хувьд өөр буугаар буудахыг зөвшөөрснөөс хошууч Шульцэд буудалт бүрийн арван шил шарз алдсан нь дээр гэж үзэх нь байна гэж Генрихийг өгүүлэхэд
— Таны ам алдсанаар болог. Буудалт бүр арван шил шүү гэж Шульц хэллээ.
Гольдринг үг дуугүй буугаа өргөж, тэрхэн агшинд дараагаар гурвантаа буу тас хийлээ. Эхний лонх хага үсэрч, нөгөө хоёр нь хүзүүгүй хоцорлоо. Цугларагсдын шагшин магтахыг Гольдринг эс анхааран
— Муу байна! Өөр лонх тавина уу гэж ахлах цэргээс хүсэв. Дахин гурав буудахад бүх нийтээр шагшин шуугилдлаа. Гурван лонхны хоолойг хутгаар тас огтолсон юм шиг тас бууджээ.
— Хожсон нь тавин шил. Алдсан нь арван шил. Хошууч Шульцээс дөчин лонх шарз авах боллоо гэж шүүгч хөгжилтэй чанга хэлсэнд эргэн тойрон тас тас хөхрөлдлөө. Хошуучийн харамч хявцгийг бүгдээр мэдэх тул түүний зузаан царай улаан толбоор дүүрэхийг бүгд сонирхон ажиглав.
— Хошууч Шульц гурав буудах дутуу шүү .Хошууч таны вальтер бий юу? гэж Генрихийг хэлэхэд
Шульц хөөрхийлөлтэйгээр бууныхаа гэрийг тэмтрээд улам ч улайж,
— Уг нь парабеллумаар буудна гэж болзсон юмаа хэмээн түгдчин хариулахад нь Генрих хөгжилтэй инээгээд
— Арван шил гэж тоглосон юм шүү, хошууч аа. Ганцыг өгвөл боллоо гэсэнд
— Тэгвэл та оройн есөн цагт очиж хожсон архиа хувааж ууна уу гэж Шульц хэлээд Генрихийг наад зах нь том дайллагад урьж байгаа юм шиг их ёсорхуу мэхийн ёслоход нь
— Хүндэтгэн хүлээж авъя. Яг есөн цагт очно гэж Генрих хариулаад инээдээ нуух гэж тонгойлоо.
Коккенмюллер Генрихтэй хамт штабт буцаж явахдаа:
Би хувьдаа барон тантай буудалцахыг хүсэхгүй нь байна. Ингэхэд та өнөөдөр айхавтар өстөн дайсантай боллоо гэв.
— Би Шульцтэй сайхан танилцлаа гэж бодсон юм шүү. Би хожсон юмаа бараг аваагүй шүү дээ гэж Генрихийг өгүүлэхэд Шульц манай штабын тэргүүн зэргийн мэргэн буудагч гэдэг алдрыг нь булаасан хүнийг хэрхэвч уучлахгүй дээ. Одоо болтол түүний гайхуулдаг ганц юм нь байсан юм гэж Коккенмюллер учрыг тайлбарлав.
Гольдринг, Коккенмюллер хоёрыг тасалгаандаа орж ирэхэд хурандаа дээр одоо генерал Даниель, хурандаа Лемберг хоёр байгаа гэж жижүүр илтгэлээ,
— Лемберг ээ? гээд Генрих Коккснмюллерийн өөдөөс асуусан байртай харж, нэг юм санаж ядах мэт хөмсөг зангидахад
— «Ногоон зугаалга» ажиллагааг удирдахыг түүнд даалгасан юм гэж ахмад учрыг хэлэв.
Тэр хоёр өөр өөрсдийн ширээнд сууж, бичиг цаас үзэж байтал таван минут хэр болоод хурандаагийн үүдний өрөөн дотуур генерал Даниель офицеруудын зүг харалгүй явж өнгөрөхөд хойноос нь тоосонд дарагдаж, алжаасан хурандаа Лемберг дагалдан гарчээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Дутуу хаагдсан хаалганы завсраар Бертгольд тасалгаан дотуураа хойш урагш холхиж байгаа харагдан. Энэ бол хурандаагийн сэтгэл төвшин биш байгаагийн шинж. Гэвч Лембергт найдварласан үүргийн тухай Коккенмюллерийн үгийг ихэд сонирхсон Генрих зүрх гарган даргынхаа үүдийг тогшив, Бертгольд Генрихийг хараад баргар царай нь тэнийж,
— Аа чи юу. Амжилтад чинь баяр хүргэе. Чи маш сайн мэргэн буудагч юм байна гэхэд нь
— Чухам тийм учраас эрхэм хурандаа тан дээр ирлээ. Буу зэвсэг эзэмшиж чаддагаа шарзны хоосон лонхон дээр туршиж байхын оронд ёстой дайснаар бай хийж, «Ногоон зугаалга» дээр үзүүлбэл зүйтэй биш үү? гэсэнд Бертгольдын царайд инээмсэглэл тодроод
— «Ногоон зугаалгыг» гүйцэтгэчихсэн гэв,
— Гүйцэттэчихсээн? Хэдийд тэр вэ? гэж Генрих гайхан, урам хугарах хосолсон дуугаар өгүүлсэнд
— Өнөөдөр үүрээр яг зургаан цагт эхлээд арван хоёр цагт дуусгачихсан гэж хурандаа хэлэв.
Генрихийн уруу царайлсныг хурандаа хараад чин үнэнээсээ хөхиж,
— Үгүй, чи нээрээ хачин хүн юм. Надад үнэнээ хэл. Тэр ажиллагаанд оролцох гэж юунд нь тэгж их дурласан хүн бэ? гэхэд нь
— Танд даргын хувьд тань биш, миний эцгийн оронд эцэг болох хүний хувьд нуулгүй хэлэхийг зөвшөөрнө үү гэвэл
— Чи надад хэзээ ч үнэнээ нуулгүй хэлж байна гэдэгт итгэж байна гэлээ. Генрих хамгийн нууц нандин бодлоо илчлэн хэлэх үү, байх уу гэсэн мэт эргэлзэж байснаа өгүүлрүүн:
— Та надад их тус болеон. Таны ачаар би ийм түргэн офицер цол авлаа. Та намайг бас сонирхолтой ажилд оруулж өглөө. Харин ... гэхэд
— Үг хэлбэл дуустал гэдэг юм. Чи юунд үгээ дутуу орхив? гэсэнд
— Би штабын офицеруудад атаархаж байна. Тэд нар бүгд гавьяа байгуулсан, чухал ажиллагаанд оролцож явсан бололтой, энгэрт нь шагналын тэмдэг ярайж байх юм ... гэсэнд Бертгольд биеэ барьж чадахгүй тас тас хөхөрч, Генрихийн үгийг тасалдууллаа.
Хурандаа инээж инээж, эцэст нь:
— Ердөө энэ үү? ... Ай чи бас гэнэн байна даа. Штабын офицерүүд тэр одонгийн ихэнх хагасыг штабынхан ч гэсэн герман орныхоо өмнө гавьяа байгуулсан улс гэж фронтынхонд итгүүлэхийн тулд шагнасан хэрэг гэж батлан хэлэхэд болно. Чухам үнэндээ бол тэр гавьяа зүтгэл нь хөдөө газрын захиргааны бичээч түшмэлийн гавьяанаас хэтрэх юмгүй байхаа. Ер нь одон шагнуулахын тулд заавал партизаны суманд толгойгоо тавьж өтөхийн хэрэг байхгүй. Тэр хэрэгт чам шиг ариун цустай хүнээс арай өөр улс олдоно. Чамайг тэр ажиллагаанд явуулаагүй миний ачийг санаж байвал дээр ... гэв.
— Яагаад вэ?
— Манайхаас хоёр зуун арван есөн цэрэг, арван зургаан офицер алагдаж, цагдаа нарын тэн хагас нь устсан ...
— Тэгэхээр ...
— Тэгэхлээр «Ногоон зугаалга» гэдэг маань олон хүний сүүлчийн зугаалга болжээ. Манай ангиуд бүх гарцыг хаагаад партизаны хүрээнд ойртож очиход хов хоосон байсан гэнэ. Партизаны хүрээ, түүний ойр орчмын газарт зай завсаргүй мина зоосон байжээ. Үүний дээр партизанууд манай ар талаас гэнэт дайрч, ихээхэн хохирол учруулаад агшин зуур алга болсныг нэмж хэлэх хэрэгтэй. Ингээд тэр ажиллагаа шившигтэйгээр нурлаа, Ганц үр дагавар нь гэвэл тэр тосгоны ойролцоох хүүр тавих газар хоёр зуу гаруй шинэ загалмай босгосон байна,
— Тэгвэл хурандаа Лемберг ...
— Тэр Лембергийг чөтгөр алгадаасай. Би түүний бүтэлгүйгээс болж сэтгэлээр унахыг хүсэхгүй. Дээд командлалын өмнө өөрөө өөрийгөө өмөөрөг ... За дэслэгч ээ, хоёул нэг орой хот орж тархиа сэргээх юм биш үү?
— Баяртай зөвшөөрнө
— Баярлахыг мэдэж байна. Залуучууд бөглүү буйд газарт дургүй, нөхцөл байдлаа сольж байх нь агаар шиг хэрэгтэй байдаг, Ингээд өнөө орой туувал яасан юм бэ?
— Маргааш дээр. Намайг өнөө орой хошууч Шульц урьсан, юмсан гэсэнд хурандаа ярвайв.
— Та дургүй байна уу?
— Сэтгэл зовж байна. Хошууч Шульц өнөөдөр чамаас болж шившиг болсондоо өсөрхөх болно. Архи уутаад агсамнан чамайг доромжилж мэднэ. Чам шиг түргэн зантай хүн ...
— Би эрхэм хурандаа тан шиг биеэ эзэмдэж, мөс шиг хүйтэн байя.
— Тэгсэн ч миний сэтгэл амрахгүй байна.
— Яагаад? Танд андгайлж баина шүү дээ ...
— Чи даанч залуугаараа байна. Дайн болоогүй бол ...
— Би таны хүү гэж нэрлэгдэх аз жаргалтай завшаан олдохгүй байсан байж магадгүй гэж үү? ...
— Тэр ч үнэн ... За яах вэ, оч. Хошуучтай тун болгоомжтой харилцах хэрэгтэйг санаж байгаарай. Эрт ирвэл над дээр ороорой.
— Мэдлээ, эрхэм хурандаа!
Ёслолын шинэ мундир өмссөн Генрих болзсон цагт хошууч Шульцийн байрны хаалгыг тогшсонд хошууч өөрөө хаалга тайлж өгөөд
— Эрхэм хүндэт барон Гольдринг морилж айлд! гэж уриалгахан янз үзүүлэхийг хичээсэн боловч хошуучийн царайд талархахаасаа тал засаж долигоносон байдал илүү тод байжээ.
Генрих Шульцийн байрыг хурдан зуур тойруулан хараад Шульцийн үйлчлэгч цэрэг нь даргынхаа байрыг тохилог болтох санаатай нэг газраас савхин бүрээстэй хос зөөлөн сандал чирж ирсэнд Шульц тэр даруйд сандлын савхин бүрээсийг хуу татан авч, авдар шиг том чемодандаа далд хийсэн гэж Кубисийн ярьсныг санаад инээдээ барьж ядан байв. Уг нь энэ тасалгааг жаахан тохижуулж таармаар даанч дэндүү ханхай хоосон, ёозгүй ажээ. Тавилга нь гэвэл бүдүүн салдааз хөнжлөөр бүтээсэн нарийн төмөр ор, нэг ширээ, дөрвөн сандлаас өөр юмгүй. Бас үнэндээ авдар гэмээр, төмрөөр бүсэлж эмжсэн нөгөөх том чемодан нь байна. Дотор нь юу байдгииг үзэхсэн ... Бодвол офицер хөнжлөө эвтэйхэн эвхээд ёроолд нь хийчихсэн биз. Энэ Шульц гэрэл зургийнхаа аппаратыг яаж хананд өлгөөстэй орхив доо. Эсвэл зочин ирэхээс өмнөхөн гайхуулах гэж ил гаргасан байлгүй. Хошуучийнд бас өөр хүн ирэх бололтой, ширээн дээр нь хоёр шил шарз, дөрвөн хундага тавиастай байв Генрих ширээний зүг толгой дохиж,
— Өөр хүн ирэх юм уу? гэсэнд
Коккенмюллерийг мөрийд алдсан архиа өг гэсэн болохоор түүнийг урьсан юм. Арван минутын өмнө надад зурвас бичиж, хурандаагийн даалгавраар юманд явах болсон, ирж амжихгүй гэж мэдэгдсэн байна. Кубис ирэх ёстой байсан нь бас ажил гарчээ. Ингээд та бид хоёр хоёулаа суух болж байна. Та татгалзахгүй биз дээ гэвэл
— Тантай хамт энэ оронг өнгөрүүлэхэд баярлана гэж Генрих хариулав.
Ер нь тэр орой аятай сайхан болмоор шинж бага байжээ, Гэрийн эзэн, зочин хоёрын хэн хэн нь чухам юун тухай ярихыгаа олж цөхнө. Шульц бол штабын ажил явдлаас өөр юм нэг их сонирхдоггүй хүн. Тиймээс хурандаа Бертгольдын тухай яриа эхлэхэд л хошууч баахан сэргэж, хурандаагийн албан ажлын их туршлага хувийн чанарыг магтахын сацуу сүүлийн үед Бертгольд өөрт нь баахан хүйтэн хөндий, тэр ч байтугай муу хандах болсныг харамсан ярив.
— Та үүнийг юунаас болсон гэж бодож байна вэ? гэж Генрих асуугаад Шульцийн нүдийг анхааралтай ширтсэнд хошууч нэг дальдарснаа биеэ барьж, бас Генрихийн нүдийг эгцлэн харж:
— Үнэнийг хэлбэл энэ зүйлд таныг зарим талаар нөлөөлсөн гэж бодож байна гэхэд нь,
— Надад таныг дайсагнан үзэх юм уу хурандаад нөлөөлөх өчүүхэн ч шалтгаан байхгүй шүү дээ гэсэнд
— Ямар нэг хов жив юм уу, эсвэл миний үгийг мушгиж дамжуулснаас ... гэж Шульцийг эхлэн ярихад нь
— Та бид хоёр офицер улс болохоос биш хов жив хөөцөлдөж байдаг тогооч автай нар биш дээ ... Миний хувьд гэвэл миний нэр төрийг гутаан доромжлохыг би хэрхэвч хүлцэн тэсвэрлэхгүй хүн. Харин явган хов живийг огт тоодогтүй ... Тэр бол миний нэр төрөөс доогуур хэрэг гэхэд
— Тэгвэл та бид хоёрын хооронд хэзээ ч ямар нэг зөрөлдөөн гарахгүйн төлөө хундага өргөе ...
— Барон та дөнгөж ам хүргээд тавьчихлаа шүү дээ гэхэд нь
— Би ер нь ганц хоёр хундаганаас илүү уудаггүй. Энэ хоёр дахь хундага маань болохоор цэнгэлийн ундаан гэж удаан уухыг зөвшөөрнө үү гэсэнд
— Залуу хүн гэхэд сайшаалтай хэрэг байна. Хөгшин бид нар бол оногдсон асар их ажлаа нугалах гэж өөрснийгөө иймэрхүү юмаар ташуурдаж шавхуурдаж байх хэрэгтэй болдог юм даа гэв.
— Ноён хошууч танд амрах зав чөлөө бас ч гардаг бололтой гэж Генрих хэлээд орны ард өлгөөстэй байгаа гэрэл зургийн аппаратыг нүдээрээ заасанд
— Би хүүхэд байхаасаа гэрэл зураг сонирхдог болсон юм. Одоо бол цомгоо дүүргэх тун сайхан бололцоо нээгдээд байна. Хичнээн ч хот орноор явж, хичнээн ч үйл явдалд оролцов доо! Өтлөх насандаа дэлгээд үзэхэд өөрийн амьдралын бүх зам битгий хэл, тэр замын алхам бүрийг дахин үзнэ шүү дээ гэж Шульц ярилаа. Хошууч архи их уусан учир цэхэр нүд нь цийлэлзэж, зууван шар царай нь улайжээ.
— Хэрэв амин хувийн нарийн нууц биш бол таны цомгийг үзэхэд сонин байхсан гэж Генрих хэлээд нүдээ ирмэсэнд
— Хаанаас даа! Би эхнэр хүүхэдтэй хүн. Шалиг самуун юм юу ч байхгүй гэж Шульц сүйд боллоо.
Хошууч Шульц чемодан руугаа тонгойж, цоожтой нь нэг хэсэг ноцолдсоны дараа Генрихийн өмнө асар том цомог гаргаж тавилаа. Нээрээ ч арвин их зурагтай цомог байна. Бельги, Норвеги, Чехословак, Франц, Польшид авсан зураг байна ... Хошууч Шульцийн урьд алба хааж байсан ангийн туулсан бүх замыг үзэж болох ажээ. Бас «Орос улс» гэдэг том хэсэг гарч ирэхэд Генрих цомгийн хуудсыг алгуурхан эргүүлж эхэллээ. Нурж эвдэрсэн хот тосгоны зураг байна. Өргөст төмөр торны цаана байгаа өлсөж тамирдсан хүмүүсийн зураг байна. Дүүжлүүр, түүнд дүүжилж алсан хүний зураг байна. Бас нэг дүүжлүүр, олсны гогцоо нь бараг хүүхэд гэмээр залуу хөвгүүний толгой дээр харагдана. Энэ бүх зураг зөвхөн дэвсгэр болжээ. Наад талд нь офицерууд, их төлөв Шульц өөрөө зогсож байна. Зураг авахад нь нэг хүн тусалдаг бололтой. Бас Шульц ганцаараа зогсож байгаа бүхэл биеийн зураг байна. Ихэмсэг царайд нь биеэ тоосон инээмсэглэл үзэгдэж, өрөөсөн хөлөөр алагдсан хүний хүүр гишгэжээ, Сайтар арчиж цэвэрлэсэн савхин гутал нь наран сөрөг гялалзаж байгаа харагдана. Генрих тэр зургийг анхааралтай хараад
