#AsuultSambar :

МОНГОЛ УЛС МАНДАН БАДРАГ!
It is currently Apr.29.17 8:42 am

All times are UTC+09:00




Post new topic  Reply to topic  [ 21 posts ] 
Author Message
PostPosted: Feb.12.16 6:23 am 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
За та бүхэнд өдрийн мэнд хүргэе. Англи хэлээ сайжруулах гэж ном орчуулах санаатай Дракула номыг сонгосон юм. Хэсэг орчуулж үзээд бусад хүмүүсийнхтэй харьцуулж үзэх санаатай хайж үзвэл http://khuslenreader.blogspot.com/ дээр нэлээн аятайхан орчуулчихсан байх юм. Гэхдээ 4-р бүлэг хүртэлээ л орчуулж. Интерном дээр бас энэ ном монгол орчуулагтай зарагддаг юм байна. Гэхдээ орчуулга нь модон талдаа тул таалагдсангүй. За тиймээс өөрөө нэг орчуулж үзээд энэ орчуулсан хүнийхтэй тулгаж нэг үзээд энд оруулах санаа төрлөө. Энэ удаадаа дээр блогийн эхний бүлгийг оруулъя.

1-р бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл.
5-р сарын 3. Биштриц

5-р сарын 1-ний үдэш 8 цаг 35 минутанд би Мюнхень хотоос гарч дараагийн өглөө нь Виеннд хүрч ирэв. Уг нь бол галт тэрэг хуваарийн дагуу 6:46-д ирэх ёстой байсан л даа, гэвч ирэх ёстойгоосоо нэг цагаар хоцорч ирсэн юм. Тэгээд галт тэрэгний цонхоор харж явахад Будапешт их сайхан хот шиг санагдаж билээ. Тэнд буугаад хотын захын гудмуудаар алхаж үзэх боломж надад байсан ч галт тэрэг энд хоцорч ирсэн шигээ түрүүлээд явчихвий гэсэндээ буудлаас холдож ер зүрхлэсэнгүй.
Тэгээд би цааш явахдаа Данубе голын дээгүүрх эртний хэв загвартай чамин гүүрийг өнгөрөхдөө л өрнөдийг ардаа үлдээж дорнодруу нэвтрэн орж буйгаа анзаарсан юм даа. Энэ газраас эхлээд цаашлах тусам, эртний түүхийн өлгий болсон Туркын газар нутагруу улам бүр ойртох тутамд, дорнын их соёл уламжлал биднийг бүрхээд авах шиг л болж байлаа.
Тэнд удсан ч үгүй галт тэрэг маань хөдөлж, бид цааш явсаар шөнө дундын хирд Клаузенбургт хүрч ирэв. Энд би шөнийг өнгөрүүлэхээр шийдэж "Рояал" гэх зочид буудалд өрөө захиалсан бөгөөд тэнд би оройн зоогоо барьсан юм. Улаан чинжүүгээр хачирласан тахианы мах нь амттай гэж жигтэйхэн ч жаахан аргуу байлаа. (Санамж : Хоолны жорыг нь Минад зориулаад тэмдэглээд авчихсан шүү.) Нэрийг нь "Паприка Хендл" гэж нэрлэдэг талаар үйлчлэгчээс нь олж сонсов. Мөн үндэсний зоог болсон уг хоолыг аль ч газрын Карфатчуудаас сурах боломжтой юм гэнэ.
Харин энд миний хазгай муруй Герман хэл их л хэрэг боллоо шүү хө. Хэл мэдэхгүй бол яажшуухан явах байснаа төсөөлөхөд ч үнэхээр бэрх байна.
Лондонгоос явахаасаа өмнө би зориуд өөртөө цаг гаргаж Британий Үндэсний Музейг зорьсон юм. Яахав, Трансилванитай холбоотой газрын зураг, мэдээ сэлтийг сонирхох гэж л тэр байхгүй юу. Газар нутаг, соёлынх нь талаар тодорхой мэдээлэлтэй байвал миний харилцах гэж байгаа тэр язгууртан хүнд тааламжтай санагдах нь тодорхой.
Мөн тэр хүний зааж өгсөн газрыг нь би хайсаар улс орны бүр хамгийн зүүн хэсэгт буюу Карпатын уулсын дундах Трансилваниа, Молдавиа болон Буковино гурван мужийн хил дээр байдгийг нь олж мэдэв. Маргаан байхгүй энэ хэсэг газар бол Европт тэр бүр хүмүүсийн мэдээд байдаггүй, очоод байх нь ч ховорхон зэлүүд буйд газар байлаа.
Чухамхүү Дракулагийн шилтгээнийг л яг таг заасан газрын зургийг би эрээд эрээд олсонгүй дээ. Гэхдээ бас хоосонгүйэ, Дракула гүнтэнгийн нэрлээд байсан Биштрицийг нь би олж дөнгөлөө. Эрж олоход ч төвөгтэй байсангүй. Харин би энд хожим хойно аяллынхаа тухай Минад ярьж өгөхөд хэрэг болгох үүднээс зарим нэг чухал хэрэгцээтэй баримтуудыг бичье.
Трансилвани мужийн хүн ам дөрвөн үндэстэн ястанд хуваагддаг :
Өмнө зүгт Саксончууд болон Дацийн үр удам болсон Валачууд амьдардаг бол баруун хязгаарт Магиарчууд нутагладаг юм байна. Харин умард болон зүүн хэсгээр нь Сзекелисчүүд аж төрдөг аж. Тэдэн дээр би сүүлд нь зочилж очноо. Тэднийг Аттила болон Хүннүчүүдийн хойч үе гэдэг юм билээ. Энэ нь ч үнэний ортой байж болох бөгөөд 11-р зуунд Магиарчууд уг газрыг эзлэн түрэмгийлэхэд энд Хүннү нарыг нутаглаж байсан гэх мэдээлэл байдаг юм байна лээ.
Хэрэв мухар сүсэг бишрэлийн үүсэл гарлыг судалж үзвэл маргаан байхгүй энэ газартай холбогдох биз. Бараг л ихэнх мухар сүсэг бишрэл цөм Карпатчуудын морины тахнаас үүсэлтэй гэж ярьдаг юм билээ. Үнэхээр сонирхол татаж байна шүү (Санамж : энэ талаар би Гүнгээс сайтар асууж лавланаа)
Хэдий ор маань тохилог, хэвтэхэд тухтай байсан ч гэлээ элдэв янзын утга учиргүй зүүд зүүдэлснээсээ болоод сайн унтаж амарч чадсангүй. Мөн цонхон доор минь шөнөжингөө ноход хуцаж хоносныг яана. Эсвэл орой идсэн тэр улаан шинжүүнээс ч болов уу гэж бас бодлоо. Тэгээд би орноосоо босоод өөрийнхөө галуун хүзүүт лонхон доторх бүх усыг дуустал нь ууж орхив, гэвч удалгүй дахиад л ам цангаж эхлэх нь тэрдээ. Тэгж ингэж янз бүр болсоор байгаад үүр цайхын алдад ашгүй нэг нойр минь хүрч дуг хийх боломж гарсан юм. Тэгээд өглөө нар дээр хөөрсөн хойно өрөөний минь хаалгыг тогших чимээнээр сэрж орхив. Өглөөний цай бэлэн болсон нь тэр байж.
Зоогон дээр би дахиад л улаан чинжүүнээс хэрэглэв, гэхдээ нилээд ихийг шүү. Мөн эрдэнэ шишийн гурилаар хийсэн овъёосны агшаамал идэж үзлээ. Үүнийг "мамалига" гэж нэрлэдэг юм байна, мөн "имплетата" гэдэг татсан махаар чигжсэн маш амттай баклажан идэж үзэв. (Санамж : Мөн л хийх жорыг нь би тэмдэглээд авчихсан) Ингээд өглөөнийхөө цайг түргэхэн гэгч нь уучихаад би 7:30 гэхэд галт тэрэгний өртөөнд хүрч очлоо. Гэвч уурын тэргийг хөдлөх хүртэл дахиад цаг гаруй хүлээж суусан юм даа!
Дорно зүгрүү явах тусам яагаад ч юм галт тэрэг нь жижигрээд байх шиг санагдаж билээ. Хэрэв тэд Хятадад хүрч очвол яах болж байнаа?
Ингээд бүх л өдрийн туршид бид байгал дэлхийн түмэн гоо үзэсгэлэн хосолсон өргөн уудам газар нутгийг хөндлөн гулд туулж явав. жижигхэн суурин гацаанууд хааяа нэг үзэгдэж, ном уншлага үйлддэг болов уу гэмээр сүм дуганууд уул толгодын орой дээр байгаа харагдана. Замын дэргэд сайр чулуу ихтэй жижиг горхинууд олон таарч, удалгүй урсгал нь салаалж мөн дахин нийлж, ус нь нэмэгдсээр заримдаа бүр өргөн гол мөрөн болж хувирна гээч.
Зарим өртөөнд ердөө л хэсэг бүлэгхэн хүмүүс зогсч байсан бол бусад нэгэнд нь буудалд багтаж шингэхгүй шахам олон хүн галт тэргийг хүлээж байлаа. Мөн тэнд ямар л бол ямар хувцастай хүмүүсийг харж болно шүү. Тэдний зарим нь эдлэн газартаа байгаа тариачид шиг хувцасласан байхад өөр нэг нь миний Герман болон Францад үзсэн шиг нэхмэл өмд, богино хүрэм өмсч дугуй бүрх духдуулсан хээнцэр эрхмүүд байлаа. Мөн ганган дэгжин гэдэг нь дэндсэн догь хүүхнүүд залуус ч олон үзэгдэв.
Цээж бэлхүүс хэсгээрээ өргөн л болохоос биш нутгийн бүсгүйчүүд нь дур булаам юм. Тэд ихэвчлэн цагаан ханцуйтай цамц өмссөн байх бөгөөд дээгүүр нь том зузаан гэгч нь бүсийг тэлээлж орхисон нь цамцных нь хормойг дэрвийлгэж яг л баллетын өмсгөл шиг харагдуулж байлаа. Мэдээж хэрэг доогуураа өмд банзал өмссөн байлгүй л яав гэж.
Харин миний үзсэн хамгийн хачирхалтай дүр зураглал чухамхүү Словакчуудад байв. Бусдыгаа бодвол тэд илүү барбар маягийн хүмүүс юм. Толгой дээрээ ковбой малгай тавьж, бариу цагаан цамц өмсч, тоос шороонд дарагдсан өмдөө зэс аралтай асар том суран бүсээр тэлээлжээ. Урт түрийтэй гутал өмсч өмдөө дотуур нь чихсэн байна. Мөн урт бараан гэзэгтэй бөгөөд гил хар сахалтай юм. Харахад сүрлэг сайхан ч гэсэн тийм ч цэвэр цэмцгэр биш тэднийг учир мэдэхгүй хүн бол зэрлэг өрнөдийн дээрэмчид байна гэж эндүүрмээр. Гэхдээ тэд харагдаж байгаа шигээ улс огтхон ч биш юм шүү. Харин ч эсрэгээрээ гээч.
Боргогийн гарамнаас Буковина хүртэл маш их салхи шуургатай байна гэж замдаа би сонсч явлаа. Харин сэтгэл санаа дагаад ч тэр үү энд салхи сэвэлзээд эхлэх чинь ... Тэгээд бид цааш явсаар Биштрицэд хүрч ирэхэд гадаа альхэдийнээ гэгээ тасраад харуй бүрий болсон байсан юм. Энэ хотын тухайд гэвэл, тавин жилийн тэртээд ээлж дараалсан аймшигт түймрийн галд өртөж байжээ. 17-р зууны эхэн үед гурван долоо хоногийн туршид дайснуудын бэхлэлтэнд байж 13.000 хүн энд нас барж, дайныг залгуулаад өлсгөлөн болоод өвчин тахал нүүрлэж байсан айхавтар үйл явдлууд болсон гэдэг.
Дракула гүнгийн надад санал болгосон "Голдэн Кронэ" зочид буудлыг би төвөггүй гэгч нь олж чадлаа. Яг л миний төсөөлж байсан шиг эртний хийцийн барилга бүхий тун сонирхолтой газар байв.
Намайг хаалгаар нь явж ороход жирийн тариачдын өмсдөг шиг даашинзныхаа гадуур цагаан дотортой урт хормогч зүүсэн, баясгалантай төрхтэй настай хатагтай өмнөөс минь угтаж авав. Тэр дэргэд минь ирээд бөхийн хүндэтгэл үзүүлээд "Та Англи хүн үү?" гэсэн юм.
"Тийм байна" гэж би хариулаад, "Жонатан Харкер" гэж нэрээ хэллээ.
Тэр инээмсэглэснээ, дэргэдээ зогсч байсан хөгшин эрд хандаж ямар нэгэн үг хэлэв. Мөнөөх эр удсан ч үгүй гартаа захидал барьсаар хүрч ирлээ. Тэгээд би дугтуйг нээж үзэв.
"Найз минь. -Карпатын уулсад тавтай морилно уу. Би таныг сэтгэл түгшин хүлээж суулаа. Эндээ сайхан амраад ав. Тэгээд маргаашийн гурван цагт Буковиноруу хөдлөх тэргэнд амжиж суугаарай. Боргогийн гарам дээр миний сүйх тэрэг хүлээж байгаа бөгөөд чамайг над дээр хүргэж ирэх юм. Чиний Лондонгоос энэ хүртэл хийсэн аялал чинь чамд өндөр сэтгэгдэл үлдээсэн гэдэгт итгэж байна, мөн миний үзэсгэлэнт нутаг орон чамд таалагдсан гэж найдъя. -Чиний нөхөр, Дракула." захианд ийнхүү бичсэн байлаа.

5-р сарын 4. Биштриц

Зочид буудлын эзэн ч мөн адил гүнгээс захидал хүлээн авсан гэдэг нь илт байв. Намайг дагуулсаар буудлаас үдэж, суудлын тэргэнд минь хүргэж өгөхөөр тэр хамт алхсан юм. Гэвч түүнээс зарим нэг зүйлсийн талаар лавлахад миний Герман хэлийг ойлгоогүй мэт цариалж, таг дуугүй алхаж явсан нь үнэхээр сонин санагдаж байлаа.
Тийм байж таармааргүй л юм, өчигдөрхөн л миний яриаг гайхалтай сайн ойлгож байсан биш билүү, ядаж л юм асуухад минь хариулт өгч байсансан.
Намайг угтаж авсан өнөөх төлөв даруу хатагтайн хувьд уг эрхмийн гэргий нь аж. Гэхдээ яагаад ч юм тэр хоёр надаас жийрхээд байх шиг санагдаж билээ. Дугтуйн дотор хамт мөнгө хийж илгээсэн байсан тул буудлын эзэн надаас өөр юуг ч хүссэнгүй. Дракула гүн болоод түүний амьдардаг харшийн талаар асуухад мань эхнэр нөхөр хоёр, хоёр биенрүүгээ учиртай гэгч нь харц чулуудаж, олигтой зүйлийг ярилгүй мэдэн будилж байсан нь ярих хүсэлгүй байгааг нь бэлхэн гэрчилнэ. Үнэндээ тэр хоёроос өөр энэ тухай асууж лавлах хүн олдоогүй бөгөөд тэдний ийнхүү аашлахыг хараад дотор минь өөрийн эрхгүй эвгүйрхэж эхэлснийг нуух юун.
Харин намайг буудлаас явахаас яг өмнөхөн нь хөгшин хатагтай өрөөний минь үүдэнд ирж надаас "Чи заавал явах хэрэгтэй гэж үү? Өө! Залуу минь. Заавал явах шаардлагатай юм уу?" гэж их л учирлан асууж билээ. Түүний хазгай муруй Герман хэлнээс бусад ямар хэлээр яриад байгаа юм бол бүү мэд, өөр бусад аялгыг нь би сайн ойлгосонгүй. Тэгээд би түүнд явах цаг болсон тухайгаа, чухал хэргээр явах гэж байгаагаа ойлгуулаад хөдлөхийг завдтал тэр дахиад л намайг шалгааж :
"Өнөөдөр ямар өдөр болохыг мэдэж байна уу?" гэж асуув. Өнөөдөр бол 5-р сарын 4-н гэж би хариулав. Гэтэл тэр толгой сэгсрээд :
"Тиймээ! Би мэдэж байна! Гэхдээ чи өнөөдөр ямар өдөр болохыг мэдэж байна уу?" гэж дахин асуув. Тэгээд миний хариу хэлэхийг ч тоохгүйгээр цааш үргэлжлүүлж :
"Өнөөдөр чинь гэгээн Жоржийн өдөр юм шүүдээ. Өнөөдөр орой, цагийн зүү шөнө дундыг заах үед ертөнц дээрх бүх л муу ёрын зүйлс амь ордог гэж ярьдгийг дуулаагүй юу? Ингэхэд чи хаашаагаа яараад байгаагаа мэдэж байна уу, очиж юу хийх гэж байгаагаа мэдэх үү?" гэж хэлээд өнөөх хатагтай шалгааж гарав. Түүнийг тайтгаруулах гэж оролдсон ч тус болсонгүй. Гэнэтхэн тэр бүр өвдгөн дээрээ сөхрөх нь халаг болж намайг битгий яваач, ядаж хоёр гурван хоног хүлээж болдоггүй юмуу гээд л гуйж эхлэв. Энэ бүхэн намайг үнэхээр тухгүй болгож байлаа. Одоо яая гэхэв, бүх зүйл төлөвлөгдсөн байсан тул үүнийг өөрчлөх аргагүй юм даа.
Би хатагтайг гарнаас нь түшиж босголоо. Намайг ятгаад нэмэргүй гэж бодсон бололтой тэр уруу царайлж зогсов. Тэгээд надад хэрэг болно гээд өөрийнхөө хүзүүнд зүүж явсан загалмайг өгдөг юм байна.
Хэдийгээр би багаасаа сүмд явж, бүсэг бишрэлтэй хүмүүсийн дунд өссөн шүтлэгтэй Англи хүн боловч, чухам энэ зүүлт ямар учраас надад хэрэг болохыг ер ойлгосонгүй. Гэлээ гээд хөгшин настай хүн надад юм өгч байхад татгалзана гэдэг ёс зүйгүй хэрэг болно шүүдээ.
Тэгээд тэр хатагтай намайг эргэлзэж буйг гадарласан бололтой гараа сунгаж өнөөх зүүлтийг хүзүүнд минь зүүж өгөхдөө "Ээжийн чинь төлөө залбиръя" гэж хэлсэн юм. Тэгж хэлээд өрөөнөөс минь гарч одов.
Яг одоо энэхүү өдрийн тэмдэглэлийн энэ хэсгийг би суудлын тэргийг ирэхийг хүлээх зуураа бичиж байна. Мэдээж хэрэг ирэх ёстой цагаасаа бас л хоцорч дээ янз нь. Харин өнөөх загалмайн хувьд хүзүүнд минь зүүлттэй л явна.
Өнөөх хатагтайн гуйлтаас болов уу, аль эсвэл энэ газрын талаар дуулсан олон арван хий үзэгдлийн түүхээс болсон уу, эсвэл энэ зүүлтнээс болоод байна уу бүү мэд сэтгэл санаа минь нэг л тайван бус байх чинь. Хэрэв энэ дэвтэр намайг харихаас өмнө түрүүлээд Минад хүрэх болбол, миний өмнөөс салах ёс гүйцэтгэнэ биздээ хэхэ. Өө тэр, тэрэг маань хүрээд ирлээ.
5-р сарын 5. Шилтгээнд.

