Ишлэл:
Нүдээ нээхэд хэн ч байхгүй, “хажууд минь, эргэн тойронд минь хэн ч үгүй. Үргэлж л ийм байсан тиймдээ ч би өдийг хүрсэн байх л даа”. Нар мандах болоогүй байгааг харвал арай л арай л эрт сэрчихсэн бололтой, хичээлийн өдөр бага ч гэсэн унтаад авмаар байтал. Урьд шөнө зүүдэлсэн зүүднээс болсон юм боловуу? Хэн мэдэхэв гэхдээ нэг л бодитой, зүүд гэхэд хэтэрхий үнэмшилтэй яг л би өөрөө тэр бүгдийг хийж байгаа юм шиг мэдрэмж...
Хичээлд явах сонирхол байхгүй ч сонголт байхгүй болохоор өөр яалтай ч билээ, очиход байдаг л нэг хүүхдүүд намайг үзэн ядсан тэр л харцаараа харна, нэг хачин амьтан адгуус мал харж буй мэтээр ширтэнэ. Үнэндээ би өөрөө ч гайхдаг миний нүд яагаад ийм болоод төрчихсөн юм болоо, эцэг эх маань надтай адилхан ийм нүдтэй төрсөн боловуу? ( надад хүүхэн хараа гэж байхгүй, миний нүд бүхэлдээ тас хар ) Би өөрөө хүссэндээ ийм нүдтэй болж төрөөгүй байхад энэ нэг юмнаас болоод бүгд намайг үзэн яддаг, гэхдээ заримдаа ч тэр тусмаа шөнө хэрэг болдог болохоор сохолчихмоор байсан ч чадахгүй юмдаа.
Гадаа хүмүүс яваад цаг ч нилээн өнгөрсөн бололтой, яаравчлан хувцаслан хамгийн ихээр үзэн яддаг сургуульруугаа яваад өглөө. Түүнийг сургуулийн хаалгаар орж ирмэгц бүгд зайгаа барьж зивүүцсэн харцаар булж орихох боловч энэ бүгд тэрэнд ямар нэгэн зүйл үл мэдрүүлнэ, учирна өдөр бүр л ийм байдаг хойно.
Гоё нүдтэйиииин.
Бүртгүүлэх
Нэвтрэх
Түгээмэл асуултууд
Хайх
?♥♥♥♥♥