— Учир тодорхой зураг байна гэж өгүүлсэнд
— Би бол утга төгөлдөр зураг гэнэ гэж хошууч залруулан хэлэв,
— Энэ зургийг баримт болгож хадгалах хэрэгтэй юм гэсэнд
— Аугаа их эрин үеийн баримт болгож хадгална гэж хошууч хөөрөн өгүүлжээ.
Генрих дээшээ харвал мэдэгдчих вий гэсэн шиг доош тонгойн цомгийн хуудсыг эргүүлнэ. Хошууч, түүний гарыг барьж, гэрэл зургийн буланд тэмдэглэсэн сар өдрийг заагаад
— Энэ миний хамтийн сүүлчийн авсан зураг байна гэв. Тэр зураг нь хошууч генерал
Даниель албан тасалгаандаа байгаа зураг ажээ. Генерал гартаа нэг бичиг бариад бичгийн ширээний дэргэд зогсож байна. Цаад талд нь асар том газрын зураг өлгөсөн харагдана. Зургийн зураас шугам нь балархай боловч бүдүүн бүдүүн зурж тэмдэглэсэн сумнууд тодхон харагдана.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Газрын зураг дээр «Төмөр нударга» ажиллагааны төлөвлөгөөг тэмдэглэсэн байгааг Генрих төвөггүй тааж мэдлээ.
— Тун сайхан зураг байна, хошууч аа. Та тусгай мэргэжлийн шилдэг гэрэл зурагчидтай өрсөлдөж чадах хүн байна шүү. Үнэнийг хэлэхэд өнөөдрийн энэ уулзалтын дурсгал болгож та нэг зургаа өгвөл баярлах байна гэсэнд
— Хоёр хувь байгаа зурагнаас дуртайгаа шилээд ав гэхэд нь,
— Тэгвэл таны сүүлчийн авсан зургийг авья. Ширээн дээр минь генерал Даниелийн зураг байж байвал сайхнаа гэсэнд
— Өө бололгүй яах вэ. Ийм зураг надад хоёр бий. Нэг хувийг нь генералд өгөх гэж байсан юм. Гэтэл нөгөө «Ногоон зугаалга» бүтэлгүй болсноос хойш ... гээд хошууч цомогноосоо тэр зургийг авч Генрихт өгөхөд нь Генрих гарыг нь түлхэж.
— Үгүй, ийм янзаар авахгүй. Дурсгалын үг бичих хэрэгтэй шүү дээ гэсэнд
— Тийм бол ... гээд Шульц үзэг авч зургийн ар дээр: «Дэслэгч фон Гольдрингт хошууч Шульцээс» гэж гүйлгэн бичив. Генрих гэрэл зургийг авч мундирийнхээ дотуур халаасанд хийгээд
— Баярлалаа, маш их баярлалаа ... Таны хэлдэг үнэн. Генерал Даниел өнөөдөр бэлэг авахтай манатай байгаа. Хоёрдахь ажиллагаа нь дараагаараа нурсан гэсэнд
— Нэгдэх нь «Төмөр нударга» гэж та үзэж байна уу? гэхэд нь
— Тиймээ, одоо «Ногоон зугаалга» гэсэнд
— Эрхэм дэслэгч та үүний учрыг юу гэж тайлбарлах вэ? гэж Шульц асуугаад Генрихийн царайг анхааралтай ширтсэнд тэр хоёрын харц тулгарлаа. Генрих өгүүлрүүн:
— Би хүүхэд байхын тагнуулч хүн. Манай Корпусын тагнуулын газрын бүх офицерын дотор хамгийн бага цолтой нь би ч гэсэн штабт маш айхавтар шургалан орсон дайсны татнуулч лав байна гэсэн бодлыг минь хэн ч өөрчилж чадахгүй гэв. Шульц энэ үгийг дуулаад сандлын түшлэгийг налан гэдийж, хамрын нь нүх улайн үнэр авсан юм шиг үл мэдэг сарталзаж, нүд нь онийн нарийхан зураас шиг болоод
— Та тэгж бодож байна уу? гэж сөөнгөтсөн дуугаар Генрихээс лавшруулан асуухад нь
— Тэгж бодож байна. Ер нь гарцаагүй итгэж байна, Гэхдээ хошууч та бид хоёр өнөөдөр зугаацаж цэнгэх гэж цуглаад одоо бодоход штабын офицер бндэнд тааламжгүй ийм эмзэг асуудлын тухай яриа дэлгээд юу хийх вэ дээ гэсэнд
— Тэр зөв, Нээрээ өөр юм ярья гэж Шульц зөвшөөрлөө.
— Эрхэм хошууч та ийм олон зургийн хальсыг яаж хадгалдаг юм бэ? гэж Генрих сонирхон асуусанд
— Хальсыг нь шатаадаг юм. Зураг нь байхад илүү ачаа тээж явахын хэрэг юу байх билээ. Та үүнийг юунд сонирхоо вэ? гэхэд нь
— Ямар нэг хуучин гэрэл зургийг дахин буулгах хэрэг гарч болно шүү дээ. Тэгвэл хальс нь хэрэгтэй байхгүй юу гэсэнд
— Одоо болтол тийм хэрэгцээ гараагүй байгаа юм гээд хошууч дал мөрөө хавчив.
— Таны аль нэг гэрэл зургийг Гестапо сонирхлоо гэж бодъё. Тэгвэл яах вэ? Тэгвэл энэ цомогноос хуу татаж аваад танд хуулбар нь үлдэхгүй шүү дээ гэж Генрихийг өгүүлэхэд Шульцийн нүд том болж сэтгэл түгшсэн байдал илт үзэгдээд
— Миний гэрэл зургийг гестапо юу гэж сонирхох юм бэ? гэхэд нь Генрих гэнэт инээмсэглэхийг больж хошуучийг хүйтэн хөндий, дайсагнасан байдалтай ширтээд
— Хүн бүхэн хошууч таны санадаг шиг итгэмтгий үтэл амьтад биш шүү гэсэнд
— Таны үтийг ойлтохгүй байна. Энэ чинь юу гэсэн үг вэ, учрыг хэлнэ үү. Би доромжлохыг тэсвэрлэхгүй гэдгийг барон танд дуулгачихъя. Та чинь доромжлох байрын үг цухуйлгаж байна. Би дэслэгч танаас хэргэм зэрэг илүү, бас энэ ажилд арав шахам жил болж байгааг бүү мартаарай гэж хошууч хэлэхдээ зэвүү нь хүрч хоолой нь хяхнав.
— Энд хэргэм зэргийн ёс хамаа алга, хошууч аа. Бас доромжлогдсон хүн болж бүү маягла. Та сая миний аваад халаасанд хийдэг гэрэл зургийн хальсыг оросуудад ямар үнээр худалдсан бэ, үнэнээ хэлчих гэсэнд хошуучийн амьсгаа нь дээр гарч, царай нь зэвхий цагаан болоод цийлэнхий нүд нь бараг харанхуйлах шиг болж,
— Юу?! Та юу хэлэв? гэж эцэст нь арайхийн дуугарав.
— Дахин хэлж болно. Та энэ гэрэл зургийг, чухамдаа гэвэл хальсыг нь оросуудад ямар үнээр худалдсан бэ? гэж Генрихийг хэлэхэд,
— Үхээрийн шаар! гэж Шульц хашгираад суудлаасаа босон харайж, орны толгойд өлгөөстэй байсан гар бууны гэрийн оосроос шүүрэхэд нь Генрих дуугаа чангаруулалгүйгээр
— Тайвшир, хошууч аа! Би танаас илүү бууддагийг санаарай, Таныг буугаа гаргах хооронд вальтер буундаа байгаа сумны тоогоор сийчиж дөнгөнө шүү. Тайвшир! Ёр нь ёс дэглэмтэй улс бие биедээ буу гаргалгүйгээр учраа ололцож болдог шүү дээ гэв.
Генрихийн тайван дуунд юм уу, эсвэл сүрдүүлэгт Шульц сая сэхээ орж, гэртэй гар буугаа орон дээр шидэж орхиод ширээний дэргэд ирж
— Дэслэгч та миний офицер нэр төрийг доромжиллоо. Үүнийг би зүгээр орхихгүй! Гэж хилэгнэсэндээ салганан өтүүлэхэд нь
— Аятайхан уурладаг юм байна. Хошууч та сүрхий жүжигчин байна. Харин таны саяын жүжиглэсэн үзэгдэл надад өчүүхэн ч сэтгэгдэл төрүүлсэнгүй дээ гэсэнд
— Та надаар яах гэсэн хүн бэ? гэж Шульц хэрчигнэв.
— Урван тэрсэлсэн гэж сэжиглэгдсэн улсыг Гестапод эрүүдэж байхыг та үзсэн болов уу? гэж танаас асуух гэсэн юм. За даа тодорхой яриад яах вэ. Гестапод үхсэн хүнийг ч үг хэлүүлж чадахаар ажилдаа гаршсан тийм улс байдгийг та юу эс андах билээ гэж Генрих урьдын адил тайван өгүүлсэнд
— Та заавал надтай ийм юм ярьдаг нь ямар учир вэ? Энэ надад ямар хамаатай юм бэ? гэж Шульцийг асуухад
— Бүүр шууд хамаатай. Та их болгоомжгүй хөдөлж, таны яагаад гэрэл зурагт их хорхойтой болсныг гестапо сонирхох шалтгаан байна гэдгийг одоо болтол ойлгоогүй байна уу? гэсэнд Шульц баахан тайвширч,
— Би офицер хүний үүргийг ямагт чин шударга биелүүлж ирсэн болохоор намайг зэмлэх шалтгаан байхгүй гэхэд нь
— Эд мөрийн баримт байна. Үгэнд итгэхээсээ эд мөрийн баримтад илүү итгэдэг юм гэсэнд
— Та тэгээд надад ямар буруу өгөх санаатай байна? гэж хошууч дахин шатахад нь
— Тэнгэр өршөө, хошууч аа. Би танд ямар ч буруу өгөөгүй байна. Та анхнаасаа миний хэлснийг буруу ойлголоо. Би таныг маш их эвгүй хэрэгт өртүүзэй гэж сануулах гэсэн юм. Гэтэл та намайг золтой л буудчихсангүй ... гэв.
Хошууч лонхтой шарзыг шүүрэн авч, шууд амаар нь хэд залгихдаа эрүү нь дагжиж, шилийг торжигнуулж байв,
— Барон та надад ямар буруу өгөөд байгаагаа хэлээд аль! Шульцийг уйлах шахан өгүүлэхэд
Гольдринг түүнийг хүйтнээр зогсоож,
— Тайвшир, хошууч аа! Та офицер хувцас өмссөн эр хүн байж, шивэгчний хормогч өмссөн эм хүн шиг бүү аягла! Учир юу вэ гэвэл хэдэн долоо хоногийн өмнө штабт зөвлөлгөөн болж, «Төмөр нударга» ажиллагаа нурж унасан шалтгааныг хэлэлцэх үед та германы командлалын зохиосон зургийн хуулбар нь оросын командлалд байсан байна гэдэг яриа гаргасан байна лээ. Тэгэхдээ миний биеийг сэжиглэсэн үг ил цухуйлгасан байна лээ гэсэнд
— Тэр чинь таавар төдий юм. Та өөрөө ч үг цухуйлгасан хэрэг гэж хэллээ шүү дээ гэхэд нь
— Тэр бол гэмээ бусдад тохох гэсэн оролдлого байжээ. Буруугаа булж сурсан улсын шалгарсан арга даа. Таны их сүрхий сонор сэрэмжтэй дүрэм гаргаад байгаагийн учрыг би бүүр тэгэхэд ойлгосон юм. Одоо нотолгоог нь олж авлаа гэж Генрих хэлээд ширээн дээрээс цомгийг авч, генерал Даниелийн зурагтай хуудсыг нээж үргэлжлэн ярьсан нь:
— Өөрөө хар. Энэ зураг дээр үнэн хэрэг дээрээ ажиллагааны газрын зургийг татсан байна. Генерал Даниель бол танд хүний анхаарлыг хөндийрүүлэхэд л хэрэгтэй байж. Энэ гэрэл зургийн хальсыг нь өсгөдөг аппаратаар тодруулбал стратегийн газрын зургийн яг оновчтой нарийн хуулбар гарна. Та энэ зургийг 12-ны өдөр буюу өөрөөр хэлбэл уг ажиллагаа эхлэхээс өмнө авсан гэдгийг өөрөө тэмдэглэсэн байна. Оросуудтай уулзахаар бэлтгэхэд нэг их цаг ороогүй биз. Таны мөнгөнд шуналтайг бүгд мэднэ. Тэгэхлээр газрын зургийг оросуудад их мөнгөөр худалджээ гэдгийг үнэмшинэ ... Үр дүн нь юу болов оо гэвэл манай хоёр дивиз үнэн хэрэг дээрээ сөнөсөн байна ... Хальс нь танд алга, тэгэхлээр оросуудад байж таарна. Тийм шив дээ? гэв.
Хошууч ухаан алдах шахаж, царай нь хувхай цайгаад айсандаа хүүхэн хараа нь томорсныг Генрих харлаа.
— Та энэ зэмлэлийг хоосон үгээр биш, бодит баримтаар няцааж лав чадах уу? гэсэнд
— Бн генералын зургийг авснаас биш, газрын зургийг нь аваагүй юм гэж Шульц дуу алдсанд
— Энэ үгээ нотлох хэрагтэй. Та хальсыг нь оросуудад өгөөгүй гэж нотолж чадах уу? гэв. Хошууч дуугарсангүй, эрүү нь чичирч байлаа. Өөрт нь ямар аюул заналхийлж байгааг Шульц сая л ухамсарлав бололтой. Энэ зэмлэлийг зөвхөн амаар эсэргүүцэж чадахаас баримтаар эсэргүүцэж чадахгүй. Гэтэл хоосон үгэнд хэн итгэх билээ.
— Барон, энэ чинь аймшигтайяа! гэж хошуучийг гайхаш тасран дуугарахад нь
— Ашгүй та нэг ойлгов уу? гэв.
— Би таны хэлж байгаа хэргийг энэ насандаа хийгээгүй болохоор аймшигтай байна.
— Хошууч таныг би зэмлэж байгаа хэрэг биш, танаас болж үр хүүхэд нь өнчин хоцорсон олон зуун хүн зэмлэж байна.
— Ээ тэнтэр минь! гэж хошууч уулга алдав.
— Би германы офицер хүний ариун нэр төрийг бодож энэ тухай дээд байгууллагад нэн даруй мэдэгдэх ёстой ... гэсэнд Шульц Генрихийн гарыг шүүрэн авч мөргөх шахаад
— Барон! ... гэхэд нь Генрих үгээ зориуд сунжруулан
— Гэвч ... Гэвч би юу ч хэлэхээ байя. Таныг, танай садан төрлийнхнийг өрөвдсөндөө ч тэр биш. Үнэнээ хэлэхэд Штабын зөвлөгөөн дээр таныг болгоомжгүй үг цухуйлгалаа гэж өсөрхсөндөө таныг барьж өглөө гэж хүн бүү бодоосой гэсэн хэрэг. Та миний үгний учрыг ойлгов уу? гэсэнд
— Ай барон! гэж айж хэлмэгдээд гүйцэд сэхээ авч чадаагүй байгаа Шульц ухаан алдталаа баярлан дуу алдав.
— Та тэгвэл миний тус болсныг мартахгүй биз гэсэнд
— Би үүнийг үүрд санаж, ачийг чинь юугаар ч хариулахад бэлэн байна! гэж Шульц хэллээ.
— Мөнгөөр ач хариулах яриа байж болохгүйг та сайн мэдэж байгаа биз. Та хэзээ нэг цагт хэрэг гарвал надад нөхөр журмын тусламж үзүүлээрэй. Хошууч та зөвшөөрөх үү? Тохиролцох шив дээ? гэж Генрих хэлсэнд
— Танд чадахын хирээр баяртайяа тусална гэхэд нь
— Та германы армийн офицер миний нэр төрийг ганц ч удаа доромжлох юм бол ... гэсэнд
— Тэнгэр өршөө! Хэзээ ч ямар ч нөхцөлд тэгэхгүй! гэж Шульц алдав.
— За сайн байна. Бид үг хэлээ ололцож таарлаа. Гэтэл та буу гаргах гээд байлуу гэсэнд Шульц гар буу тийшээ нэг харж, дэлгээстэй байгаа цомгийг нэг хараад мөшийн инээмсэглэж, нэг юм асуух гэснээ шийдэж зүрхэлсэнгүй. Генрихийн өгүүлсэн нь:
— Би ойлгож байна. Хошууч та хэлсэн үгэндээ эзэн болж, надад тус болбол энэ гэрэл зургийг танд эгүүлж өгнө гэж амалъя. Та тэгж гуйх гэсэн биз дээ? гэсэнд хошууч дуугүй толгой дохилоо.
Генрих гэртээ ирж, мундирээ тайлчихсан хойноо хурандаа дээр орно гэж амалснаа сая санаж, мундирээ дахин өмсөх гээд хэсэг эргэлзэн зогссоноо сандал дээр шидэж орхилоо. Генрих хуруутаа ч хөдөлгөх тэнхээгүй болжээ. Чинээндээ тултал хөвчирсөн сэтгэл мэдрэлээ амраахын тулд нэн даруй унтах хэрэгтэй байлаа. Гэтэл Генрих тэр орой удтал унтаж чадсангүй. Хошууч Шульцийн цомгийг хуудас хуудсаар дахин эргүүлж үзэх мэт нүдний нь өмнө үзэгдэж байлаа.
«Аугаа их эрин үеийн баримт» гэж тэр гэрэл зургуудыт Шульц хэлж байсан. Баримт мөн нь мөн. Харин яллах баримт юм. Хошууч Шульцийн цомгийг хүн бүхэн үзэх цаг ирэх биз.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