Өглөөний манан будан арилж, нар дээр хөөрөхийн зэрэгцээ алс тэртээд хөрөөний ир шиг хөх судал татаж эхлэв. Хэтэрхий хол байсан тул толгодын орой аль эсвэл моддын үзүүр алин болохыг нь ялгах аргагүй байлаа. Эсвэл хоёулаа ч байж мэдэх юм.
Миний хувьд яг одоо тийм ч нойрмог биш байна. Ямартай ч би унтах цаг болох хүртлээ бичихээр шийдлээ.
Харин сүүлийн хэдэн цагт сонирхолтой үйл явдлууд олон болж өнгөрлөө шүү, магадгүй Биштрицээс гарахынхаа өмнө идсэн үдийн зоогийнхоо талаар эхэлж бичих хэрэгтэй байх.
Тэдний хэлдгээр "Хулгайчдын Бифстэйк" гэдэг хоолыг нь амталж үзлээ. Үхрийн бас гахайн махыг шоронд өлгөөд сонгино болоод өнөөх улаан чинжүүгээр амталж гал дээр шарсан байна.
Мөн "Голден Медиаш" гэдэг дарснаас нь амсаж үзлээ. Хэл ам дарвигнуулсан их хачин амттайг нь яана, гэхдээ л татгалзах аргагүй юм билээ. Уг дарснаас би хэд хэдэн хундгыг барьж орхив, өөр юу ч уусангүй.
Харин тэргэн дээр явж очиход жолооч нь суудал дээрээ байсангүйэ, тэр өнөөх буудлын хатагтайтай ярьж зогсоо харагдана.
Тэр хоёр надруу байн байн хараад л нэг зүйлийн талаар их л нухацтай ярьж байгаа бололтойдог шүү. Мөн дэргэд нь гадны хэд хэдэн хүн очиж суугаад яриаг нь чагнаж байх юм гэнэ. Тэгснээ тэд ч мөн надруу их л харамсч байгаа бололтой харцгааж эхлэв. Тэдний яриан дундаас би хэд хэдэн нутгийн үг удаа дараа давтагдаж байхыг олж сонслоо. Ингээд би толь бичгээ гаргаж тэдгээр үгнүүдийг нь хайж үзсэн юм.
Харин эдгээр үгс нь намайг огтхон ч баярлуулаагүй гэдгийг хэлэх байна, тухайлбал "Ордог"-Чөтгөр, "Покол"-Там, "стрегоика"-шулмас, "вролок" болон "влкослав" - энэ хоёр үг адилхан утгатай, нэг нь Словак үг нөгөөх нь Серби юм. Хоёулаа хүн чоно, цус сорогч гэсэн утгыг илтгэх аж. (Санамж, эдгээр хачин мухар сүсгийн зүйлсийг би гүнгээс асууж лавланаа).
Явах цаг ч болж, тэрэг маань ч хөдөллөө. Харин эргээд хартал өнөөх хүмүүс чинь мухлагийн үүдэнд цуглаж зогсоод хоёр гарынхаа хуруунуудыг зөрүүлж загалмай үүсгээд надруу харуулж байх нь тэр.
Хамт яваа зорчигчоосоо би юу гэсэн утгатайг нь асуулаа. Эхэндээ тэр хариулсангүйэ, тэгснээ намайг гадны хүн болохыг мэдээд тэгсэн үү яав, ам нээж, эдгээр тэмдэг нь чөтгөрийн нүдний эсрэг хамгаалагч сахиус болдог талаар хэлж өглөө.
Энэ бүхэн надад огтхон ч таатай санагдсангүй. Тэр тусмаа огт мэдэхгүй газар оронд явж, урьд өмнө уулзаж байгаагүй танихгүй улсын дунд байгаа хүнд бол шүүдээ. Гэхдээ л эндхийн хүмүүс нь их сайхан сэтгэлтэй юм шиг санагдсан, хэдий тэд уйтгартай дүнсгэр боловч тэдний зарим нь намайг үнэн голоосоо өрөвдөж байгаа нь илт байлаа.
Дэн буудлын үүдэнд цуглаад гар хуруугаа зөрүүлж зогссон тэдгээр хүмүүсийг, мөн тэрхүү зураглалыг магадгүй би хэзээ ч мартаж чадахгүй байх. Ялангуяа хашааны голд тарьсан ногоон хайстай хулслаг улаан цэгцүүхэй болоод жүржийн модны ногоон навчис, бас биднийг хооронд нь тусгаарлах дугуй арктай хонгил-энэ бүхэн энэхүү дүр зураглалыг улам илүү чимж өгч байсан билээ.
Удалгүй жолоочийн зотон даавуун өмд бүхээгний урд цонхыг бүхэлд нь хааж, өндөрт далайх түүний ташуур, "готза" хэмээн орилох дууны нь хамтаар дөрвөн жижиг морьд урагш ухасхийж, бидний аялал эхэлсэн юм.
Замд таарах байгалийн түмэн гоо үзэсгэлэн өнөөх хар бараан бодлуудыг минь тэр дорхноо сарниаж орхив. Мөн хамт зорчигчдынхоо хэл усыг бага сага гадарлахын хувьд би огт ганцаардсангүй. Хөвчит ой моддоор дүүрсэн ногоон тал газрууд, фермийн байшингууд дэргэдүүр өнгөрнө. Урд зөвхөн эцэс төгсгөлгүй мэт үргэлжлэх бидний зам дурайн харагдана. Алимны, чавганы, лийрний, интоорын гэх мэт олон жимсний модод хаа сайгүй тааралдаж, өндөр моддын доор навчинд хучигдсан ногоон зүлгүүд үзэгдэх нь нэн таатай. Энэхүү гайхалтай ногоон толгодын цаадах газрыг нутгийн ардууд "Миттел Ланд" гэж нэрлэх аж. Бидний зам тахирлан чиглэлээ өөрчилж, нарс моддын цаагуур халхлагдаж, толгод гүвээний ардуур нэг орж нэг гарсаар явах бөгөөд заримдаа хад чулуутай газрууд ч мөн таарч байлаа. Хэдий тийм ч бид их хурдтай урагшилж байсан юм. Тэрэгний жолоочийг яагаад ингэтлээ яараад байгааг нь мэдэх юм алга, харин бид тун удахгүй Борго Прунд-д хүрч очно гэдгээ л мэдэж байлаа. Энэ хэсгийн замын тухайд гэвэл зун цагт дээгүүр нь явахад урамтай сайхан байдаг ч өвлийн анхны цасны дараагаар хүн амьтан явахын аргагүй болдог юм гэнэ. Энэ хавийн замыг засварладаггүй нь учир шалтгаантай аж. Эртний Хоспадарчууд ч энэхүү замыг засахгүй байсан биз, үгүй бол Туркууд тэднийг цэргийн хүчээ хуримтлуулах гэж байна, дайнд бэлтгэж байна гэж бодох байсан байх.
Миттел Ландын ногоон толгодын цаана Карфатын өндөрлөг хэсэгт тэмүүлсэн ой модот хөндийнүүд байгаа харагдана. Харин бидний баруун, зүүн талд уул толгодын сүүдрүүд гүн хөх хийгээд нил ягаан өнгөөр тунарч, чулуу бас өвснүүд нийлээд бор мөн ногоон өнгөөр гэрэлтэнэ. Хөрөөний ир шиг хад асганууд алсад бараа тасрах хүртлээ үргэлжилж, харин тэндээс эхлээд алсын шовх өндөр уулсын цаст оройнууд үзэгдэнэ. Оройн наран илчит гэрлээ харамгүй хайрлаж, байгаль ертөнцийг түмэн өнгөөр солонгорон гэрэлтэх боломжийг олгосон нь энэ билээ.
Зорчигчдын нэг нь миний гарнаас барьж алсад хөхрөх цаст өндөр уулын оройг зааж,
"Хараач! Истэн сзек!" - "Бурхны сэнтий!" - гэж дуу алдав.
Эцэс төгсгөлгүй мэт бидний зам цааш үргэлжилсээр, жаргах наран уулсын араар улам бүр бөхийсөөр нэг л мэдэхэд биднийг сүүдэр бас харанхуйн дунд үлдээлээ. Жолоочийг харанхуй болохоос урьтаж эцсийн зогсоолдоо хүрэхээр яарч явсныг нь би тэгэхэд л ойлгосон юм. Хэдий тийм ч цаст өндөр уулсын орой нарны гэрлийг үзсэн хэвээр байх аж. Замдаа төрөл бүрийн хувцас өмссөн Чехүүд бас Словакчуудтай зөрж өнгөрч байлаа. Гэхдээ тэдний дунд бамбай булчирхайн өвчин түгээмэл байдгийг би олж анзаарсан юм. Замд огцом эргэлтүүд олон таарч тэдний заримаар нь явж өнгөрөх бүрт морь тэрэг дайвалзаж, зорчигчид бие биенээсээ зуурч амжина. Сүсэг бишрэлдээ үнэнч тариаланчид биднийг дэргэдүүр нь явж өнгөрөхийг ч тоолгүйгээр мөргөлийн шүтээндээ залбирч суугаа харагдана. Маш олон зүйлс миний хувьд шинэ байлаа. Ойн захад овоолсон өвсөн бухалнууд, ногоон навчсын дундаас мөнгөн өнгөөр гялалзах хус модод алсад байгаа нь үзэгдэнэ.
Бидэнтэй адил морь тэрэгнүүд зөрөг замаар зөрөөд өнгөрч байлаа. Тэдний ихэнх нь тариачдын уналага байх агаад зарим нь дүүрэн хүнтэй байхад нөгөө нэг нь морь тэрэгчнээс өөр зорчигчгүй байх аж. Өдөржингөө ажилласан тариаланчид гэртээ харьж явна. Цагаан цамцтай Чехүүд, хонины арьсан хувцастай Словакчууд зэрэгцэж өнгөрнө. Гартаа тэд урт гэгч нь саваа мод мөн хурц сүх барьжээ. Оройн наран улам бүр доошилж газар дэлхийд харанхуй сүүдрийн хаанчлал газар авах бүрт алс тэртээд найгах нарс бас царс, хус болон шилмүүст моддыг дов толгод, хөндий цайдам газруудаас ялгах аргагүйд хүрч байв. Гадаа бас их хүйтэн болж байлаа. Санаа сэтгэл дагаад ч тэр үү моддын сүүдэр амь орох шиг болж, Карфатын тэнгэрт хөвөх үүлс хий үзэгдэл шиг харагдаж үдшийн хярууны хамтаар бодолд дарагдсан ухаан санааг минь сарниулж эхэллээ. Удаан сууж залхсан би сүйх тэрэгнээс бууж алхахыг хүсэхэд "Үгүй, үгүй!" гэж тэрэгний жолооч толгой сэгсэрнэ. "Та энд бууж болохгүй. Эндхийн ноход зуудгаараа хэзээнээс нэртэй" гэж тэр учирлана. Тэгээд зорчигчдыг тэр тойруулан харж түүнийг дэмжсэн бусдынх нь инээмсэглэлийг олж үзээд наргиан болгож "Унтахаасаа өмнө та хэрэг төвөгт орооцолдохыг хүсээгүй л байлтай" гэж хэлээд урдах замруугаа эргэн харав. Зөвхөн тэр сүйх тэрэгнийхээ дэнг асаах гэж л зогссоныг нь би санаж байна.
Гадаа харуй бүрий өтгөрөх тусам зорчигчдын сониуч зан нь дагаад нэмэгдэнэ. Тэрэгний хөтөчтэй яриа өдөж түүнийг шалавхан давхихыг тэд мөн хүснэ. Чанга ширүүн дууны хамтаар морьтон урт ташуураа өндөрт далайж тэрэгний морьдыг өршөөлгүйгээр шавхуурдаж байв. Удалгүй харанхуй замын эхэнд, хавцал толгодын дундуур, нарийн зүйдэл газраар бүдэгхэн гэрэл тусч эхлэв. Зорчигчдын сонор сэрэмж дээд цэгтээ туллаа. Морьдын тах чулуун зам дээр дээр начигнаж, сүйх тэрэгний хурд улам нэмэгдэх нь шуурган дундах тэнгист завиар сэлүүрдэж байгаа мэт санагдаж байв. Суудлаасаа унахгүйн тулд би биеэ барьж явлаа. Замын энхэл донхол арилж тэгшрэх тусам бид нисэх мэт хурдалж эхлэв. Алсад харагдаж байсан өндөр уулс өмнөхөөсөө илүү ойртсоор, тэргийг тойроод бидний дээрээс бөхийж эхлэв. Бид Боргогийн гарамд тулж ирлээ. Удалгүй зорчигчид надад татгалзах аргагүй "бэлгийг" ээлж дараалан санал болгосон юм. Надад ерөөл магтаал хайрлаж, намайг тэд адислаж байсан нь Биштриц дэх дэн буудлын гадна олж үзсэн тэрхүү дүр зураглалыг надад сануулж орхив. Тэгтэл гэнэт тэрэгний жолооч урагш бөхийж, тэргэнд сууж явсан зорчигчид маань хоёр тийш болцгоож цонхноосоо толгойгоо гарган харанхуйн зүгрүү өлийн харж эхлэв. Ямар нэгэн хачирхалтай зүйл болж байгаа аль эсвэл болох гэж буйг би гадарлалаа. Тэднээс асуусан боловч хэн нь ч надад ойлгомжтой хариу хэлсэнгүй. Энэхүү гайхшрал минь тийм ч удаан үргэлжилсэнгүй. Удалгүй дорно зүгт, бидний өмнө Боргогийн гарам харагдаж эхлэх нь тэр. Гадаа харанхуй байсан ч өтгөн үүлс тэнгэрт хуралдаж, ширүүн аадрын өмнөх шиг ер бусын нам гүм байдал ноёлж байсныг ч мөн хэлье. Яг л энэ том уулын хоёр талд цаг агаар хоёр өөр янзаар хувирч байгаа юм шиг санагдаж билээ. Харин бид аадрын үүлс хуралдсан тэр хэсэгрүү нь орох гэж байлаа. Миний хувьд намайг гүнгийн шилтгээнрүү хүргэж өгөх тээврийн хэрэгслийг хайж явлаа. Харанхуйн дундаас ямар нэгэн гэрэл үзэгдэхийг би хүлээж байв. Гэвч юу ч харагдсангүй. Энэ газарт гэрэлтэж байсан цорын ганц гэрэл нь бидний тэрэгнийх байх агаад амьсгаадсан морьдын амнаас уур савсч байсан нь дэнгийн гэрэлд тодхон харагдаж явав. Элсээр хучигдсан зам бидний өмнө зурайн гарч ирлээ, гэвч урд ямар ч тэрэг байгаа шинж харагдсангүй. Зорчигчдын дуу хөөр ч нэмэгдэж, эргээд тэд шуугицгааж эхлэв. Энэ нь яг л тэд ямар нэгэн зүйлд баярлаж байгаа мэт санагдаж байв.
Тэрэгний хөтөч халаасны цагаа гаргаж харснаа зорчигчдод хандаж маш сул дуугаар нэг зүйлийн талаар хэлэв. Би бодохдоо "Бид очих ёстой цагаасаа нэг цагаар хоцорч явна" гэсэн болов уу гэж бодож байтал хөтөч надруу харж ингэж хэлсэн юм. Тэр Герман хэлээр надаас ч муу ярьж байлаа.
"Энд ямар ч тэрэг алгадаа. Эрхмээ, магадгүй та эндүүрсэн байх. Хэрэв энд тэрэг ирсэн бол маргаан байхгүй эргээд Буковиноруу буцсан байх. Тийм бол маргааш, үгүй бол тэрний цаад өдөр ирэх биз. Тиймээс бүгдээрээ бушуухан ..." гэлээ. Морьд янцгааж, хуухирч эхэлсэн тул хөтөч ингэж хэлээд яриагаа таслахаас өөр аргагүйд хүрэв. Тэгтэл гэнэт сүйх доторх зорчигчид дуу шуу болоод явчихлаа шүү. Эргэж хартал бидний ардаас нэгэн морь тэрэг ирж байгаа нь тодхон харагдав. Аажим аажмаар дөхсөөр дэнгийн гэрэлд тодорсоор бидний тэрэгтэй зэрэгцээд ирэх нь тэр. Уналга морьд нь яг л нүүрс шиг хар өнгөтэй байх агаад аргагүй сайхан хүлэг морьд байлаа. Харин тэргийг урт хүрэн сахалтай, том хар малгайтай өндөр хүн жолоодож байв. Яагаад ч юм тэр эрхэм нүүрээ биднээс нууцлаад байгаа юм шиг санагдав. Тэгээд түүнийг бидэнрүү харах үед том малгайн дороос дэнгийн гэрэлд хоёр нүд нь улаанаар гялалзаж байлаа.
Тэр хөтчид хандаж "Найз минь, чи их эрт хүрж иржээ" гэж хэлэв.
"Англи эрхэм их яарч байсан юм" гэж хариулахдаа хөтөч ээрч муурав.
"Эсвэл чи түүнийг Буковинаруу хүргэж өгөх гэж байсан юм бишүү. Тэгж ярихгүйэ найз минь. Би хэтэрхий ихийг мэднэ, миний морьд хамгийн хурдан нь."
Ингэж хэлээд тэр инээмсэглэх үед дэнгийн гэрэлд цонхигор цагаан царай, улаан уруул, хурц шүднүүд үзэгдэх нь тэр. Зорчигчдын нэг нь ухасхийн цочиж нөгөөдөө Бургерын "Леноре"-ийн мөрнөөс шивнэлээ.
"Денн ди Тодтен райтен Шнелл." ("Үхэгсдийн хувьд аялал гэдэг нүд ирмэхийн зуурт")
Учир битүүлэг тэр морьтон энэхүү үгсийг сонсоод мөн л инээмсэглэлээ. Өнөөх зорчигч нүүрээ доош нь буруулж, хоёр хуруугаараа загалмай үүсгэн чичирч эхлэв. Бусад нь ч мөн таг дуугүй сууцгаана. Бүгдэнгийнх нь царай цонхийжээ. "Надад Англи эрхмийн ачаа тээшийг өгнө үү", гэж өнөөх морьтон хэлээд цүнхийг минь уриалгахан гэгч нь аваад тэргэн дээрээ ачлаа. Хоёр тэрэг маш ойрхон байсан тул газарт буух шаардлага байсангүй. Харин учир битүүлэг морьтон надад гар сунгаж туслахаар завдаж бугуйнаас минь атгах үед түүний гар нь мөс шиг хүйтэн мэдрэгдэж билээ. Яагаад ч юм тэрний хүч нүсэр их мэт надад санагдсаныг нуух юун.
Ингээд тэр юу ч хэлэлгүй морьдоо эргүүлж харанхуй замруу хөтөллөө. Арагш би эргэн харахад тэргэнд өлгөөстэй дэнгийн гэрэлд хамтран зорчигчид маань хоёр хуруугаа зүрүүлсэн байгаа нь тод харагдсан юм. Тэрэгний хөтөч бушуухан гэгч нь морьдоо ташуурдаж, тэд Буковинаруу цааш хөдөлсөн билээ. Тэднийг удалгүй харанхуйд замхран одоход миний айдас улам ихээр нэмэгдэж, хэдий мөрөнд минь цув нөмрөөстэй, өвдгийг минь өмд халхалж байсан ч хамаг бие зарсхийгээд явчихлаа. Харин морьтон Герман хэлээр тун цэвэрхэн гэгч нь : "Шөнөдөө их жихүүн байдаг шүү, ноёнтон минь. Мөн миний гүнтэн надад хандаж таныг харж хандахыг захисан юм. Татгалзахгүй бол энэ суудал доор байгаа сливовицээс (нутгийнхны уудаг чавгатай бренди) балгачих." гэв.
Би уусангүйэ. Миний бие нэг л тавгүй болж, айж байгаагаа би мэдэрч байлаа. Төдий л удалгүй тэрэгнээс буугаад эргээд явмаар санагдаж эхлэх нь тэрдээ. Гэвч ачаа тээш маань баглаатай, нөгөөтэйгүүр Буковина хүрэх замаас салаалж өөр тийшээгээ дэндүү хол явчихсан байв. Надад өөр сонголт байсангүй. Бид урагш яваад л, яваад л байлаа. Энэ бүхэн надад яг л нэг газраа эргэлдээд байх шиг санагдаж билээ. Морьтноос асуух зүйл мундахгүй их байсан ч, ам нээж түүнээс асуулт асуухаас зүрхшээж явав.
Хэдий хэмжээний хугацаа өнгөрснийг бүү мэд. Чүдэнз зурж би халаасны цагаа гаргаж харахад цагийн зүү шөнө дундын 12 цагийг заахад хэдхэн минут үлдсэн байв. Гэнэтхэн би нутгийн ардын ярьдаг элдвийн муухай мухар сүсгийн яриануудыг санах нь тэр. Энэ бүхэн намайг улам тав тухгүй болгож орхив.
Тэгтэл замын хаа нэгтээгээс нохой хуцах чимээ дуулдаж эхлэв ээ. Тэгснээ айснаасаа болоод хуцахаа больж удаан гэгч нь улиж эхлэх шиг болов. Түрүүчийн нохой чимээгүй болж амжаагүй байхад бас нэгэн нохой дуугарна, түүний дараагаар бас нэг нь гэх мэтээр үргэлжилнэ. Бид тариаланчдын эдлэн газрын дэргэдүүр явж байлаа. Ноход яг л галзуурсан мэт хуцаж бас ульж байсан юм. Эхний улилтыг эс тооцвол морьд маань цочиж үргэсэнгүй.
Эндээс бас тэндээс ууль шувуу уухилж, морьд хуухиран янцгаана. Харин морьтон хийгээд түүний хүлэг морьд юу ч болоогүй гэлтэй явж байхыг хараад айсандаа ар нуруугаар минь цэл хүйтэн төмрөөр хайрах шиг болж хамаг биений минь хар хөлс цутгаж эхлэв. Төд удалгүй энэнээс ч дор зүйл сонсогдож, алс тэртээх уулсын хөндийгөөс чонын улих чимээ дуулдаж эхлэв! Цочсондоо би огло үсэрч, морьд ч мөн булгин бусгалаа. Тэрэгний жолооч морьдын өмнө гарч зогсоод жолооноос нь атган тэднийг номхтгон тогтоож дөнгөв.
Тэднийг тайтгаруулж, яг л эмнэг сургагчид шиг чихэнд нь ямар нэгэн зүйлс шивнэх аж. Үр дүн нь үнэхээр гайхалтай байв. Хэдий бусган булгиж байсан ч эргэж тэднийг унах боломжтой болох нь тэр. Жолооч эргэн суудалдаа тухалж тэргийг үргэлжлүүлэн залж эхлэв. Энэ удаад бид зөрлөгөөс нилээд зайтай газарт нарийн жимээр баруун гар талыг барин уруудлаа. Жим удалгүй хөвчит ой мододтой хөвөө залгуулж моддын дундуур явж оров. Бидний зам чулуурхаг болж, хэдий моддын навчис биднийг халхалж байсан ч үлээх салхины чимээ нохдын хуцах дууг бидэн дээр авчирсан хэвээр л. Шилмүүст моддын мөчир салхинд найган ганхах нь яг л тэд хоорондоо ярилцаж буй гэлтэй. Цаг агаар улам хүйтэрч, нойтон хяруу унаж эхэлсэн байна. Ойн гүнрүү бид улам гүнзгий орохтой зэрэгцээд чонын улих чимээ бүр илүү тодорч, эцэстээ тэд яг л биднийг тойрон хүрээлж байгаа юм шиг санагдаж эхлэв. Би маш их айж, айдсыг минь морьд хуваалцаж явлаа. Харин жолоочийн хувьд мөнөөх л янзаараа юу ч болоогүй юм шиг явах нь аймаар ч юм шиг. Заримдаа тэр толгойгоо хоёр тийш нь болгож баруун бас зүүн талаа харж явна. Гэвч харанхуйн дундаас би юуг ч олж үл чадна.
Тэгтэл гэнэт миний сууж явсан талд цэнхэр дөлнүүд гэрэлтэх нь тэр! Тэрэгний жолооч мөн үүнийг олж харсан бололтой өнөөх зүгрүү ажиглан харах нь намайг хоосон зүйл хараагүйг гэрчлэх мэт. Жолооч удалгүй морь тэргийг зогсоож, газарт үсрэн буугаад харанхуй ойн зүгрүү уусан алга болов. Харин би юу хийх ёстойгоо мэдэлгүй дэмий л айж суулаа. Чононуудын улих чимээ анх дуулдаж эхэлсэн шигээ алслагдан замхарч эхлэв. Аз болоход жолооч маань ойн гүнээс гараад ирлээ шүү хө, хачирхалтай нь тэрээр юу ч хэлэлгүй тэргэндээ эргэж суугаад, морьдынхоо жолооноос атгаснаар бидний аялал цааш үргэлжлэх болов.
Тэрэгний дугуй эргэлдэж, харанхуй ойн жимээр бид урагшилсаар л. Энэ бүхэн эцэс төгсгөлгүй мэт үргэлжилж, нэг л мэдэхэд нойр минь хүрч би эвшээлгэж эхлэв. Заримдаа бүр унтаж байгаа сэрүүн байгаагаа ч мэдэлгүй энэ бүхэн дэмий л хар дарсан зүүдний нэгэн хэсэг мэт бодогдоно. Хааяахан өнөөх муу ёрын цэнхэр нүднүүд ойн хөвөөгөөр гялсхийх нь гаслантай. Тэр тоолонд тэрэгний жолооч хурдаа нэмж явах нь төвөгтэй санагдаж байв.
Эсвэл би хий зүйлс хараад байна уу, харанхуйд дассан хүүхэн хараа минь намайгаа хуураад байна уу. Нүд минь намайг мэхэлж болох ч чих минь хуурч болно гэж үү. Чонын аахилж уухилах чимээний хамтаар бид бүрэнхий моддын дундуур урагшилсаар л байлаа. Ахиад л жолооч эр тэргийг зогсоож газарт буун харанхуй ойруу сажлав. Түүнийг эзгүйд хүлэг морьд нь бусган булгиж, дориун эдгээр амьтад урьд өмнөхөөсөө илүүтэй догшин аашилцгаана. цэнхэр дөлнүүд үзэгдэхээ больж, чонын улих дуун сонсогдохгүй болсон байхад айсандаа чичрэн салгалах тэднийг хараад би айх шалтгаан юу байсныг нь эрээд эрээд олсонгүй.
Энэ үед харанхуй үүлсийн цаанаас хавирган саран цухуйж, нарсан ойг тэр чигт нь гийгүүлэв. Сарны гэрэлд би ойн цоорхойд чонын тэдгээр сүрэг цагираг үүсгэн суугаад араа шүдээ яралзуулан, улаан хэлээ унжуулан байгаа аймшигт дүр зураглалыг олж үзэв. Шөрмөслөг хөлтэй, сэгсгэр үстэй, хурц савартай тэдний ийнхүү чимээ аниргүй суух нь аахилж уухилаас нь илүүтэй аймар санагдаж билээ. Айж эмээснээсээ болоод хамаг биений минь цус царцах шиг болж хөдөлж чадалгүй хөшиж орхисноо би тод санаж байна. Хүн гэдэг зөвхөн айдастай улаан нүүрээрээ тулгарсан үедээ л үнэнхүү мөн чанар нь танигддаг болохыг би тэр үед л ойлгосон юм.
Удалгүй бүр ч хачирхалтай үзэгдэл болж өнөөх олон чонын сүрэг сарны гэрэлд зэрэг зэрэг дуу дуугаа авалцан улилдаж эхлэв. Тэрэгний морьд бусган булгиж, аврал эрсэн өрөвдөлтэй харцаар надруу ширтэж байлаа. Ойгоос чононууд нэг хоёроороо гарч ирсээр, цагираг үүсгэн суух чонын сүрэгт нэгдэн нийлж байв. Яах учраа ололгүй би аврал ирж морьтны араас дуудсан билээ. Эндээс зайлах цорын ганц арга зам бол чонын цагирагийг дайраад өнгөрөхөөс өөр сонголт байсангүй. Зэргэлдээ алхах чононуудыг би айлгах гэж, хэрэндээ энэ боломжийг ашиглаад морьтныг хүрээд ирээсэй гэсэндээ дэмий л тэрэгний хажуу хаалгыг балбаж байлаа. Харин тэр яаж яваад тэнд хүрч очсоныг чөтгөр бүү мэд, захирангуй ширүүн дуу цуурайтахыг би сонсоод урдах замруу харахад морьтон эр замын голд зогссон байгаа харагдана. Урт гараа тэр өндөрт өргөж бургас модны гишүү мөчрийг угз татаж аваад чонын сүргийг үргээхийг завдлаа. Зарим нь зугтаж, харин зарим нь байрнаасаа огтхон ч хөдөлсөнгүй. Энэ үед хавирган саран үүлсийн араар халхлагдаж орчин тойрныг үзэх аргагүйд хүрлээ.
Замхран алга болох сарны гэрлийн хамтаар айдас хүйдэс минь улам ихээр нэмэгдэж ухаан санаа минь балартаж эхлэх тэр үед морьтон эр тэрэгрүү гүйн хүрч ирэв. Хөшиж хөдөлгөөнгүй болоод үг хэлж чадалгүй хэл ам минь орооцолдож байх тэр үед морь тэрэг харанхуй ойн жимээр хар хурдаараа давхиж байсан юм.
Хэдий хэр хугацаа өнгөрснийг би мэдэхгүй байна, ямартай ч бидний зам өгсүүр болж байсныг би санаж байна. Харин жолооч морьдын жолоог татаж, тэрэг зогсох үед л хаана ирснээ би анзаарсан юм. Бид хуучин цайзын дэргэд ирсэн байлаа. Гэрэлгүй цонхнууд нь онгойн харлаж, өнө эртний дайн тулалдааны гэрч болон үлдсэн сүрлэг хана хэрэмнүүд нь тэнгэр өөд сүндэрлэн харагдаж байв.


Last edited by scooby daa on Feb.12.16 6:35 am, edited 1 time in total.

Top
   
PostPosted: Feb.12.16 6:33 am 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
2-р Бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл үргэлжилж байна.

