#AsuultSambar :

МОНГОЛ УЛС МАНДАН БАДРАГ!
It is currently May.26.17 8:54 am

All times are UTC+09:00




Post new topic  Reply to topic  [ 79 posts ]  Go to page 1 2 3 4 Next
Author Message
PostPosted: Jul.14.15 2:37 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
Бүгдэнд нь энэ өдрийн мэндийг хүргэе. хэдэн сарын өмнө орос эмэгтэйн бичсэн Харри Поттерын фанфикшинийг зуны амралтаараа орчуулнаа гэж хэлж байсан, нилээн удаж байгаа ч чадах ядахаараа орчуулж байгаа. монгол хэлний мэдлэг тийм ч сайн биш болохоор бичиг үсэг утгын алдаа гаргасан байвал уучлаарай, ямартай ч сэтгэлээ гараган аль болох ойлгомжтой хөрвүүлэхийг хичээж байгаа шүү. алдаануудыг маань засаж өгч тус болоорой :-)

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Last edited by wallflower on Jan.24.16 5:30 pm, edited 2 times in total.

Top
   
PostPosted: Jul.14.15 2:40 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ЦВЕТ НАДЕЖДЫ/ ИТГЭЛ НАЙДВАРЫН ӨНГӨ

Ledi Fiona
Үйл явдал: Долдугаар курс, Марадеруудын цаг үе.
Энэ фанфик нь 2004-2007 оны хооронд бичигдсэн учираас 6 7 дугаар номон дээр гардаг үйл явдлууд тооцогдохгүй, хамаагүй гэсэн үг.

Нэг дүгээр бүлэг.
Төгсгөлийн эхлэл?


Одоо энэ бүгд тэнэг зүүд шиг л санагдаж байна, гэхдээ... тэр өдөр болж өнгөрсөн, тэр шөнө ч болж өнгөрсөн. Хэн ч юу ч гэж ярьж юу ч гэж бодож байсан...

Зуны амралт дуусахад хоёрхон хоног үлдээд байв. Хогвартс Ид Шидийн сургуулийн хамгийн шилдэг ба одоо аль хэдийнээ долдугаар курсын сурагч болох охины зүрх сэтгэл өөрийн хамгийн хайртай найзуудтайгаа уулзана гэхээс юутай ч харьцуулашгүй баяр баясалаар дүүрч байлаа. Өнгөрсөн зуны туршид тэднийгээ ямар их санасан гээч! Хоёр эрхэм найзуудаасаа захидал зурвасыг яаж хүлээж байсан гээч! Ингээд харанхуй ганцаардмаар үдшүүд, эцэс төгсгөлгүй олон ангит телесериалууд, ойлгомжгүй гуниг ганцаардал ард үлдэж байна. Ингээд одоо тэд аль хэдийн зуны нар туссан цэцэрлэгээр зугаалж явна. Нарны гэрэл юунд ч юм бэ инээж байгаа хар үст хөвгүүний шилэнд ойно. <<Зуны дотор Харри ямар их өсөө вэ!>> - гэж Гермиона бодлоо. Түүний тод ногоон нүд рүү харахын тулд толгойгоо өргөх хэрэгтэй болжээ. <<Ямар их баяр баясал гэрэл гэгээ түүний нүдэнд байна вэ, яаж тэр энэ бүхнийг арван долоон нас хүртлээ хадгалж чадав аа? Зарим нэгний амсаж ч байгаагүй зовлонг эдэлж тийм их зүйлийг алдсан шүү дээ? - гэж зуу дахь удаагаа энэ охин гайхлаа.

Хэрэв түүний хүссэнээр болдог бол найзыгаа зовох зүйлийг хэзээ ч зөвшөөрөхгүй гэдгээ тэрээр ойлгов. Энэ гайхалтай нүд үүрд гал цог баяр баяслаар дүүрэн байг. Ногоон өнгө бол итгэл найдварын өнгө. Хүмүүс энэ өндөр туранхай залууг ид шидийн ертөнцийн найдвар гэж ярьж л байг, ер нь зөвхөн ганц ид шидийн ч биш; Гермионагийн хувьд тэр бол нэн түрүүнд хорвоо дээрхи хамгийн сайхан гэрэл гэгээлэг хүн билээ. Тэрээр үүнийг өнгөрсөн хоёр сарын турш маш сайн ойлгосон юм. Их сонин юмаа... Хамт сурч өнгөрөөсөн зургаан жилийн туршид Гермионад Харригийн тухай бодоогүй нэг ч өдөр өнгөрч байсангүй, тэр байнгын сэтгэл түгшилттэй байсаар үнэхээр дасчээ, түүнийг харахад л зүрх нь хүчтэй цохилох мэдрэмж амьдралынх нь салшгүй нэг хэсэг болсон байв.