SS7 bol sain kowuun boloi gyalailaa

_________________
Ах нь намдаа итгэдэг хүн !

идэвхтэй уншигч та бүхэндээ баярлалаа.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

хаха. өөрөө хаана ч, хэзээ ч байж л байх юм аа.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

yag tegj saihan taarlaa huu mini.Hen ch unshihgui baigaan baih geed dem ogoh gesen bish bur gai bolloo

_________________
Ах нь намдаа итгэдэг хүн !

өө баярлалаа, үнэхээр сонирхолтой юмаа, харин энэ зохиол бодит түүхээс сэдэвлэж бичсэн бол уу

ЗАМД ТӨРСӨН БОДОЛ

Ихэд дарагдан хохирсон корпусыг Францад шилжүүлж, оронд нь өөр корпус ирнэ гэсэн мэдээ түргэн зуур тархан бүх офицерын сэтгэлийг хөдөлгөсөн нь мэдээжийн хэрэг. Энэ тухай одоохондоо асар их нууц мэт шивэр авир ярилцаж байгаа боловч бүгд баярлан сэтгэл хөөрсөн байдалтай байлаа. Гэсэн ч офицеруудын заримыг Дорнод фронт дээр үлдээх юм гэж дуулдах тул баахан сэтгэл зовоож үл итгэх бодол төрүүлнэ. Энэ нь фронтынхонд хамаарахаас биш, штабын ажилтан нарт хамаагүй гэж офицерууд бие биеийнхээ сэтгэлийг засна.
Корпусыг шилжүүлэн байрлуулах албан ёсны тушаал өгсөн хойно л бүгдийн сэтгэлийн түгшүүр сая намдав. Яг тэр өдөр Бертгольд энэ баярт мэдээг сонстохоор Генрихийг дууджээ.
— Ашгүй нэг тушаал ирлээ. Ингээд бид явна. Үнэнээ хэлэхэд биднийг энд үлдээх нь үү гэж айж байлаа шүү ... гэж хурандааг хэлэхэд
— Эрхэм хурандаа та явах бодсонтой уялдуулан ямар нэг даалгавар өгөх гээ юу? гэсэнд
— Чи буудал дээр очиж манай хэлтсийн эд хогшлын ачаалалтыг хянах хэрэгтэй байна. Хоёр өдрийн дотор амжуулна биз гэв.
— Амжина гэж найдаж байна.
— Явах болсныг дуудаад чи онц их баярлахгүй байх шив дээ. Сүүлийн хэд хоног яагаад ийм уруу царайтай байгаагийнхаа учрыг надад хэлэх үү.
— Би Дорнод фронтоос явахыг онц хүсэхгүй байна.
— Үгүй, чи маш хачин бодолтой хүн юмаа даа.
— Би орос хэл, оросын зан заншил, Орос орны ерөнхий нөхцөл байдлыг сайн мэддэг болохоор чухам энд байхыг илүү ашигтай гэж бодсон юм.
— Өөрийгөө бас бодох хэрэгтэй шүү. Чи энэ бөглүү нутагт бишгүй удаан суулаа. Францад бол ... Ай Франц сайхан шүү! Тэнд хэдхэн хоног болоод сэтгэл чинь дороо сэргээд ирнэ. Ингэхэд хошууч Шульцийг өөр ангид шилжүүлэх болсныг мэдсэн үү?
— Аа тийм үү? Тэр чинь мөн хулчгар эр юмаа гэж Генрих хэлээд учиртай инээмсэглэсэнд
— Чи түүнтэй энээ тэрээ болоогүй биз? гэв.
— Үгүй, энгийн нэг найрсаг ярилцсан. Тэр ч байтугай хошууч надад сайн санааны дурсгал болгож гэх үү дээ, нэг жижиг зүйл бэлэглэсэн.
— Шульц өөрөө шилжүүлж өгөөч гэсэн хүсэлт тавьж, түүнийг дээд дарга нарын мэдэлд шилжүүлсэн. Шульц өчигдөр явсан. Энэ тухай юу хэлмээр байна?
— Түүнийг чөтгөр аваг! Надад хошууч Шульцийн хувъ заяаг бодож байх чөлөө алга. Хэдийд явахыг тушаах бол?
— Маргааш өглөө. Чамайг ажил амжуулна гэж бүрэн найдаж байгааг санаарай.
— Бүгдийг аль болох сайн гүйцэтгэе.
— Бас хөгжилтэй цовоо бай. Үзэсгэлэнт сайхан Франц нутагт сайн сайхан юм бүхэн чамайг хүлээж байгааг санаарай гэж хурандаа хэллээ.
Бертгольдтой ярьсны дараа ч Генрихийн сэтгэл сэргэсэнгүй, маргааш нь бүүр дорджээ. Үргэлж найрсаг хөгжилтэй байдаг Генрих хэлтсийн эд хогшлыг вагонд ачиж байгаа цэргүүдийг зандран загнаж, өөрийн үйлчлэгч цэрэг Эрвин Бреннерийг бүүр залхаасан тул цаадахь нь Генрихийн нүдэнд өртөхгүйг хичээх болов. Ямагт тайван байдаг бароныг бүүр өөр хүнээр сольчихсон юм уу гэмээр байлаа.
Маргааш өдөр нь орой тийшээ хэлтсийн эд хогшлыг ачиж дуусав. Өгсөн үүргийг цаг тухайд биелүүлсэн боловч дэслэгч фон Гольдрингийн санаа сэтгэл сэргэсэнгүй. Генрих офицеруудын гуанзанд уруу царайтай ирээд танхимд хүнгүй шахам байсан боловч цонхны дэргэд байгаа хамгийн цаад талын ширээнд очиж суув. Хоол зөөтч хүүхэн захиалга авч байх үед Генрихийн сууж байгаа ширээний дэргэд өндөр нуруутай туранхайвтар ахлах дэслэгч ирээд
— Эрхэм дэслэгч таны дэргэд суухыг зөвшөөрнө үү гэхэд нь
— Болно. Тантай хамт хоол идэх нь надад тааламжтай байна гэж хариулав.
Ахлах дэслэгч мэхийн хүндэтгээд сууж хоолны цэсийг үзэж гарлаа.
— Хоолны цэс дээр пиво байгаа эсэхийг бичээгүй байна, Би одоо нэг аяга хар пиво дуртайяа уухсан гэхэд нь Генрих тэр офицерыг анхааралтай ажиглаад
— Бий байх гэж бодож байна. Та явуулын хүн юмаа даа? гэсэнд
— Тиймээ. Эх нутгаас дөнгөж сая ирлээ гэжээ.
Ингэж ярилцаж байтал хоол зөөгч хүүхэн Генрихийн хоолыг авчирч яриаг тасалдуулав. Хоол зөөгч эмэгтэн ахлах дэслэгчээс:
— Та юу захиалах вэ? гэж асуусанд ахлах дэслэгч пиво бий эсэхийг ч асуусангуй:
— Нэг аяга хар кофе, хэдэн нарийн боов авъя гэхэд тэр эмэгтэй захиалсан зүйлсийг авчрахаар одлоо.
— Та амраад ирэв үү? гэж Генрих сонирхсонд
— Гэртээ хэсэг байж байгаад одоо дахин фронтод очиж явна гэж ахлах дэслэгчийг өгүүлэхэд
— Эх нутгаар сонин юу байна? гэсэнд
— Бүгд хуучин хэвээрээ. Ингэхэд надад Дрездений сонин байна. Энэ сониноос та шинэ сонин зүйлийн тухай бүгдийг олж үзнэ гэж ахлах дэслэгч өгүүлээд эвхэж нугалсан сонин гаргаж Генрихт өгөв.
— Маш их баярлалаа, Завтай цагтаа дуртайяа уншъя гэж Генрих хариулаад халааснаасаа нэг товхимол гаргаж,
— Би өнөөдөрхөн энэ жижиг номыг уншаад байна. Маш сонин юм. Та хүсвэл энэ номыг танд бэлэглэе гэсэнд ахлах дэслэгч уг номын нэрийг ч харалгүй далд хийж, аягатай кофегоо тайван ууж дуусгаад ширээн дээр мөнгийг тавьж. Генрихт мэхийн ёслоод гарч одлоо.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Гольдринг мөчийн дараа өөрт нь хоёр хоногийн турш түр байр болж байгаа вагоны өрөөнд хүрч ирэв. Өнөөдөр штабтаа буцаж очно гэдгийг урьдаас дуулгасан үйлчлэгч цэрэг нь юм хумаа баглаж янзалж байлаа. Генрих явахыг яарсангүй. Хаалгаа түгжиж, хөшгөө буулгаад нөгөө сониныг гаргаж, тун сонирхолтой зүйл олсон бололтой удтал уншив. Харин их л хачин, дороос дээш унших агаад үе үе зарим үг үсэг дээр хүртэл удаан саатан зогсоно.
Уншсан сонин нь түүнд их таатай байсан бололтой. Яагаад гэвэл Генрих хагас цагийн лараа штаб орохоор машинд суухдаа сайхан зантай болсон байгааг Эрвин ажиглажээ. Генрих зам турш дуу аялж, үйлчлэгч цэрэгтэйгээ урьд ер тэгдэггүй байснаа алиа хошин үг ярьж явжээ.
Галт тэрэг өрнө зуг алгуурхан хөдөлнө. Урд нь хэдэн зуун метрийн зайтай газар уурын бух тэрэг ачаатай тавцангуудыг чирж явах бөгөөд энэ нь галт тэрэг зорьсон газраа саадгүй хүрэхийн баталгаа байв. Партизанууд зам төмөр дор мина зоосон бол юуны түрүүн тэр уурын тэрэг, тавцангууд зад үсэрч, цэргийн цуваа нь бүрэн бүтэн үлдэнэ.
Тэр цуваанд яваа хүмүүс бүгдээрээ Белоруссын нутаг дэвсгэрээр тайван өнгөрнө гэж найдаж байлаа. Партизанууд одоо хүртэл их төлөв өрнөөс дорно зүг яваа галт тэргийг голлон анхаардаг байжээ. Гэвч болгоомжлоход илүүдэхгүй. Тийм ч учраас ачаатай тавцангууд бүхий уурын тэргийг түрүүнд нь явуулсан байна. Барааны вагонуудын нээлттэй хаалгаар хүнд пулемётын ам ёрдойж харагдах бөгөөд цэргүүд бүгд буу зэвсгээ дэргэдээ авч явжээ. Ноён офицеруудын сууж яваа шилдэг вагонуудад аюулын тухай бага бодно. Офицерууд илүү зүрхтэй улс болоод ч тэр биш, ердөө тийм юм бодох завгүй явжээ. Зарим нь ууж хөлчүүрсний дараа унтаж амарч, нөгөө зарим нь шараа тайлж, бусад зарим нь ердийн адил зав чөлөө л гарвал хөзөр тоглоно.
Генрих, хурандаагийн хамт цувааны дунд талын шилдэг вагоны нэгэнд сууж явлаа. Захын өрөөг үйлчлэгч цэргүүдэд зориулж, түүнээс цааш офицерууд нэг өрөөнд зарим нь хоёр хоёроороо, зарим нь гурав гурваараа суужээ. Хурандаа, Коккенмюллер, Генрих гурав тусгай тусгай өрөөтэй байлаа.
Дэслэгч өөртөө тусгай өрөө өгсөнд нь Бертгольдод үнэнээсээ талархана. Энэ нь түүнд ганцаар элдвийг эргэцүүлэн бодох бололцоо олгожээ.
Бодол нь тийм ч хөгжилтэй сайхан биш байв. Вагоны цонхны дэргэдүүр танил нутгийн байгалийн байдал алгуурхан өнгөрнө. Генрих энэ нутгийг хэдийд дахин үзэх бол? Энэ харийн гутамшигт муухай мундирээс хэзээ нэг салж, өөрийн ерийн хувцсыг өмсөж, ойд очиж өвөл бол цасанд дарагдсан моддын дундуур санаа амар тэнэж, зун бол ногоон зүлгэн дээр гэдэргээ харж хэвтээд хязгааргүй хөх тэнгэрийг тайван ширтэж байх цаг хэзээ ирдэг бол? Эцэг нь үргэлж дуулж өгөөч гэж гуйж байдаг өөрийн дуртай дууг нууж хаалгүй тэнхээ мэдэн дуулж болох цаг хэзээ ирдэг бол? Ер нь эцэгтэйгээ хэзээ нэгэн цагт нүүр учран золгодог болов уу? Анд нөхөд, танил хүмүүстэйгээ уулздаг болов уу? Дайнаар тасалдсан хичээл сургуулиа үргэлжлүүлэх бололцоо олддог болов уу?
Генрих төрөл садныхандаа бол «Сураггүй алга болсон» хүн. Эцэгт нь тийм мэдээ өгөх болно. Эцэг нь тийм мэдээ аваад хичнээн их гуниг зовлонд унах бол? Гэтэл ингэх хэрэгтэй. Хэрэгтэй! Өөрийн бүх төрөл төрөгсөд, танил хүмүүст бол Генрих үхсэн амьд нь үл мэдэгдэх, сураггүй алга болсон хүн. Гагцхүү Москвад одоо Генрих фон Гольдринг гэсэн нэр зүүж яваа хүний энэ завсар юу хийж амжсаныг мэдэх хэдхэн хүн бий. Тэр хүмүүс л одоо өөрийн нь хаана яваа өнөөдөр юм уу маргааш юу хийх ёстойг мэдэж байгаа.
Генрих өөртөө даалгасныг биелүүлэх ч болно. Үүний тулд амиа өгөх хэрэгтэй боллоо ч гэсэн биелүүлнэ. Үүнийг Эх орныхоо төлөө, одоо өөрийн нь хойноос уй гашуу болж байгаа, олон жил уй гашуу болох эцгийнхээ төлөө хийнэ, Шульцийн цомгийг үзсэн тэр орой яаж зовсон гэж санана. Генрих өөрийгөө илчилж, хошууч тийш ухасхийн дайрмаар үе тохиолдсон билээ. Биеэ барих гэж хичнээн хүч чармайлт гаргасныг нь хэн хэзээ ч мэдэхгүй. Биеэ барих хэрэгтэй байсан болохоор барьж чаджээ. Одоо улам хүнд хэцүү болно. Үүнээс хойшид зөвхөн дайсны дунд байхаар үл барам, бас харийн нутагт байх болно. Корпус нь Белоруст байхад бол илэрлээ гэхэд ойд, партизанууд дээр зугтан очиж болох байлаа. Энд дайсны дунд байгаа ч гэсэн гэртээ, эх нутагтаа сууж, ард түмнийхээ үлэмжийн их хүч, нүдэнд үл үзэгдэх дэмжлэг, барагдашгүй их сэтгэлийн тэнхээг нь цөм ямагт мэдэрч байлаа. Тэгвэл одоо харь газар очиж суух болж, ямар нэг гай тохиолдвол ганц гарах зам нь өдөр шөнийн эргэлтэд биенээсээ салгадаггүй бяцхан гар буу болжээ.
Гэсэн ч Гольдринг амьд явах болно. Чөтгөр алгад! Дайсныг тэгэхээс тэгэх гэж удаан амьд явах болно. Түүнд гестапогийн эрүүлч тагнуулчдыг мөрөөрөө оруулахгүй байх хүч хүрэлцэнэ. Үнэндээ барон фон Гольдрингийн нэр зүүж явах нь зарим үед ой гутмаар муухай санагдах ажээ. Хэзээ нэг цагт энэ тухай төрөл садан, анд нөхөддөө ярих ч болно. Одоо бол би хэн билээ, юуны тулд дайсны ичээнд намайг илгээлээ гэдгийг хоромхон зуур ч мартахгүй санаж, дув дуугүй байх хэрэгтэй.
Хэдий тийм боловч Генрихт хүнд хэцүү гэхэд туйлын хүнд хэцүү байна. Театрын жүжигчин бол завсарлагааны үед амарч болно, жүжигчид бүхэл өдөржингөө өөрөө хэн бол хэр янзаараа байж болно. Гэтэл Генрих хоромхон зуур ч зогсолгүй цаг ямагт рольдоо жүжиглэж бас аль болохуйц сайн жүжиглэх ёстой. Шөнө ч амрах цаг байхгүй. Юу вэ гэвэл шөнийн цагт ч сэргэг байж, зүүдэлж үг алдахгүй биеэ манаж байх хэрэгтэй. Гэтэл амрах цаг өдий байна. Ер нь дайн дуусахыг үздэг болов уу? Ийм ёроолгүй нүхний амсар дээгүүр явж байгаад уначихдаггүй байгаа? Үгүй, энэ бодлоо зайлуулъя! Одоо бол би чинь барон фон Гольдринг. Тэгвэл зүгээр ч үгүй барон хэргэмтэй фон Гольдринг юу бодох ёстой вэ? Хөзрөөр бирж тоглох, Францад очиж зугаалж цэнгэхээ бодож, Лорагаас ирсэн, одоо болтол уншаагүй байгаа захидлыг бодох хэрэгтэй. Генрих, Лора хоёрын захидал харилцааг тасалдуулахгүй гэж хурандаа анхааралтай ажиглаж байгаа болохоор тэр захидлыг унших ч хэрэгтэй. Коккенмюллер Бертгольдын өрөөнөөс гарч ирээд
— Таныг эрхэм хурандаа ороод ирнэ үү гэж байна гэлээ.
— Хамт хоололцгооё, эрхэм ноёд оо. Би ганцаараа уйдаад байна гэж дивизийн дарга офицеруудыг урив. Үйлчлэгч цэрэг нэгэнт зассан ширээн дээр хоёр лонх архи авчирч тавиад чимээгүй гарч одлоо. Хоол идэж байх үед Коккенмюллерийг:
— Бид Варшав хотод нилээд удаан зогсох юм гэдэг үнэн үү? Эрхэм хурандаа? гэж асуухад
— Та үүнийг юунд сонирхоо вэ? гэв.
— Энэ гайтай Белоруссаас бүр залхаж гүйцлээ. Аятайхан шиг хотын гудамжаар алхаж үзмээр байна гэсэнд Бертгольд жуумалзаж,
— Та нарын яаж зугаалдгийг эс мэдэх биш! Та нар эмс хүүхэнгүй бол уснаас гаргаад хаячихсан загас шиг байдаг. Уйдаж хагсаж орхиод Варшавын хөөрхөн хүүхнүүд найрсаг угтана гэж горьдож байна уу? гэхэд нь Коккенмюллер Варшавын хүүхнүүдийг магтаж гарлаа.
— Зургаан цаг орчим зогсох байх. Тэгэхлээр та нарт зугаалж цэнгэх боломж олдоно гэж хурандаа туслахынхаа сэтгэлийг тайвшруулав.
— Хамт зугаалах уу, барон? гэж ахмадыг өдөхөд
— Би нэг хүнд ам өчиг өгчихсөн! гэж Генрих хариулав. Хурандаа гайхсанаа нууж чадсангүй.
— Уухай! гэж дуу алдсанд
— Би фрейлейн Лорад эмэгтэйчүүдтэй танилцахгүй гэж ам өгсөн юм. Мэдээжээр фрейлейн Лора өөрөө танилцуулбал жич хэрэг гэж Генрих учирлав.
— Аа та нар чинь цагийг дэмий өнгөрүүлэхгүй, шуудан харилцааг ажлаар дарж байгаа улс байна! гэж хурандаа хуруугаа гозолзуулан тоглоомоор занаж, царайд нь баярын инээмсэглэл тодрон.
— Та фрейлейн Лоратай уулзсан юм уу? гэж хурандаагийн туслахыг асуухад,
— Бид бага байхдаа уулзсан юм. Одоо эчнээгээр дахин танилцаж байна гэсэнд
— Генрих чамд удахгүй чөлөө өгч болно байх. Тэгэхлээр Лоратай уулзах болно гэж Бертгольд амлажээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Дивизийн цуваа Оросын нутаг дэвсгэрийн хилээс гараад зөвхөн том өртөөн дээр түр саатан зогсож, урьдынхаас ихээхэн хурдан явах боллоо. Энэ нь Берлинд ядаж богино хугацааны амралтын чөлөө авахаар горьдож байсан олон офицерын төлөвлөгөөг эвджээ, Командлалаас нэг ч хүн үлдээлгүй тогтоосон цагт томилогдсон газраа бэлэн очихыг хатуу тушаасан байлаа.
Цуваа дөрөв дэх хоногтоо Францын хилийг давж, мөн тэр өдрийнхөө орой тийш томилогдсон газар болох Францын жижиг хотод Ирэв. Маргааш өглөө нь Генрих хамаг цагаа 1—Ц хэлтсийн албан ажлыг зохион байгуулахад зарцууллаа. Тэгээд ч үдийн хоолны үед хурандаад юм болгон бэлэн болж, маргааш ажилдаа орж болох болсныг илттэх бололцоотой болов.