Маргаан байхгүй би дуг нойрондоо дугжирч явснаас зайлахгүй, хэрэв үгүй бол ийм ер бусын газарт ирснээ анзааралгүй өнгөрнө гэж таарахгүй. Бидний дэргэдүүр нь өнгөрсөн дугуй арктай өргөн чулуун хаалга хүртэл өдий төдий зай байх агаад эдлэн газрын уг хэмжээ нь маш том мэт санагдаж байв. Гэвч одоохондоо энэ бүгдийг өдрийн гэрэлд харахад цаг эрт байна.
Сүйх тэргийг зогсох үед, тэрэгний жолооч газарт шалавхан гэгч нь бууж надад туслахаар гараа тэр сунгасан юм. Энэ удаад түүний тусламжаас би татгалзсан боловч мөн л гарных нь ер бусын их хүчийг мэдрэх шиг болж билээ. Сарны гэрэлд цэв хүйтэн төмөр шиг харагдах түүний гарнаас баривал, хэрэв тэгээд тэр жаахан л хүчлэх юм бол минийхийг бяц атгах юм шиг санагдаж байлаа. Удалгүй жолооч эр ачаа тээшийг минь аваад шилтгээнрүү орох их хаалганы өмнө зогсч байсан миний дэргэд авчирч тавив. Хуучирч өнгө төрхөө алдсан уг хаалга зэвэнд идэгдсэн том хадааснуудтайгаас гадна урагш түрсэн гантиг чулуун хүрээтэй юм. Бүрэнхий байсан ч гэлээ чулуун дээрх сийлбэрүүд нь тод гэгч нь харагдах бөгөөд цаг хугацааны эрхэнд элэгдэж бас мууджээ. Морьтон удалгүй тэргэндээ заларч, морьдоо тэр хөтөлсөөр харанхуйд замхран одоход яах учраа ололгүй би зогсч байсан газраа ганцаар үлдэж хоцров. Хонх эсвэл хаалга тогших тогшуур уг хаалганд байдаггүй бололтой. Дүнсгэр энэ шилтгээний зузаан хана туургануудыг, хүнгүй мэт харанхуй цонхнуудыг нь лав л миний дуу хоолой нэвтлэнэ гэж бодохгүй байна. Хэсэг хугацаа өнгөрлөө. Дотроо би тээнэгэлзэхийн зэрэгцээ эмээж эхэллээ. Ямар гээчийн газарт хүрээд ирэх нь энэ вэ? Бас ямар хүмүүсийн дунд? Мөн ямар янзын харанхуй адал явдалтай би орооцолдож орхив? Англи дахь үл хөдлөх хөрөнгийг гадны хүнд худалдахаар явсан хуулийн зөвлөхийн амьдралд тохиолддог жирийн хэргүүдийн нэг нь энэ гэж үү? Лондонг орхихоосоо өмнөхөн шалгалтаа амжилттай өгсөн тухайгаа дуулсан юм, одоо бол би бүрэн эрхтэй хуулийн ажилтан, тангарагтан албан хаагч болсон шүүдээ! Унтаагүй гэдгээ мэдэхийн тулд би нүдээ нухалж, хацраа чимхэж үзлээ. Энэ бүхэн надад яг л хар дарсан зүүд шиг санагдаж билээ. Тэгээд би сэрэнгүүтээ өөрийгөө гэртээ байгаагаа мэдэх болно, яг одоо цонхоор тусч байгаа шиг нарны гэрэл өрөөг минь гийгүүлэхэд, ажилд дарагдсан хүнд өдрийнхөө алжаалыг тайлахаар шүлэг нойрны ертөнцөд нойрссон би тэндээс эргэн ирэх болно .. Гэвч туршилтын үр дүн тэр дорхноо гарч хорсох хацар, улайх нүд хоёр минь намайг зүүдлээгүй гэдгийг мэдрүүлэв. Би үнэхээр сэрүүн байлаа, сэрүүнээр барахгүй Карпатын уулсын дунд, үл мэдэгдэх шилтгээний нүсэр том хаалганы өмнө цор ганцаараа зогсч байсан юм. Миний чадах цорын ганц зүйл бол тэвчээртэй байж, өглөө болохыг хүлээх байв.
Ийнхүү бодож зогстол гэнэтхэн хаалганы цаана хөлийн чимээ дуулдаж, завсар зайгаар нь гэрэл тусах нь тэр! Төмөр гинж хангинан дуугарч, замган түгжээ тайлагдах нь сонсогдов. Цоожны нүхрүү түлхүүр орж, гурвантаа эргэснээр том хаалга сая нэг нээгдэв.
Хэн байсан гэж санана. Өндөр нуруутай, цагаан сахалтай, хөлнөөсөө толгой хүртлээ өөлөх зүйл үгүй, дэгжин байрын хөгшин зогсч байв. Гартаа тэр эртний хийцийн мөнгөн дэнлүү барьжээ. Дэнлүүний гэрэл харанхуй орчныг гийгүүлж урт сүүдэр татуулсаар хоосон мэт байшингийн хөндий том тасалгааг гийгүүлж байлаа. Сайх хөгшин эр нуруугаа эгцлэн зогсоод, их л эелдэг байдлаар баруун гараа зангаж хэдий хачин аялгатай ч Англиар тун цэвэрхэн гэгч нь мэндэллээ.
"Миний байшинд тавтай морилно уу! Биеэ барих хэрэггүй, гэртээ ирсэн юм шиг л байгаарай!" Ингэж хэлээд тэр яг л хөшөө шиг гацаж орхилоо. Хөл нь байрнаасаа огт хөдөлсөнгүй. Эвгүй байдалд орохгүйн тулд би өөрөө түрүүлж алхан босго давтал хөгшин эр ухасхийгээд гарнаас минь атгаад авдаг байгаа. Мөс шиг хүйтэн байсан гэж бодож байна уу, тэрнээс ч долоон дор, амьд гэхээсээ илүү үхсэн хүнийх шиг санагдаж билээ. Тэр дахиад л
"Миний гэрт тавтай морил! Алив ор ор." гэлээ. Түүнтэй гар барилцаж байх үедээ морьтон эрийн гарнаас атгаж байх үеийнхтэй адилхан ер бусын их хүчийг би мэдрэв. Тэрхэн мөчид би тээнэгэлзэж адилхан хүнтэй би ярилцаж байна уу гэж эргэлзэхэд хүрснээ нуух юун. Түүнрүү би асуусан харцаар харж "Дракула гүнтэн үү?" гэж хэлэв.
Тэр мэхийн ёслоод "Таныг угтан авч буй энэ хүн бол би байна. Дракула. Гэрт минь ор л доо ноён Харкер. Гадаа их жихүүн байна. Та алжааж бас өлсч цангасан л байх, тиймээс та хооллож бас амрах хэрэгтэй." Ийнхүү ярьж байхдаа тэр дэнлүүгээ хананд өлгөөд, ачаа тээшийг минь газраас авлаа. Татгалзах гэсэн боловч тэр надад үйлчлэхийг өөрөө хүссэн юм.
"Яалаа гэж, та чинь миний зочин шүүдээ. Цаг их орой болжээ, манай үйлчлэгч нар гэр гэртээ харьцгаасан байна. Танд би өөрөө үйлчлэх болох нь." гэж тэр хэлэв. Бид хоёр байшинд орж, маш том дугуй шатаар дээш өгсөж, боржин чулуун шалтай урт хонгилоор явлаа. Харанхуй урт хонгилд бидний алхаа гишгээнээс өөр орчны анирыг эвдэх дуу чимээ ер байгаагүй юм. Нуруугаар хүйт оргиулам уг аялал удаан үргэлжилсэнгүй, ингэж явсаар бид нэгэн хаалганы өмнө хүрч ирэв. Тэгээд гүнтэнг тэр хаалгыг нээх үед дотор минь цэлмээд ирэх шиг л болж билээ! Ханан дахь ил зууханд нь хийгээд удаагүй байгаа болов уу гэмээр том гэгч нь дүнз моднууд шад пад хийн шатах агаад өрөөний голд өргөн ширээний дээр оройн зоогийг бэлдэж зассан байгаа нь тод харагдана. Энэ ч сайны дохио шүү.
Гүнтэн миний цүнхийг доош буулгаж, хаалгыг хаалаа. Тэгснээ тэр өөр нэгэн хаалгыг нээж өөр нэгэн өрөөнд явж орлоо. Найман ханатай жижигхэн энэ танхимыг ердөө ганцхан дэнлүү гэрэлтүүлж байх бөгөөд цаана нь бас нэгэн хаалга байх юм гэнэ. Гүнтэн тэр хаалгыг ч мөн адил нээж орхиод намайг орохыг урьсан юм. Ханандаа бас ил зуухтай, зуух нь шинэхэн моддоор сэлбэгдэж илч гэрлээ харамгүй хайрласан тохилог дулаан уг тасалгаа унтлагын өрөө байлаа.
Гүнтэн миний цүнхийг унтлагын өрөөнд оруулж тавиад хаалга хаан гарахаасаа өмнө ингэж хэлэв. "Энд танд хэрэгтэй бүх зүйлс бий. Тэнд мөн угаалгын өрөө байгаа тул та өөрийгөө засч цэвэрлэж болно шүүдээ. Харин та бэлэн болохоороо эсрэг талын тасалгаанд ороод ирээрэй. Оройн хоолоор би таныг дайлж байна." гэв.
Энэ бүх дулаан уур амьсгал, гэрэл бас гэгээ, мөн гүнгийн элгэмсэг дотно хүлээн авалт энэ бүхэн миний бүхий л айдас хүйдсийг үргээж орхих нь тэрдээ. Хэсэг хугацааны дараагаар би хэвийн байдалдаа орох үедээ л өөрийгөө маш их өлссөн байсныг мэдэрсэн билээ. Ингээд угаалгын өрөөнд орж өөрийгөө угааж цэвэрлэж аваад оройн зоог бэлдсэн өрөөрүү би явлаа.
Гэрийн эзэн хананд тулсан дулаахан ил зуухны дэргэд зогсоод гараараа тэр ширээрүү зааж,
"Тавтай хооллохыг танд хүсье. Намайг та өршөөж болгооно уу. Оройн хоолоо би альхэдийнээ барьчихсан тул тантай хамт хооллож чадахгүй болсондоо түмэнтээ хүлцэл өчье." гэлээ.
Харин би түүнд ноён Хоукингийн илгээсэн захидлыг гардууллаа. Гүнтэн захидлыг нээж үзээд их л сэтгэл тааламжтай уншиж зогсов. Тэгснээ эелдэг гэгч нь инээмсэглээд захидлыг надад өгч уншихыг санал болгосон юм. Энэ нь намайг тун их баярлуулсныг хэлэх байна.
"Үргэлж л өвчин зовлонд ээрэгдэж байдаг би гэдэг хүн тулай өвчнөөс болоод хэсэг хугацаанд өөрийн бүх төлөвлөгөө, томилолтыг хойшлуулах хэрэгтэй боллоо. Тантай уулзаж чадахгүй болсондоо маш их харамсч байна. Харин би танруу өөрийгөө орлох хэн нэгнийг, мөн тун их итгэж найддаг энэ хүнийг илгээсэндээ сэтгэл хангалуун байна. Тэр бол эрч хүчээр дүүрэн, авъяастай, эелдэг зан харилцаатай залуу хүн байгаа юм. Мөн хянамгай, үг цөөтэй талдаа байж мэдэх ч миний удирдлаган дор боловсорч бэлтгэгдсэний хувьд энэ залуу танайд байх үедээ таны зааварчилгааг ягштал биелүүлэх болно гэдэгт итгэж байна." гэж бичжээ.
Гүнтэн ширээрүү дөхөж ирснээ, хоолны бүтээлгийг сөхөж авахад амталж шарсан тун амттай тахианы махны үнэр ханхийв. Мөн ногооны салат, бяслаг бас дарс тэнд байлаа. Энэ дарснаас би хоёр хундгыг ууснаа санаж байна. Тийнхүү хооллож байх бүхий л хугацаанд гүнтэн надаас аяллын минь талаар хэл ам сугалчих шахам асууж, би ч нэрэлхэлгүй нэг нэгэнгүй хариулж суулаа.
Зоог барьж дууссан ч гэлээ гэрийн эзний хүсэл сонирхол нь буурсангүй, ил зуухны дэргэд түүнтэй хамт суухдаа санал болгосон тамхийг нь би татаж суув. Бид хоёр яриад л бас яриад л заримдаа тэр тамхи татдаггүйдээ надаас уучлалт хүснэ. Надад ч мөн гүнгийн талаар мэдэж авах тун аятайхан боломж гарч ирсэнд ихээхэн олзуурхаж байлаа.
Гүнгийн царай төрх нь тун сүрлэг бөгөөд дориун юм. Зүйрлүүлж хэлбэл яг л бүргэд шиг. Түүний урт нарийн хамар нь үл ялиг монхор ба хамрын нүх нь сартгар том, түүний дух нь хагас дугариг хэлбэртэйгээс гадна буурал суусан үс нь альхэдийнээ халцарч эхэлсэн боловч бусад хэсгээрээ өтгөн юм. Саглагар том хөмсөг нь бараг л хамар дээгүүрээ хоорондоо нийлэх дөхжээ. Харин түүний төрхийг улам илүү хурц болгох живэр сахалных нь дороос түүний амыг ажиглаж харна гэдэг амаргүй хэрэг байв. Гэвч яагаад ч юм түүний шүднүүд нь урт бас их шовх юм шиг санагдаж билээ. Улаан уруул, бараг л үрчлээсгүй цонхигор цагаан царай. Энэ бүхэн түүний насны хүнд байж боломгүй мэт санагдана. Бусад зүйлсийн тухайд цааш дурьдвал, чих нь өндөр нарийн дэлбээтэй, эрүү нь өргөн бөгөөд хүчирхэг, хацар нь нимгэхэн хийгээд хүнхэр. Биеийнх нь ерөнхий өнгө ер нь л цонхигор цагаан юм.
Мөн миний ажигласан өөр нэг зүйл гэвэл түүний хоёр гар нь байлаа. Ил галын дэргэд өвдгөн дээрээ гараа тавин суух үед нь би сайн харж авав. Зузаан том бөгөөд навтгар хуруунуудтай түүний гар нь яагаад ч юм бээрсэн хүнийх шиг хувхай цагаан санагдаж билээ. Гаран дээрээ бага зэрэг үстэй, харин урт нарийхан хумснууд нь хурц үзүүртэй юм. Гүнтэнг санамсаргүйгээр надад хүрэх үед нь мөс шиг хүйтнийг би мэдэрч цочсондоо өөрийн эрхгүй татасхийж орхив. Надруу ойртох үед гүнгийн амьсгал нь огиудас хүргэм өмхий үнэртэж байсан гэдгийг онцлох байна. Мэдээжийн хэрэг энэ бүгдийг би өөрт нь мэдэгдэхгүйг хичээж суусан нь тодорхой.
Гэвч гүнтэн энэ бүхнийг өөрөө мэдсэн үү яав, надаас зайгаа барьж эхлэх шиг болов. Тэгээд тэр үл ялиг инээмсэглээд эргээд буйдангаа налж суусан юм. Харин түүнийг инээмсэглэх үед ахиад л жирийн хүнд байж боломгүй мэт хурц цагаан шүднүүд нь ил гарах нь тэр. Бид хоёр хэсэг хугацаанд чимээгүй сууцгаав. Удалгүй үүр цайж, цонхоор харагдах харуй бүрий орчин бага зэрэг гэгээтэй болж эхлэв. Тэгтэл яг л урьд шөнийх шигээ ойн тэртээхээс чононуудын улих дуун сонсогдож эхэллээ. Энэ үед сүүдэрт суух гүнгийн нүд гялалзаж,
"Сонсож байна уу, та тэднийг. Шөнийн хүүхдүүд. Ямар гээчийн аялгууг тоглож байгааг нь сонсооч гэм!" гэлээ. Тэгээд гүнтэн миний нүүрэнд тодорсон айдсыг анзаарсан бололтой "Аах, хот газарт оршин суугч та нарт анчны мэдрэмж хаанаас байх билээ." гэж хэлэх нь аймар ч юм шиг. Ингэж хэлээд тэр суудлаасаа өндийж,
"Та их ядарсан байх. Маргаашийн үд дундыг өнгөртөл миний бие нь завгүй тул та ханатлаа унтаж амарч болно. Сайн нойрсоорой мөн сайхан зүүд зүүдлээрэй." гэж хэлэхдээ гүнтэн намайг хүндэтгэн бөхийгөөд өнөөх найман ханатай жижигхэн тасалгааны хаалгыг нээж үлдээгээд зоогийн өрөөнөөс гарч одов.
Миний дотор хариултгүй үлдсэн түмэн асуулт эргэлдэж байв. Би эргэлзэж, мөн эмээж байсан юм. Мөн элдэв янзын хачирхалтай бодлууд толгойд минь хөвөрнө. Хэрэв бурхан тэнгэр гэж байдаг бол, хэрэв тэд намайг мартаагүй л бол өчүүхэн намайг харж үзээсэй билээ.

5-р сарын 7.

Нар дээр хөөрч, гадаа өглөө болсон байв. Өнгөрсөн хорин дөрвөн цагийн ихэнхийг нь унтаж өнгөрүүлсэн тул орондоо дэмий хэвтэлгүй аяндаа босмоор санагдав. Хувцаслаж аваад би өөрсдийн оройн зоог барьж суусан зэргэлдээх өрөөнд явж орлоо. Тэнд өглөөний цайг хэн нэгэн бэлтгэж тавьсан байх агаад халуун зуухан дээрх төмөр данхтай кофег эс тооцвол бусад нь хөрч хүйтэн болжээ. Харин гүнтэн надад зурвас үлдээж, ширээн дээр орхиод явсан байна.
"Би хэсэг хугацаанд шилтгээнд байхгүй байж мэдэх юм. Тиймээс намайг хүлээх хэрэггүй шүү. Д." тэнд ийнхүү бичсэн байлаа, товч бөгөөд тодорхой. Өглөөний хоолоо би амтархан идлээ. Тэгээд үйлчлэгч нарыг дуудах санаатай хонх дуугаргах гэсэн боловч эрээд эрээд би тэр тасалгаанаас олсонгүй дээ. Ийнхүү байдаггүй хонхыг эрж байхдаа би гүнгийн хөрөнгө мөнгөтэй, баян чинээлгийн баталгаа болсон өрөөн доторх ер бусын тавилгуудыг нь ажигласан юм - харин энэ бүхэн намайг үнэхээр алмайруулж орхисон шүү! Бидний дээр нь зоог барьж суусан ширээ гэхэд л сайн чанарын цэвэр алтаар бүрхэгдсэн байна, бодвол тэнгэргүй их үнэтэй эд байх! Цонхноос унжих хөшигнүүд, сандал болон буйдангийн бүрээс, мөн унтсан орны минь бүтээлэг даавуунууд гээд л цөм маш үзэсгэлэнтэй бөгөөд басхүү үнэтэй материалуудаар хийгдсэн байх аж. Мөн харахад их л хуучных юм шиг мөртлөө цоо шинээрээ мэт л санагдаж байлаа.
Элэгдэж муудаад өнгө төрхөө алдаж, цагаан эрвээхийнүүдэд идүүлсэн л болохоос биш иймэрхүү зүйлсийг би зөвхөн Хэмптоны Харшид л үзэж байснаа санаж байна. Харин би тасалгаануудаас толь олох гээд мөн л барсангүй. Угаалгын өрөөнд нь хүртэл байхгүй байсан нь үнэхээр хачирхалтай хэрэг шүү. Ямар азаар би сахлаа хусахдаа хэрэглэдэг жижигхэн толь цүнхэндээ авч авсан юм бол, түүнгүй бол хэцүүхэн хэрэг болох байлаа. Түүнчлэн гүнгийн дурьдсан өнөөх үйлчлэгч нарынх нь нэг нь ч над дээр орж ирсэнгүй. Тэр бүү хэл алсад хааяа нэг улих чонын улианыг эс тооцвол өөр бусад ямар ч дуу чимээ сонсогдохгүй байсан нь уг том байшинд өөрийгөө цор ганцаархнаа байгаа юм шиг л сэтгэгдэл төрж суулаа. Хэсэг хугацааны дараагаар би өглөөний дутуу орхисон хоолныхоо үлдлэгдлийг идлээ, оройны 5,6 цаг болж байсан тул үүнийг үдийн хоол эсвэл өглөөний зоогийн алин болохыг нь ялгахаа болив. Мөн би гүнгийн зөвшөөрөлгүйгээр харш дотор сэлгүүцэхийг хүсээгүй тул өрөөндөө гиеүрч суухаас өөр арга байсангүй. Уйдсандаа би гэдэг хүн гэнэтхэн юм уншмаар санагдаж эхлэв нь тэрдээ. Тэгээд өрөөнүүд дотуур мөн л эрэл хайгуул боллоо. Ном, сонин харагдсангүй, бүр бичиж тэмдэглэх ямар нэгэн цаасны өөдөс ч байсангүй, худалч хүнд бол өрөөн дотор бараг л юу ч байхгүй байсан гээд хэлчихэд буруудахгүй байгаа. Харин найман ханатай жижигхэн тасалгаанд унтлагын өрөөрүү нэвтрэх хаалга мөн зоогийн өрөөнөөс гарах бас нэг хаалганаас гадна хоёр ч хаалга байсныг би саналаа.
Унтлагын өрөөний минь эсрэг талд байх нэг хаалга яагаад ч юм түгжээтэй байх нь тэр. Ямар цоожийг нь эвдэж доторхыг нь үзэлтэй нь биш. Харин хоёрдахь хаалгыг нээж үзтэл, бурхны аврал гэж! үнэхээр миний эрж байсан зүйлс тэнд байдаг байна шүү. Товчхон хэлэхэд хэмжээгээр жижиг л болохоос биш тун гайхалтай номын сан байх нь тэр.
Уг номын сангийн тавиурууд дээр нь англи номнууд өрөөстэй байх бөгөөд бүр сонин хэвлэл болоод сэтгүүлүүд дугаар дугаараараа эгнээстэй байх аж. Номын сангийн голд байрласан ширээн дээр мөн хэсэг бүлэг сэтгүүл, сонингийн материалууд дэлгээстэй байлаа. Гэвч их хуучных юм. Харин номнуудын хувьд тэнд бараг л бүх төрлийн номнууд байв : түүх, газар зүй, улс төрийн шинжлэх ухаан, эдийн засаг, ургамал судлал, геологи, хууль эрхзүй гээд л, мөн тэдний ихэнх нь Англи оронтой холбогдож байсан нь тун их сонирхол татав. Бүр Лондонгийн төв хэвлэлийн газраас эмхлэн гаргасан "улаан" болон "цэнхэр" лавлах толь, Вайтекарын он дарааллын бичиг, хуурай болон усан замын цэргийн дүрэм журам гээд л эдгээр ер бусын цуглуулган дотор миний мэргэжлийн ном болох хуулийн жагсаалт байсан нь намайг тун их баярлуулсныг хэлэх байна.
Тийнхүү эдгээр сонирхолтой номнуудыг ажиглаж байх хооронд тасалгааны хаалга нээгдэж, гүнтэн ороод ирэх нь тэр. Намайг тавтай нойрссон эсэхийг минь асуугаад их л элэгсэг дотноор мэндчиллээ. Тэгээд тэр :
"Энэ газрыг олсон чинь их сайн хэрэг болжээ. Чамд таалагдана гэдгийг би бүр мэдээд байсан юм. Энэ хэдэн номнууд - " гэж хэлээд тэр тавиур дээрх номнуудруу зааж "өнгөрсөн хэдэн жилийн хугацаанд надад их л хань болж байлаа шүүдээ. Лондонруу явахыг би эртнээс шийдсэн байсан тул энэ номнуудтай би олон арван гайхалтай цагийг хамтдаа өнгөрүүлсэн гэдгийг хэлье. Тэгээд би танай сайхан Англи орны чинь тухай судлах тусам би улам ихээр шунан дурлаж суулаа. Ард олны чинь дунд би хөл тавьж, ахуй амьдралыг нь судалж, зол жаргал, уйтгар гуниг болоод үхэл хагацал бүхнийг нь хамтдаа хуваалцаж байлаа. Ай даа! Эдгээр номнуудын ачаар л би танай хэлийг сурлаа шүүдээ. Чамд л гэж хэлэхэд, найз минь одоо ч гэсэн би суралцаж байна." гэлээ.
"Гэхдээ, Гүнтэн минь. Та чинь Англиар ус цас мэт л ярьж байна шүүдээ" гэж би хариуллаа. Харин тэр инээд алдаж,
"Баярлалаа, чиний магтаалд найз минь. Намайг ингэж хөөргөх хэрэггүй. Аян замтай зүйрлэвэл аяллынхаа ердөө би эхэнд нь л явж байна. Яахав дүрэм болоод зарим үгсийг мэддэг байж болох ч, яажшуухан чөлөөтэй ярихаа одоог хүртэл мэдэхгүй л байна."
"Ойлголоо. Гэхдээ та маш сайн ярьж байна"
"Тийм ч сайн бишээ" гэж тэр хэлээд, "Хэрвээ би танай Лондонд явж очвол тэнд намайг мэдэхгүй хүмүүсийн дэргэд би танихгүй гадны хүн болох байх. Надад энэ хангалттай бишээ. Харин энд бол би язгууртан шүүдээ. Би бол Бояар. Маш олон хүн энд намайг мэднэ, заримынх нь хувьд би тэдний ноён нь. Гэвч танихгүй газар оронд буй танихгүй хүн бол хэн ч биш л гэсэн үг. Хэн ч түүнийг танихгүй, танихгүй юм чинь хэн ч түүнийг ойшоож үзэхгүй. Энэ тохиолдолд би бусдын л адил жирийн хүн болох учраас, хэн ч намайг хараад зогсохгүй, хэн ч миний үгийг сонсоод яриагаа таслахгүй. Харин хэл мэдэхгүй бол бүр ч долоон дор хэрэг болох биз. Энэ бүхнээс хагацахад хэцүү л санагдах байх. Гэхдээ би язгууртан ноён болоод их удаж байна, цаашид ч энэ хэвээрээ дуусах болно. Үгүй юм гэхэд хэн ч миний дээр гарах ёсгүй. Чи бол над дээр миний найз Петер Хоукинсын өмнөөс, Лондон дахь шинэ эзэмшлийг минь талаар тайлбарлах гэж ирсэн хүн шүүдээ. Тийм учраас чи энд байх хугацаандаа бусдын л адил надад итгэх хэрэгтэй, мөн би чамаас Англи хэлний аялгыг сурч авмаар байна. Ярьж байх явцдаа өчүүхэн төдий алдаа гаргасан ч гэсэн надад сануулж байхыг хүсч байна. Мөн намайг өршөөгөөрэй, өнөөдөр би тун их завгүй байлаа."
Мэдээж хэрэг би гүнтэнд чадах хэмжээгээрээ туслах болно гэдгээ амлалаа. Тэгээд бас энэхүү номын санд орж байж болох уу гэж мөн асуусан юм. Харин гүнтэн, "Бололгүй яахав" гэж зөвшөөрөөд,
"Чи шилтгээнд хүссэн газарруугаа очиж, сонирхож үзэж харж байж болно. Харин цоожтой хаалгануудруу ойртож хэрхэвч болохгүй шүү, орох гэж санахын ч хэрэггүй. Хэлж болохгүй, харж болохгүй зүйл гэж байдаг юм. Зөвхөн чи миний нүдээр харж, ухаанаар минь ухаарсан үедээ л үүнийг ойлгох байлгүй дээ." гэлээ. Түүний юун тухай ярьсныг нь сайн ойлгоогүй ч би үг дуугүй зөвшөөрлөө. Гүнтэн мөн цааш нь,
"Бид Трансилванид байна. Харин Трансилваниа бол Англи биш. Тийм ч учраас чи бидний ёс жаягийг дагах хэрэгтэй, мөн энд маш олон зүйлс чамд сонирхолтой санагдаж байгааг чинь мэдэж байна. Мөн чи өөрөө ч надад ярьж өгсөн шүүдээ." гэлээ.
Энэхүү харилцан яриа цааш үргэлжилсээр бүр их удаан үргэлжилсэн юм. Гүнтэн ярьж хөөрөх маш их сонирхолтой нь илт байлаа. Түүний яриан дундуур ч би асуух гэсэн олон арван асуултынхаа хариуг олж авсан билээ. Заримдаа хачирхалтай асуулттай тулгарсан үедээ ярианыхаа сэдвийг тэр өөрчилж, мушгиж гуйвуулна, аль эсвэл намайг ойлгоогүй мэт булзааруулна. Гэхдээ л ерөнхийдөө би асуухыг хүссэн зүйлсдээ ерөнхийд нь хариулт авч чадсан гэдгийг хэлэх байна. Цаг хугацаа ч харвасан сум шиг өнгөрлөө. Гүнтэнтэй нүүр хагарахын зэрэгцээ би түүнээс илүү сонирхолтой зүйлсийн талаар асуумаар санагдав. Тэгээд би уржигдрын үйл явдлууд, хачирхалтай цэнхэр дөлнүүдийн тухай, мөн яагаад тэрэгний жолооч эдгээр дөлнүүдийг хармагцаа, тэдний зүгт явсан талаар нь эхлээд асуулаа. Харин гүнтэн хэлэхдээ энэ бол жил бүрийн нэг л өдөрт, нэг л цагт үзэгддэг маш ховор үзэгдэл гэсэн бөгөөд олны ярьдгаар бол тэр шөнө, миний хувьд урьд өдрийн өмнөх тэр шөнө газар дэлхийн хамаг л муу ёрын зүйлс бүхэн амилж, хөдөлгөөнд орон ийш тийш доншуучилдаг юм гэнэ. Харин тэдгээр цэнхэр дөлнүүдийн тухайд бол зөвхөн эрдэнэс нуусан газарт л үзэгддэг болохыг гүнтэн ярьж өглөө.
"Чиний урьд шөнө нааш ирэхдээ явж өнгөрсөн газарт", гэж хэлээд тэр цааш нь "эрдэнэс булагдсан гэдэг юм билээ. Итгэхэд үнэхээр бэрх ч гэлээ бодоод үзвэл эргэлзэх шалтгаан байхгүй шүү. Учир нь энэ газар нутгийн төлөө, их олон жилийн өмнөөс л Туркууд, Саксончууд болон Валлачууд өөр хоорондоо тэмцэлдсээр ирсэн юм. Хөлөг баатрууд, эх орончид, гадны түрэмгийлэгчид гээд л уг газарт хүний цус дусаагүй хөрс нэг ч үлдээгүй гэлцдэг. Цаг үе ороо бусгаа байсан тэдгээр он жилүүдэд нэгэнтээ Австри болон Унгарчууд энэ газарт хөл тавьсан байна. Харин нутаг орноо хамгаалах гэсэн зоригт эрчүүд тэднийг угтан очжээ. Найман настай балчираас наян настай өвгөд хүртэл тэдний дунд байсан гэдэг юм. Чулуун гарам дээр тэднийг отож, хадан цохион дээр тэд хүлээцгээж байлаа. Хүсэн хүлээсэн мөч удалгүй ирэхэд чулуу моддыг дээрээс нь нүүлгэж, хиймэл хөрсний нурангиар тэднийг бүгдийг нь газартай нь булж орхисон гэдэг."
"Тийм зүйл байж болно гэж үү?", гэж би гайхан дуу алдав. Тэгээд "Хэдий тийм байлаа ч тэдгээр газарт нэгжлэг хийлгүй өдийг хүртэл байх уу даа. Уг газрыг нээж үзэх хүсэлтэй хүн байхгүй байсан гэж үү?" гэж асуув. Гүнтэн энэ үед инээмсэглэлээ. Ийнхүү инээх үед нь мөнөөх л жирийн хүнд байж боломжгүй хурц цагаан соёонууд нь ил гарах нь тэр.
"Яагаад гэвэл цаад тариачид чинь хулчгар бас мулгуу мангуу улс юм! Жилийн зөвхөн нэг л шөнө, нэг л цагт тэдгээр цэнхэр дөлнүүд үзэгддэг юмшүүдээ. Харин тэр өдөр нь өнөөх тариачид чинь гэрээсээ хамраа ч цухуйлгадаггүй юмдаа. Хэдий тэр дөлнүүдтэй тааралдлаа ч гэсэн дараагаар нь өдрийн гэрэлд уг газрыг дахин эрж олно гэдэг бараг л боломжгүй хэрэг. Эрхэм та ч мөн адил тэдгээр газрыг дахин хэзээ ч олж чадахгүй гэдэгтээ мөрийцөхөд ч бэлэн байна."
"Ойлгомжтой." гэж би хариуллаа. Тэгээд "Таны зөв. Би бүр хаанаас нь эхлээд хайхаа ч төсөөлөхгүй л байна." гэлээ. Төд удалгүй бид өөр зүйлсийн талаар ярилцаж эхлэв.
"Ингэхэд нээрэн" гэж гүнтэн хэлээд "чи надад Лондон хот болоод нэн ялангуяа миний худалдан авах гэж буй эзэмшлийн талаар ярих хүн үү, үгүй юу" гэлээ. Өөрийнхөө хайнга байдлын өмнөөс би уучлалт хүсээд, унтлагын өрөөрүүгээ явж цүнхэн дотроосоо бичиг баримтын зүйлсийг авчрахаар явлаа. Баримт бичгүүдийг би дугаарлан тоолж байх явцад зэргэлдээх өрөөнөөс хятад шаазан болоод мөнгөн халбага, сэрээнүүдийн тачигнах чимээг сонсов. Сонирхоод би өрөөний хаалгаар шагайтал ширээ цэвэрлэгдсэн байх бөгөөд дэнгийн гэрэл хоосон ширээг гийгүүлж байлаа. Тэгэхэд л гадаа харанхуй болсон байсныг би анзаарсан юм. Харин дэнгийн бүдэг гэрэлд би гүнтэнг буйдан налж суугаад, Брадшавын лавлах толь болоод бусад номын хуудаснуудыг эргүүлж байхыг нь харлаа. Бичиг баримтаа цэгцэлж дуусгаад би номын санд эргэн очив. Уншиж байсан ном, сонингуудаа гүнтэн ширээнээс холдуулж ирээд л их сонирхож байгаа бололтой суув. Үнэхээр ч тэр миний тайлбарлаж өгсөн бүх зүйлийг тун их сонирхон сонсч байсан юм. Тэгээд надаас энэ юун газар вэ, тэр юу вэ гэхчилэн өчнөөн олон асуулт асуусан гээч. Очих газрынхаа талаар тэр маш их судалсан нь илт байсан бөгөөд эцэстээ бараг надаас ч ихийг мэддэг болж таарлаа шүү. Гүнтэнгийн энэ бүх мэдлэг, хичээл зүтгэлийг нь магтахад тэрбээр,
"Хаанаасдаа, гэхдээ найз минь, энэ бүхэн надад үнэхээр хэрэг болохгүй гэж үү? Тэнд очсон үедээ би цор ганцаархнаа л байх болно шүүдээ, харин миний найз Харкер Жонатан, эй уучлаарай, өөрийнхөө улсын заншил ёсоор би овгийг чинь түрүүлээд дуудчихлаа. Лав л тэнд миний найз Жонатан Харкер надад тус дэм болоод үргэлж дэргэд минь байхгүй шүүдээ. Тэр тэндээс их хол газарт, магадгүй шүүх зөвлөлийн танхимд бичиг цаасны ажил эрхлээд өөр нэг найз Петер Хаукинсын минь хамтаар сууж байх биз. Тийм үү?" гэлээ.
Бид шууд л үндсэн ажил хэрэгтээ орж, Пюрфлит муж дахь эдлэн газрын талаар хэлэлцэж эхлэв. Чухал хэрэгцээтэй дүрэм заалтуудыг түүнд тайлбарлаж, бичиг гэрээнд гарын үсгийг нь зуруулж, ноён Хаукинсд илгээх дугтуйны хамтаар бэлэн болголоо. Харин гүнтэн надаас эзэмшил газрын талаар дэлгэрэнгүй мэдэх хүсэлт тавихад нь урьд өмнө хэрэг гаргаж бичиж тэмдэглэн авсан зүйлсээ би түүнд уншиж өгөхөөр шийдэв.
"Пюрфлит мужид, замын дэргэд, хуучин эзэн нь худалдахаар шийдсэн нэгэн байшинтай таарлаа. Хуучирч муудсан ч гэлээ миний шаардлагыг хангаж байсан нь сайн хэрэг шүү. Мөн уг байшин нь тойроод том зузаан гэгч нь чулуун хашаатай бөгөөд гаднаас нь харахад их л эртний хийцтэй барилга байв. Мөн засварт оролгүй их удсан нь тодорхой байлаа. Харин хаалганууд нь маш зузаан царс мод аль эсвэл төмрөөр хийгдсэн байх бөгөөд өмхөрч, муудаад мөн зэвэнд идэгджээ.
Уг эдлэн газрын нэрийг Карфакс гэдэг юм байна. Харин 4 ханатай байшингийн хувьд хуучны Куатре Фачийн хууль бус хөрөнгөөр боссон гэдэгт нь маргах зүйл алга. Талбайн нийт хэмжээ нь ойролцоогоор 20 акр бөгөөд дээр дурьдсан чулуун ханаар хүрээлэгдсэн ба хашаан дотор модод олон байсан нь уг эдлэн газрын ерөнхий дүр төрхийг нилээд дүнсгэр харагдуулж байв. Мөн моддын дунд хаврын горхиноос эх авсан жижиг хэмжээний цөөрөм байгаа харагдана. Байшингийн хувьд маш том хэмжээтэй бөгөөд дундад зууны гэмээр хийцтэй уг барилгын нэг хана нь гэхэд бүхэлдээ маш зузаан том гэгч нь чулуунуудаас бүтсэн байх агаад тороор хамгаалагдсан маш цөөхөн цонхтой юм. Ерөнхийдөө гаднаас нь харвал яг л эртний сүм дуган шиг харагдах аж. Мэдээж хэрэг надад түлхүүр нь байгаагүй тул байшин дотор орж үзэж чадсангүй. Гэхдээ Кодак аппаратынхаа тусламжтай нилээд хэдэн зураг дараад амжсан шүү. Мөн эдлэн газрын ерөнхий байр байдал нь тун замбараагүй байсан ба газрын хэмжээ нь магадгүй миний тооцоолсон хэмжээнээс ч их байж мэдэх юм. Гэхдээ л хангалттай хэмжээний том юм. Эдлэнгийн ойролцоо хэд хэдэн байшин байна. Тэдний нэг нь болох том барилгыг тун саяхан барьж байгуулсан бөгөөд сэтгэцийн өвчтэй хүмүүсийн эмнэлэг нэрээр ашиглалтанд оржээ. Энэхүү байшин эдлэн газраас тун тодхон харагдана."
Намайг уншиж дуусахад, гүнтэн "Хуучирсан бас том гэнээ. Надад таалагдаж байна. Би их хуучинсаг үзэлтэй хүн тул шинэ байшинд амьдарч ер чаддагүй юм. Бас би эртний сүм мөргөлийн газруудад дуртай шүү. Манай Трансилванийн язгууртнууд нас барсан хойноо өөрсдийн ясыг лав л энгийн хүмүүсийн дунд тавихыг хэзээ ч зөвшөөрөхгүй байх байсандаа. Мөн залуу хүмүүс шиг нарны гэрэл, хурц тод өнгө төрхөнд дурлахаа болиод би удаж байна. Энэ байшин маань ч их хуучирч муудсан байна. Сүүдэр багасч, эвдэрхий хашаануудын минь завсраар хүйтэн салхи сийгэх боллоо. Би сүүдэр болон харанхуйд дуртай, учир нь хэн ч бас юу ч миний бодол санааг надаас үргээж чаддагүй тул аятайхан байдаг юм." Ийнхүү гүнтэнг ярьж суух үед нь түүний үгс нь нүүрний хувиралтай нь зохицохгүй байх шиг санагдав. Түүний цонхигор нүүрэнд тодорсон инээмсэглэл нь яагаад ч юм надад хорон муухай юм шиг санагдаж билээ.
Удалгүй гүнтэн надаас уучлалт хүсээд түр хугацаанд гарчихаад ирье гэж хэллээ. Тэр яваад нилээд хугацаа өнгөрлөө, тэгээд би эргэн тойрондоо буй номын сангийн номнуудаас сонирхож эхлэв. Нэгэн атлас номыг аваад нээж үзвэл Англи орны газрын зураг гараад ирлээ, энэ нь уг хуудсыг олон удаа уншсан гэсэн үг. Газрын зураг дээр тэмдэглээнүүд байх бөгөөд нэг нь Лондонгийн ойролцоох эдлэн газрыг тэмдэглэжээ, харин нөгөөх нь Йоркшайр эрэг дэх Экзетер болон Витбайг дугуйлсан байна.
Тэгтэл гэнэт гүнтэн ороод ирэв. Тэгснээ тэр "Аха!" гэж хэлээд, "Номоо уншсаар л байна уу? Сайн байнаа! Гэхдээ та үргэлж ажиллаад байж болохгүй шүүдээ. Алив нааш ир! Таны оройн зоог бэлэн болсон гэдгийг хэлэх гэсэн юм." гэлээ. Тэгээд гүнтэн гарнаас минь сугадаад хоолны өрөөнд ороход үнэхээр ч ширээн дээр арааны шүлс асгаруулам сайхан хоол ундыг бэлтгэсэн байв. Гүнтэн мөн л сүүлийн удаагийнх шиг надаас уучлалт хүсээд оройн зоогоо барьчихсан тухайгаа хэлэв. Тэгээд мөн л урьд өдрийн өмнөх шөнийх шиг ширээнд надтай хамт суугаад, намайг хооллож байх хооронд элдвийн зүйлсийн талаар ярилцав. Хоолны дараагаар яг л өмнөх шөнө шиг намайг тамхиар дайлж, бас л янз бүрийн зүйлсийг асууж суув. Цаг их орой болжээ. Гэвч би юу ч хэлсэнгүй. Учир нь би гэрийн эзний хүсэл шаардлагыг дагаж байх үүрэг авсан шүүдээ. Бараг л өчигдрийг тэр чигт нь унтаж өнгөрүүлсэн тул миний нойр тэгтлээ их хүрээгүй ч өдрийг шөнөөр сольж буй энэ зуршилд би дадаж өгөхгүй байлаа. Хүмүүсийн ярьдгаар бол нас барах цаг нь тун дөхсөн хүмүүс үүрээр аль эсвэл өдөр шөнө солигдох мөчид өнгөрдөг гэлцдэг. Харин эрүүл саруул хүний хувьд иймэрхүү уур амьсгалын өөрчлөлтөнд маш их ядардаг болохыг би биеэрээ мэдэрсэн билээ. Гадаа тахиа донгодохыг сонсоод өглөө болтол ярьж суусандаа би итгэж чадсангүй.
Дракула гүнтэн суудлаасаа өндийж, "Яагаад дахиад өглөө болчихов оо! Яахаараа би анзааралгүй танд ингэтлээ их төвөг удаж орхив оо. Чи миний шинэ нутаг Английн талаар ярихдаа арай бага сонирхлыг минь татахаар ярих хэрэгтэй байсан юм. Тэгсэн бол уйдсандаа би урсан өнгөрч буй цаг хугацааг ажиглах байлаа шүүдээ." ингэж хэлээд гүнтэн бөхийн салах ёс хийгээд, хаалга нээн өрөөнөөс гарч одлоо.
Би унтлагын өрөөндөө ороод хөшгөө нээж үзтэл үзэгдэж харагдах зүйлс ховор бөгөөд харин миний харж чадах зүйл гэвэл ердөө алсад гэгээ орж буй саарал тэнгэрийн хаяа л байв. Тэгээд би хөшгөө хааж орхичихоод, энэхүү тэмдэглэлийг бичиж сууна.