Дөрөв дүгээр курсдээ дараа нь тавдаа тэр түүнийг арай л алдчихаагүй. Энэ бодол охиныг үнэхээр айлгаж байлаа, цусандаа хутгалдаж хувхай цайсан Харригийн дүр зургийг толгойноосоо хөөх гэж оролдовч, энэ бодлууд нь байнга эргэж ирнэ. Ихэнхидээ шөнө, хэн ч аварч чадахгүй үед. Тэр үед хүйтэн хөлстэйгөө сэрж жижигхэн зэс загалмайгаа чанга гэгч нь атгана. Энэ загалмайг Гермионад эмээ нь бэлэглэсэн ба охин шууд л загалмайг Лондон дахь төрсөн гэрийнхээ шүүгээнд хийж орхив, мэдээж ид шидтэн байж иймэрхүү зүйлд итгэхгүй шүү дээ. Гэхдээ тав дугаар курсдээ тэд Ид Шидийн яам руу явж бараг л амь насаа алдах шахчихаад хамгийн түрүүнд гэртээ ороод Гермиона өрөөнийхөө хуучин шүүгээ рүү зүгэлжээ. Загалмайгаа хүзүүндээ авч зүүхэд эхлээд нэг л эвгүй хүнд оргиж байлаа, учир нь өдийг хүртэл тэрээр ямар ч гоёл чимэглэл зүүдэггүй байв. Гэвч хэсэг хугацааны дараа Хермионад арай дээр болов.

Хэрвээ Хориотой нэрт эргээд ирвэл түүнийг зогсоох ямар нэгэн эсрэг хүч байх ёстой бизээ. Энэ хүч юу болохыг мэдэхгүй ч Хермиона тэр өдрөөс хойш загалмайгаа өөрөөсөө салгаагүй юм. Сүүлийн үед тэд хэтэрхий ойр ойрхон үхэлтэй тулгарч, бараг дасал ч болсон гэх уу дээ: Сэдрик Диггори, Сириус Блэк, Дэннис Криви, Сюзан Боунс. Энэ аймшигт жагсаалтыг Харри Поттерын нэр үргэлжлүүлнэ гэхээс Гермиона байнга айна. Энэ түүний хамгийн аймшигт хар дарсан зүүд билээ.

Яг одоо бүх зүйл ийм сайхан байхад энэ бодлыг тээх цаг үнэхээр биш байв. Харри тэр хоёр мөхөөлдөс идэнгээ цэцэрлэгт хүрээлэнгээр зугаалж байлаа, инээлдээд л инээлдээд л... Харри ер нь одооных шиг ийм ихээр инээгээд байдаггүй. Хэт их баяр хөөр сайныг авчирдаггүй гэдэг үг байдаг. Гэхдээ энэ зуны шаргал наран гэрэлтсэн өдөр, шоколадтай амттай мөхөөлдөс, өсөж том болсон Харригийн нүдэнд гэрэлтэх ногоон өнгийн оч болон аз жаргалтай инээдээс ямар ч муу зүйл болно гэж зөгнөх аргагүй байлаа. Дараа нь тэрээр яг юунаас болж тэгтлээ инээж байснаа санахгүй байх болно.

<Цоорхой тогой> -д Ронтой уулзахад яг нэг цаг үлдээд байв... эсвэл бүхэл бүтэн амьдрал...
Гэнэтийн хашгираан. Гэрэл эсвэл Харанхуйн тод цацраг.Мөхөөлдөснийхөө цаасыг хаяхаар хогийн сав руу холдсон Гермиона эргэж хараад, ухаангүй болсон Харри болон түүнийг дундад зууны үеийн сүйх тэрэгрүү чирж байгаа дөрвөн хүнийг олж харав. Тэр үед энэ үйл явдлын болж өнгөрч буй хурд биш харин эргэн тойрны хүмүүсийн биеэ авч байгаа нь гайхшруулж байлаа. Тодруулбал тэдний огт үл ойшоосон байдал. Гермиона халдагсад энэ бантангаа бусдад анзааруулахгүй байхын тулд ямар шившлэг хэрэглэснийг ердөө ч ойлгож чадсангүй. Тэр толгойдоо хамгийн түрүүнд орж ирсэн үйлдлийг хийв: сүйх тэрэгний давцанруу үсрэн ачааны хэсэг рүү нь оров, аз болоход тэр хэсэг нь хоосон байжээ. Юу хийж байгаагаа бодох сөхөө, цаг ч түүнд байсангүй. Хаалган дээрээ мөнгөн тэмдэгтэй энэхүү хар сүйх тэрэг түүний хамгийн сайн найзыг үл мэдэгдэх газарлуу, айдас хүйдэсрүү авч одно.