Гэтэл хурандаа, Генрихийн үгийг чихний үзүүрээр сонсож, өөрөн их дурладаг аар саар аятай тохьтой зүйлийг өчүүхэн ч сонирхохгүй байгааг Генрих гайхаж жаахан гомдоод
— Эрхэм хурандаа таны сэтгэл дундуурхан байна уу? гэж асуусанд
— Энэ ажил чи бид хоёрын хэн хэнд хамаагүй болсон шүү, хүү минь гэж Бертгольд ёсорхуу өгүүлэв.
— Би учрыг ойлгохгүй байна ...
— Тоогүй юм болж, бид хоёр түр зуур холдож салах хэрэгтэй боллоо. Өнөө шөнө намайг Гиммлерийн мэдэлд шилжүүлэн томилох тушаал ирсэн. Намайг чухам ямар ажилд тавихыг одоогоор мэдээгүй байна. Ямар ч атугай энд эргэж ирэхгүй байх Берлинд үлдэх болж магадгүй.
Генрихийн царайд харамссан, бүр сандарсан байдал илрэв. Хурандаагийн явах болсон нь Генрихийг төвөгтэй байдалд оруулжээ. Шинэ дарга нартай ямаршуу харилцаатай болохыг хэн мэдэх билээ. Бертгольд ч гэсэн хагацах болсондоо сэтгэл догдолж уярсан бололтой, өгүүлсэн нь:
— Битгий гуньхар, хүү минь! Бидний харилцаа үүгээр тасрахгүй. Би чамайг анхаарч халамжлахыг өөрийн ариун үүрэг гэж үзэж байна. Тэгээд бага сага хэрэг бүтээлээ. Би чухам ямар ажилд томилогдох гэж байгаагаа товтой сайн мэдсэнсэн бол нэг ч минут эргэлзэлгүй чамайг хамт аваад явахсан. Одоо тэгэхэд амаргүй байна. Ганцаар л явахаас биш. Хожим чамайг татаж авъя. Чамайг энд үлдээмээргүй байна. Манай корпусыг татан буулгах сураг бий. Чамайг зэлүүд бөглүү газар томилчихож магадгүй. Миний эртний танил, ялдамд хэлэхэд чиний эцгийг бас таньдаг генерал Эверс одоо Францад дивиз командалж байгаа. Өнөө өглөө би түүнтэй утсаар ярьсан. Тэр чамайг штабтаа бас онцгой даалгавар гүйцэтгэх офицероор авахыг зөвшөөрсөн. Би ч чамайг аль сайнаар тодорхойлж магтсан. Тэгээд генерал Эверс, чамайг аль болохоор дэмжин тэтгэж, ажлаар их дарахгүй байна гэж амласан. Энд бас зохих улстай ярьж өнөө орой чамд хэрэгтэй бүх бичиг баримтыг шийтгэж олгуулахаар болсон. Чи маргааш юм уу, хамгийн цаанадаа нөгөөдөр генерал Эверсийн штабт очих хэрэгтэй. Би маргааш өдрийн арван хоёр цагт Берлин руу явна. Намайг явуулчихаад өөрөө мордох биз гэхэд нь
— Миний чухам хаашаа явах ёстойг та надад хэлээгүй шүү гэсэнд
— Эверсийн дивиз янз бүрийн хот тосгонд байрласан юм. Тэр дивиз цэргийн холбогдолтой газруудыг хамгаалж байдаг. Штаб нь Сен-Ремид байрласан байна. Тэр бол Францын өмнө зүгт байдаг рашаан амралтын бага шиг хот байгаа юм. Чамд сануулах юм байна. Сүүлийн үед Францад цаг тайван биш болоод байгаа. Бодоод үзээч, тэнд бас герман офицеруудыг авладаг партизанууд бий болсон байна шүү. Булангийн цаанаас буудах явдал ердийн үзэгдэл болжээ. Тэгэхлээр болгоомжтой, тун болгоомжтой байгаарай гэхэд нь

— Эрхэм хурандаа танаас салахад маш их гунигтай байна. Та ажилд томилогдохоороо надад хэл мэдээ өгөх биз дээ? гэсэнд
— Аль болох хурдан мэдэгдэнэ. Би Эверсийн дивизийн хаягийг бичиж авсан. Юм бүгд тодорхой болсон даруй чамд захиа бичнэ. Чи ч гэсэн надад тогтмол захиа бичиж, бүх ажил явдлын тухай мэдээлж байх хэрэгтэй. Генерал Эверст миний өгсөн тодорхойлолтыг чи бүрэн баталж чадна гэж найдаж байна гэхэд
— Та миний өмнөөс нүүр улайхгүй гэсэнд
— Бас фрау Эльзад захиа бичиж байхыг бүү мартаарай. Эльза, чамд төрсөн хүү шигээ байдаг юм. Миний бодоход Лора ч гэсэн чамаас захиа хүсэж суугаа даг. Би эндүүрээгуй биз? гэхэд нь
— Өө та намайг ариун үүргээ мартах хүн гэж бодно уу гэсэнд
— Одоо ингээд гүйцэх нь шив. Явж амар. Би маргааш явахынхаа өмнө завтай байхыгаа бодож хагас цагийн дараа ажлаа хүлээлгэж өгч эхэлнэ гэлээ.
Маргааш нь өдрийн арван хоёр цагт Бертгольд Берлин рүү явж, Генрих галт тэрэгний буудал дээрээс шууд Сен-Реми орохоор машинаар гарлаа.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

tnx a lot

bayarlalaa

Баярлалаа, үргэлжлэлийг нь тэсэн ядан хүлээж байна.