5-р сарын 8.

Энэхүү тэмдэглэлийг бичиж суухдаа би маш их айж байна. Одоо би энэ өдөр тохиолдсон хачирхалтай зүйлсийг, мөн энэхүү хачин газрын талаарх бие сэтгэл тавгүй болгосон зүйлсийн талаар нэг нэгэнгүй бичье. Зөвхөн би эндээс эрүүл саруул буцахыг л хүсч байна, аль эсвэл энэ газарт ирээгүй байсан ч болоосой! Ордонд ирснээсээ хойш гүнтэнгээс өөр хэнтэй ч таарсангүй, хэнтэй ч ярилцсангүй. Яг л би энэ том байшинд түүнтэй хамт амьдарч буй цорын ганц амьд хүн юм шиг л өөрийгөө төсөөлж сууна. Эхлээд би тайвшрах хэрэгтэй. Үгүй бол төсөөлөл бас айдас минь намайг эзэмдэх нь багасахгүй ... ингээд юун түрүүнд би өөрт минь ямар санагдаж байгааг эхэлж бичье.
Орондоо орсноосоо хойш би ердөө хэдхэн цаг л унтлаа. Нойр минь хүрэхгүй байсан тул босохоос өөр арга байсангүй. Ингээд би цонхны дэргэд очиж зогсоод шилний тусгалд ойх өөрийхөө дүрсийг харж зогсов. Удалгүй сахлаа хусахаар шийдэж татуургаа гарган ирж, эрүүндээ тулгах тэр мөчид хэн нэгэн мөрөн дээр минь гараа тавих нь тэр дээ! "Өглөөний мэнд" гэх гүнгийн дууг олж сонссондоо би бараг л итгэсэнгүй. Тэгээд айж цочсондоо уулга алдаж орхилоо. Өрөө минь бүхэлдээ цонхны шилний тусгалд харагдаж байсан атал гүнгийн тийнхүү ард минь гэнэтхэн гарч ирсэнд үнэхээр их балмагдав, магадгүй би орж ирснийг нь анзаараагүй хэрэг байх. Энэ үедээ би арьсаа хутганы хурц ирэнд исгэсэн байснаа мөн л мэдсэнгүй. Гүнтэнд би хариу мэндчилээд, эргэлзээгээ тайлахын тулд эргэж цонхруу харав. Осолдолгүй миний ард гүнтэн гэгээн дүрээрээ зогсч байсныг нь олж хараад сэтгэл бага ч атугай тайтгарав. Харин тэгтэл яасан гэж санана! Цонхны дэргэд байсан толинд минь түүний төрх харагдсангүй! Надаас өөр мөн өрөөн доторх тавилгуудаас өөр юу ч тэнд байхгүй байлаа! Арай би буруу хараагүй байгаа даа?
Энэ бол бусад хачирхалтай үйл явдлуудын ердөө эхлэл нь байсан юм. Мөн түүнээс хойш гүнтэнг миний дэргэд байх үед нь туйлын тав тухгүй санагддаг боллоо. Эрүү минь зүсэгджээ, жижигхэн ч гэлээ тэр шархнаас багагүй цус гарсан байна. Сахлын татуургаа би доош нь тавьж , шархны наалт эрэхээр биеэ хагас эргүүлэв. Харин энэ үед гүнтэн миний царайг олж хараад, хоёр нүд нь улаанаараа эргэлдэх нь тэр, үнэхээр аймшигтай! Тэгээд тэр яагаад ч юм мөрнөөс гараа авч, тэгээд миний хүзүүг илж эхлэв. Надад үнэхээр эвгүй санагдсан тул биеэ түүнээс аль болох холдуулахыг хичээлээ. Тэгэхэд гүнгийн гар хүзүүнд минь зүүлттэй байсан загалмайн гинжинд хүрч орхисон нь түүнийг тэр дор нь өөрчилөх нь тэр дээ. Улаанаараа эргэлдэж байсан аймшигтай нүд нь эргээд аядуу зөөлөн харцаар солигдов.
"Болгоомжтой байхгүй дээ", гэж тэр хэлээд "ер нь энд мэдэлтэй байхгүй бол энэ улс орон чиний төсөөлж байгаагаас чинь ч илүү аюултай газар шүү." гэв. Тэгээд тэр сахал хусахдаа хэрэглэдэг жижиг толийг минь авснаа "Харин энэ эд хогшил чинь үүргээ гүйцэтгэж, хангалттай хуучирсан байна. Тан шиг залуу эр хүнд ийм зүйл хэрэгцээгүй. Хаях хэрэгтэй!" гэж хэлээд цонх онгойлгож, толийг минь гаргаж шидэхэд удалгүй тэр доор чулуунд бут үсэрч, хэдэн мянган хэсэгт хагарах нь тодхон сонсогдов. Ингээд гүн юу ч хэлэгүйгээр гараад явчихлаа. Одоо би сахлаа хэрхэн хусах болж байна? Аз болоход сахлын татуурганы гэр нь гялгар металиар хийгдсэн байна, аль эсвэл бугуйн цагнийхаа ард талыг харах уу.
Намайг зоогийн өрөөнд явж ороход, өглөөний цай бэлэн болсон байх бөгөөд харин гүнтэнг би олж харсангүй. Ингээд би ганцаараа өглөөний цайгаа ууж дуусгалаа. Мөн гүнтэнг ямар нэгэн юм ууж бас идэж байхыг харж байгаагүй нь үнэхээр хачин санагдаж эхлэв. Тэр үнэхээр хачирхалтай хүн юм! Цайлж дууссаныхаа дараагаар би шилтгээнийг үзэж сонирхохоор энд ирснээсээ хойш анх удаагаа өрөөнөөсөө гарч үзлээ. Шатаар би доош уруудаж, харанхуй хонгилоор явсаар удалгүй өмнө зүгрүү харсан цонхтой нэгэн тасалгааны дэргэдүүр зүгээр өнгөрчихөж чадсангүй.
Анхаарлыг минь гойд их татсан тул цонхных нь дэргэд явж очив. Эндхийн байгаль орчин үнэхээр гайхалтай ажээ! Мөн уг шилтгээн маш гүнзгий ангалын ирмэг дээр байдгийг нь тэр үед л мэдсэн юм. Зөвхөн цонхноос доош шидсэн чулуу юунд ч хүрэлгүйгээр бараг л мянган фит газарт унахаар санагдаж байлаа! Харин ангалын нөгөө ирмэгээс цааш алсын бараа тасрах хүртлээ шигүү ой модод үргэжилжээ. Моддын завсар зайгаар гялалзах мөнгөн тууз мэт үзэгдэх гол горхинууд урсан байгаа харагдана.
Гэвч одоо би байгалийн гоо үзэсгэлэнг магтан дуулах хүсэлгүй байна. Хаалга, хаалга, хаалганууд, хаа сайгүй хаалганууд байлаа. Бүгд түгжээтэй бас цоожтой. Шилтгээний цонхнууд нь маш сайн торон хамгаалалттай тул лав л тэндээс гарах боломжгүй байх. Энэ шилтгээн үнэнхүү гяндан шиг ажээ. Харин би хэн болж таарав!


Top
   
PostPosted: Feb.12.16 6:40 am 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
3-р бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл үргэлжилж байна.

Өөрийгөө би хоригдол болсон гэх бодол минь цаг хугацаа урсан өнгөрөх тутамд улам бүр даамжирч, эцэстээ намайг шаналган зовоох болов. Шатаар би өгсч бас уруудсаар, хаалга бүрийг, цонх бүрийг татан үзэж байснаа санаж байна. Хаалга бүхэн түгжээтэй, цонх бүхэн торон хамгаалалттай байх бөгөөд дээрх үйлдлийг би хэдэн удаа давтан хийснээ ч мөн хэлж мэдэхгүй юм. Удалгүй цөхрөл минь намайг бүрэн эзэмдэж, бусад бүх мэдрэмжүүдийг минь үгүй хийх тэр мөчид яг л хавханд орсон хулгана мэт өөрийгөө төсөөлж, ухаан санаа минь самуурч эхлэх нь тэр. Яаж яваад, бас яагаад энэ бүхэн ийм ээдрээтэй болчихвоо гэж би өөрөөсөө асуусаар чимээгүйхэн газарт суун бодол болов. Өнгөрсөн амьдралаа би дурслаа. Тэгээд өөрийгөө юу хийж болох байсан, мөн чухам юуг зөв, бас юуг буруу хийв гэдгээ тунгаан бодож суухдаа л амьдралдаа урьд өмнө ийм эгзэгтэй байдалд орж байгаагүй гэдгээ ухаарсан юм. Бодоод л бас бодоод л, эцэстээ би олигтой шийдвэрт хүрч чадсангүй. Гэхдээ нэг л зүйл тодорхой байсан бөгөөд энэ бол өөрийн бодож санаж, сэтгэж мөн сэдэж буй зүйлийг гүнтэнд хэлж хэрхэвч болохгүй гэдгийг л мэдэж байлаа. Гүнтэн энэ бүгдийг өөрөө зохион байгуулсан тул намайг энд хоригдох болсныг тэр мэдэж л байгаа биз. Хэрэв тэгээд гэнэ алдаж түүнд бүрэн итгэх юм бол маргаан байхгүй намайгаа мэхэлж орхих биз. Харин одоо миний хийж чадах эцсийн зүйл гэвэл ухаан санаагаа эрүүл байлгаж, айдсаа дотроо хадгалж, мөн нүдээ нээлттэй байлгах л болоод байна. Үгүй бол яг л чихрэнд хууртах жаахан хүүхэд шиг өөрийн айдас болоод төсөөлөлд ч мөн адил хууртагдаж орхихыг үгүйсгэх арга үнэндээ алга. Хэрэв тэгвэл яах ч аргагүй мухардалд би орох учраас тархи оюун санаагаа эдгээр сөрөг бодолд автуулж хэрхэвч болохгүй, хэрхэвч.
Гэнэт доод давхраас том хаалга хаагдах бөглүү чимээ гарахыг сонсоод би гүнтэнг эргэн ирснийг нь мэдлээ. Ингээд түүнийг дээд давхарруу гарах үед араас нь сэмхэн дагахаар шийдсэн юм, тэгтэл яасан гэж санана, гүнтэн номын санг өнгөрч шууд унтлагын минь өрөөнд явж орсон ба орыг минь засч янзалж байхтай нь таарч орхив. Энэ бүхэн надад үнэхээр хачин санагдсаныг нуух юун. Гэхдээ түүний энэхүү хачин үйлдэл нь уг шилтгээнд түүнд зарц барлаг байхгүй гэдгийг нь давхар гэрчлэх мэт. Харин түүний дараагаар хаалганы нугасны нарийхан завсраар харж байхад минь гүнтэн зоогийн өрөөнд ширээ засч байлаа. Хэрэв энэ бүх ажлыг тэр өөрөө хийдэг юм бол гарцаа байхгүй уг шилтгээнд түүнээс өөр хүн байхгүй хэрэг. Бүр магадгүй намайг энд хүргэж ирсэн тэрэгний жолооч хүртэл гүнтэн өөрөө байсан байж мэдэх юм! Хэрэв энэ бодол минь үнэн бол яана вэ?, тэрэгний жолооч ердөө нэг гараа өргөөд л сүрэг чоныг эрхэндээ оруулж, чимээгүй болгож орхисон биш билүү! Яагаад Бишртицэд байхад тэндхийн хүмүүс, мөн сүйх тэрэгний зорчигчид миний өмнөөс тэгтлээ их айж эмээж байсан болж таарч байна? Надад тэд загалмай, сармис, зэрлэг сарнай, болон уулын шорооноос өгч байсан нь юу гэсэн үг вэ?
Хүзүүнд минь загалмай зүүж өгсөн тэр сайн эмэгтэйг бурхан тэнгэр ивээх болтугай! Загалмайнд гар хүрэх бүрт сэтгэл санаа дагаад ч тэр үү тун таатай санагдаж, зориг чадал минь ч нэмэгдэх шиг болж байв. Иймэрхүү зан үйл, сүсэг бишрэлийн зүйлс зөвхөн ганцаардаж цөхөрсөн болоод тусламжаар дутагдаж гачигдсан золгүй хүмүүст, тэр дундаа тэдэнд эцсийн мөчид л хэрэг болдог биз гээд тэгтлээ их ойшоож үздэггүй байснаа би санаж байна. Хачин хэрэг шүү. Үнэхээр уг зүйлд онцгой хүч нуугдаж байна уу, аль эсвэл өөр шалтгаан байна уу, мэдэх юм ер алга. Гэхдээ би үгүйсгэхгүйэ. Ямартай ч энэ тухай дараа нь тунгааж үзье, харин одоо бол ухаан санаагаа илүү чухал зүйлд төвлөрүүлэх хэрэгтэй бөгөөд Дракула гүнгийн талаар аль болохыг ихийг олж мэдэх шаардлагатай байна. Өнөө орой тэр надтай ярилцах ёстой, харин би тэр үед нь ярианы сэдвийг өөрчилж чадвал магадгүй тэр надад өөрийнхөө талаар ярьж өгөх байх. Харин би болгоомжтой байхгүй бол тэр сэжиг авчихаж мэднэ.

Шөнө дунд.