Сүйх тэрэг хэнд ч анзаарагдахгүй урагшилсаар л байлаа. Шидтэнгүүдэд харьяалагддаг гэдэг нь эргэлзээгүй байв. Нэгт, та хаана дундад зууны үеийн сүйх тэрэг гадаа гудамжаар зүгээр л явж байхыг харсан бэ, хоёрт гэвэл та угаасаа харж чадахгүй байх байсан, яагаад гэвэл замын машинуудын дундуур яаж давхиж байгаа, гэрлэн дохио, хориглосон тэмдэгийг ажирах ч үгүй явсан ч хэн ч зогсоохгүй байгааг харахад сүйх тэрэг яахын аргагүй илбэдүүлсэн байсан юм. Сүйх тэрэг зогсох хүртэл хэр их хугацаа өнгөрснийг Гермиона хэлж мэдэхгүй байв. Түүнд эцэс төгсгөлгүй их хугацаа өнгөрсөн юм шиг санагдаж байсан ч Харригийн арван зургаан насны төрсөн өдрөөр нь бэлэглэсэн бугуйн цагнаас харахад яг дөчин хоёр минут өнгөрчээ. Сүйх тэрэг цаана нь сайн арчилж тордсон цэцэрлэг харагдах цоожтой төмөр хаалганы урд зогсов. Хуучны цамхаг тэртээд сүндэрлэн харагдна. Хамгийн түрүүнд Гермионаг гайхшруулсан зүйл бол энэ газрын ургамал Лондонгийнгоох тэс өөр байв, яг л тэд Лондонгоос маш хол байгаа мэт. Цамхаг жаргаж буй нар , барааж буй тэнгэрийн наана яг л нөгөө ертөнцийн дайчин шиг харагдаж байв. Жаргаж буй нар аа? Тэд цэцэрлэгт хүрээлэнгээр зугаалж байхад өдрийн арван хоёр цаг л болж байсан шүү дээ, замд ч бас удаан яваагүй! Юу болоод байна аа?

Уран хийцийн хуучны тэмдэгээр чимсэн хаалга нээгдэж, сүйх тэрэг цааш хайрган замаар чулуу түжигнүүлсээр явна . Сүлд тэмдэг?! Яг тийм тэмдэг сүйх тэрэгний хаалган дээр байсан шүү дээ. Тэгэхээр эд нар золиосоо гэртээ авчирсан гэсэн үг үү?

Сүлдэн дээр нь ямар нэгэн амьтдын савар эсвэл хүний гар угалзан М үсгийг сүлжсэн байв. М үсэг! Гермиона ийм орд харшид амьдрахаар хангалттай чинээлэг эртний, дээрээс нь овгийн эхний үсэг нь М-ээр эхэлсэн ганц л шидтэний гэр бүлийг мэдэх билээ... Маш муу хэрэг.
Сүйх тэрэг зогсож нөгөө дөрвөн хүн харахад хүний биеийг санагдуулам нэгэн зүйлийг чирэн гарч ирлээ. Тэдний чирж яваа зүйл сүйх тэрэгний хаалга, босго, айдас төрөм хаалганы ирмэг гэх мэт байнгын ямар нэгэн саад тотгортой учирч байгаа нь тэд нэг их ёсорхохгүй байгааг харуулна. Тэдний гарт байгаа шуудайнаас ямар ч чимээ гарахгүй л байлаа. Хөөрхий Харри амьд болов уу? Мэдээж амьд л байгаа байх, тэрнээс биш яах гэж тэд чирээд явна гэж. Тэдний юу хийх гэж байгаа талаар Гермиона бодохыг ч хүссэнгүй. Үүнээс болж яагаад ч юм толгой нь эргэж гэдэс нь мушилзана. Гайхалтай... Одоо тэгэхээр юу хийх вэ? Нуугдсан газраасаа гарч ирээд эргэн тойрноо харлаа. Халдагсадын Гарриг чирж орсон хаалга яг өөдөөс нь харсан байв. Тэдний ардаас явах уу? Үнэхээр тэнэг бодол байна... Тэрээр энэ газрыг огт мэдэхгүй хаашаа явж байгаагаа хэлж чадахгүй шүү дээ. Ядаж л шидэт дохиур нь өөрт нь байгаа нь сайн хэрэг. Тэгсэн ч энэ нь түүнийг хангалттай тайвшруулж чадахгүй байв.