МОНИКА БУУЛТ ХИЙВ
Засмал зам нь таримал модтой сайхан гудамж шиг санагдах Генрих байгалийн байдлыг харж нүд хужирлах гэж Эрвинд хурдаа саахыг тушаав. Байгалийн байдал үнэхээр үзэсгэлэнтэй сайхан ажээ. Тэгш тал ард үлдээд одоо замын дагуу ногоогоор хучигдсан дов толгод үргэлжилнэ. Гүвээ толгод улам улам өндөр болж, Альпын нурууны бэлийг дэлдэх асар их давалгаан мэт нэг нэгийгээ халхална. Зам мурилзаж эхлэхэд Эрвиний оронд Генрих өөрөө жолоо барья гэлээ.
Генрих машин муугүй барьдаг туршлагадаа найдсан боловч машины зам асар их байц хад буюу ууланд тулж очих шиг болох бүрийд өөрийн эрхгүй бие арзасхийнэ. Зөвхөн холоос тэгж харагддаг байжээ. Ойртоод очиход засмал зам, түүний хажуугаар явсан төмөр зам хонгил нүх рүү орж, төдхөн байц хад буюу уулын цаад талаар нэвт гарсан байдаг байв. Замын нэг тохой тойроод засмал зам, төмөр зам хоёул багахан мөртлөө ширүүн урсгалт уулын жижиг голыг дагаж, тэр голтой хамт мурилзан оджээ. Баруун хойт талаас голын эрэгт уулс маш ойрхон тулж ирсэн тул замыг одоо л таглаад авах нь уу гэж санагдах агаад голын урсгал уулыг тойроод огцомхон эргэж мурилзана. Голын ус хөдөлж яваа амьд зам заагч шиг урсах тул Генрих машины жолоог баруун, зүүн тийш эргүүлэн мушгихад засмал зам хязгаар төгсгөлгүй юм шиг дугуйн доогуур жирэлзэн өнгөрсөөр байлаа. Тийм нэг тохой тойртол Сен-Реми нутаг Генрихийн нүднээ гэнэт үзэгдлээ. Сен-Реми, байгаль дэлхий өөрөө энд хүн сууг гэж зохион бүтээсэн юм шиг хотгорт байрлажээ.
Шилмүүст модоор хучигдсан намхавтар салаа уулс тэгш талыг зүүн хойт зүгийн салхинаас халхална. Баруун өмнө зүгт асар том тэгш өндөрлөг сүндэрлэн харагдана. Голын эргийн бүүр дэргэдээс усан үзмийн тариалан эх авчээ. Засмал зам хотын гол гудамжаар гарсан байна. Тэр гудамжны хоёр талаар Сен-Ремийн аль олигтой байшин, албан газар байрлажээ. Генрих штабын байрыг удаан эрэх хэрэг гарсангүй Анх түрүүн асуухад генерал Эверс, энэ хотын шилдэг сайн байхад суудаг, дивизийн штаб хамгийн том «Европа» зочид буудалд байрладаг гэж хариулав.
Генрих таван минутын дараа «Дивизийн даргын туслах ахмад Лютц» гэсэн бичигтэй хаалга тогшиж байв.
— Орогтун! гэж аятайхан хүнгэнэсэн дуутай хүн дуугарлаа.
Ширээний араас Лютц өөрөө мөн бололтой, өндөр туранхайвтар ахмад, Генрихийг тосон босож ирэв. Ахмадын биеийн бүхий л төрх байдал, ялангуяа дүрлэгэр том бор нүд нь ихэд алжааж ядарсныг харуулна. Бас Лютцийн хайш яйш самнасан үс нь ч гэсэн ихэд ядарч, биеэ хайхрахаа больсныг илтгэнэ. Өтгөн хар үсээ овойлгож самнасан байх боловч ахмадыг өчүүхэн төдий хөдлөх бүр үргэлж дух руу нь унжина. Генрих өөрийгөө танилцуулж:
— Би дэслэгч фон Гольдринг байна гэсэнд ахмад Лютц ширээ тойрч, Генрихийн өөдөөс хэд алхаад
— Би дивизийн даргын туслах ахмад Лютц байна. Та суухтун гэхэд нь
— Би танай дивизийн штабт томилогдсон гэж Генрихийг эхлэн ярих гэтэл Лютц түүний үгийг тасалж:
— Таны томилолтыг мэднэ. Таныг өнөөдөр ирнэ гэж хүлээж байсан юм гээд Лютцийг ширээний ард байрандаа очиж суухад нь, Генрих бичиг баримтаа гаргаж өгөв.
Лютц түүнийг дуугүй авч үзсэнээ томилолтыг нь үлдээж, бусдыг нь Генрихт эргүүлж өгөөд
— Бароны таны ирсэн явдалд маш их баярлаж байна гэж инээд алдаад, Үнэнээ хэлэхэд хувиа бодоод баярлаж байгаа юм. Та миний ажлыг бага зэрэг хөнгөлж өгнө биз гэж найдаж байна. Ажил их, юм болгонд ганцаардаад хэцүү байна гэж нэмж хэллээ. Ахмад илүү дутуу маяггүй энгийн харилцаатай хүн ажээ.
— Таны сайн туслагч болохыг хичээе гэж Генрихийг өгүүлэхэд
— Харамсалтай нь та миний туслагч болохгүй. Та онцгой даалгавар гүйцэтгэх офицероор томилогдсон. Маргааш тушаал гарна. Би одоо хүртэл туслагчийн үүргийн зэрэгцээгээр таны үүрэгт ажлыг хавсран хийж байсан болохоор таны ирсэн нь миний ажлыг үнэндээ их хөнгөвчилнө. Ер нь ажил явдлаар ч гэсэн эрхэм дэслэгч та бид хоёр үргэлж уулзаж байх болно. Та бид хоёр нөхөрлөх байгаа гэж найдаж байна гэхэд нь
— Энэ талаар надад өчүүхэн ч эргэлзээ алга, эрхэм ахмад аа гэсэнд
— За сайн байна. Одоо танд байрыг чинь зааж өгье. Би штабын байранд суудаг, Бид эндхийн хоёр давхрыг эзэлдэг юм. Хэдэн тасалгааг офицеруудын сууцанд зориулан гаргасан. Одоо сул байр байхгүй. Нэгдүгээр давхарт харуул манаа, манай офицеруудын гуанз байдаг. Ингэхлээр та өөр зочид буудалд суух болно. Тэр буудал «Европын» өөдөөс харж байдаг. Ер нь тэнд суусан нь дээр гэж бодож байна. Аюулын аятайхан зочид буудал байгаа юм гэж Лютц ярьжээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Генрихт зориулж бэлтгэсэн байр «Темпль» зочид буудлын хоёрдугаар давхарт байв. Нэгдэх жижиг өрөөнд нь угаагуур, буйдан дугуй ширээ, хоёр сандал байв. Хоёрдахь том тасалгааг нь илүү сайн төхөөрөмжилсөн байлаа. Өргөн модон ор, бичгийн ширээ, зөөлөн сандал, шүүгээ, том толь, чемоданы тавиур багш. Генрих ийм тохилог байх юм гэж огт санасангүй. Ахмадын хөөцөлдөж тус болсонд нь үнэн сэтгэлээсээ талархлаа.
— Та эндээс хотын байдлыг сонирхон харж болно гэж ахмад хэлээд хаалга онгойлгож хоёул тагт дээр гарлаа.
— Нээрээ сайхан харагдаж байна гэж Генрих зөвшөөрсөнд
— Бас хөөрхөн хүүхэн харуулдаж байх тохиромжтой газар шүү гэж Лютц хэлээд унадаг дугуйнаас бууж байгаа бүсгүйг нүдээр заав. Тэр бүсгүй машин өнгөрөхийг хүлээж байгаа бололтой, гудамжны наад талд зогсож байлаа.
— Нээрээ их хөөрхөн хүүхэн байна. Хэн гэдэг юм бол? гэж Генрихийг асуухад Лютц инээмсэглээд
— Аа-хаа. тийм байна уу? Эиэ бол таны буусан зочид буудлын эзэгтэй охин. Мадемуазель6 Моника гэдэг юм гэхэд нь
— Хөөрхөн хүүхэн байна гэж Генрих бодлогоширон өгүүлснээ, Ганц барон та тэгж үзэж байгаа бишээ. Манай бүх офицерууд Моникатай наалдаж налиганах гэж оролдоод хэрэг нь бүтээгүй юм шүү. Манайхныг ердөө хүн гэж тоодоггүй юм. Аз болоход хүүхэн болгон ийм хатуу биш. Энд хэдэн аятайхан хүүхэн бий. Тантай танилцууламз гэхэд нь.
— Би аятайхан хүүхэн болгонд дуртай биш, гэхдээ надад ухаан нь ... энэ Моника шиг хүүхэн илүү тааламжтай байдаг. За ер нь эндхийн гоо хүүхнүүд, тэдний зан байдлын тухай сүүлд нэг завандаа ярьцгаая. Одоо юмаа төвхнөе гэв.
Генрих ингэж хэлээд тагтын хайс дээгүүр тонгойж, дор машины дэргэд үлдсэн үйлчлэгч цэргээ дуудаж, юм хумаа оруулж ирэхийг тушаав.
— Санасан минь яамай. Та энэ үйлчлэгч цэргээ авч үлдэх үү, эсвэл өөр хүн хэрэгтэй юу? гэж Лютцийг асуухад
— Үгүй. Энэ хүн машинтайгаа буцна гэсэнд
— Тэгвэл тан дээр нэг цэрэг явуулъя. Таныг санаандаа таарсан хүн олтол түр үйлчилж байг. Би хувьдаа үйлчлэгч цэргийг өөрөө шилж авах хэрэгтэй гэж үздэг гэхэд нь
— Таны хэлснийг бүрэн зөвшөөрч байна гэлээ. Эрвинийг хоёр том чемодан оруулж ирэхэд:
— Эрвин та одоо чөлөөтэй. Үүрээр буцаарай! Өнөөдөр зугаалж, миний эрүүл мэндийн төлөө уугаарай гээд Генрих зуун франкийн дэвсгэр гаргаж өгөв. Эрвинийг гарсан хойно Лютц:
— Та мөнгөө ингэж тараагаад байх юм бол шинэ үйлчлэгч цэргээ хэт эрхлүүлж орхино шүү гэхэд нь.
— Үүнийг би наагуураа бодолтой хийсэн юм. Энэ жолооч өнөөдөр архины мухлагт очиж архи уугаад цэргүүдэд миний өглөгч өгөөмрийг магтан ярих болно, тэгээд бүгдээр миний үйлчлэгч цэрэг болох гэж зүтгэх болно гэсэнд
— Та хамгийн их зүтгэснийг нь авах юм биз дээ? Гэхэд
— Хаанаас даа. Гэсэн ч би дуртайгаа шилэх бололцоотой байх болно. Дэргэдээ журамтай сайн хүн авч байхсан гэж хүсэх байна шүү гэж Генрих хэлжээ. Лютц инээд алдав. Генрих бас инээмсэглэсэн боловч мөшийх төдий инээхэд царайд нь ядарсан ч юм шиг, гунигласан ч юм шиг байдал үзэгдэхийг ахмад гайхлаа. Ахмадыг явахад Генрих гар барилцаад түр зогсоож,
— Эрхэм ахмад та өнөө орой хаана хооллох вэ? гэж асуусанд
— Бид гуанзанд бүгдээр хамт үдийн хоол иддэг юм. Ингэхийг генерал шаарддаг. Өглөөний цай, оройн хоолыг бид хаа дайралдсан газраа ууж иднэ гэхэд нь
— Тэгвэл таныг өнөө орой надтай хоол идэхийг урья гэсэнд\
— Их баярлалаа. Таны урилгыг дуртайяа хүлээн авъя гэж Лютц хэлээд мэхийн ёслоход нь
— Тэгвэл би есөн цагт таныг очиж авна гэж Генрих хэллээ.
Генрих ганцаар үлдээд юм хумаа төвхнүүлж эхлэв. Бүх юмаа янзалж, хувцас хунараа гаргаж шүүгээнд өлгөв. Замын тоосоо угааж арилгамаар санагдана. Лютцийн явуулсан үйлчлэгч цэрэг бүх ажлыг хурдан зуур амжуулж, ус халааж, ор дэвсгэр зассан тул Генрих усанд ороод унтахаас өөр ажил байсангүй.