Гүнтэнтэй би их удаан ярилцлаа. Эхлээд би түүнээс Трансилванийн түүхийг асуухад, уг сэдвийн талаар тэр маш их мэдлэгтэй гэдэг нь илт байв. Уг нутгийн хүмүүс болоод бусад зүйлсийн тухай, нэн ялангуяа энд болж өнгөрсөн дайн тулалдаануудыг ямар сайн мэдэж байсан гээч, тэгээд яг л тэр өөрөө тэнд байсан юм шиг л ярьж байлаа. Дараагаар нь тэр Бояар гэдэг үгний утгыг тайлбарлаж өгөв. Энэ нь түүний удам угсаа, овгийн нэр бөгөөд өөрийн өвөг дээдэс, үүх түүхээрээ тэр маш их бахархаж, мөн хайрлан хүндэтгэдэг гэдэг нь ярих болгондоо би биш "бид" хэмээн дуудаж байснаас нь тодхон харагдана. Түүний ярьж хэлж буй эдгээр зүйлсийг бичиж тэмдэглэсэн ч болоосой, энэ бүхэн үнэхээр сонирхолтой санагдаж байлаа! Бараг л тэр надад улс орныхоо бүх түүхийг яриад өгчихсөн гэхэд хилсдэхгүй шүү. Ярих тусам гүнгийн сэтгэл хөдлөл нь улам бүр нэмэгдэж, цагаан сахлаа илэнгээ өрөөн дотуур тэр алхаж, тасалгаан доторх зарим эд хогшлуудыг бараг л бяц атгах шахам их хүчээр барьж явлаа. Ингээд түүний ярианаас нэг хэсгийг нь би чадах ядахаараа сийрүүлэхийг хичээе.
"Сзекелисчүүд бид бахархах түүхтэй улс. Бидний судсаар эрт нэгэн цагт хаан ширээний төлөө арслан барс мэт тулалдаж асан олон зоригт үндэстнүүдийн цус урсан буй. Харин энд, Европын энэ олон ардуудын дунд нэгэнтээ, Тор болон Водины дайчин хийморьтой, Исландаас гаралтай Угрикчууд заларч гэнээ. Тэгээд тэр Европын эргийг тэр аяар нь сандаргаж хөдөлгөөнд оруулсан байна, эй, Ази болон Африкыг бас мартаж хэрхэвч болохгүй, тэр цагт хүмүүс яг л хүн чонын сүрэг тэдэн дээр гэгээн дүрээрээ айлчлан ирсэн гэлтэй сандран мэгдэж мөн чичрэн дагжиж байсан гэдэг. Харин тэд энэ нутагт тулж ирээд Хүннү нартай таарсан байна. Дайны онгод асаагч, улангассан тэдгээр дайнч ард түмний хөлд газрын хөрс улаанаараа эргэж, урсах усан буцлан ширгэж байсан гэлцдэг. Цөл дунд чөтгөрүүдтэй тулалдсан Скитчүүдийг хүртэл тэд бут ниргэжээ, биеэр нь эртний цагийн бөө сахиус, удган чөтгөрийн цус гүйх тэднийг тэгээд хэн зогсоох билээ. Тэнэгүүд, тэнэгүүд! Өөрсөдтэй нь адил цус тэрний судсаар урсч байхад, Атиллаг давж гарах ямар чөтгөр бас ямар шулам байж таарах вэ?" гэж хэлээд гүнтэн гараа өргөж "Магиарчууд, Ломбардууд, Аварчууд, Болгар болон Туркууд, тэд бидэндтэй дайтаж, бидэнд ялагдаж, биднээс зугтааж байсан юм. Ийм байхад бид бахархах зүйлгүй ард түмэн гэж үү? Арпад болон тэдний легион Унгарыг хөндлөн гулд туулсаар энэ газарт ирээд эндээс биднийг олсон юм. Тэгээд Хонфоглаласын төгсгөл энд дуусах ёстой байсанд нь гайхах зүйл байна уу? Унгарчуудыг сүүлээ хавчин өмнөдрүү зугтаж байхад Сзекелисчүүд бид Магиаруудыг ялан дийлж, дархан цолоо мандуулж байсан юм. Тэгээд одоогийн энэ Туркын газар нутгийг олон бас олон зууны туршид сахин хамгаалсан билээ. Туркууд хүртэл нэгэнтээ эцэж цуцашгүй бидний харуул манааг бахдаж 'ус мөрөн нойрсч байхад, харин бидний дайснууд нойрсохгүй юм' хэмээн дуу алдаж байсан гэдэг. Дөрвөн хаант улсын сэнтий цусаар будагдаж, бидний дайчин алдар эзэн хааны зарлигаас ч хурдан европын чихнээ хүрч байхад биднээс илүү баяртай хүмүүс хаа байх билээ? Харин манай үндэстний шившиг, Казовагийн шившиг хэдийд мартагдсан гэж санана, Валлачуудын далбаа Магиарчуудын хамтаар Кресентийн дор бөхийхөд тэр биш гэж үү? Воиводег дайран өнгөрч Данубе мөрнийг гаталсаар Туркчуудыг хэн эх газарт нь бут цохисныг мэдэж байна уу? Тэгэлгүй яахав, энэ бол Дракула байлаа. Түүний итгэл даагаагүй дүү нь гүрэн улсынхаа хамтаар задран унаж, туг нь Турк цэргийн гутлын улан дор тахлахдахад ард иргэд нь боол болж тэдэнд арилжигдсан юм. Энэ үед Дракула үндэстэн олноо нэгтгэж Туркын газар нутагруу дайлаар морджээ. Заримдаа тэр ялна, заримдаа тэр ялагдана. Гэвч тэр хэзээ ч бууж өгсөнгүй, дайрсаар довтолсоор ялагдсаар мөн ухарсаар л. Заримдаа тэр цуст тулааны талбараас ганцаараа эргэж ирэх агаад адаг сүүлд нь цор ганцаараа үлдэх хүртлээ тэр тулалдсан юм. Хүмүүс хэлэхдээ түүнийг амин хувиа хичээдэг байсан гэлцдэг. Ахх! удирдагчгүй бол тариачид тэд яана вэ? Удирдагч хүний зүрх болон тархи байхгүй цагт дайны төгсгөлийг бид харж чадна гэж үү? Харин удалгүй Мохакчуудтай хийсэн тулалдаанаар бид Унгарын дэглэмийг унагаж чадсан билээ. Эхх, залуу найз минь, Сзекелисчүүд, Дракулагийн судсаар тэдний цус урсч байхад, тэдний ухаан санаа тархинд нь байсан үед, мөн тэдний илд гарт нь атгаастай байхад Хэпсбургчүүд болон Романофчуудын санаархаад ч хүрэхгүй яруу алдарт хүрэх болно. Гэвч дайн тулалдааны он жилүүд нэгэнт ард хоцоржээ. Ямар ч алдар хүндгүй эдгээр газруудад цус гэдэг дэндүү үнэ цэнэтэй зүйл болж, эртний дайчин улсуудын үүх түүх нэгэнтээ үлгэр домог болоод судар номонд л хадгалагдан үлджээ."
Гүнтэнг ийнхүү ярьж дуусахад гадаа үүр цайж байсан юм. Харин бидний унтах цаг болж салцгаасан билээ. (Санамж : энэ тэмдэглэл яг л "Арабын мянга нэгэн шөнийн үлгэр" болж эхэлж байна шүү, аль эсвэл зөвхөн үдэш орой үзэгдээд өглөөн нарны туяанд замхран одох Гамлетын эцэг шиг зөвхөн нууцлаг шөнийн ертөнцийн нууцлаг үйл явдлууд бичигдэх боллоо.)

5-р сарын 12.

Номноос би уншиж, мөн бусад эх сурвалжуудаар баталгаажуулагдаад маргахын аргагүй болсон зарим нэг баримтуудыг өөрийн бодол санаа болоод дүн шинжилгээтэй хослуулах хэрэг гарлаа. Гэхдээ би тун болгоомжтой хандахгүй бол болохгүй. Харин өнгөрсөн үдэш гүнтэн над дээр зочилж ирээд өдрийн туршид юу хийснийг минь асуухын зэрэгцээ өөр бусад зүйлсийн талаар ч мөн лавлаж асуулаа. Миний хувьд өдрийг бүхэлдээ ном шагайж өнгөрүүлсэн бөгөөд өмнө нь Линкольны оюутны дотуур байранд судалж байсан материалаа үргэлжлүүлэн уншиж суув. Мөн гүнгийн асуултанд ямар нэгэн логик дараалал байх шиг надад санагдсан юм. Тэгээд энэ бүгдийг би бүр бичиж тэмдэглээд авчихсан шүү, яахав дараагаар нь надад хэрэг болох ч юм билүү хэн мэдлээ, тэгээд ч ер нь мэдэж байхад илүүдэхгүй шүүдээ.
Эхлээд гүнтэн надаас Англид хүн хуулийн хоёр зөвлөхтэй байж болох эсэх талаар асуулаа. Хэрвээ хүсвэл хэдэн ч хуулийн зөвлөхтэй байж болох бөгөөд, харамсалтай нь ажил хэрэг хөтлөн явуулахад нэгээс илүү байх ёсгүй гэж би хариулав. Тэр үүнийг ойлгосон бололтой толгой дохив, тэгээд мөн хуулийн зөвлөхөөсөө алс хол газарт байхад, бие даан мөнгөн шилжүүлгэ хийх болоод худалдаа наймааны үйл ажиллагаа явуулахад хүндрэлтэй тал бий юу гэж асуув. Түүнд би буруу хариулт өгөхийг хүсээгүй учраас, мөн түүний юун тухай асуусныг сайн ойлгоогүй тул тодруулж өгөхийг хүслээ.
"Би тэгвэл тайлбарлая л даа. Чиний болон миний найз ноён Петер Хаукинс Лондонгоос алс хол газарт, Экзетер дэх үзэсгэлэнт цогчин дуганы сүүдэрт амьдарч бас ажиллаж байсан хэрнээ, чамаар дамжуулж Лондонд надад газар худалдан авч өглөө шүүдээ. Энэ үнэхээр сайн хэрэг! Тэгэхээр би юу гэж хэлэх гээд байна вэ гэхлээр, Лондонгоос алс хол газарт худалдааны үйл ажиллагаа явуулахад тэнд хөндлөнгийн зуучлагч байгаасай гэж хүсэхгүй байна. Ердөө л би орон нутгийн хэн нэг нь миний хүсэл шаардлагад нийцүүлэн ажиллаж чадахгүй байхвий л гэж эмээсэн хэрэг. Лондонгийн иргэн хүний хувьд хувьдаа би төлөөлөгчтэй байж болох болов уу, зөвхөн надад үйлчилдэг тийм хэн нэгэн. Хэрвээ би Ньюкастлруу ч юмуу, аль эсвэл Дурхам, Харвич болон Доверруу бараа таваар илгээх хэрэг гарвал өөрийнхөө өмнөөс итгэж найдсан тэр хүндээ даатгаад явуулчихвал хичнээн амар байхыг мэдэж байна уу?"
Би түүнд үүн шиг амархан зүйл байхгүй гэж хэллээ, бидэн шиг хуулийн зөвлөхүүдийн дунд үйлчилдэг систем бий бөгөөд энэ төрлийн дотоодын үйл ажиллагааг зөвхөн тухайн орон нутгийн дүрэм журамд нь нийцүүлж чадах л юм бол аль ч газрын хуулийн зөвлөхөөс тусламж авч болно. Товчхондоо бол үйлчлүүлэгч өөрийн үйл хэргийг хэн нэгэн хүнд даатгаж орхичихоод санаа амар сууж байх боломжтой юм.
"Гэвч", гэж тэр хэлээд, "Би хувийн нууцаа хадгалж чадах уу?" гэж асуув.
"Бололгүй яахав", гэж би хариулаад, "Бизнес эрхлэгч ямар ч этгээд өөрсдийн ажил хэргийг бусдаас нууцлах бүрэн эрхтэй" гэлээ.
"Сайн байна!" гэж гүнтэн хэлээд, ачаа бараа тээвэрлэлтийн талаар, мөн тэднийг зөөвөрлөхөд ямар ямар арга сонголтууд байдаг болон учирч болох эрсдэл зэрэг их л нарийн зүйлсийг лавлаж асуулаа. Би ч түүнд сайн хариулт өгөхийн тулд чадах хэмжээгээрээ л хичээж суув. Харин удалгүй гүнтэн намайг алмайруулж орхидог байна шүү. Өөр нутаг оронд нэг их аялж үзээгүй бөгөөд бизнесийн үйл ажиллагаанд гар бие оролцож байгаагүй гэхэд гүнгийн наймааны арга ухаан үнэхээр гайхалтай юм гээч. Тэгээд би, хэрэв гүнтэн хуулийн зөвлөх болбол маш чадварлаг ажилтан болох нь дээ хэмээн биширч суулаа. Би түүнд дээрх бүгдийг нотлохын тулд өөрт байгаа номнуудаасаа тайлбарлан үзүүлж, гүнтэн ч мөн цааш ярьсаар эцэстээ түүний сэтгэл санаа нь бүрэн ханажээ. Тэгээд тэр гэнэтхэн босч ирээд, "Чи бидний найз Петер Хаукинсд захиа илгээснээсээ хойш өөр хэн нэгэнрүү юм бичив үү?" гэлээ.
Түүнд би үгүй гэж хэллээ. Яасан гунигтай хэрэг вэ, үнэхээр ч надад өөр хэн нэгэнрүү захидал илгээх боломж гараагүй юм чинь.
"Тэгвэл одоо бич, залуу найз минь" гэж хэлээд тэр баривгар том гараа мөрөн дээр минь тавиад, "бидний найз Хаукинсд болон өөр хэнд ч байдаг юм, дахиад нэг сар надтай хамт энд байх болсон гэдгээ бичээрэй" гэх нь тэрдээ!
"Та намайг ийм удаан хугацаанд энд байлгахыг хүсээ юу?" гэж хэлэхдээ зүрхэнд минь айдас хуралдахыг би мэдэрлээ.
"Би маш их хүсч байна. Эй, нээрэн би татгалзсан хариу хүлээж авахгүй шүү. Чиний дарга чинь чамайг өөрийнхөө өмнөөс явуулсан шүүдээ. Мөн энд зөвхөн миний л хүсэл шаардлагын дагуу ажил хэрэг явагдах болно гэдгийг ч бас хэн хэн маань мэдэж байгаа. Би ч тэгтлээ их яарахгүй байна, чи ч бас ажлаа л хийж байна, үгүй гэж үү?" гэв.
Хүлээн зөвшөөрснөө мэдэгдэж толгой дохихоос өөр юуг хийж чадах билээ би? Үнэхээр ч энэ бүхэн минийх биш, ноён Хаукинсын ажил хэрэг тул түүнийг хүндэтгэж үзэхгүй бол болохгүй байлаа. Түүнчлэн Дракула гүнтэнгийн сүүлийн хэдэн минутанд хэлсэн эдгээр үгс болоод түүний харц нь мартагдаад байсан өнөөх шилтгээнд түгжигдсэн хоригдол болсон гэх бодлыг минь сануулж орхив. Хичнээн их хүслээ ч надад өөр сонголт ер байсангүй. Намайг бөхийн ёслохыг гүнтэн хараад өөрийн ялалтандаа тун их сэтгэл хангалуун байгаа бололтой зогсов. Түүний дуу хоолойноос өнөөх захирангуй өнгө нь алга болжээ, тэгээд тэр аядуу тайвнаар,
"Үнэхээр сайн байна, миний сайн залуу найз минь. Захиандаа чамайг ажил хэргээс өөр зүйлийн талаар бичихгүй гэж найдая. Найзууддаа чи өөрийгөө эрүүл саруул байгаа гэдгээ л мэдэгдэх хэрэгтэй шүүдээ. Тэгээд бас удахгүй гэртээ харинаа гээд сэтгэлийг нь бас амирлуулна биздээ?" гэлээ.
Ингэж хэлээд гүнтэн надад гурван хэсэг цаасыг, гурван дугтуйны хамтаар өглөө. Маш нимгэн тэрхүү дугтуйг би хараад, дараа нь гүнтэнрүү бас харлаа. Энэ үед тэр инээмсэглэн зогсох бөгөөд тийнхүү мишээх үед нь өнөөх хурц цагаан шүднүүд нь дээд уруулных нь дороос цухуйж үзэгдэв. Захианд бичих зүйлдээ би маш болгоомжтой хандахгүй бол гүнтэн унших магадлал тун өндөр юм. Эхэндээ би маш бөөрөнхий бүдүүн тойм хэлбэрээр бичихээр шийдсэн ч нэг л мэдэхэд харин ч эсрэгээрээ урт бас дэлгэрэнгүй бичээд эхэлсэн байлаа. Ноён Хаукинс болон Минад зориулж гүнгийн нүдийг хариулж нууцаар бичихийн дээр түүнийг эргэлзэж бас төөрөгдүүлэхүйц таталган бичгээр бичив. Тийнхүү би чимээгүй гэгч нь суугаад хоёр захидлаа бичиж суухад, гүнтэн ном уншихын зэрэгцээ номон дээрээ тэмдэглээ хийж зогсов. Бичиж дууссаны минь дараагаар тэр захидлуудыг минь авч ширээн дээрх бусад бичиг баримтынхаа дэргэд үлдээсэн ба хаалга түүний ард талд хаагдаж, гүнтэнг гарсны дараагаар л би гүнзгий гэгч нь амьсгаа авав. Харин сониуч зан минь хөдөлж ширээрүү би өнгийж үзэхээр шийдлээ.
Нэг захидал нь Витбай, Кресент, номер 7, Самуэл Ф. Биллингтонд гэж хаягласан байв, харин дараагийнх нь Ноён Леутнер, Варна гэсэн байлаа. Гуравдахь дээр нь Коуттс энд Ко., Лондон гэж бичжээ. Тэнд бас дөрөвдэх захидал байсан бөгөөд Херрен Клопсток энд Биллрютийн банкны ажилчдад, Буда Пешт гэж хаяглажээ. Хоёрдахь болон дөрөвдэх захидлуудыг нь яагаад ч юм лацдаагүй байв. Тэднийг би сонирхож, уншихаар завдан гараа явуулж байтал гэнэтхэн хаалганы бариул хөдлөх нь тэрдээ! Ухасхийн суудалдаа би үсрэн суугаад гарт таарсан номоо шүүрэн авлаа, тэгээд гүнтэнг орж ирэхэд нь ном уншиж байгаа дүр эсгэлээ. Гүнтэн гартаа бас нэгэн дугтуйтай захидал барьсаар орж ирэв, ширээрүү тэр ойртож өнөөх захидлуудыг нямбай гэгч нь нягталж үзээд, лацдаж орхилоо. Тэгснээ надруу эргэн харж,
"Таныг намайг уучлана гэдэгт итгэж байна. Энэ үдшийн тухайд гэвэл би гадуур ажиллах хэрэгтэй боллоо, надад маш их ажил байна. Мөн таныг би уйдахгүй гэж найдая." гэлээ. Тэгээд тэр хаалганы дэргэд очиж зогсоод, хэсэг хугацаанд чимээгүй зогсч байснаа эргэн харж, "Залуу хонгор найз минь, чамд л гэж зөвлөхөд ... Эй. Чамд л гэж анхааруулахад, хэрэв чи унтахаар болбол энэ өрөөнүүдээс бусад шилтгээний аль ч өрөө тасалгааг сонгох гэсний хэрэггүй шүү. Хэтэрхий хуучин энэ шилтгээн дэндүү олон дурсамжийг өөртөө хадгалж байдаг тул унтахдаа та ухаалаг хандахгүй бол муу зүүд таныг эзэмдэх вий. Танд би ахин дахин анхааруулъя! Тиймээс та унтах гэвэл өөрийнхөө унтлагын өрөөнд саатагтун, аль эсвэл энэ бусад өрөөнүүдэд. Тэгвэл аюулгүй байх болно. Эс бөгөөс ... " гэж гүнтэн яриагаа дуусгаад, гараа дээш өргөж хооронд нь алгаа хавсраад угааж байгаа юм шиг хөдөлгөөн үзлээ. Гүнтэнг ярианыхаа уур амьсгалыг тийнхүү аймшигтай болгоно гэж хэрхэн төсөөлөх билээ! Мөн түүний сүүлд хийж үзүүлсэн тэр хөдөлгөөнийг нь ч би бараг л ойлгох шиг болов. Бас ямар ч аймар хар дарсан зүүд байлаа гэсэн яг одоо миний байгаа шиг ийм аймшигтай, эвгүй мөн сэтгэл түгшим нөхцөл байдлын дэргэд илүү аймар байж чадна гэж үү?

Хэсэг хугацааны дараа.

Одоо бол би гүнгийн байхгүй газарт л тайван унтаж амарч чадах нь шиг байна. Хүзүүн дэх загалмайгаа авч орныхоо толгойд өлгөлөө. Тэгээд энэ нь намайг ёрын муухай бодлууд болоод хар дарсан эвгүй зүүднээс ангид байлгана гэдэгт итгэхийг хүслээ.
Гүнтэнг явсны дараагаар би унтлагын өрөөрүүгээ явж орсон бөгөөд чимээ чагнаж хэсэг хугацаанд чимээгүй суусан юм. Тэгээд би хаалга нээн өрөөнүүдээс гарч, өмнө зүгрүү хөтөлсөн өргөн чулуун шатаар доош уруудлаа. Харин шатны дэргэдэх цонхоор гадагш харахад хэдий тэнд хүрэх боломжгүй мэт боловч харанхуйд харлан үзэгдэх эдлэн газрын цэлгэр том талбайг олж үзээд хол байсан ч гэлээ өчүүхэн ч болов эрх чөлөөг тэндээс би мэдрэх шиг болж билээ. Шилтгээний цонхоор тийнхүү ширтээд шөнийн цэнгэг агаараас цээж дүүрэн амьсгалж зогсохдоо, өөрийгөө би хоригдол болсон гэх бодол минь улам бүр хүчтэй болж буйг мөн анзаарч байлаа. Удалгүй би өөрийнхөө сүүдрийг олж үзээд эргэн тойрноо нэг харж, хаана хүрч ирснээ тэгэхэд л мэдсэн юм. Ахиад л ёрын муухай бодлууд, аймшигт төсөөллүүд уураг тархин дотор минь амь орж дотроос минь хэмлэн мэрж эхлэх нь гаслантай. Энэ хараалд идэгдсэн газраас ямар ихээр айж байсныг минь ганцхан бурхан тэнгэр л гадарлах бөгөөд айдсыг минь зөвхөн хилэн тэнгэрт мандсан мөнгөлөг саран хийгээд орчныг гийгүүлэх түүний зөөлөн шаргал туяа нь л хуваалцаж байв. Тэгээд хүүхэн хараа минь өргөсч харанхуйд харах боломжтой болоход яг л намайг тайтгаруулахыг хүссэн гэлтэй алсад дуниартан харагдах уул толгодын орой сүүдэр татуулан сүндэрлэхийг олж үзээд сэтгэл санаа минь бага ч атугай тайтгарсныг нуух юун. Тийнхүү байгалийн хосгүй гоо үзэсгэлэнд автаж, шөнийн ертөнцийн агаараас шуналтай нь аргагүй амьсгалж зогсохдоо би эрх чөлөө хийгээд амар амгаланг хичнээн ихээр хүсч бас хүлээж байсан гэж санана!
Тэгтэл гэнэт, нүдний минь буланд ямар нэгэн зүйл торж, өөрийн эрхгүй намайг доош харахад хүргэсэн нь харанхуй шилтгээний, эзэнгүй олон тасалгаануудын нэг нь гэрэл цацруулан ассан явдал байв. Харин түүнийг би гүнгийн өргөө хэмээн сэтгэлээ. Тэнгэр өөд сүндэрлэсэн цагаасаа хойш уг шилтгээн хэдий хэр хугацааг элээснийг би мэдэхгүй, цаг хугацааны эрхэнд элэгдэж бас хуучирсан өргөн хийгээд өндөр цонхны гантиг чулуун хүрээний ардаас энэ бүгдийг би чимээгүй гэгч нь ажиглаж зогслоо.
Эхлээд цонхоор хэн нэгэн хүний толгой үзэгдэв. Нүүр царай нь харагдахгүй байсан авч шилэн хүзүү хийгээд нуруу, мөн хоёр гараар нь би түүнийг гүнтэн мөн гэдгийг нь танив. Энд ирсэн цагаасаа л хойш гүнгийн хоёр гар нь анхаарлыг минь гойд ихээр татаж байсан тул буруу зүйл хараагүй гэдэгтээ би бүрэн итгэлтэй байв. Хэдий баярлаж догдлох мөч биш боловч өөрийн минь таамаглал зөв байсанд ихээхэн олзуурхаж, гянданд хоригдсон хүнд өчүүхэн ч гэлээ зүйлс уйтгар гунигыг нь үргээж, дур сонирхлыг нь татдаг болохыг мэдэж авсан юм. Гэвч төдий л удалгүй хоромхон зуурын баяр баясал минь эргээд айдас хүйдсээр солигдох нь тэрдээ. Харин намайг юу харсан гэж санана! Гүнтэнг цонхны тавцан дээр гарч зогсох тэр мөчид нөмрөг нь салхинд дэрвэж яг л түүнийг жигүүр шиг бүрхэж байлаа. Удалгүй бүр ч солиором үйл явдал болж цонхноос тэр зүүгдэж шилтгээний өндөр ханыг даган дооших буухыг завдав. Эхэндээ би хоёр нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Сарны гэрэлдэх харанхуй сүүдрийн хуурмаг үзэгдэл байв уу гэж бодлоо, гэвч төд удалгүй энэ бүхэн цөм үнэн гэдэг нь батлагдлаа. Салхи нарны нөлөөгөөр элэгдсэн чулуун хананы ан цаваар тэр хөлөө тааруулан хийж, чулуун тоосгоны ирмэгээс гараараа барьсаар яг л ханан гадаргуу дээгүүр гүйх гүрвэл лугаа адил нүд ирмэхийн зуурт доошлон уруудаж эхлэв.
Ямар гээчийн хүн бэ тэр, аль эсвэл ямар гээчийн амьтан болж таарч байна, үгүй бол тэр хүн амьтны холимог юм болов уу? Айдас хүйдэс хамаг биеийг минь бүрхэн авлахад хүйтэн төмрөөр ар нуруугаар минь хайрах шиг болж, судсаар гүйх цус минь царцах шиг болов. Энэ бүхнийг би мартахгүй бас бодохгүй байж чадсангүй.

5-р сарын 15.

Гүнтэнг тийнхүү доош бууж, зуун фитийн доор үзэгдэх түнэр харанхуй сүүдэррүү явж ороод, толгойг нь далд ормогц цонхоор би доош өнгийж хэрэндээ сайн харах гэж хичээсэн боловч тус болсонгүй. Хэтэрхий хол байсан тул тэндээс юу ч харагдсангүй. Гэхдээ би түүнийг шилтгээнийг орхиж, эндээс өөр газарруу явсан гэдгийг нь гадарлаж байлаа. Тэгээд би зориг гаргаж шилтгээний бусад газруудыг судалж үзэхээр шийдээд өрөөндөө эргэн очиж дэнгийн гэрэл авав. Удалгүй би бүх хаалгануудыг нэг нэгээр нь татаж бас түлхэж үзэв, яг л миний тааварлаж байсан шиг бүгд түгжээтэй байх нь тэр. Цааш би явсаар өргөн чулуун шатаар доош уруудаж анх энэ шилтгээнд хөл тавьсан гол танхимд хүрч очлоо. Замган түгжээнүүдийг нь тайлахад огтхон ч төвөгтэй байсангүй, гэвч хаалга цоожтой, мөн тэнд түлхүүр нь байхгүй байлаа! Маргаан байхгүй гүнгийн өрөөнд байгаа биз. Харин тэр хаалгыг би заавал онгойлгох ёстой, тэгж гэмээнэ осолдолгүй эндээс оргож чадна. Тэгээд би шилтгээний бусад өрөө тасалгаануудыг эхнээс нь эхлээд шалгаж үзлээ. Шат гишгүүрээр дамжиж явсаар төв танхимын дэргэдэх хоёр жижигхэн тасалгааны хаалга түгжээгүй байхыг анзаарсан юм. Гэвч тэнд эрвээхийнд идэгдэж, элэгдэж бас хуучирсан тавилга мөн тоосонд дарагдсан эд хогшлуудаас өөр юу ч байгаагүй нь тун тоогүй хэрэг. Тохиолдлоор би шатны дэргэд, дээд давхарт өөр нэг хаалга байхыг олж үзлээ. Түгжээтэй боловч цоож нь тун хэврэг бололтой хаалга нааш цааш ганхан хөдөлж байв. Хүч гарган би хаалгыг жаахан хүчтэй түлхтэл нугасаараа тэр салж, чулуун шалан дээр хавтгайгаараа унах нь тэрдээ. Чанга дуу чимээнээс цочсон боловч шилтгээнд надаас өөр хүн байхгүй гэдэгт итгэлтэй байсан тул санаа минь амарлаа. Тэгээд гүнзгий гэгч нь амьсгаа аваад магадгүй дахиад олдохгүй байж мэдэх энэ л боломжийг ашиглахаар би сэтгэл шулуудлаа. Одоо бол би шилтгээний баруун жигүүрт байна. Мөн л олон өрөөнүүдтэйгээс гадна олон давхар юм. Өмнө зүгт хөтөлсөн урт харанхуй хонгилоор явахдаа би төөрч орхив, тэгээд дэнгийн гэрлээ барьсаар цааш алхаж, өмнө болон баруун зүгрүү харсан цонхтой хамгийн сүүлчийн тасалгаанд тулж ирлээ. Шилтгээн бүхэлдээ хадан цохион дээр сүндэрлэсэн тул гурван талаас нь нэвтэрнэ гэдэг боломжгүй хэрэг бөгөөд нэг ёсондоо л энд харуул хамгаалалт хэрэггүй, бусдаас тусгаарлагдаж, тун сайн далдлагдсан газар байв. Харин баруун зүгт гүзгий том хавцгай байх агаад тэндээс цааш явсаар алсад хөхрөх өндөр уулсын бэлтэй хаяа залгах хүртлээ үргэлжилсэн байна. Хаашаа л харна хатуу чулуун хад үзэгдэнэ, харин хаа нэгтээ өргөст ургамлын бутнууд ургасан байгаа харагдана. Цагийн сайханд шилтгээний энэ хэсэгт эмэгтэйчүүд бүсгүйчүүд амьдарч байсан бололтой тавилга хогшлууд нь эрхэмсэг бас чамин гэдэг нь аргагүй юм.
Хөшиггүй цонхнуудаар нь сарны гэрэл нэвтэрч, хагархай шилэнд эргэн ойж түмэн өнгөөр солонгороод өнө удаан жил эзэнгүй байсны баталгаа болсон тоос шороонд дарагдсан эртний энэ тасалгааг бүхэлд нь гийгүүлж, илч гэрлээ харамгүй хайрлан байхад гартаа дэнгийн гэрэл барьж явах нь илүүц юм шиг санагдлаа. Гэхдээ шилтгээний бусад харанхуй хэсгүүдэд зүрхийг минь бүлээцүүлж, айдсыг минь хуваалцаж явсныг мөн хэрхэн мартаж болох билээ. Одоо бол би өмнө нь үзэн ядаж байсан өөрийнхөө өрөөг дахин голж чадахгүй байх, удалгүй харин сэтгэл минь түгших нь багасч, ухаан санаа минь үймэрхээ больсон тул хэсэг хугацаанд амсхийх боломжтой боллоо. Тэгээд би жижигхэн царсан ширээний ард суугаад тэмдэглэлийн дэвтрээ гаргаж ирлээ. Эрт хэзээ нэгэн цагт энд эрхэмсэг ялдам авхай сууж байжээ. Маш их бодож бас харуусч бичсэн нь илэрхий бүтэлгүй дурлалын захидал тэнд байх агаад эзэндээ очоо болов уу бүү мэд ширээн дээр нь үлдэж хоцоржээ. Харин тэмдэглэлийн дэвтрээ би нээгээд хамгийн сүүлд хавцсыг нь хаасан тэр мөчөөс хойш өөрт минь тохиолдсон бүхнийг бичиж эхэллээ. Одоо бол осолдолгүй 19-р зуун билээ. Өш хонзонгоор буцалсан 19-р зуун. Гэвч сэрэл мэдрэмж минь намайгаа хуураагүй бол яг л энэ мөчид эртний цаг үед очсон юм шиг л надад санагдаж байна.