Гүнзгий амьсгаа аваад Гермиона эргэн тойрноо судлахаар шийдээд байтал арын хаалган дээр анхаарлыг нь сарниулсан хүний дүрстэй зүйл гарч ирэв. Тас хар цув, юүдэн малгай нь нүүрийг нь таглаж ханцуйнаас нь итгэхийн аргагүй хувхай цагаан гар зухуйна. Яг л үхдэл шиг. Гэхдээ үхэгсэд хөдлөж явж чадахгүй бас тэдэнд ийм цус хурсан улаан нүд ч байх учиргүй... маш олон золиосын цусаар дүүрсэн. Тэр өөрийн дагуул болох Люциус Малфойд нэг зүйл хэлэв, Люциусыг Гермиона шууд л танив. Ярьж байгаа хүний хоолой нь могойн исгэрээ шиг сонсогдож байлаа. Энэ үед тэд яг сүйх тэрэгний хажуугаар өнгөрч Гермионад найм дугаар сарын халуун өдөр биш дор хаяж зул сарын үеийн хүйтэн мэдрэгдлээ. Гагцхүү энэ газарт Зул сарын уур амьсгал, баяр хөөр байсангүй. Энэ цамхагт ер нь баяр баясалын орон зай байхгүй юм шиг мэдрэмж төрж байлаа.

Хоёр дүрс хаалганы цаагуур алга болоход Гермиона тэссэнгүй. Тэр зам мэдэхгүй ч араас нь хорвоо дэлхий дээрхи бүхий л ад чөтгөрүүд хөөж байгаа мэт хамаг хурдаараа гүйлээ. Хар бараан хүч энэ газарт үнэхээр их байсан юм, үүнийг тэрээр зөв анзаарчээ. Гэвч тэр нэг зүйл дээр алдаж байлаа, тэрний араас хэн ч хөөгөөгүй байв, бүгд энэ үед олзны хүндээ анхаарлаа хандуулсан байжээ.

Нэг хаалга руу нисэх нь холгүй гүйж ороход лонх сагс гэх мэт олон зүйлсээр дүүрсэн агуулах шиг өрөөнд орж ирэв. Өрөөний нөгөө захад харанхуй коридор руу дагуулах бас нэгэн хаалга харагдлаа. Юу хийж байгаагаа сайн ухаарахгүйгээр Гермиона харанхуй коридороор гүйнэ. Энэ аймшигт байшин өөрийн амьдралаар амьдардаг бололтой: хаа сайгүй л шивнээ, салхины исгэрээн, тогших чимээ сонсогдоно. Яг л хөгшин цамхагийн бүх хаалга цонхыг газар доорхи хонгилд үрэгдсэн хүмүүсийн сүнс тогшиж байгаа мэт. Магадгүй энэ нь хөөрхий айж цочирдсон охиноор тоглож буй төсөөлөл нь ч байж болох юм. Гермионагийн дөнгөж хажуугаар нь гүйж өнгөрсөн хаалга гэнэт чагтнан онгойж эхэллээ. Сандарсандаа тааралдсан салаа хонгилруу эргэж бүр илүү хурдан гүйж эхэллээ. Тэрэнд энэ цамхагийн бүх оршин суугчид түүний лугших зүрхний цохилтыг сонсож байгаа мэт санагдаж, хором мөч бүрт араасаа хөөх хэн нэгнийг хүлээж байлаа.