Шинэ үйлчлэгч цэрэгтээ хэд хэдэн аар саар зүйл тушаасны дотор франц-герман, герман-франц хоёр толь бичиг заавал худалдаж авчир гэж тушаагаад Генрих өөрөө мэдэлгүй тэр дороо унтаад өгчээ. Генрих найман цагт сая сэрэв. Түүний бүх даалгаврыг биелүүлж, хувцас хунарыг нь сайн цэвэрлэж индүүдсэн байна. Цайвар үстэй, дэлдэн чихтэй Фриц Зеллер сүрхий сайн үйлчлэгч цэрэг байлаа. Орондоо жаахан хэвтмээр, бүр өглөө болтол босмооргүй санагдана. Генрих их ядарчээ. Гэвч Лютцийг хоолонд урьсан, бас генералтай уулзахаас өмнө нутгийн нөхцөл байдалтай танилцах нь чухлыг санаад яаран бослоо.
Генрих нэг мөчийн дараа «Темпль» зочид буудлын жижиг боловч тохитой, тавилга сайтай зоогийн танхимд оров. Зоогийн танхим тэр үед хүнгүй байлаа. Гагцхүү зүүн ханын бараг тэн хагасыг эзэлсэн асар том эрэгнэгийн дэргэд нэг тарган авгай цааш хараад зогсож байв.
«Зочид буудлын эзэгтэй байж таарна гэсэн бодол Генрихийн толгойд зэрсхийлээ. Ер нь Генрихийн анхаарлыг тэр авгай татсан нь бус. Генрих зориуд алгуурхан авгайтай чанга чанга ярьж байгаа бүсгүйг сайн харав. Тэр бол түрүүнд Лютцийн заасан дугуйтай хүүхэн мөн байлаа.
Түрүүн Генрих тагт дээрээс хараад ахмадын хэлснийг зөвшөөрч, Моникаг нээрээ хөөрхөн хүүхэн байна гэж хэлсэн бол одоо тэр хэлсэн нь даанч хэвийн нэг, энэ бүсгүйд чамлалттай тодорхойлолт шиг санагдав. Бүсгүйн царай, түүний гоолиг биеийг харахад гоо сайхнаас илүү нэг юм байх шиг.
Бүсгүйн юугаараа ийм гайхалтай санагдсаны учрыг Генрих тэр даруйдаа ойлгосонгүй.Туяарсан харцтай дүрлэгэр том нүд нь тэр үү, баримал юм шиг өргөн магнай дээрх жирвийсэн хөмсөг нь үү, аль эсвэл булбарай зууван цагаан царайг нь эвтэйхэн хүрээлсэн долгиолог хар үс нь үү? Моникагийн хамар нь зөв биш хэлбэртэй мөртлөө уруул, эрүүнийхээ төрх байдалтай зохицон хосолжээ. Үнэхэзр царайн төрх, нүд, үс, ялигүй сортойсон урт сормуусны өнгө бүгд нийцтэй хосолсон нь бүсгүйн царайг сэтгэл булаамаар хосгүй үзэсгэлэнтэй болгожээ, Генрих хоёр эмэгтэйд эелдгээр мэхийн ёслоод эхэд нь хандаж:
— Ахай та герман хэл мэддэг үү? гэж асуусанд
— Жаахан мэднэ. Та барон Гольдринг мөн болов уу? Таныг ирнэ гэж ноён Лютц хэлсэн. Эрхэм барон таныг манай зочид буудалд буусанд тань их баярлаж байна гээд эзэгтэйн царайд мэргэжлийнхээ эрхээр бусдыг үйлчлэх албатай хүний салшгүй шинж болсон хэвийн найрсаг инээмсэглэл үзэгдлээ. Моника Генрихийн хажуугаар өөр нэг юм ширтжээ. Ганцхан минутын өмнө цовоо сэргэлэн байсан түүний царай одоо хүйтэн хөндий болсон байв.
— Ахай! Би оройн есөн цагт хоёо хүний хоол захих гэсэн юмсан гэж Генрихийн өгүүлэхэд
— Аа бололгүй яах вэ. Та юу захиалахсан бол гэхэд нь?
— Тулбага загас, франц маягаар шарсан тахианы мах, төмсөн хачиртай, бас шанцай захиалъя гэсэнд
— Одоо хүнсний зүйл ховор хэцүү байна. Гэсэн ч буудалдаа суудаг хүнд ... Хоолыг тусгай өрөөнд бэлтгэх үү? гэхэд нь
— Тиймээ. Та одоо миний өрөөнд нэг шил бордо дарс, шарз, хоёр шил жимсний ликер, нэг шил шоколадын ундаан явуулна уу гэж Генрих хэлээд лангуун дээр мөнгө гаргаж тавиад,
— Хариулт хэрэггүй гэж хайхрамжгүйхэн хэлээд германаар бичсэн хоолны нэрсийн цэсийг авч үзэж эхлэв. Энэ завсар эзэгтэй охин доо:
— Энэ бароныг их баян хүн гэж Лютц хэлсэн шүү дээ гэж францаар аяархан хэлэх нь сонсогдсонд охин нь
— Дээрэмдэж амжаа биз! гэж ууртай өгүүлэв.
— Моника чи амаа тат!
— Энэ тэртэй тэргүй юу ч ойлгохгүй өлийгөөд зогсож байна.
— Захисан юмыг нь аваачиж өг гэж эх нь тушаав. Генрих инээдээ барьж ядан хоолны цэсийг лангуун дээр тавьж орхиод тасагтаа оров.
Таван минут ч болоогүй байтал хаалга тогшиж, Моника дарстай цар барьсаар өрөөнд нь орж ирлээ. Авчирсан юмаа ширээн дээр тавиад үг дуугүй хаалга руу эргэхэд нь
— Та түр хүлээнэ үү, мадемуазель аа! гэсэнд Моника бүүр хаалганы дэргэд хүрч зогсоод юу хэлэхийг хүлээв.
— Та герман хэл мэдэх үү? гэж Генрих асуусанд
— Мэдсэн ч ярих нь цөөн. Яагаад вэ гэвэл герман хэлэнд ч дургүй, бас ... гээд үгээ дутуу орхиход нь
— Германчуудад ч дургүй юм биз дээ? гэж Генрих гүйцээж хэлсэнд Моника дуугарсангүй.
— Та зоригтой хүн байна. Гэсэн ч герман офицеруудад ийм юм ярихгүй байхыг зөвлөе.
— Хүн хүний дур өөр. Надад бол орос хэл илүү сайхан санагддаг. Их аялгуу сайхан хэл.
— Би орос хэлийг сонсох завшаантай байсан. Би Дорнод фронтоос ирсэн шүү дээ.
— Дорнод фронтоос оо? гээд Моникагийи нүдэнд үнэнээсээ сонирхсон байдал үзэгдэхийг Генрих ажиглав.
— Орос эмэгтэйчүүд герман офицерт ийм үг хэлдэггүй гэж би танд батлан хэлж чадах байна.
— Доромжлохыг үг дуугүй хүлцэж байдаг юм уу?
— Үгүй. Орос эмэгтэйчүүд бууддаг. Өөрснийхөө дайсан гэж үзсэн улсыг бууддаг юм гэж Генрих францаар хариуллаа.
Моникагийн нүд нь их болж, Генрихийг хэсэг зуур гайхан харж, хариу хэлэх гэсэн байдалтай уруулаа хөдөлгөж байтал үйлчлэгч цэрэг орж ирэхэд бүсгүй яваад өглөө.
Яг есөн цагт Генрихийг Лютцийн ажлын тасалгаанд очиход Лютц ажлаа хийсээр байв.
— Эрхэм ахмад аа! Ажил тийм их байна уу? Одоо есөн цаг болчихоод байна шүү дээ. Гэтэл та ажлаа хийсээр суудаг гэсэнд
— Таныг хүлээж байх зуураа дэмий суухаар гэж маргаашийн жаал зугаа юм бэлтгэж байлаа. Барон та наж төвхнөв дөө? гэж хавтастай бичгээ хамхихад нь
— Аятайхан төвхнөлөө. Эзэгтэй, охин хоёртой танилцаж амжсан гэв,
— Моника, таны өөдөөс хэгжүүрхэж амжаа биз? гэхэд нь
— Жаахан тэгсэн. Гэхдээ бид хоёр яваандаа учраа ойлголцоно гэж бодож байна хэмээн Генрихийг хэлэхэд Лютц үнэнээсээ гайхаж
— Уухай! Таныг Моникатай аятайхан харилцаатай болж чадвал манай офицерууд бүгд атаархаж, таныг аугаа их дипломатч юм байна гэж бодно вий гэжээ.
Удалгүй ахмад тэр хоёр тохилог тасалгаанд оройн хоол идэж суулаа. Зоогний газрын эзэгтэй Тарваль авгай ёстой сайн дарс явуулсан байх агаад хоолыг ч маш сайхан хийсэн байх тул ахмад их дуртай хооллов. Шарсан тулбага загас авчирч өгөхөд Лютц гайхан дуу алдаж,
— Оо-ёо! Та Моникад нүүр олж чадаагүй юмаа гэхэд Тарваль авгайд нүүр талтай болсныг харж байна. Тантай танилцсан анхныхаа өдрөөс таныг ийм сайхан хоолоор дайлж эхэлж байна шүү дээ гэж өгүүлжээ. Хоолны дараа Генрих дахиад нэг лонх шарз, хайрцаг навчин янжуур захиалж авчруулав. Генрих хундагатай архиндаа уруул хүргээд,
— Ажил их бодно гэж та хэлэв үү? гэсэнд
— Урьд амар байсан юм. Дивиз цомхон байхад штаб маань Экслебенцэд байрлаж, ажил хавьгүй бага байлаа гэж Лютц шүүрс алдан хэлэв.
— Дивизийн байрлалыг сольсон нь ямар шалтгаанаас болоо вэ?
— Ийм юмаа. Францчууд анхандаа номхон тайван байснаа манайхныг Москвагийн дэргэд дарагдсанаас хойш эднүүс толгойгоо өндийлгөж эхэлсэн. Маки7 гэгчүүд гарч их төлөв булангийн цаанаас, бас голдуу офицеруудыг бууддаг болоод байна. Төмөр замын шугам, гүүр, аягүй бол цэргийн холбогдолтой газрыг дэлбэлэх явдал гардаг. СС-ийн анги, цагдаа нар дангаараа тэднийг хүч хүрэхээ больжээ. Ингээд л манай дивизийг Сен-Мишегээс бүүр Шамберн хүртэлх ерэн километр газар янз бүрийн хэсэгт тарааж байрлуулах хэрэгтэй болсон юм.
— Тэгээд түүнээс хойш макиуд номхорсон уу?
— Үгүй чиш. Бүүр улам идэвхижсэн. Тэдэнд нутгийн ард иргэд тусалдаг дээрээс хэрэг бүүртөвөгтэй болж байна. Хоёр долоо хоногийн өмнө макийн отряд олзлогдсон орос цэргийн лагерийг дайрсан. Ялдамд хэлэхэд дэндүү хэнэггүй байсан манай харуул хамгаалалтынхныг францын партизанууд хядаж орхиод хэдэн зуун орос тэдэнтэй хамт ууланд гарсан. Нэхэж мөрдөөд ямар ч үр дүн олсонгүй. Таныг ирэхээс хэдхэн хоногийн өмнө макиуд өнөөх оросуудтайгаа хамт байлдааны хэрэгсэл тээж явсан автомашины цувааг дайрсан. Макиуд одоо манай өөрсний зэвсгээр сайн зэвсэглэж авсан даа гэж Лютцийг ярихад
— Би Дорнод фронтоос энд ирээд сайхан амарна гэж горьдож байсан юмсан. Оросуудын хэлдгээр чонын амнаас барын аманд орж ирсэн хэрэг байна гэж Генрих өгүүлэв.
Лютц партизаны эсрэг саявтар явуулсан залхаан цээрлүүлэх ажиллагааны тухай дэлгэрэнгүй ярилаа. Генрих анхааралтай сонсохын хамт Лютцийн хундагыг хоосон байлгахгүйг үл мартана.
Ахмад удалгүй нилээд халамцжээ. Гольдринг, Лютц хоёрыг «Темпль» зоогийн газрын тохилог өрөөнд хооллож байх завсар Моника унадаг дугуйгаар Понтемафре гэдэг бяцхан тосгон тийш жирийлгэж явлаа. Тэр тосгоны ойролцоо орчны суурин газрыг эрчим хүчээр хангадаг цахилгаан станц бий аж, дөрвөн километр засмал замаар Моника ганцхан мөчийн дотор давхиж хүрэв. Тэгээд танил слесарьчид хандаж
— Франсуатай уулзахаар ирлээ. Хоол авчирсан юм гэсэнд
— Мадемуазель Моника танд түүнийг газар дороос ч болтугай олоод ирнэ. Ай энэ Франсуа азтай золиг юм даа! Ийм сайхан хүүхэн өөрөө түүн дээр давхиад ирж байх юм гэж тэр хүн илт атаархсан байдалтай өгүүлжээ.