Хэсэг хугацааны дараа.
5-р сарын 16-ны өглөө.

Бурхан тэнгэр байдаг бол надад туслаач, эрүүл саруул ухаанаа гээгээгүй гэдгийг минь хэлж өгч үзээч! Яг энэ мөчид нэг л зүйлийг хүсэх байна, уураг тархи минь самуурч санаа сэтгэл минь битгий үймрээсэй билээ, аль эсвэл, магадгүй би солиорчихоод байгаа юм болов уу? Хэрэв үгүй бол хар дарсан зүүдний биелсэн талбар болсон аймшигт уг газар гүнгээс илүү аймшигтай санагдана гэж үү? Гэгээн дарь эх минь! Өршөөлт сахиулсан тэнгэр минь, намайг тайвшруулж үзээч, энэ бүх галзуурал солиорлын дундаас намайгаа аварч хайрлаач! Урьд намайг эргэлзүүлэхэд хүргэдэг байсан зарим нэг зүйлсийг би одоо ойлгож байна. Өмнө нь Шекспирийн Гамлет дээр, "Миний эмнүүд! Миний эмнүүд, тэднийг хурдан өгөөд аль!" гэх үгийг уншихдаа түүнд ямар санагдаж байсныг анзааралгүй өнгөрчээ ... Мөн толгой тархинд минь дэгдсэн балмад энэ шуурга намдаж өгөхгүй намайг тарчилган зовооно ... Ухаан санаагаа эрүүл байгаа эсэхийг шалгахаар би тэмдэглэлээ гаргаад, эргэн нэг нээж үзлээ. Магадгүй юм бичих нь намайг тайвшруулах ч юм билүү ...
Гүнгийн хамгийн сүүлд хэлсэн өнөөх нууцлаг анхааруулга намайг маш их айлгасан бөгөөд одоог хүртэл бодогдсоор л байна. Гэвч түүний хэлсэн үгнээс бус ирээдүйд болох үйл явдлуудаас би эмээж байлаа. Мөн тэрнийг чухам юун тухай хэлэх гэснийг нь таах гэсээр би бүр цөхөрч гүйцлээ!
Тэмдэглэлээ би бичиж дуусгаад үзэг дэвтрээ авч халаасандаа хийлээ. Нойр минь хүрч, маш их ядарснаасаа болоод хамаг бие минь сульдаж орхижээ, нэг л мэдэхэд би эвшээлгээд эхэлсэн байв. Толгойд минь гүнгийн надад анхааруулсан өнөөх үгс орж ирэх авч түүнийг би зөрчихөөсөө мөн татгалзсангүй. Сарны зөөлөн туяа шөнийн үлээх салхины хамтаар намайг бүүвэйлж, өөрийн эрхгүй би уйтгартай бас дүнсгэр өөрийн өрөөнд биш эрт нэгэн цагт үзэсгэлэнт авхай нарын амьдарч, дуулж мөн ярилцаж байсан энэ өрөөнд, дайнд явсан хайртай залуугаа хүлээж сэтгэлдээ шаналж, гуниглан гансарч мөн нулимс дуслуулан уйлж суусан энэ л тасалгаанд нойрсохыг би хүслээ. Хөлөө би зөөж, нэг хоёр алхалсаар өмнө болон зүүн зүгийн ханыг налж, тасалгааны буланд тоосод даарагдсан өргөн буйдан дээр толгой тавив уу үгүй юу бодох санах зүйлгүйгээр бөх гэгч нь нойрсч эхлэв. Харин түүнээс хойш болж өнгөрсөн бүхэн надад туйлаас үнэмшилтэй санагдсаныг хэлэх байна! Яг л одоо өглөөний нарны туяанд энэхүү тэмдэглэлийг бичиж суугаатай адил урьд шөнийн үйл явдлууд тун их бодитой санагдсан нь үнэхээр хачирхалтай хэрэг. Тэгээд энэ бүхэн ердөө зүүд байсан гэдэгт үнэндээ би итгэж чадахгүй нь.
Би тэнд ганцаараа биш байлаа. Үүнийгээ би мэдэрч байлаа. Ганцхан сарны тод гэрэлд тоостой шалан дээгүүр алхсан миний гутлын мөрнүүдийг эс тооцвол өрөөнд анх орж ирснээс хойш тэнд ямар л байсан бүх зүйл хэвээрээ байх аж. Харин удалгүй миний эсрэг талд, өрөөний голд даашинз өмссөн гурван залуу авхай зогсч байгаа нь сарны туяанд тодхон харагдах нь тэр шүү! Тэрхэн мөчид би өөрийгөө унтсан байх ёстой биш билүү хэмээн эргэлзэхийн зэрэгцээ шалан дээрээс тэдний сүүдрийг олж хараагүйдээ итгэж ядан байв. Тэд надруу ойртон ирж, намайг хэсэг хугацаанд ажиглан зогсоод өөр хоорондоо шивнэн ярилцлаа. Тэдний хоёр нь яг л гүнгийн адил урт нарийн хамартай агаад саргүй шөнө шиг хар нүдтэй юм. Гэхдээ сарны шаргал туяатай сүлэлдэж харанхуйд бараг л улаан өнгөөр гэрэлтэх шиг. Үлдсэн нэг нь цаснаас цагаан царайтай, алтан шаргал үстэйгээс гадна индранил эрднийн мэт хоёр нүд нь үзэсгэлэнтэй гэдэг нь аргагүй юм. Гуравдахь энэ эмэгтэйн царай төрх яагаад ч юм надад танил санагдаж, урьд өмнө хаана бас хэзээ үзсэнээ эрээд эрээд би дурсамж санамжаасаа олж чадсангүй. Сарнай цэцгийн дэлбээ мэт час улаан уруулны нь завсраар ил гарах түүний өөгүй цагаан шүднүүд эгээ л зүйрлүүлж хэлбэл шүр чулуугаар чимэглэсэн сувд эрдэнэ мэт үзэгдэнэ. Хэдий айдас хүйдэс зүрхийг минь эзэмдэж байсан ч гэсэн хүсэл сэрэл минь намайгаа дийлж, хосгүй гоо үзэсгэлэнтэй тэднийг, тэгээд бас амтлаг улаан уруулаараа намайг үнсээсэй гэж дотроо би хүсч байсан юм. Хэрэв хэзээ нэгэн цагт энэ Мина эдгээр мөрүүдийг олж уншвал, энэхүү тэмдэглэлд иймэрхүү зүйлсийг бичих нь тусгүй хэрэг болох вий. Гэхдээ л энэ бүхэн үнэнээс хойш яалтай билээ. Тэгээд нэг нэгнийхээ чихэнд үг шивнэж, гурвуул тэд инээд алдан хөхрөх нь яг л хөгжмийн аялгуу мэт сонсогдож байлаа. Цонхигор цагаан охин нь толгойгоо маягтай нь аргагүй сэгсэрч, харин нөгөөх хоёр нь түүнийг уруу татна.
Нэг нь, "Алив л дээ! Эхлээд чи эхэл, харин дараагаар нь бид чамайг дагая." гэнэ.
Харин нөгөөх нь нэмж, "Тэр залуухан бас хүчирхэг юм. Тэр бүгдийг минь баярлуулж чадна." гэж байх юм.
Би чимээгүй гэгч нь хэвтэж, өөрийн эрхгүй бас мэдэлгүй удахгүй болох зүйлсийг амьсгаа даран хүлээж байлаа. Удалгүй хүсэн хүлээсэн мөч ирж цонхигор цагаан охиныг миний дээрээс өнгийх тэр үед нь түүний бүлээн амьсгалыг би мэдэрлээ. Яг л зөгийн бал мэт амтат үнэр ханхийж, харин түүний шивнэх уран наалинхай үгс нь зөгий хатгаж буй гэлтэй зүрхэнд минь тусч байсан юм. Гэвч анхилам зөөлөн үнэрний цаана цусны эхүүн үнэр бас үнэртэх шиг.
Эмээж мөн догдолсондоо би удтал анисны эцэст сая л нэг зовхио нээхэд миний харсан эхний зүйл гэвэл үзэсгэлэнт бүсгүйн моддын навчис мэт өтгөн сормуусны дороос намайг цоо ширтэх хоёр цэнхэр нүд байв. Удалгүй тэр уруулаа шуналтай нь аргагүй долоож бас хазах агаад энэ бүхэн нь миний ухаан санааг нэгмөсөн балартуулж орхив. Сарны гэрэлд түүний норсон шүр мэт улаан уруул нь гялалзаж, түүний завсраар өнөөх сувд мэт цагаан шүд нь цухуйж үзэгдлээ. Тэр доошилсоор, улам бүр доошилсоор түүний уруул нь миний урууланд хүрэх нь үү гэтэл тэр дахин доошилж хүзүүнд минь ойртлоо. Энэ үед түүний шүлсээ залгиж шүд болон уруулаа шүлстэн долоохыг нь би сонссоны дээр хүзүүнд минь амьсгалах түүний халуун бүлээн амьсгалыг нь мөн мэдэрч байлаа. Тэр ойртсоор бас ойртсоор, бүсгүйн уруул удалгүй хүзүүг минь шүргэлээ. Хүзүүний минь эмзэг арьс энэ бүгдийг хэрхэн тэсвэрлэж байсныг би мэдэхгүй харин зүрх минь цээжин дотор тэсрэх гэж байсныг би санаж байна.
Удалгүй уруулны нь оронд түүний шүднүүд хүзүүнд минь мэдрэгдэх тэр мөчид аянга цахилгаан тасалгаанд минь ороод ирэв үү гэлтэй галзуурч, солиором үймээн самуун дэгдэх нь тэр! Нүдээ нээж намайг харвал цагаан царайтай өнөөх бүсгүйг гүнтэн багалзуурдаж, хүчирхэг гараараа тэр газарт аваад чулуудаж орхилоо. Гүнтэн маш их уурсаж, бас хилэгнэжээ! Цэнхэр нүд нь уур хилэнгийн галд дүрэлзэн шатаж, цонхигор цагаан царай нь улаа бутраад, час улаан уруулны нь цаанаас хурц цагаан шүднүүд нь ярзайгаад ямар аймшигтай харагдсан гэж санана! Гэвч гүнтэнг, зөвхөн тамын чөтгөр ороолонгуудад л баймаар тийм аймшигтайгаар уурсан хилэгнэнэ чинээ би огт төсөөлсөнгүй! Царай нь өмнөх өмнөхөөсөө илүү цайсан харагдах агаад түүний хоёр нүд нь ган төмрийг хүртэл цоолж орхимоор ширүүнээр ширтэж байлаа. Хамар дээгүүрээ нийлэхээ дөхсөн өтгөн хөмсгөө тэр зангидаж ирээд цус царцаж, зүрх зүсэм аймшигтай өнгөөр ийнхүү өгүүлэв.
"Та нар яаж түүнд гар хүрч зүрхэлдэг байна?! Хориотой гэж хэлсээр байхад яагаад та нарын харц түүн дээр тусдаг билээ? Та нарт би хэлсэн биш билүү! Энэ хүн бол зөвхөн минийх! Ахиж та нар түүнд ойртвол чинь зүгээр өнгөрүүлнэ гэж санаад ч хэрэггүй байх шүү." гэлээ.
Цонхигор цагаан өнөөх охин тас тас хөхөрч, "Чи бусдаар хайрлагдаж үзээгүй хэрэг үү. Чи өрөө ч бас бусдыг хайрлаж мэддэггүй байх л даа" гэхэд бусад нь мөн дагаад шоолон инээлдэх нь сонсогдов. Энэ үедээ тэд яг л шулмас шиг сонсогдож байсныг хэлэх байна!
Харин гүнтэн эргэж миний царайруу харах зуураа, аяархан дуугаар, "Тиймээ. Би хайрлаж чадалгүй яахав. Саяны үгийг чи өнгөрсөн үеэ дурсаж хэлээгүй байлтай. Харин энэ залуу дээр хийх ажлаа дуусгамагц нь түүнийг би та нарын мэдэлд үлдээе." гэж хэлээд тэр дуугаа өндөрсгөж "Одоо явцгаа! Явж үз!" гэж зандарлаа.
"Тэгээд бид өнөө үдэш юу ч үгүй хоцрох гэж үү?" гэж хэлээд тэдний нэг нь шалан дээр хэвтэх шуудайруу заагаад хөхөрлөө. Гэтэл өнөөх шуудай өөрөө хөдөлж, дотор нь ямар нэгэн амьд зүйл байх нь тэр! Гүнтэнг чимээгүй гэгч нь толгой дохиход, бүсгүйчүүдийн нэг нь шуудайг шүүрэн аваад нээж үзэхэд .... хэрэв миний нүд бас чих намайг мэхлээгүй бол тэнд өлгийтэй жаахан хүүхэд байж байлаа! Айж цочирдсондоо хоёр нүд минь харанхуйлж, хөл дээрээ би арай ядан тогтов. Харин нэг л мэдэхэд тэдгээр гурван бүсгүй алга болсон байв. Шуудай ч мөн адил байсангүй! Гэтэл тэдний дэргэд хаалга байгаагүй шүүдээ, надад тэд анзаарагдалгүй энэ тасалгаанаас гарна гэж баймааргүйсэн. Яг л тэд сарны гэрэлд уусаад, цонхоор нисээд одсон мэт ...


Top
   
PostPosted: Feb.12.16 6:41 am 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
4-р Бүлэг

Жонатан Харкерын тэмдэглэл үргэлжилж байна.

Би өөрийнхөө орон дотроо сэрлээ. Урьд шөнийн тэдгээр үйл явдлууд цөм зүүд мөн байсан ч, аль эсвэл үгүй байлаа ч гүнтэн намайг өргөөнд минь өргөж ирсэн нь лавтай. Үүнийг гэрчлэх мэт миний хэв маягаар эвхэгдээгүй хувцаснууд, гарт минь зүүлттэй хоносон бугуйн цагнаас эхлээд хэд хэдэн нотолгоонууд өрөө тасалгаанд маань үлдсэн байсан юм. Гэхдээ самуурч солиорсондоо би юу ч хийсэн байж мэдэх учраас энэ бүхэн хангалттай сайн баталгаа болж өгч чадсангүй. Тэгтэл гэнэт би тэмдэглэлийн дэвтрээ саналаа. Мөн орон дотроо нүцгэн биш хувцастайгаа хэвтэж байхыг бодоход лав л гүнтэн халаасыг минь нэгжээгүй болж таарав, магадгүй тэр ямар нэгэн зүйлд яарч явсан байх. Ямартай ч дэвтрийн минь талаар мэдэлгүй өнгөрсөн нь сайн хэрэг боллоо шүү. Хэрэв уншсан бол тэр хурааж авах байсан нь мэдээж хэрэг юм, аль эсвэл бүр түүнийг минь устгах байсан бизээ. Дараагаар нь би өрөө тасалгаагаа тойруулан ажиглалаа. Одоо бол энэ газраас, энэ өрөөнөөс, мөн гүнтэнгээс илүүтэй цусыг минь сорохыг завдаж, намайг хүлээж суусан өнөөх аймшигтай хүүхнүүд миний санааг зовоож байна.

5-р сарын 18.

Үнэн худлыг ялгахын тулд өнөөх хараал идсэн тасалгааг би өдрийн гэрэлд харахаар явсан юм. Харин дээд давхрын шатны дэргэдэх, мөрлөж унагасан мөнөөх хаалгыг минь дахин янзалсан байх бөгөөд цоожилж мөн битүүмжилсэн байлаа. Хацар модонд нь тулгаад зэвтэй хадаасаар тун сайн гэгч нь хадсан байх тул эвдэх гэж хичнээн оролдоод ч хүчрэхээргүй болгож орхижээ. Хамгийн аймшигтай нь юу байсан гээч, уг хаалгыг гаднаас нь биш дотроос нь хадаж тогтоосонд байгаа юм. Тэгээд би уржигдар үдшийн үйл явдлууд жинхэнээсээ болж өнгөрсөн юм боловуу хэмээн эмээж эхлэв.

5-р сарын 19.

Би маш их ядарч байна, нүд маань их өвдөж байна. Урьд шөнө гүнтэн над дээр ирээд гурван захидал бичихийг шаардсан юм. Эхнийх дээр нь миний эндэх ажил бараг л дуусах гэж байна гэж бичлээ, хоёрдахь дээр нь маргааш өглөө би шилтгээнийг орхино гэж бичив, харин сүүлчийнх дээр нь би Биштрицэд ирчихээд байна гэж сийрүүллээ. Түүний бүрэн эрхэнд орсон тул эсэргүүцэл үзүүлнэ гэдэг дэндүү тэнэг бөгөөд даанч гэнэн алхам болох байлаа. Тиймээс би түүний сэжгийг төрүүлэх үйлдэл аль болох хийхгүйг хичээж, мөн түүний уурыг хүргэхгүй гэж хэрэндээ чармайж байв. Тэр намайг өөрийнх нь талаар дэндүү ихийг мэдэж байгааг мэднэ, түүний хувьд би маш аюултай хүн болсон учраас өөрийгөө би эндээс амьд мэнд гарна гэж бодохгүй л байна. Одоо бол миний хийж чадах цорын ганц зүйл бол өөрийн хувь заяанд найдах л үлдээд байна. Хэрэв аз хийморь минь намайг мартаагүй бол надад эндээс оргох боломж гарч ирэх байх, хүлээж л сууя. Ямар учраас ийм захидлуудыг бичүүлж байгаагаа гүнтэн надад ер хэлсэнгүй. Бодвол найз нөхдийг минь хуурах гэсэн хэрэг байх гэж эмээх юм. Намайг тийнхүү үг дуугүй түүнд захирагдаж, хамгийн сүүлчийнхээ захидлыг бичиж суухад гүнтэн намайг чимээгүй гэгч нь ажиглан зогсч байлаа. Тэгээд би түүнээс захидлуудынхаа он сарыг юу гэж бичих талаар асуув.
Тэр бодож байснаа, "Эхнийх нь 6-р сарын 12-н байх ёстой, харин удаах нь 6-р сарын 19. Харин сүүлийнх нь 6-р сарын 29 байг." гэлээ.
Арай энэ миний амьд мэнд байх сүүлчийн хугацаа юм биш биз? Бурхан минь надад туслаачдээ!

5-р сарын 28.

Одоо надад эндээс оргох боломж гарлаа. Үгүй юм гэхэд гэррүүгээ хэл сураг дуулгах бололцоо гарч мэдэх юм. Энд Сзганий хамтлаг ирсэн бөгөөд шилтгээний гаднах талбайд тэд буудалласан байна. Тэд цыганууд бололтой. Тэдний тухай мэдээлэл миний дэвтэрт бий. Яг л өөр ертөнцөөс ирсэн мэт тэд хаа таарсан газраа хоноглож явдаг хачин улс юм гэж бичсэн байна. Зөвхөн Унгар болон Трансилванид гэхэд л тэдний мянган хүн бий бөгөөд бараг л тэд хуулинд захирагдана гэж ер мэддэггүй улс. Гэхдээ тэд язгууртан ноён хийгээд Бояаруудад тун талтай байдаг бөгөөд бүр өөрсдийгөө тэдний нэрээр дуудах дуртай аж. Тэд шашин шүтлэгээс ангид байдаг ч, мухар сүсгийг өөрсөддөө хадгалж иржээ. Мөн тэд зөвхөн өөрсдийн Цыгань хэлээр хоорондоо ярилцах агаад дориун энэ үндэстнийг айлгах зүйл ховорхон аж.
Би гэррүүгээ захидал илгээх хэрэгтэй байна. Магадгүй тэд надад тус хүргэх юм биш биз. Гэхдээ би альхэдийнээ тэдэнтэй ярилцахыг хичээж, цонхоороо харилцсаар муугүй нөхөрлөл тогтоогоод амжсан шүү. Тэд малгайгаа авч агаарт даллан, элдэв янзын дохио зангаа хийж үзүүлнэ. Гэвч тэдний хөдөлгөөнийг би тэдний ярилцах хэлний нь адилаар мөн үл ойлгоно ...
Ямартай ч би захиагаа бичлээ. Минад зориулсан захидлыг би таталган бичгээр бичлээ, харин Ноён Хаукинсд зориулж түүнтэй минь холбоо тогтоохыг мөн хүслээ. Өөр зүйлийн талаар бичсэнгүй. Минад бичсэн захидалдаа би өөрийнхөө нөхцөл байдлын талаар тэгтлээ дэлгэрэнгүй бичсэнгүй. Эс бөгөөс хайрт түүнийг айлгаж мөн цочоож орхих вий. Гэвч одоохондоо эдгээр захиануудыг гүнтэн мэдээгүй байгаа тул, намайг өөрийнх нь талаар ямар их зүйлс мэдэж байгааг тэр гадарлахгүй байгаа ...
Ингээд захидлуудаа би тэдэнд өглөө. Цонхны нарийхан салхивчаар захидлыг би шийдэхдээ гар цайлгах зүйлийг ч мөн мартсангүй. Тэгж гэмээнэ, захидал илгээгдэх найдвар илүү өндөр болох байлаа. Нэгэн эр тэрхүү захиаг маань авч, энгэртээ гаран тавин мэхийн ёслоод, малгайн дотроо хийчихлээ. Одоо харин би юу хийх билээ, тэгээд би эргээд ширээндээ суугаад ном уншихаар шийдэж, хуудсыг нь сөхлөө. Мөн би гүнтэнг эзгүй байгааг нь ашиглаад ийнхүү бичиж сууна ...
Удалгүй гүнтэн орж ирэв. Тэгээд өврөөсөө хоёр захидал гаргаж ирээд их л намуухан хоолойгоор, "Цыгань хамтлагийн хөгжимчин надад энийг өглөө, хаанаас ирсэн, ямар учиртай захиа юм бүү мэд, харин чи үзмээр байна уу?" гэж хэлээд тэр захидлыг харж "Өө нэг нь чамаас ирсэн байна шүүдээ. Миний найз Петер Хаукинсд хаягласан байна. Харин нөгөөх нь" гээд захидлыг нээн уншиж үзэх тэр үед түүний царайнд өнөөх аймшигтай харанхуй өнгө аяс үзэгдэх нь тэр. Тэгээд, "Энд үнэхээр муухай булай зүйлсийн талаар бичиж. Нөхөрлөл болон найрсаг зангийн эсрэг чиглэсэн тун зохисгүй зүйлс байна. Гэхдээ, энэ бүхэн бидэнд ямар хамаа байнаа." гэж хэлээд Минад зориулан бичсэн хоёрдахь захидлыг минь дугтуйных нь хамтаар дэнгийн гэрэлний галд шатааж орхив.
Тэгээд тэр цааш нь, "Харин Хаукинсд бичсэн захидлыг чинь би дамжуулж өгч болох юм, нэгэнт л чинийхээс хойш. Харин чиний захидал гэдэг миний хувьд тун эрхэм зүйл гэж мэд. Тэгэхээр, намайг уучлаарай найз минь, санамсаргүй би лацыг нь эвдэж орхилоо. Татгалзахгүй гэвэл дахиад лацдахыг хүсье." гэж хэлээд эелдэгхэн гэгч нь ёслоод, надад цоо шинэхэн дугтуйг гардуулав.
Би юу ч хэлсэнгүй, чимээгүй гэгч нь захидлыг бэлэн болгоод түүнд буцаан өглөө. Харин түүнийг өрөөнөөс минь гарсны дараахан хаалганы нүхрүү түлхүүр орж аяархан гэгч нь эргэхийг сонссон юм. Харин минутын дараа би хаалганы дэргэд очоод түүнийг түлхэж үзвэл, яг л тааварлаж байсан шиг минь түгжээтэй байлаа.
Удалгүй нэг эсвэл хоёр цагийн дараагаар гүнтэн дуу чимээ гаргалгүй өрөөнд минь орж ирээд намайг сэрээв. Энэ үед би буйдан дээр зүүрмэглэсэн байсан бөгөөд тэр их л баяртай нь аргагүй өнгөөр, "Тэгэхээр, залуу найз минь чи их ядаржээ дээ, янз нь? Орондоо ордоо. Тэгвэл илүү сайхан амарч авна байх. Өнөөдөр үдэш би их завгүй байгаа тул ярилцаж чадахгүй нь даанч тусгүй хэрэг. За сайхан амрахыг ерөөе." гэж хэлэв.
Харин би унтлагын өрөөндөө явж ороод орондоо орлоо. Хачирхалтай нь тэр шөнө би юу ч зүүдлэлгүй, үнэхээр тайван унтаж амарсныг хэлэх байна.

5-р сарын 31.

Өнөөдөр өглөө би халаасандаа мөн цүнхэндээ авч явсан хэсэг цаас болоод дугтуйнуудаа ашиглаад дахиад нэг захидал бичихээр шийдлээ. Магадгүй ахиад надад боломж олдох ч юм бил үү. Гэтэл яасан гэж санана! Бас нэгэн гэнэтийн бэлэг намайг угтах нь тэрдээ.
Надад байсан бүх цааснууд алга болжээ. Тэдэн дунд миний тэмдэглэлүүд, санамж бичгүүд, төмөр зам болоод аялалтай холбоотой баримт бичгүүд, томилолтын хуудас, үнэмлэх, пасспорт гээд нэг ёсондоо л шилтгээнээс гарсны дараагаар хэрэг болох зүйлс цөм байсан шүүдээ. Гэтэл бүгд алга болжээ! Тэгээд өлгүүрт хийсэн чемоданаа санаж очиж шалгатал бас байдаггүй шүү!
Миний энд ирэхдээ өмсч ирсэн хүрэм, борооны цув бас алга болсон байлаа. Эрээд эрээд би олсонгүй. Маргаан байхгүй гүнтэнгийн хийж буй башир аргуудын нэг нь байх ...