Эргэлт. Шатаар дээшээ, яагаад гэвэл доороос хэн нэгэн дээшилж байна. Ахиад зүүн тийш эргэлт. Хивсээр чимэглэсэн талбай. Дахиад эргэлт. Цорын ганц чимээ нь чихэнд лугших цус. Эргэлт, хонгил. Энэ хонгил нь арай л гэрэлтэй бас тухтай харагдах шиг болов. Ханан дээр өлгөөстэй Малфойын олон үе удмынхан түүнрүү хайхрамжгүй харна. Хэрвээ Гермионад хөрөг зурагнуудыг анхааралтай ажин зогсох цаг байсансан бол үе үеийн бүх эмэгтэй Малфойуудын гайхалтай үзэсгэлэнтэй болохыг анзаарах байлаа. Мөн тэрээр хэрвээ нэг давхар доошилж хамгийн эхний хаалга руу орсон бол олон төрлийн эртний ид шидийн номнууд, гэрийн эзний бичиг баримтуудаас гадна Малфойын ургийн модтой хивс агуулагдах маш том номын санд хөл тавих байв. Тэгсэн бол энэ гэр бүлийнхний цайвар үс, намрын өглөөний өнгөтэй нүд хаанаас үүсэлтэй нь ойлгомжтой болох байлаа. Хэдэн үеийн өмнө Малфойын гэр бүлд ид шидийн ертөнцийн хамгийн алдартай вейла болох Цайвар Миранда байсан юм. Түүний цус маш хүчтэй байсан ба зургаан үеийн дараа цорын ганц Малфойдын өв залгамжлагч бусдаасаа тэс өөр байв.
Гэвч Гермиона энэ бүхнийг мэдэх боломж байсангүй, мэдэхийг ч хүсэхгүй байсан байх, яагаад гэвэл яг энэ үед өөрийнхөө ард алхах чимээ сонсогдоход өөрийгөө хавханд оруулснаа ойлголоо. Дэнлүүгээр гэрэлтүүлсэн хонгил мухар төгсгөлтэй байжээ. Тодруулбал маш том цонхоор дуусч байв. Гермионагийн тооцоолсноор тэр гурав юмуу дөрөв дүгээр давхарт байх ёстой. Тиймээс аврах замын жагсаалтаас цонх автоматаар хасагдлаа. Ард сонсогдох алхаа улам тодорсоор энд байгаа цорын ганц хаалга руу орохоос өөр сонголтыг үлдээсэнгүй. Хаалга! Гермиона Мерлинд хаалга түгжээгүй байгаасай гэж залбиран онгойлгох оролдлого хийлээ. Мерлин Хогвартсын шилдэг сурагчийн залбирлыг сонссон бололтой. Хаалга чимээгүй онгойж Гермиона өрөө рүү ухас хийн оров. Амьсгаагаа дарахын тулд хаалга налан зогсож бас гадаа юу болж байгааг ойлгохыг хичээлээ. Алхаа сонсогдохгүй байв. Магадгүй тэр хүн замд байсан олон хаалганы аль нэг рүү нь орсон байх.

Гермиона бага зэрэг тайвширан өрөөг нэг тойруулан харлаа. Ханан дээр өлгөөстэй зургийг харахад л тэрээр долоо хоногт ганц удаа тоосыг нь арчих гэж нэг шагайдаг харанхуй өрөө рүү орж ирсэн байх гэсэн найдвар нь ор мөргүй алга болов. Эргэн тойронд эмх цэгц ноёлох боловч Гермиона энэ өрөө хэн нэгний унтлагын өрөө болохыг бас эзэн нь өрөөгөө орхиод удаагүй байгааг шууд л ойлголоо. Тэгэхээр удахгүй хэн нэгэн эргэж ирэх нь. Магадгүй тун удахгүй. Эргэн тойрондоо нуугдчих газар хайлаа. Зүүн гар талд нь зуух байрлаж байв, ноцож буй түлээг харахад ажилладаг юм шиг байв. Сонин юм, найман сард зуухаа асааж байдаг. Гэхдээ цонхны цаана зуны орой байвч энд энд нилээн хүйтэн бас бүрхэг харагдаж байлаа. Өрөөний загвар тэр чигтээ саарал, ногоон өнгөнөөс бүрджээ. Гермиона хүмүүс яагаад ногоон өнгийг итгэл найдварын өнгө гэдэг юм бол гэж гэнэт бодлоо. Энэ өрөө шиг найдваргүй зүйлтэй тэр өмнө нь таарч байсангүй. Өтгөн ногоон өнгө нь түүнийг үнэхээр баярлуулахгүй байв. Нар гийсэн зуны өдрийн ногоон зүлгэний оронд охины толгойд энэ хорсолт цамхагийн гахар доорхи хогилд зовж буй хүний ногоон нүдэн дэх инээмсэглэлийг санагдуулах ажээ. Магадгүй хүйтэн саарал өнгө баяр баясал, итгэл найдварыг алдаг юм болов уу? Яаж ийм газар амьдардаг байна аа?