6 - Мадемуазель гэж авхай гэсэнтэй ойролцоо франц үг.
7 - Маки - Францад фашизмыг эсэргүүцэн хөдөлгөөнд оролцогчдыг ингэж нэрлэдэг байжээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Энэ слесарьч, ер нь цахилгаан станцынхан бүгдээрээ Моникаг Франсуагийн болзоот хүүхэн гэж итгэдэг, тэр хоёр ч өөрснөө үүнийг нь худал гэж мэлздэггүй байжээ. Харин ч Моника тэр залуу ажилчинтай ойр дотно байдгаа харуулах гэж бяцхан боодолтой хоолоо зориуд олны нүдэн дээр Франсуад өгөв. Франсуа, бүсгүйг хашааны цаад буланд аваачиж, банзан дээр суулгаад боодлыг задлав. Холоос харахад тэр хоёрыг нээрээ янаг хоёр байна гэмээр.
Харин тэр хоёрын яриаг хүн олж чагнавал их гайхах бизээ. Энэ хөөрхөн хүүхэн, өндөр туранхай, хөдөлгөөн ихтэй, богинохон засуулсан үстэй залуу хоёрын ярьж байгаа зүйл нь сэтгэлтэй улсын голдуу ярилцдаг энгийн дэмий сул яриатай огт адилгүй байв. Франсуаг хоол идэх зуураа:
— Юу болоо вэ? гэж сэтгэл зовнин асуухад Моника өнөөдөр Гольдрингтой уулзсанаа, юу юу ярьснаа нэгд нэгэнгүй хэлэв Франсуа хэсэг бодоод
— Лав өдөө л биз. Бүтэлгүй эхэлж дээ. Тэр барон чинь залуугийн эрхээр амаа татаж сураагүй эр бололтой. Бүхий л байдлаас үзэхэд тэр барон штабт чухал үүрэг гүйцэтгэх байх. Тийм биш бол түүнд урьдаас орон байр бэлтгэхгүйсэн. За тэгэхлээр Моника чи ... гээд бүсгүйн царай барайсныг харж аяархан инээгээд, За за, хөгжилтэй бай. Намайг юу ч хэлээгүй байхад чи хөмсөг зангидаад эхэлдэг, үгүй, чи битгий уурла гэм! Уурлаж үрчийгээд байвал атриа сууж, цагаас өмнө өтөлнө. За за, битгий уурла, эс тэгвэл би чамайг барьж аваад үнсчихнэ шүү. Би чинь чиний болзоот хархүү шүү дээ гэсэнд
— Ээ Франсуа чи яасан төрхгүй амьтан бэ. Чамд чухал ажил итгэж хариуцуулсан шүү дээ гэж Моникаг хэлэхэд
— Буурь суурьтай байна гэдэг чинь нэгийгээ үхүүлчихсэн юм шиг уруу царайлаад явна гэсэн үг биш шүү, хонгор минь. Аз муутай байхад ч гэсэн сэтгэл тэнүүн байна гэдгийг чи мэдэх үү? Тэгвэл чи бидний аз тун муухан байна. Яагаад вэ гэвэл энэ муусайн ногоон мэлхийнүүд ямар хорон санаа өвөрлөж байгааг бид мэдэхгүй байна. Тийм дээрээс тэр чалчаа барон чинь чамд хэрэгтэй байна ... гэхэд нь
— Франсуа! .. гэвэл
— Бас ахиад л уурлалаа. Миний үгэнд ор. Чамд ёс бус юм хэлж зөвлөхгүй. Зүгээр л тэр баронтой танилц. Чи түүнийг маллаж чадахгүй юм бол ямар хүүхэн байх билээ. Хичнээн аятайхан тохиол болоод байгааг бод ... Нэгд, ээжийн чинь зочид буудалд герман офицер сууж байна, хоёрт лав штабт ажиллана, гуравт амаа сайн татаж чаддаггүй хүн байна, дөрөвт өдөр болгон хөөрхөн хүүхэнтэй уулзаж байна. Чамаас юу шаардагдах вэ гэвэл хааяа нэг инээмсэглэж, нүдээ ингэж цавчилж, өөрөө бага ярьж, их чагнаж байх хэрэгтэй. Тэгээд бид тэдний штабт юу юу болж байгааг мэдэж авна. Энэ бидэнд хичнээн хэрэгтэйг мэдэж байна уу? гэв.
— Тэр барон нэг л ... нэг л бусадтайгаа адилгүй юм билээ Наалдаж налиганахгүй, бэлэг зэлэг барихгүй, ядаж тоглоомын үг хэлэхгүй, огт тоомсоргүй байдалтай байх юм ...
— Тэр ч чамаас шалтгаалах хэрэг.
— Намайг хамт хоол идье гэх юм уу, кино үзье гэж уривал яах вэ?
— Очилгүй яах вэ. Нүгэлтэй бид нар халамцахаараа үг олонтой болдог юм.
— Мөн дөө. Сүүлд нь макиуд гитлерчүүдтэй явсан хүүхэн бүхнийг цааш харуулдаг шигээ намайг цааш харуулж орхино.
— Энэ талаар санаа бүү зов. Чи өөрөө хэн нэгний толгойг автал чиний толгойн нэг ч үсийг хөдөлгөхгүй. За ингээд яриа таарах шив дээ? Бас чамд ийм юм даалгасныг, тэр бароноос чиний мэдэж авсан зүйлийг хэн ч, төрсөн эх чинь ч мэдэх ёсгүй гэсэнд Моника санаа алдаад
— Хэрэгтэй юм бол яая гэх вэ ... гэжээ.
— Маш хэрэгтэй. Үүгээрээ чи бидэнд туслана, ахдаа ч тус болно. Далимд хэлэхэд чи удахгүй Жантай уулзана гэхэд нь Моника баярлан
— Хэзээ? гэсэнд
— Цагийг нь болохоор чамд хэлэмз. Бодвол энэ цахилгаан станц дээр байх. Аз болоход германчууд энэ станцын эрчим хүчийг хэрэглэдэггүй болохоор биднийг сонирхдоггүй юм. Гэсэн ч онцын хэрэггүй бол наашаа битгий ирж бай. Хэдийгээр бүгдээрээ чамайг миний болзоот хүүхэн гэж бодож байгаа боловч болгоомжлоход илүүдэхтүй. Ер нь чамайг энэ замаар олон явж байгааг германчууд харвал дэмий гэж Франсуа хэлжээ.Моника, Франсуа хоёр босож, хаалга руу явлаа.
Франсуагийн ердийн алиа хошин зан нь дахин сэргэж:
— За миний хүзүүгээр тэврээд аваач. Болзоот хархүүгээсээ салахад чамд хичнээн хүнд байгааг улс хараг. Эсвэл ядаж алчуураа гаргаад нүдээ арчиж байгаа дүрэм үзүүлээч гэж бүсгүйг цаашлуулсанд Моника инээд алдаж, нүдэнд нь залирхаг инээмсэглэл үээгдээд гэнэт Франсуад наалдаж, хацар дээр нь шов хийтэл үнсэв. Цаадахь нь ичиж сандарсандаа шилээ маажаад
— Миний сургаал заавар чамд тус болж байх шив дээ? гэж зовнисхийн хэлсэнд
— Чи эмэгтэй хүнтэй харилцахдаа амаар ярьдаг шигээ тийм туршлагатай, зүрхтэй эр биш шивдээ гэж Моника бүүр хаалганы тэндээс хашгирлаа.
Зэгсэн сайн согтсон Лютцийг Генрих зоогийн танхимаас гаргаж өгч явахад Моника гэртээ ирчихээд дөнгөж саяхан хүлээж авсан эвгүй хэцүү даалгавраа бодож хэвтлээ.
Маргааш өглөө нь яг есөн цагт Генрих штабт ирэв. Лютцийн байдлыг харвал хүнд өвчин тусаад дөнгөж өчигдөр өндийсөн хүний байдалтай ажээ.
— Өчигдөр арай хэтрүүлчихээ бололтой. Толгой хүнд гэж жигтэйхэн гэж ахмад томорхоод тэртэй тэргүй төдий л нямбай биш самнасан үсээ үрж сэгсийлгэв.
Дивизийн даргыг ирэхээс өмнө Лютц хамт ажиллах шинэ хүндээ ажил төрлийн байдлыг танилцуулж амжлаа. Генерал Эверс ажлынхаа тасалгаанд орох зуураа туслагчийнхаа өрөөнд түр саатан зогсов. Генерал хэдийгээр нас ахисан боловч танхил маягийн зууван царайтай, бас гоолиг хэвээр эр ажээ. Зузаан зовхи, нүдний доод талын хавагнасан бүлцэн түүнийг жинхэнэ байдлаас илүү догшин сүртэй болгожээ. Генерал туслахдаа хандан
— Шинэ сонин юу байна, Лютц ээ? гэсэнд
— Шинэ үү? Онцгой даалгавар гүйцэтгэх шинэ офицер ирээд байна гэж Лютц хошигнох янзтай өгүүлсэнд генерал Эверс Генрих тийш эргэж харахад нь.
— Би дэслэгч фон Гольдринг байна гэж илтгэсэнд
— Аа! Миний эртний найз хурандаа Бертгольд, таныг дэргэдээ авна уу гэж надад хэлсэн юм. Та дотогшоо орно уу гэлээ.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM

Генералын албан тасалгаанд бичгийн ширээ тийш шахаж тавьсан бяцхан ширээн дээр рашаантай хэдэн шил харагдав. Генерал нэг аяганд рашаан хийж өмнөө тавиад
— Энэ муухай давстай гашуун юмаар таныг дайлаад яах вэ. Би өөрөө л ууж байхаас. Элэг муу. За даа, та нар залуу улс. Ийм юмыг сонирхох биш ... За тэгээд хурандаа яагаа бол оо? Ямар ажилд томилогдсон нь мэдэгдээгүй юу? гэхэд нь
— Өөрөө Берлинд үлдэх болов уу гэж байна лээ гэсэнд
— Өө тэгвэл Бертгольдод баяр хүргэхэд болох юм байна. Гиммлерийн дэмжлэгтэйгээр Бертгольд дээгүүр явчихна. Дэслэгч та азтай хүн байна. Бертгольд шиг түшигтэй хүн тэр бүр олдохгүй шүү. Түүгээр барахгүй таныг төрсөн хүүгээсээ өөрцгүй үзэж байна гэж хэлж байсан гэхэд нь
— Эрхэм Бертгольд, надад маш эелдэг байдаг юм. Хурандаа манай эцэгтэй үерхэж байсан болоод намайг нээрээ төрсөн хүү шигээ угтсан гэж Генрих хэлжээ.
— Тийм, тийм, таны намтрыг Бертгольд надад ярьж байсан. Тун сонирхолтой юм билээ. Би ч гэсэн Зигфрид фон Гольдрингийг таньдаг, энгийн нөхөрсөг харилцаатай байсан юм. Түүнийг цаг бусаар нас нөхцсөнд их харамссан. Гэсэн ч та эцгээрээ бахархаж болно. Тэр бол ёстой цэрэг эрийн үхэл байсан! Таныг эцэгтээ их тусалдаг байсан гэж хурандаа надад ярьсан гэхэд нь
— Тиймээ, би эцэгтээ чадах чинээгээрээ тусалж, мэдээ цуглуулж, явуулах мэдээг нууц түлхүүрт оруулж, радиогоор даалгавар хүлээж авдаг байсан гэв.
— Таныг залуу хүн гэхэд Герман эх орныхоо төлөө багагүй юм хийсэн хүн, тийм болохоор фронтод явуулбал шударга биш хэрэг болно гэж Бертгольдын үздэгийг би бүрэн зевшөөрч байна гэв.
— Эрхэм генерал та намайг ямар ажилд тавих гэж байна вэ?
— Та миний дэргэд онцгой даалгавар гүйцэтгэх офицероор ажиллана. Ийш тийш явах ажил их гарна. Та залуу хүн аялах жуулчлах дуртай биз.
— Надад даалгасан ажлыг аль болох сайн биелүүлэхэд саад болохгүй бол аялахдуртай, Дайны үед хувийнхаа хүслийг хойш тавих хэрэгтэй болох юм.
— Маш зүйтэй санал байна гэж генерал хэлээд уснаас нэг балгаж, ярианы амин хувийн өнгийг өөрчилж, албан ёсны байдлаар нэмж хэлсэн нь:
— Даалгаврыг шууд надаас юм уу. Лютцээр дамжуулж авч байна. Та түүнтэй танилцаж завдсан биз?
— Тиймээ, эрхэм генерал аа. Их сайн офицер шиг санагдсан.
— Танд тэгж санагдсан нь яамай ... Та нар үргэлж хамт ажиллах улс шүү дээ ... За дэслэгч ээ, бид үдийн хоолон дээр гуанзанд дахин уулзана, тэгэхлээр баяртай гээд ч яах вэ гэж генерал Эверс хэлжээ.
Генрихийг Эверсийн тасалгаанаас гарч ирэхэд Лютц:
— Таныг генерал ямар шүү хүлээж авав? гэж асуухад нь
— Овоо эелдэг найртай хүлээж авлаа. Та бид хоёрыг үргэлж шахуу хамт ажиллах болно гэж сануулаад таныг надад сайхан сэтгэгдэл төрүүлсэн гэж хэлсэнд сэтгэл хангалттай байна лээ гэв.
— Барон танд их баярлалаа.
— Намайг даалгавраа шууд өөрөөс нь юм уу, танаар дамжуулан авч бай гэж генерал хэллээ. Өнөөдөр би чухам юу хийх ёстой байна вэ?
— Одоохондоо амарч, хотын байдлыг үзэж байна биз. Би өнөөдөр ажил хиймээр дур хүрэхгүй байна. Яаралтай ажил гарвал танд мэдэгдье. Таны хаана очсоныг үйлчлэгч цэрэг чинь мэдэж байвал сайнсан. Хоолон дээр хожигдоход генерал их дургүй байдаг юм. Яг нэг цагт үдийн хоол иднэ.
— Оройн хоолыг хоёул өчигдрийнхөө идсэн газар иднэ гэж Генрихийг үг нэмэхэд
— Дэндүү үнэтэй юм уу даа гэж Лютц тээнэгэлзэв.
— Эрхэм ахмад та тийм шальгүй юманд санаа бүү зовогтун! гэж Генрих хайхрамжгүй хэлчихээд гарлаа.
Хотын байдлыг үзэж танилцахад тийм их цаг орсонгүй, Сен-Ремийн гол гудамжаар автомашины их засмал зам дайрч гарсан юм байна гэж Генрихийн өчигдөр ажигласан нь зөв байжээ. Тэр гудамжинд зочид буудал, хувийн байшин, кино театр, дэлгүүр, хотын захиргаа зэрэг төвлөрчээ. Энэ гол судаснаас салаалсан бусад жижиг гудамж нь нилээд бохир, муруй тахир агаад хоёр машин ч зөрж болмооргүй нарийхан ажээ. Генрих хотоор бага зэрэг тэнэж, зочид буудалдаа эргэж ирээд хоолноос өмнө толь бичиг дээр ажиллаж амжив. Франц хэлнийхээ мэдлэгийг хурдан сэргээж авахыг хүсчээ.
Нэг цаг болохоос хэдэн минутын өмнө Генрих офицеруудын гуанзанд очив. Тэнд штабын офицер гучаад хүн цугларсан байлаа. Офицерууд цагаан бүтээлэгтэй урт ширээний хавиар нааш цааш холхино. Ширээн дээр халбага сэрээ өрсөн агаад хоол зөөгч хоёр эмэгтэй, аягалах том халбагатай шөлний том том сав зөөж байлаа. Генрих өөр дээрээ хэд хэдэн хүний сониуч харц тусахыг ажиглав. Генрих зөвхөн ёслолын дүрэмт хувцас оёдог үнэтэй эдээр хийсэн мундир өмссөн нь тэр хүмүүст сэтгэгдэл төрүүлсэн бололтой.
Генералыг орж ирэхэд бүгдээр биеэ эгцлэн зогсов. Эверс ширээний эхэн дэх өөрийн байранд очоод сандлынхаа ард зогсоход офицерууд бас өөр өөрийн сандлын ард очиж зогслоо. Эверс хуруугаараа Гольдрингийг дохин дуудаж, өөрийн баруун гар талын сандлыг зааж өгөв. Генерал цугларагсдад хандан өгүүлсэн нь
— Ноён офицерүүд аа! Манай штабын шинэ офицер дэслэгч фон Годьдрингийг та бүхэнд танилцуулахыг соёрхоно уу гэхэд нь. Генрих цугларагсдад мэхийн ёсоллоо. Генерал цааш үргэлжлүүлэн
— Энэ дэслэгч, миний онцгой даалгавар гүйцэтгэгчээр ажиллана Дэслэгч фон Гольдринг эдүгээ хүртэл генерал Иорданы командалсан корпусып 1—Ц хэлтсийн даргын дэргэд онцгой даалгавар гүйцэтгэх офицероор ажиллаж байсан юм гэсэнд цугларагсдын зарим нь Генрихийг хүндэтгэх байдалтай харлаа.
— Та бүхэн ажлын явц дунд сайн танилцана биз гэж генерал хэлээд суудалдаа суув. Генералын дараагаар офицерууд суув. Генерал өөртөө шөл хийж авахад офицерууд ээлж дараагаар тавагтаа шөл хийж авлаа. Цугларагсад бүгдээр даргыгаа дууриах гэж хичээж байгааг ажиглаад Генрихийн инээд хүрнэ.
Хоол удаан үргэлжлэв. Эцэст нь генералыг босоход офицерууд бас бослоо. Генрих сая санаа амарч шүүрс алдан. Хоолноос гарч явахдаа Лютцээс:
— Би танд үдээс хойш хэрэгтэй юу? гэж асуусанд,
— Ингэхэд ер нь маргаашаас эхэлье. Өнөөдөр ажилд нэг л сэтгэл явж өгөхгүй байна. Тэгээд ч генералын элэг нь өвдөөд гэртээ суух болно гэв.
— За тэгвэл оройн есөн цаг хүртэл баяртай. Би тантай штабт дайралдахгүй бол миний байранд шууд яваад очоорой гэж Генрих хэлэв.
Зочид буудлын үүдний өрөөнд Генрих Моникатай тулгараад,
— Сайн байна уу, мадемуазель аа гэж нилээд хүйтэвтэр мэндэлсэнд бүсгүй харин өөдөөс нь инээмсэглээд
— Сайн байна уу, барон! гэж хариу мэндлэхэд нь гайхав.
— Та инээж чаддаг юм уу? гэж Генрих гайхсан дүр үзүүлэн асуусанд
— Би амьд хүн байна гайхах юу байх вэ гэв.
— Танай утга зохиолд «Инээмтгий хүн» гэж гайхамшигт сайхан роман байдаг. Та уншсан биз. Харин таныг энд «инээдэггүй хүүхэн» гэж нэрлэдэг юм байна. Манай офицерууд таны нэг ч удаа инээмсэглэж байхыг хараагүй гэж ярьсан.
— Тэдэнд инээмсэглэх алба уу.
— Тэгвэл та намайг онцгойлж үзсэн юм шив дээ?
Моника бодвол Франсуагийн өгсөн даалгаврыг санаад хариу хэлэхийг түдгэлзэн уруулаа зуув бололтой. Гэвч тэсвэрлэж бас чадсангүй.
— Барон та өөрийгөө их дээгүүр боддог хүн байна. Таныг танай нөхдөөс илүү боловсон хүн шиг санагдахаар нь илүү найртай хандсан юм гэсэнд
— Та герман офицер биднийг нэг л хэмжүүрээр хэмжиж, үргэлж муу санадаг байна гэв. Моника гүн санаа алдаад нүднийхээ хилэнт галыг нуух гэсэн байртай хариу хэлэлгүй зовхио буулгалаа. Генрих эвлэрэнгүйгээр:
— Дайн болсон хойно яая гэх вэ, мадемуазель аа. Дайныг та ч эхлээгүй, би ч эхлээгүй шүү дээ гэв.
Бүсгүй хариу эс дуугаравч бас зайлж явсангүй. Генрихт гэнэт зоригтой бодол төрж:
— Мадемуазель Моника! Таныг надад өчүүхэн найр тавьж туслана уу гэж зүрхлэн гуйвал та намайг дэндүү налигануур хүн гэж тооцох болов уу? гэсэнд
— Би танд тус болж чадах юмуу даа? гэхэд нь
— Өө таныг надад тусалж чадна гэж бат итгэж байна. Та герман хэл мэддэг шүү дээ. Тэгэхлээр надад франц хэл сурахад минь туслахад төвөггүй байх болно гэсэнд
— Та нарт байцаалт явуулах хэлмэрч бий гэхэд нь
— Мадемуазель та юу бодох нь энэ вэ ... Би СС-ийн офицер биш, цэргийн албанд дайчлагдсан ерийн нэг офицер шүү дээ. Би бүүр дайнаас өмнө танай аялгуу сайхан хэлийг үзэж эхэлсэн юм. Одоо тэгээд ийм сайхан боломж тааралдаж байхад ... гэсэнд
— Та нарт маш сайхан боломж, францчууд бидэнд маш уйтгартай боломж ... Гэсэн ч ... гээд Моника толгойгоо сэжиж, долгиолог үсээ арагш нь болгоод
— Франц улс аугаа их гүрэн болно гэж би итгэж байна гэхэд нь
— Би ч гэсэн итгэж байна, мадемуазель аа. Эрх чөлөөг эрхэмлэдэг ийм яруу алдарт түүхтэй ард түмнийг яаж өвдөг сөхрүүлж чадах билээ гэж Генрихийг хэлэхэд бүсгүйн ам жаахан хүүхдийнх шиг гайхсандаа ангайж хоцорлоо. Генрих хэлсэн үгээ ямар сэтгэгдэл төрүүлснийг огт ажиглаагүй байдал гарган,
— Та тэгээд надад туслахыг зөвшөөрөх үү? гэж асуусанд Моника шууд хариу хэлэхээс булзаж,
— Хэл сурахад тийм амаргүй. Үүний тулд толь бичиг, сурах бичгээс гадна багш, сурагч хоёрын авъяас чадвар хэрэгтэй. Танд надаас илүү сайн туслатч олдоно гэж бодож байна гэхэд нь
— Үгүй. Энэ бүгдийг би сайн бодсон. Чухам танд л их найдлага тавьж байна. Надад зав чөлөө бага гардгийг та бодоорой Би танай зочид буудалд сууж байгаа маань ажилд тустай. Та бид хоёрын хэн хэн нь завтай байж таарсан тийм цагтаа надад хичээл заана. Та үүгээрээ зөвхөн надад тус болж байгаа хэрэг биш. За юу гэж хэлэлтэй юм бэ дээ, нэг ард түмнийг нөгөөгөөс тусгаарласан хаалт хашилтыг эвдэж байна гэх юм уу даа. Хүн харь хэл сурахдаа өөрийн эрхгүй тэр ард түмний санаа сэтгэлийг шингээж авдаг юм. Тийм биз дээ? Тэр ард түмний соёл, хүсэл эрмэлзлийг илүү сайн ойлгодог болно ... Би энэ бүгдийг танд тун эв дуй муутай, хольж хутгаж ярилаа. Гэхдээ үнэн сэтгэлээсээ хэлгэн юм гэсэнд Моника сүүлдээ зөвшөөрч,
— За яах вэ. Харин толь бичиг, сурах бичиг хэрэгтэй дээ гэхэд
— Бүгдийг авсан. Та одоо завтай бол очиж үзэхийг хүсье. Өөр ном авах хэрэгтэй байж магадгүй гэхэд Моника тээнэгэлзэв, Тэгж эргэлзсэний шалтгааныг Генрих ойлгоод, Таны аюулгүй байдлыг бүрэн хангана гэдэгт чин сэтгэлээс итгэж болно гэсэнд бүсгүй царай үл мэдэг улайгаад Генрихийн байр байдаг хоёрдугаар давхар өөд гарсан шатаар өгслөө.
Генрих Моникаг түрүүндээ оруулаад үүдний өрөөнд түр саатан зогсож, үйлчлэгч цэрэгтээ шивэгнэн өгүүлрүүн:
— Фриц ээ! Эиэ мөнгийг аваад яв. Хамгийн сайн чихэр, жимс авчир гэлээ.
Генрихийг өрөөндөө ороход Моника ширээний дэргэд суугаад толь бичиг үзэж байхад нь:
— Таарах уу, та юу гэж бодож байна? гэж асуусанд
— Муу биш толь бичиг байна. Энд хэлний зүйн дүрэмтэй, төгсгөлд нь хамгийн их хэрэглэгддэг өгүүлбэрийг хавсаргасан юм байна. Жуулчдад ... бас байлдан дагуулагчдад их тохиромжтой толь бичиг байна ... гэхэд нь
— Мадемуазель та яасан хатуу хүн бэ! За ер нь сурагч надад багшийн хатуу нь тустай. Тэр их хэрэглэгддэг өгүүлбэрийн тухайд гэвэл би түүнийг овоо гадарлах болсон болохоор биднийг анх танилцах үед таны ээждээ хэлсэн үгийг сайн ойлгосон гэсэнд
— Миний үг тогтоож авмаар тийм чухал үг байсан юм уу? гэхэд нь
— Мартахын аргагүй гомдмоор үг хэлсэн. Та намайг их юм дээрэмдсэн хүн гэж хэлсэн шүү дээ гэсэнд Моникагийн царай улайж,
— Таныг францаар ойлгодог гэж мэдээгүй хэлчихсэн юм. Тэгэхлээр та намайг уучлал гуйна гэж бүү бодоорой гэхэд нь
— Бид хичээлээ хэзээ эхэлж болох вэ гэдгийг хэлж өгөөрэй гэж хүлээж байна. Би эхлээд танай ээж хүндэт Тарваль авгайтай ярьж тохирох ёстой л доо гэсэнд
— Ээжтэй би өөрөө ярьж тохиролцоно. Харин ... гээд Моника хэсэг дуугүй болсноо
— За маргааш эхэлсэн ч болно гэж шийдэмгий хэлэзд хүйтнээр толгой дохиод гарч одов.

_________________
http://goo.gl/X9QQnM