6-р сарын 17.

Өнөө өглөө би хийх зүйлгүй дэмий л духаа алгадан, орон дээрээ хэвтэж байтал гадаа чулуун зам дээр тэрэгний дуу, морьдын тах болон ташуурын дууны хамтаар сонсогдож шилтгээнд сүйх тэрэг хүрч ирэх нь дуулдлаа. Намайг баяр хөөр эзэмдэж, цонхруу би яаран очвол найман агт адууг хөллөсөн хоёр ч сүйх тэрэг ирсэн байв. Тэднийг өргөн малгай духдуулсан, том аралтай тэлээгээр өмдөө бүсэлж, савхин гутал өмссөн Словакууд жолоодож ирсэн байв. Гартаа тэд урт гэгч нь саваануудыг барьжээ. Би хаалгаруу ухасхийлээ, магадгүй төв танхимд амжиж очиж чадвал магадгүй тэдэнтэй зөрөөд хаалгаар би оргож чадах ч юм билүү. Гэтэл ахиад л! Өрөөний минь хаалга түгжээтэй байх нь тэр.
Тэгээд би цонхон дээр очоод орилж гарлаа. Тэд яг л тэнэг юм шиг надруу харж байх хооронд тэрэгнээс өнөөх золигийн Цыгань залуу гараад ирдэг юм байна. Тэгээд цонхруу минь тэд зааж, ямар нэгэн зүйл хэллээ. Үүний дараагаар тэд намайг шоололдон хөхрөлдөв.
Үүнээс хойш яаж ч орилж хашгираад, тэднийг хараан зүхэж, элдвээр дуудаад ч намайг тэд нэг нүдээрээ ч тоож харсангүй. Морь тэрэгнүүдээс тэд шилтгээний дэргэд том хайрцагнуудыг буулгаж тавиад эргээд ирсэн газарруугаа хөдлөхийг завдав.
Ачаа бараагаа тэд эдлэн газрын том талбайн нэг буланд тавьсан байлаа. Тэгээд Цыганчууд тэдэнд мөнгө өгч буй бололтой гарт нь ямар нэгэн зүйл атгуулсны дараагаар тэд яаралгүйхэн шиг морьд дээрээ хүрч очив. Удалгүй Словак эрс морьдоо ташуурдаж, удсан ч үгүй тэрэгний дугуй, морьдын тахны чимээний хамтаар алслагдсаар, эцэстээ сонсогдохоо болив.

6-р сарын 24.

Өнгөрсөн үдэш гүнтэн намайг эрт орхин гарлаа шүү. Энэ завшааныг ашиглаад би өргөн чулуун шатаар хурдалж, өмнө зүгрүү харсан цонхоор доош ширтлээ. Гүнтэнг олж хар магадгүй гэж, мөн түүнийг чухам юу хийж байгааг нь мэдэх гэсэндээ л тэр тэр шүүдээ. Цыганиуд шилтгээний талбайд байсан хэвээр байх агаад ямар нэгэн зүйлийг хийгээд тэд учиргүй завгүй байгаа харагдав. Тэндээс мөн алх дөш хийгээд хүрз жоотууны чимээ дуулдана. Юу ч байлаа гэсэн маргаан байхгүй сайн сайхан зүйл биш гэдэг нь лавтай.
Харин би өнөөх цонхоор хагас цаг хиртэй харж зогссоны эцэст гүнтэнг өрөөнийх нь цонхоор сая нэг олж харсан юм. Ингээд би болгоомжтой гэгч нь цонхны чулуун хүрээний цаагуур ороод болж буй үйл явдал бүхнийг чимээгүйхэн ажиглаж зогслоо. Бас ахиад л гүнтэн надад гэнэтийн бэлэг барих нь тэрдээ! Тэр шинэ хувцас өмссөн байлаа, тэгээд мөрөн дээрээ өнөөх бүсгүйчүүдийн аваад явдагтай адилхан шуудайг тэгнэн барьжээ. Гэвч харин хувцасны тухайд яривал тэр миний хослолыг, бүр миний хүрмийг өмссөн байв! Түүний энэхүү хорон зэвүүн төлөвлөгөө чухам юу юм бол, тосгоныхон, суурин гацааны иргэдийн дунд намайг гишгэх газаргүй болгох гэсэн нь тэр гэж үү!?
Түүний энэ бүх үйлдэл нь миний уурыг маш их хүргэж байлаа. Жинхэнэ хоригдол ч гэсэн хууль ёсны дагуу эрхээ эдэлж, хуулийн хамгаалалтан дор амь зуудаг биш бил үү? Гэтэл одоо би энд хоригдохын дээр шилтгээнээс гадна ертөнцөд эрэн сурвалжилагдах болж таарч байна уу?
Тэгээд би түүнийг эргэж ирэх хүртэл нь цонхны дэргэд хүлээж зогсохоор шийдэв. Удалгүй сарны гэрэлд нүүгэлтсэн хар дүрс тодрон гарч ирэх нь шөнийн тансар хилэн тэнгэрт тодхон үзэгдэв. Яг л нэг бөөн тоос бужигнаад, хоорондоо нийлж мөн эргэн сарних мэт алсаас харагдаж байлаа. Харин би тэвчээртэй гэгч нь тэднийг ойртохыг хүлээж, хананы цаанаас ажиглаж байсан юм.
Тэгтэл гэнэт алсад нохдын хуцаж улих чимээ цуурайтаж намайг цочоож орхив. Тэдгээр чимээ миний эндээс харагдахгүй газраас дуулдаж байв. Хачирхалтай нь өнөөх нүүгэлтсэн хар тоосонцорыг ойртох тусам чихэнд чимэггүй өнөөх дуу чимээ дагаад тодорч байсан нь сонирхолтой. Төрөлх зөн совингоороо би өөрийгөө энэ зүйл яавч сайн зүйл биш болохыг нь мэдэрч байлаа. Гэвч тэдний учир битүүлэг дуудлаганд би автаж, мөн ховсдуулж эхлэх нь тэр.
Нүүгэлдсэн хар үүлс ойртсоор бас ойртсоор л. Сарны туяаг тэд халхалж, наашаа улам бүр ойртсоор л байлаа. Нааш дөхөх тусам тэнгэрийг тэд нилэнхүйд нь бүрхэж, зэрвэс харвал эгээ л хий үзэгдлийн мэт дүрсийг үүсгэх нь хачин гэж жигтэйхэн! Гэнэтхэн би сэхээ орж, аймшигтай тэр дүр зураглалыг үзээд дуу алдан цонхноос холдлоо.
Сарьсан багваахайнууд нэгдэн нийлж, хүн дүрсэнд орон хувилаад өнөөх намайг сүйд хийх дөхдөг гурван эмэгтэй тэдний дундаас тодрон гарч ирэх нь үнэхээр аймшигтай!
Харин удалгүй би өөрийн өрөөний зүг хар хурдаараа зугтааж байгаагаа анзаарсан юм. Аз болоход харанхуй хонгилыг дэнгийн гал гэрэлтүүлж байсан нь айдсыг минь бага ч атугай нимгэлж байсныг хэлье.
Удалгүй хэн нэгний орилох дуун хонгилын гүнээс гарах шиг болов. Худал эсвэл үнэн сонссон эсэхдээ эргэлзэж байтал өнөөх чимээ эргээд нам гүм болох шиг ... энэ бүхнийг залгуулаад орчны анирыг эвдэх ямар ч дуу шуугиангүй хэтэрхий нам гүм байдал ноёлсон нь намайг зовоож эхэллээ.
Хэсэг хугацаа өнгөрөхөд цонхон дор минь эмэгтэй хүний ихэр татан уйлах чимээ сонсогдов. Тэгээд би цонхны салхивчаар доош өнгийж, сараалжин төмөрний завсраар гадагш харахад үсээ сул задгай тавьсан нэгэн эмэгтэй хоёр гараа цээжиндээ зөрүүлж бариад чулуун хашааны дэргэдүүр уйлж явах нь тодхон харагдав. Цөхөрч гүйцсэн бололтой хөөрхий тэр бүсгүй тэгээд хүйтэн чулуун ханыг налаад газарт ойчоод өглөө. Тэгснээ тэр тэнгэр өөд харахдаа цонхоор цухуйх миний царайг олоод харчихав. Харин тэр эмэгтэйн заналтай нь аргагүй дуугаар 'Муу мангас минь чи миний хүүхдийг буцааж өг!' хэмээн бархирч байсан ба золгүй тэр эмэгтэйн орилох дуу нь үнэхээр тэсвэрлэхийн аргагүй байсныг хэлэх байна!
Өвдгөн дээрээ тэр сөхрөөд хоёр гараа дээш өргөж элдвийн зүйлсийг амандаа бувтнаж, цурхиран уйлах тэр мөчид яг л зүрхийг минь хутгаар зүсэх шиг болж билээ. Үсээ зулгааж, цээжээ балбах тэр эмэгтэй хамаг л итгэл найдвараа гээж, бүрмөсөн өөртөө бууж өгжээ. Түүнийг урагш алхаж шилтгээнрүү ойртох үед түүнийг би харах боломжгүй болсон авч төдий л удалгүй тэртээ доор шилтгээний том хаалгыг нүцгэн гараар нүдэх чимээ дуулдлаа. Ингэлээ гээд гүнтэн түүнд хаалга тайлж өгнө гэж үү?
Яг энэ үед ордны хаа нэгтээгээс, аль нэгэн өндөр цамхгийн орой дээрээс гүнгийн хүйтэн зэвүүн өнгөөр исгэрэх нь сонсогдох шиг болов. Яг л үүнийг гэрчлэх гэсэн мэт, яг л түүнд хариу өгч буй гэлтэй алсаас улих чонын улиан сонсогдлоо! Сонссон зүйлдээ би итгэж удахгүй болох зүйлсийг амьсгаа даран хүлээж зогстол зэрлэг чонын сүрэг эдлэн газрын өргөн талбайд өөрсдийн биеэр залрах нь тэр дээ!
Нэг л мэдэхэд бүсгүйн уйлах дуун чимээгүй болж, харин чонон сүргийн улиан алслагдан холдож эхэллээ.
Уг эмэгтэйн өмнөөс би харамссангүй. Хүүхэд нь одоо үгүй болсон тул амьдрах нь түүнд утга учиргүй санагдаа биздээ.
Гэвч би юу хийж чадах билээ? Мөн одоо би юу хийх вэ? Энэ аймшигтай хийгээд муу ёрын шөнийг бас хэрхэн давж өнгөрүүлэх билээ? Би хэлж үнэхээр мэдэхгүй юм.

6-р сарын 25.

Бүхэл шөнийг тарчлан шаналж өнгөрүүлсний эцэст өглөөний нарны туяаг олж харна гэдэг ямар баяртай үйл явдал болохыг ер төсөөлөх хүн бий болов уу? Нар дээр хөөрч, өтгөн шугуйн дээгүүр тэр хөөрсөөр харанхуй шилтгээний хүйтэн цонхыг нэвт гийгүүлэх тэр мөчид зүрх сэтгэлийг минь хичнээн ихээр бүлээцүүлж байсныг минь мөн төсөөлөх гээд үз л дээ!
Зориг тэнхээ орсон дээрээ би өнөөдөр л ямар нэгэн зүйлийг төлөвлөхгүй бол болохгүй нь! Миний илгээсэн, хэтэрхий хуучирсан захидлуудын эхнийх нь урьд шөнө эзэндээ очсон байх ёстой, хэрэв тэд илгээгдсэн бол шүүдээ. Эдгээр захианууд намайг амьд мэнд явааг, газрын хөрсөн дээр эсэн мэнд байгааг илчлэх магадгүй цорын ганц баримт болж үлдээ биздээ, хөөрхий.
Харин би ийнхүү бодлогоширч, цагаа дэмий үрэх хэрэг юу байна. Ямар нэгэн зүйл хийх хэрэгтэй гэж шийдэв.
Ер нь бодоод байхад, өдрийн цагаар би гүнтэнг олж харж байснаа санахгүй юм. Арай тэр бусдыг сэрж байхад орондоо орж, харин бусдыг нойрсохоор хэвтэх үед сэрдэг юм биш биз? Түүнийг өмнө нь цонхоор олон удаа харж байсан, харин яагаад би цонхоор орох аргыг сэдэж олоогүй юм бол? Энэ төлөвлөгөө маань маш аюултай бас осолтой боловч миний хувьд одоо бол яахаас ч буцахгүй, юу ч хийхээс сийхгүй эгзэгтэй үе ирээд байна. Нэг л амьдрахаас хойш, үзээд алдах хэрэгтэй, эрсдэлтэй ч гэлээ туршаад нэг үзье! Гэгээн дарь эх минь, надад та туслаарай! Хэрэв би бүтэлгүйтвэл ... ямартай ч, урьдчилаад салах ёс гүйцэтгье, баяртай миний Мина. Баяртай анд найзууд минь, нөхөд минь. Баяртай бүгдээрээ. баяртай. Бас дахин баяртай Мина минь!

Энэ өдрийн орой нь.

Аз болоход би эсэн мэнд өрөөндөө эргэж ирлээ! Тэнгэр бурхан минь танд би талархаад баршгүй нь! Харин одоо тэндээс олж харсан зүйлсээ эхнээс нь эхлээд нэг бүрчлэн сийрүүлэх минь ... Зүрх минь итгэл зоригоор буцалж, юу ч хийхээс буцахгүй болсон тэр үеийг ашиглаад би өмнө зүгрүү харсан шилтгээний цонхоор авирч гарлаа. Дүнсгэр энэ харшийн чулуун хана туурганууд он цагийн эрхэнд элэгдээд, зарим нэг нь эх биенээсээ салж ойчжээ. Хий гишгэж гэнэ алдахгүйн тулд би гутлаа тайлж хөл нүцгэн явав. Харин доош өнгийж харахад толгой минь эргэж, дотор минь муухай оргиж байлаа. Тэгээд хэрвээ би нэг л хальтрах юм бол ёроолгүй нүх шиг харанхуй тэр ангал хавцалруу унахаар байв. Би доош харахгүйг хичээж, гүнзгий гэгч нь амьсгаа аваад гүнгийн тасалгааны цонхыг сайн мэдэхийн хувиар эргэлзэж тээнэгэлзэлгүйгээр шуудхан тийш хөдөлж эхлэв. Чулуун ирмэгээр би алхсаар, бас алхсаар л, удалгүй би гүнгийн өрөөний цонхонд ойртож ирлээ, тэгээд түүний цонхны тавцан дээр хөл тавиад дотогш орох үедээ би чулуун ирмэг дээгүүр алхаж байхаасаа илүүтэй ихээр сандран айж байсан юм. Тэгээд хөшгийг нь ярж үзэхэд, аз болоход тасалгаа хоосон байв! Харин өрөөн дотор бараг л эзэнгүй байдаг боловуу гэмээр хамаг л тавилга хэрэгслүүд нь тоосонд дарагдаж, аалзны торонд далдлагджээ. Хамгийн түрүүнд би ямар нэгэн түлхүүр олох найдлага тээсээр өрөөн доторхыг шалгасан боловч эрээд, эрээд юуг ч олж чадсангүй. Гэвч тэндээс би юуг олсон гэж санана! Тасалгааны буланд Ромын, Британы, Австрийн, Унгар бас Грек, Туркын гээд л бүх л төрлийн мөнгөн тэмдэгт, алтан гулдмайнууд овоолоостой байж байлаа! Мөн л гар хүрэлгүй удсан болов уу гэмээр тоос шороонд дарагдаж орхижээ. Хамгийн хачирхалтай зүйл нь юу вэ гэвэл багадаа л гэхэд 300 жилээс дээшгүй урт настай байх аж. Бас тэнд зүсэн зүйлийн алт мөнгөн эдлэлүүд, эрднийн чимэг зүүлтнүүд өрөөстэй байв. Мөн л их эртний хийцтэй юм гээч!
Тасалгааны нөгөө талын буланд хаалга байхыг би олж үзэв. Нэгэнт ямар нэгэн түлхүүр эрээд олж чадаагүйгээс хойш хэдий итгэлгүй байсан ч эргэлзүйлгээр хаалгаруу очоод бариулыг нь эргүүлж үзлээ. Энэ удаад аз миний талд байдаг байгаа! Харин хаалга хүйтэн чулуун хонгилруу харан нээгдсэн юм.
Шилтгээний хуучин тоосгонууд, модон хаалган дахь түлхүүрийн нүхээр л тусах гэрлийг эс тооцвол хонгил бүхэлдээ харанхуй байх агаад бүдэрч унахгүйн тулд би урдах замаа анхааралтай гэгч нь харж явав. Цаашлах тусам өмхий үнэр ханхийж, үзэгдэх орчин улам харанхуй болж ирлээ. Эцэстээ энэ бүхэн үнэхээр тэсвэрлэхийн аргагүй болж эхэлсэн шүү. Тэгж явсаар би хонгилын төгсгөлд ирж, хүнд модон хаалгыг цааш түлхэснээр хуучны цагийн ариун ёслолын танхим сүндэрлэж асан балгасанд явж оров. Гэхдээ сайн ажвал мөргөлийн танхим гэхээсээ илүү булшны газар шиг юм. Цоорхой дээврийн нүхээр тусах нарны туяа орчныг харах боломжийг надад олгож байлаа. Харин тэнд, газрын гүнрүү гүнзгий гэгч нь ухсан нүх байхыг би олж үзэв. Шороо хаягдлуудыг нь тэгээд модон хайрцганд хийж өржээ. Маргаан байхгүй Словакчуудын авчирсан хайрцаг гэдэг нь тодорхой.
Тэнд хэн ч байхгүйг, мөн өөртөө олдсон энэ боломжийг би ашиглаад уг газрын инч бүрийг нь нэгжин шалгаж үзэхээр шийдлээ. Эцэстээ би тэндхийн бүх нүс сүвийг шалгасны эцэст газрын гүний харанхуй тэр нүхрүү орохоор сэтгэл шулуудсан юм. Гэвч тэнд хуучин авснууд бас нойтон шорооноос өөр юу ч байсангүй. Миний тоолсноор бол тэнд шинэхэн шороогоор дүүргэсэн 50 орчим хайрцаг өрөөстэй байлаа. Харин тэдгээр хайрцагнуудыг шалгаж яваад намайг юу олсон гэж санана! гүнтэнг!
Тэрний үхсэн эсвэл унтаж байгааг нь би хараад ялгаж чадсангүй. Зовхи нь нээлттэй, нүд нь ширтээстэй байх авч хувхай цагаан царай нь түүнийг амьд гэдгийг нь гэрчлэх мэт хацар нь улаа бутран байлаа. Уруул нь мөн урьдын адил цус шиг улаан хэвээрээ байх бөгөөд ямар нэгэн хөдөлгөөн, ямар нэгэн амьсгал, ямар нэгэн зүрхний цохилтыг би мэдэрсэнгүй!
Түүний дээгүүр би тонгойн харж, эцэстээ бүр түүнийг амьд гэдгийг гэрчлэх ямар нэгэн баталгаа олох гээд барсангүй. Гэхдээ л гүнтэн тэнд хэвтээд удаагүй гэдэг нь тодорхой байлаа. Хэдий тэр ухаангүй мэт боловч нээлттэй нүднээс нь яагаад ч юм өш хонзонгийн дөл мэдрэгдэх шиг болж билээ. Тийм ч учраас гүнгийн халаасыг ухах гэснээ би зүрхэлсэнгүй. Тэгээд түргэхэн гэгч нь өөрийн ул мөрийг би баллаж орхиод, тэр газраас явсансан. Удалгүй гүнгийн өрөөний цонхоор гадагш авиран гарч, шилтгээний ханыг дагаж цааш явсаар унтлагын өрөөндөө хүрч ирсэн нь энэ юм. Тэгээд би амьсгаагаа дарж ядан орон дээрээ хэвтэхдээ түрүүний бүх хачирхалтай үйл явдлуудыг эргэцүүлэхийг хичээж байсан юм.

6-р сарын 29.

Өнөөдөр бол миний сүүлчийн захидал дээр хаяглагдсан тэр өдөр билээ. Харин гүнтэнгийн хувьд мөн л түүнийг өрөөнийхөө цонхоор гарч шилтгээний ханыг даган гүрвэл шиг буухыг нь би харлаа. Бас л миний хослол, хүрэм хоёрыг тэр өмсжээ. Хэрэв болдогсон бол яг ингээд явж байхад нь буудаад унагахсан! Гэвч ямар ч хүйтэн зэвсэг байлаа гээд түүнд нөлөөлөхгүй байх гэж бас эмээх юм. Энэ удаад Түүнийг эргэн ирэхийг нь би хүлээсэнгүй. Гэвч түүний эзгүйд өнөөх шулмын бүсгүйчүүд над дээр айлчлан ирэхвий гэдгээс маш их айж байлаа. Тэгээд би номын санруугаа эргэн орж унтах хүртлээ элдвийн зүйлсийг уншиж суув.
Гүнтэн намайг сэрээлээ. Тэгээд тэр, 'Маргааш найз минь, бидний салах өдөр. Чи үзэсгэлэнт Англи оронруугаа явах болно. Харин би эндээ үлдээд зарим нэг ажлаа хийж дуусгах хэрэгтэй байна. Магадгүй бид хэзээ ч эргэн уулзахгүй байх. Захидлуудыг чинь би илгээчихсэн, одоо хүрэх ёстой эзэд дээрээ нэгэнт очоо биз. Маргааш би эзэнгүй байж мэдэх юм, гэвч чамайг эндээс явах тал дээр бүх зүйлийг хангасан тул санаа зовних хэрэггүй. Маргааш өглөө эндэх ажлаа хийж гүйцээхээр Цыганууд ирэх ёстой. Словакчууд ч бас хамт ирнэ. Тэгээд тэднийг явсны дараагаар миний сүйх тэрэг эндээс чамайг Боргогийн гарамруу хүргэж өгөх ба тэндээс та Буковиногоос Биштрицрүү хүрэх тэргэнд суух бүрэн боломжтой. Энд, Дракулагийн шилтгээнд, чиний талаар илүү ихийг мэдэж авсан ч болоосой доо.' гэж хэллээ.
Түүний эелдэг бөгөөд уриалгахан эдгээр үгэнд нь би нэг л итгэж өгсөнгүй. Харин би түүнийг сэжиглэж байсан бөгөөд,
'Яагаад би өнөө орой явж болохгүй гэж?' гэж асуулаа.
'Учир нь, залуу эрхэм минь, миний хөсөг морьд, сүйх тэрэг өөр ажлаар явсан байгаа.'
'Гэхдээ би хоёр хөлөөрөө алхаад явчихаж дөнгөнө шүүдээ. Тэгэхдээ ч дуртай байх болно.'
Тэр инээмсэглэлээ. Бүр маш эелдэгхэн хийгээд гэмгүй гэхэд дэндүү гэмгүй гэмээр тэр инээмсэглэлийн ард асар муухай хорон санаа нуугдаж байгаа гэдгийг нь би бүр гадарлаад байлаа. Тэгээд тэр,
'Харин таны ачаа тээш яах болж байна?' гэлээ.
'Одоо надад хамаагүйэ. Татгалзахгүй бол дараагаар нь миний араас илгээчихгүй юу.' гэж би хариулав.
Гүнтэн босч зогсоод их л найрсгаар ингэж хэлэв, би бүр гайхсандаа нүдээ нухаж үзмээр санагдсан шүү. Энэ бүхэн үнэхээр үнэмшилтэй байсан юм. 'Англи хүн чи миний сэтгэлийг хөдөлгөж чадсан шүү. Бояар бидний дунд 'Ирснийг угтаж ав, явагсдыг үдэж явуул' гэх уламжлал байдаг юм. Нааш ир намайг дагаад яв залуу найз минь. Нэгэнт чи ингэж шийдсэн бол надад чамайг хориглох шалтгаан гэж алга. Гэвч чамаас салахдаа харамсалтай л байна. Нааш ир!' гэж хэлээд тэр намайг дагуулж явлаа. Тэгээд өргөн чулуун шатаар доош бууж, анх энэ шилтгээнд орж ирэхдээ хөл тавьсан төв ёслолын танхимд хүргэж ирлээ. Тэгээд тэр 'Харк!' гэж хэлэхэд алсад чонын улиан дуулдах нь тэр! Гүнтэнг тэгээд гараа нааш цаана хөдөлгөхөд тэдгээрийн чонон сүргийн улиан яг л симфони оркестр шиг эгшиглэж байлаа. Хэсэг хугацааны дараагаар тэр урагш алхаж, өнөөх шилтгээний төв хаалгаруу дөхөж очоод замган түгжээг нь мулталж, том төмөр гинжнүүдийг нь суллаад, хаалганы түгжээг тайлж орхив.
Энэ бүхэнд би бүр итгэж чадсангүй. Тэгээд би сэжигтэй харцаар эргүүлж тойруулан хараад ямар нэгэн түлхүүр гүнтэнд байгааг олж харсангүй. Гэвч хаалга онгойх нь тэр!
Гэтэл хаалга нээгдэхтэй зэрэгцээд зэрлэг чононуудын улих нь тодхон бөгөөд их ойрхон сонсогдов.
Удалгүй хаалганы цаанаас хурц соёо шүдтэй тэдний улаан хошуу нь мохоо хумстай сарвууных нь хамтаар үзэгдэх нь хичнээн аймшигтай байсан гэж санана! Ийм нөхцөл байдалд гүнгийн эсрэг тэмцэнэ гэдэг даанч тэнэг үйлдэл болох байв. Тэр тусмаа ийм хүчирхэг араатнууд түүний мэдэлд байхад би юу хийж чадах билээ.
Гэвч хаалга алгуур гэгч нь онгойж, онгорхой завсрыг гүнтэн биеэрээ халхлан зогсов. Энэхэн мөчид би сэхээ авч учиргүй ихээр айж балмагдав. Учир нь, яалт ч байхгүй өлөн зэлмүүн чонын идэш болох нь гэдгээ би зөнгөөрөө мэдэрч байсан юм. Гүнгийн дотор тэр зэргийн хорон санаа байх нь одоо нэгэнтээ гайхалтай зүйл байхаа больжээ, харин би амьсгаагаа аваад эцсийн мөчид, 'Хаалгаа түгжээч! Маргааш өглөөг хүртэл хүлээе гэм!' хэмээн бархирав. Тэгээд итгэл найдвар минь тасарсны баталгаа болж нүднээс урсах нулимсаа би арчаад нүүрээ алгаараа дарлаа. Харин гүнтэн хүчирхэг гараа ухасхийн урагш сунгаад, тасхийтэл хаалгыг хаах тэр мөчид хаалганы замган түгжээнүүдийн начигнах чимээ танхимаар нэг цуурайтав!
Аниргүйг үл үргээн, чимээ шуугиангүйхэн шиг бид номын санруу эргэн очлоо. Удалгүй нэгээс хоёр минут өнгөрөхөд унтлагын өрөөнд бид явж орцгоосон байлаа. Хамгийн сүүлд Дракула гүнтэнг харахад хоёр нүд нь улаанаар эргэлдээд, надтай тэр салах ёс үйлдэхдээ тамд шатах Иудас хүртэл бахархмаар инээмсэглэх нь хорсолтой!
Өрөөндөө ганцаараа суугаад орон дээрээ гарч хэвтэхээс өмнө хаалганы минь гадна хэн нэгний шивнэх нь дуулдах шиг болов. Харин би аяархан гэгч нь гэтэж очоод чих тавин чагнаж үзэв. Чих минь намайгаа хуураагүй л байлтай, үнэхээр би гүнгийн ярихыг нь олж сонсов.
'Буцацгаа! Холдоцгоо! Цаг чинь болоогүй гэм. Хүлээж үз! Тэвчээртэй бай гэм! Өнөө шөнө бол минийх. Харин маргааш үдэш бол та нарынх!'
Удалгүй хонгилд бүсгүйчүүдийн айлгүйтэн инээлдэх нь дуулдав. Уурлаж хилэгнэсэндээ би хаалгаа нээж үзвэл, уруул амаа долоосон аймшигтай өнөөх гурван бүсгүйг хонгил дотуур алхаж явахыг нь олж харав. Намайг хараад тэд учиргүй ихээр инээлдсээр хонгилоор цааш холдож одлоо.
Өрөөндөө би эргэн очоод өвдгөө дэрлэн газарт суухаас өөр зүйлийг хийсэнгүй. Өнө мөнхөд айлчлахаар мөхөл маань надруу ойртож байна гэж үү? Маргааш! Маргааш! Бурхан минь, надад туслаач, мөн надад эрхэм бусдад маань ч мөн адил!

6-р сарын 30-н.

Энэ магадгүй уг тэмдэглэлийн дэвтэр дээр бичиж буй хамгийн сүүлчийн маань үгс болж мэдэх юм. Үхэл над дээр өөрийн биеэр айлчлан ирэхэд бэлэн байгааг минь анзаараасай гэсэн шиг үүр цайхаас өмнөхөн би сэрж орхив.
Сая л нэг гэгээ орж, өглөө болж байгааг би мэдлээ. Тахиа донгодож эсэн мэнд байгааг минь надад сануулав. Зүрх сэтгэл минь бага ч болов уужрахын зэрэгцээ хаалгаа би нээж орхиод төв танхимын зүг хурдалснаа санаж байна. Хаалга түгжээгүй байлаа, эндээс зугатах гарц өмнө минь нээлттэй байна! Энэ үед зүрх сэтгэл минь учиргүй ихээр догдолж байлаа. Салгалан чичирсэн гараар би хаалганы дэгээг мулталж нүсэр том замган түгжээг нь арагш татлаа.
Гэвч хаалга хөдөлж өгсөнгүй шүү! Ахиад л цөхрөл намайг эзэмдэв. Татаад л байлаа, татаад л байлаа, эцэс сүүлд нь би хаалганы бариулнаас чанга гэгч нь атгаад сэгсэрч үзлээ. Нүсэр том хаалга дэмий л байрандаа дүнсийн зогсохоос онцын зүйл ер тохиолдсонгүй. Харин түлхүүрний түгжээ цоожтой байгааг төд удалгүй би анзаарсан юм. Маргаан байхгүй гүнтэн энд ирж цоожилсноос зайлахгүй.
Тэрхэн мөчид ямар ч хамаагүй аргаар хаалганы түлхүүрийг өөрийн болгох гэсэн хүсэл учиргүй ихээр төрж билээ. Тэгээд би өнөөх ханаар дамжаад, гүнгийн тасалгаанд хүрч очихоор шийдсэн юм. Гай таарвал гүнтэн намайг хөнөөх биз, гэвч үхэл гэдэг одоо надад даанч хөнгөхөн мэт санагдах юм. Зогсолтгүйгээр би гүйсээр зүүн зүгийн цонхонд хүрч очлоо. Тэндээс цааш урьдын адил чулуун шилтгээний ханаар дамжин уруудсаар гүнгийн өргөөнд явж очлоо. Яг л миний төсөөлж байсан шиг тэнд хэн ч байсангүй. Түлхүүр ч мөн адил алга байв. Гэвч уул овоо шиг өрсөн алт эрдэнэс байрандаа байж байлаа. Тасалгааны буланд байрлах хаалгаар би гарч, хуучин чулуун шилтгээний элэгдэж муудсан шатаар доош уруудав ... одоо бол би тэрхүү мангасыг хаана үзэж харснаа мэдэх хойно.
Том хайрцаг мөнөөх л байрандаа байгаа харагдана. Хананд ойрхон тэрхүү хайрцаг энэ удаад таглаатай байлаа. Мөн хэзээ мөдгүй хадагдахаа хүлээх адил хадааснууд дээр нь зоолттой байх аж.
Аймшигтай түүний биенээс хаалганы түлхүүрийг эрж олохын тулд авсны тагийг нээж аваад арын ханыг нь түшүүлэн газарт тавьсны эцэст яг л миний төсөөлж байсан шиг өнөөх айхавтар дүр зураг өмнө нь тодрон ирэх нь тэр. Өөрийн биеэр тэнд өнөөх гүнтэн маань нойрсч байгаа нь тодхон үзэгдэнэ. Гэвч залуу насных нь цог золбоо сэргээ юу гэлтэй арьс нь туяа дааж гэгээтэй харагдах нь хачин бас нууцлаг. Цагаан үс, хууз сахал хоёр нь хар саарал өнгөтэй болон хувирчээ. Хацар нь дүүрч, цонхигор цагаан арьс нь үл ялиг улаа бутрах ажээ. Урьд урьдынхаасаа илүү улаан харагдах түүний урууланд шинэхэн цусны мөр үлдсэн байсан нь завжаар нь урсч эрүү болоод хүзүүрүү нь дуссан байх нь бие жихүүцүүлэм юм. Дэнгийн бүдэг гэрэлд, харанхуй нүхний хар ёроолд ч гэсэн үхээрийн хоёр нүд нь тод харагдахын зэрэгцээ авсны дотор тал ч мөн адил цус болсон байсан нь хачин хэрэг. Ханаж цадахыг мэддэггүй хачин энэ амьтан хахаж цадсан байртай хэвтэх нь бүр ч хорсолтой.
Доош тонгойн түүний биед хүрэх үед хамаг бие маань зарсхийв. Түүний биед хүрэх тоолонд хамаг биений минь цус царцах шиг болж байсан ч эрлээ би цааш үргэлжлүүлсээр л байлаа, эс бөгөөс маргаан байхгүй эндээ би үүрд үлдэж хоцрох болно. Магадгүй миний бие энэ үдэш өнөөх шулмын хатагтай нарын зоог болох ч юм билүү, хэн мэдлээ. Харин түлхүүр байгаа ямар ч ул мөрийг би олж чадсангүй. Хэсэг зуур азнаад гүнрүү би эргэж харлаа. Ханаж цадсан түүний нүүрэнд ёжилж буй гэлтэй ёрын инээмсэглэл тодрохыг хараад уур хилэнгийн гал минь буцалж эхэллээ. Энэ зэрлэг амьтанд би туслаад Лондонруу нүүлгэх гэж байсан юм шүүдээ, хэрэв тэгээд тэнд очсон бол хэдэн сая хүний дунд хэдэн зууны туршид цусанд улайрах хүслээ хангаж явах байсныг хэн мэдэхэв. Хөөрхий ардын дунд хэдэн ч хөнөөлт хамтрагчидтай болоод хүрээгээ хаа хүртэл тэлэх байсан бол, бүү мэд.
Энэ бүх бодол минь миний уурыг маш их хүргэж байлаа. Тэрхэн мөчид адгийн энэ араатныг алаг дэлхийн хөрснөөс арчиж хаях гэсэн хүсэл минь хосгүй ихээр оволзож ирснийг хэлэх байна. Гарт минь, мөн биенд маань зэвсэг хийчихээр зүйл байсангүй. Харин хайрцгийг шороогоор дүүргэж асан ажилчдын орхиж явсан хүрз хараанд минь өртөх нь тэр. Түүнийг аваад би өндөр гэгч нь далайж байгаад үзлийн муухай царайн дундуур нь буулгаж орхив! Энэ мөчид гүнгийн толгой надруу эргэж, хоёр харц нь над дээр туслаа. Ёрын муухай хоёр нүд ёлтойн байрандаа хөдлөлгүй зогсох аж. Харин түүний зэтгэрийн царай гарт минь байх хүрзний ирэнд ойн харагдах аж. Гэвч түүний духан дээр ердөө л өчүүхэн жаахан шалбархайг үлдээжээ. Атгаж байсан хүрз маань гарнаас минь мултран уналаа. Унахдаа хананд түшүүлж тавьсан байсан авсны тагийг цохисноор хайрцагны таг тавхийн унаж үзэшгүй түүний төрхийг нүднээс минь далдалж орхив.
Дараагийн маань алхам юу байх билээ? Уураг тархи минь түмэн бодолд дарагдаад эгээтэй л шатах нь халаг болж байсан гээч! Энэ мөчид мухардал, цөхрөл намайг бүрэн эзэмдлээ. Харин тэрхэн мөчид алс хаа нэгтээгээс хоолой нийлүүлэн уянгалах чимээг олж сонсох нь харанхуй хонгилын үзүүрт гэрэл асаах шиг л болов! Тэдний дуутай зэрэгцээд тэрэгний дугуй чахран эргэлдэж, ташуур тас нясхийх нь алсаас дуулдана. Гүнгийн ярьж асан өнөөх Цыган болоод
Словакчууд энд иржээ. Дракула гүнгийн биеийг далдалсан өнөөх хайрцгийг би эцсийн удаагаа харж аваад гүнгийн тасалгааруу хурдаллаа. Учир нь төв танхимын хаалга нээгдсэн байх ёстой! Гүйх замдаа чих тавин чагнавал, ямар нэгэн хаалгаруу түлхүүр орж, түгжээ цоож тайлагдаж буй чимээг олж сонсов. Маргаан байхгүй энд өөр гарц байдаг байх нь, аль эсвэл түгжээтэй хаалгануудад нэвтрэх түлхүүр өөр хэн нэгэнд байдаг байж таарах нь!
Төд удалгүй дуу шуугиан шилтгээний танхимаар нэг хадаж, олон хүний хөлийн чимээтэй зэрэгцээд ордны хуучин хонгилоор цуурайтаж эхлэхэд онгорхой хаалга олно хэмээн горьдлого найдвар тээсээр би харанхуй нүхний хар мухараас тэнхээ мэдэн гүйж гарлаа. Гэвч хүчтэй салхи өөдөөс минь үлээж, өмнө минь байсан хаалгыг тоос татуулан хааж орхив. Гүйж очоод би онгойлгохыг завдаж, хичнээн боловч татсан ч гэлээ одоо нэгэнтээ оройтжээ, ахиад л би хоригдол болох нь тэр! Түүгээр үл барам мөхөл минь улам бүр ойртсоор л байна. Хором мөч бүрээр тэр надруу ойртсоор байна.
Энэ бүгдийг бичиж тэмдэглэж байх зуур миний дээр олон хүний хөлийн чимээ дуулдаж, шороогоор дүүргэсэн хайрцагнуудыг тэд ийш тийш нь зөөх нь тодхон сонсогдоно. Алхны дуу тэндээс мөн гарч байна. Хайрцгийг хадаж байгаагаас зайлахгүй. Яг одоо чихэнд минь миний дээрх танхим хонгилуудаар хүнд хөнгөн хөлийн чимээнүүд нааш цааш холхилдох нь сонсогдсон хэвээр л байна.
Хаалга түгжигдлээ. Гинжний жингэнэх чимээ араас нь дуулдлаа. Цоожны нүхэнд түлхүүр орж эргэх чимээ удалгүй цуурайтлаа. Тэгтэл бас нэгэн хаалга нээгдэж, нээгдсэнийхээ дараагаар дахин хаагдах нь сонсогдов. Түлхүүр бас цоож. Би тэднийг сонсож байна.
Ай даа! Шилтгээний гадна, чулуун зам дагуу дугуй тэрэгний дуу ташуурын чимээтэй хослоод дуу дуугаа авалцах Цыгануудын хамтаар алсад замхран одлоо.
Харин би гэдэг хүн энэ шилтгээнд цор ганцаархнаа, өнөөх айхтар хүүхнүүдийн хамт үлдэж хоцорлоо гэж үү!
Би тэдэнтэй хамт үлдэж яасан ч болохгүй. Би эндээс гарах ёстой! Юутай ч хэрэг болж мэдэх учраас, гүнгийн алтнуудаас авч яагаад болохгүй гэж. Ямар ч байсан энэ аймшигтай газраас явах хэрэгтэй!
Тэгээд би гэртээ харих болно! Хамгийн түрүүнд таарсан, хамгийн хурдан галт тэргээр би гэртээ харих болно! Хараал идэгдсэн энэ газраас, албин чөтгөр хийгээд түүний хамсаатнуудын оромж болсон нүгэлт энэ нутгаас явах болно!
Ядаж л бурхан тэнгэрийн шийтгэл мангасуудаар дүүрсэн энэ хавцалт хөндийгөөс хамаагүй дээрсэн. Ядаж л эцсийн мөчийг хүртэл эр хүн шиг байсаар хорвоог орхих минь. Баяртай бүгдээрээ, хагацая даа Мина минь!


Top
   
PostPosted: Feb.12.16 12:48 pm 
Offline
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Joined: May.10.10 2:23 am
Posts: 684
наад блогоос чинь хэзээ ч билээ, хэдэн жилийн өмнө байхаа, уншиж байсан юм бна, одоо бүтнээр нь оруулаарай, баярлалаа


Top
   
PostPosted: Feb.12.16 1:25 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Feb.03.07 7:08 pm
Posts: 3662
Location: Ирмэг
Тэмдэг

_________________
Survived after...


Top
   
PostPosted: Feb.13.16 2:12 am 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
5-р бүлэг

Мина Мүрэйе хатагтайгаас Люси Вэстэнра хатагтай рүү илгээсэн захидал

5 сарын 9

Хонгорхон Люси минь
Хариу бичилгүй удаан хүлээлгэсэнд минь уучлаарай. Үнэндээ би ажил, төрөлдөө дарагдаад завгүй л байна. Сургуульд туслах багш хийнэ гэдэг заримдаа хүч хөдөлмөр их шаардах юм. Би чамтайгаа уулзахыг туйлаас хүсч байна. Хамтдаа далайн эргээр сэлгүүцэн алхангаа түмэн зүйлийг мөрөөдөн ярилцах юмсан. Би стенографыг Жонатаныхаа хэмжээнд хүртэл адилхан сурмаар байгаа болохоор ойрдоо их л мэрийж сурч байна даа. Үнэндээ үүнийг сурч байгаа нь гэрлэснийхээ дараа түүндээ тус дэм болох гэж л тэр шүү дээ. Хэрэв би хурдан таталган бичээд сурчихвал түүнийхээ юу хэлснийг тэр дор нь буулгаж тэмдэглээд дараа нь бичгийн машин дээрээ цохчихно. Би өөдтэйхэн цохож ч бас чаддаггүй л дээ, гэхдээ хажуугаар нь сурахаар чармайж л байна даа. Бид хоёр хааяадаа захидлаа таталган бичгээр бичилцдэг юм. Нээрээ тэр маань аялалынхаа тэмдэглэлийг нийтлэл маягаар бас ингэж бичиж байгаа. Би чамтайгаа цуг байхдаа бас түүнийх шиг маягаар өдрийн тэмдэглэл бичих бодолтой байгаа шүү. Үнэндээ би өдөр бүр бичих дүрэмтэйгээсээ болж хэрэгтэй хэрэггүй юм бичээд шүүгээндээ дараа нь мартаад орхичихдог байдлаар бичих хүсэлгүй байна. Өөрийнхөө хүссэн үедээ хэзээ ч хамаагүй бичиж болдог нийтлэл хэлбэртэйгээр бичихийг л хүсэж байна. Хүмүүс үүнийг минь нэг их сонирхохгүй байх л даа гэхдээ миний бичиж байгаа зорилго энэ ч бас биш шүү дээ. Хэрэв хүн сонирхмоор юм бичсэн байвал хэзээ нэгэн цагт Жонатандаа үзүүлж болох л юм. Гэхдээ гол зорилго нь таталган бичиг сурах дадлага л юм даа. Эмэгтэй сэтгүүлчид ярилцлага авч, түүндээ тайлбар бичиж тэр яриагаа эргэн санахыг хичээж байхыг харж байсан юм. Иймэрхүү байдлаар л бичихийг хичээх санаатай байна. Багахан хичээвэл хүн өдрийн турш юу хийснээ, юу ярьсан сонссоноо бүгдийг нь эргэн санах боломжтой гэж нэг удаа сонс байсан санагдана. Гэхдээ болох эсэхийг нь мэдэхгүй юм даа, туршаад л үзнэ дээ. Чамтайгаа уулзахаараа л нэг хийх санаатай байгаа олон олон зүйлсээ тухтай яръя даа. Саяхан Жонатанаасаа хэдхэн мөр яаруу маягтай бичсэн захидал авсан юм. Түүндээ тэр ажил үйлс нь сайн байгаа, нэг долоо хоногийн дараа буцаж ирнэ гэсэн байна. Ирээд юу ярихыг нь тэсэн ядан хүлээж байна шүү. Гадагшаа, сонин сайхан орон руу явах сонирхолтой байх даа. Түүнтэйгээ ч бас хамт тийшээ нь явж үзэх юмсан. 10 цагийн хонх дуугарч байна. Түр баяртай.

Хайрт Мина чинь

"Хариу бичихдээ сонин сайханаа бүгдийг нь бичнэ шүү. Чи надад өөрийнхөө тухай онц юм их удаан хугацаанд бичсэнгүй. Нээрээ би чиний талаар зарим нэг хов жив сонссон, ялангуяа тэр өндөр, царайлаг, буржгар үстэй залуугийн талаар???"


Top
   
PostPosted: Feb.13.16 2:32 am 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Jul.08.10 1:53 pm
Posts: 5277
mark


Top
   
PostPosted: Feb.13.16 5:12 am 
Offline
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Joined: May.10.10 2:23 am
Posts: 684
хоер ижил ном, орчуулагч бас ижил байхаар нь жаахан гайхав, нэгэнд нь коммент үлдээсэн гээд эрээд энэн дээрээс оллоо. За орчуулаад, оруулаад гялазуулаад байгаарай, амжилт хүсьэ


Top
   
PostPosted: Feb.13.16 7:12 am 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Sep.21.09 1:02 pm
Posts: 6068
Location: Энд
Би бас гайхлаа. Энд орчуулгаа оруулж бгаа гэж ойлголоо. Баярлалаа :wd: :wd:

_________________
:wink:


Top
   
PostPosted: Feb.13.16 12:57 pm 
Offline
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Joined: May.10.10 2:23 am
Posts: 684
ёоё ямар зэвүүн зохиол вэ, Жонатантай цуг айгаад хамаг бие арзайдаг байна шүү, амьд гараасай л билээ


Top
   
PostPosted: Feb.14.16 1:34 pm 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
Хатагтай Люси Вэстэнрагаас хатагтай Мина Мүррэйед илгээсэн захидал

Чаатам гудамжны 17-н тоот,
Лхагва гариг

Хонгорхон Мина минь,

Намайг захидлаар харилцахдаа хойрго гэж байгаа чинь шударга бус санагдаж байна шүү. Чамтай сүүлд уулзсанаас хойш би хоёр захидал чамд илгээсэн атал чиний сүүлийн захиа чинь чиний ердөө хоёр дахь чинь шүү дээ. Түүнээс гадна чамд дуулгахаар сонин юм бас болоогүй юмаа. Бид нар уран зургийн галерэй сонирхоод л, цэцэрлэгт хүрээлэнгээр алхаж морь унаад л, хот маань үнэхээр л сайхан байна даа. Харин тэр өндөр, буржгар үстэй залуугийн тухайд гэвэл сүүлийн Поопоор надтай цуг байсан залуу байх гэж бодож байна. Хэн нэгэн чамд санаанаасаа зохиож илүү дутуу юм ярьсан байх вий. Тэр хүн бол ноён Холмвүүд юм шүү дээ. Тэр байнга л манайд ирж зочилж байдаг юм. Манай ээжтэй их нийлэмжтэй, яриа хөөрөө нь их таарна гээч. Уг нь чи Жонатантайгаа сүй тавиагүйсэн бол бид хэд дээхнэ чамтай яг тохирох залуутай уулзсан даа. Царайлаг сайхан төрхтэй, баян чинээлэг, бие хаа өөгүй үнэхээр л мөрөөдлийн сүйт залуу шүү. Дээр нь тэр эмч, бас яггүй ухаалаг юм билээ. Үнэхээр магтахгүй байхын аргагүй. Дөнгөж 29-тэй гэхэд сэтгэцийн эмнэлэг удирдаад явж байгаа гээч. Мундаг шүү. Ноён Холмвүүд бидэнд түүнийг танилцуулсан юм. Одоо манайхаар орж гардаг болсон. Миний харж байсан хамгийн зоримог эрмүүн хэр нь бас үнэхээр тайван аядуу залуу мэт санагдсан. Ийм л гайхалтай чадалтай эр л тийм өвчтөнүүдийг эмчилдэг байх даа. Түүнд хүмүүсийн нүд рүү эгц, цоо ширтэж яг л хүний бодол, санааг унших гэж хичээдэг мэт сонин зан бий. Над руу үргэлж л тэгэж харна гээч. Гэхдээ тэр намайг ямархуу хатуу самар гэдгийг мэдэх л хэрэгтэй дээ. Би толинд өөөрийнхөө царайг унших гэж заримдаа сургуулилт хийдэг юм, чи тэгэж үзэж байсан уу? Энэ ч тийм цагаа барсан хэрэг биш шүү. Чи их амархан л гэж бодож байгаа байх гэхдээ чиний бодсоноос хавьгүй хэцүү чадвар даа Ийм л болохоор тэр намайг сэтгэлзүйн судалгааныхаа сонирхолтой судлагдахуун болж байна гэдэг юм. Тийм ч биз гэж би өөрийгөө заримдаа хөөргөнө өө. Чи мэднэ дээ, хувцас зүүсгэлд тийм ч их дур сонирхолгүйг минь. Үнэндээ надад уйтгартай санагддаг юм. За даа илүү дутуу юм ярьчихлаа, гэхдээ надад хамаагүй ээ. Артур надад үргэлж ингэж хэлдэг юм. Түүнийхээ нэрийг биччихлээ дээ. Мина минь, бид хоёр бага байхаасаа л бие биенийхээ амин нууцыг хоорондоо ярилцдагсан. Хамтдаа унтана, хоолоо цуг иднэ, инээнэ, уйлна үргэлж хамтдаа л байдагсан. Хэдий би чамд цухас хэлсэн ч илүү ихийг чамдаа ярьмаар байна. Хайрт Мина минь юу гээч? Би түүнд хайртай. Ингэж бичихдээ ч хүртэл би ичингүйрэн улайж байна. Тэр ч бас надад хайртай байх гэж би таамаглаж байгаа ч тэр надад үүнийгээ хэлээгүй л байна. Гэхдээ хайрт Мина минь би түүндээ хайртай, хайртай, хайрта! Чи минь дэргэд байсан ч болоосой. Галын хажууд хоёулаа нүцгэн суунгаа би чамд юу мэдэрч буйгаа ярьдагсан. Чамд би яаж энэ бүхнийг бичиж чадаж байгаагаа ч өөрөө ойлгохгүй байна. Би бичихээ зогсмооргүй байна, эсвэл энэ захиаг ингээд шууд урчих уу. Би чамдаа бүхнийг, бүгдийг нь л ярьмаар байна. Хонгор минь чи ч бас өөрийнхөө юу бодож санаж байгааг ний нуугүй бүгдийг нь эрс шулуун хэлээрэй. Мина минь ингээд зогсъё доо. Тавтай нойрсоорой. Өөрийн залбирдаг сахиус, бурхандаа намайг ерөөгөөрэй, миний аз жаргалыг хүсээрэй.

P.S. - Би чамд энэ бүхнийг хэлэх хэрэггүй л байсан юм даа. Энэ бүхэн нууц шүү. Тавтай нойрсоорой.


Top
   
PostPosted: Feb.14.16 1:40 pm 
Offline
Жирийн Нэгэн Гишvvн
Жирийн Нэгэн Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.04.10 2:02 am
Posts: 18
Орчуулах уг нь гайгүй юмаа 8) . Гэхдээ орчуулгаа найруулж бичнэ гэдэг их төвөгтэй юм :crysad: . Ямар үг хэрэглэх вэ, ямар утга гаргах вэ гээд :think: . Аль болох хурдан орчуулж оруулахыг хичээнээ. :-D :hi:


Top
   
PostPosted: Feb.14.16 2:33 pm 
Offline
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Joined: May.10.10 2:23 am
Posts: 684
мундаг л орчуулж байна шдээ, найруулга сайтай, уншихад урамтай байлаа, баярлалаа


Top
   
PostPosted: Feb.14.16 10:31 pm 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Sep.21.09 1:02 pm
Posts: 6068
Location: Энд
Харин яг өөрийн ойлгосноо үгээр буулгахад хэцүү бгааз. Би орчуулга хийхээрээ толь бичиг шүүрдээд тохирох үгээ хайгаад бүтэхгүйн бна лээ.

Баярлалаа :wd: :wd:

_________________
:wink:


Top
   
PostPosted: Feb.16.16 7:50 am 
Offline
Хэлээд баршгvй их цолтой
Хэлээд баршгvй их цолтой

Joined: Sep.10.09 9:45 am
Posts: 473
Location: Төв цэгт
Самбарт ойрд ном орохгүй байсан ашгүйдээ. Заавал дуусгаарай.

_________________
Энхрий хайрт эх орныхоо төлөө


Top
   
PostPosted: Feb.16.16 3:12 pm 
Offline
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн
Өвөг Дээдсийн Сахиус Гишvvн

Joined: May.10.10 2:23 am
Posts: 684
Дракула маань хааччихав аа


Top
   
PostPosted: Feb.18.16 12:49 am 
Offline
Жинхэнэ Гишvvн
Жинхэнэ Гишvvн

Joined: Apr.11.15 2:33 pm
Posts: 21
yagaad zogchvoo.bnauuubnauu.


Top
   
PostPosted: Feb.19.16 12:14 am 
Offline
Жинхэнэ Гишvvн
Жинхэнэ Гишvvн

Joined: Apr.11.15 2:33 pm
Posts: 21
goy nairuulj bichsen bnaa, uneheer sonirholtoi :wd:


Top
   
PostPosted: May.04.16 2:56 am 
Offline
Өсөх Ирээдvйтэй Гишvvн
Өсөх Ирээдvйтэй Гишvvн
User avatar

Joined: Sep.24.05 3:55 pm
Posts: 7
Ene nuguu khuslen gd baachka shig yum bolloo shuu. Ehluuleed haychihdag


Top
   
PostPosted: May.04.16 2:57 am 
Offline
Өсөх Ирээдvйтэй Гишvvн
Өсөх Ирээдvйтэй Гишvvн
User avatar

Joined: Sep.24.05 3:55 pm
Posts: 7
Ene nomiig duusgamaar bn. Butneer ni bgaa hun bwal ogch tus bolooch


Top
   
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic  Reply to topic  [ 21 posts ] 

All times are UTC+09:00


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  

Copyright Asuult.NET © 2000-2015.
Administrative Contact: Khundaga Khurelbaatar [hundaga@hotmail.com]
Tel: 1-888-303-4927, Fax: 1-888-406-2264.
Powered by phpBB © 2000-2015 phpBB Group. Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Limited