Том цонхруу ойртмогцоо Гермиона аврах замуудаас цонхоор үсрэхийг хассан нь зөв шийдвэр байж гэдгийг шууд л ойлгов. Магадгүй энэ өдрийн цорын ганц зөв шийдвэр байсан байх. Тэрээр доод давхруудын цонхны гэрлээр баримжаа авахад зургаан давхарт байгаа болж таарлаа. Яагаад зүгээр л Дамблдор луу шар шувуу явуулахаар шийдсэнгүй вэ? Тэгсэн бол Дамблдор Харриг аварч чадах л байсан. Харин одоо... Яг энэ үед л өнөөдрийн болсон явдлын талаар хэн ч мэдэхгүй гэдгийг ухаарав. Мэдээж тэднийг хайх л болно, Ронтой уулзах ёстой байсан уулзалтандаа очоогүй шүү дээ. Хайх... охин санаа зовон уйлах дээрээ тулав. Хэний толгойд Харри Поттер Гермона Грейнжер хоёрыг Малфойын гэрт хайх хэрэгтэй гэж орж ирэхэв дээ! Тийм шүү, санаж бэтгэрээд есөн сарын нэгнийг ч хүлээж тэсэлгүйгээр ангийнхаа хамгийн их үзэн яддаг хүүхдийн гэрлүү цай уухаар зочилж л дээ. Ахиад л уйлмаар болов. Алив, өөрийгөө гартаа авах хэрэгтэй, тэгэхгүй бол бүр сандарч эхлэх нь байна...

Анхаарлаа сарниулахын тулд цонхноос холдож эргээд өрөөг судалж эхэллээ. Сийлбэрлэж хийсэн хаалгатай эртний хувцасны шүүгээ. Энд нуугдаж болох л юм. Том ор, хэрэг гарвал үүний ч доогуур шургаад орчихож болох юм байна. Ширээн дээр үлдсэн цаасны хэлтэрхий, орны хажуугийн тавиур дээрхи хуучин ном гэх мэт жижиг сажиг зүйлсээр шинжихэд энэ өрөө яалт ч үгүй цамхагт амьдардаг хүмүүсийн нэгнийх нь унтлагын өрөө болж таараад байлаа. Дотоод хоолой нь Драко Малфойынх гэж бие арзайлгам хоолойгоор шивнэв. Энэ бодол нь түүнийг маш чангаар зогисуулахад хүрэгэв. Энэ их айдсын үр дүнг засахын тулд амаа гараараа таглан байх хойгуураа Гермиона аюулын талаар огт мартаж орхижээ. Хаалганы бариулын чимээ гарахад бодит байдал аймшигтай хурдтай давалгаалан олж ирэхэд Хувцасны шүүгээ рүү! гэж дотоод хоолой нь хэлсэн боловч хийж амжсан зүйл нь хэдхэн алхаад л хаалганы өөдөөс харсан орны цаагуур хальт орох л байв. Хаалганы бариул тултлаа доошилж сийлбэрлэж хийсэн эртний хаалга удаанаар онгойлоо.

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jul.14.15 4:59 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ХОЁР ДУГААР БҮЛЭГ
ЭХЛЭЛ.

Хаалганы бариул тултлаа доошилж сийлбэрлэж хийсэн эртний хаалга удаанаар онгойлоо. Номын сангийн үүдэнд нэгэн туранхай өсвөр насны хүү гарч ирэв.

-Та намайг дуудсан уу, ааваа?- гэж үүднээс хүү асуув.

Тэр яг л албаар үгээ зөөж ядаж байгаа юм шиг бага зэрэгийн ядрангуй тайван аястай ярьж байв, гэвч аварга том ажлын ширээний цаана сууж байгаа хүн дээр туссан түүний харцанд айдас үзэгдэнэ. Энэхүү эгэл биш гэр бүлтэй олон өдөр хоногийг өнгөрөөсөн сайн ажиглагч яг энэ нүүрний хувирал эцэгтэйгээ уулзах цаг ойртож байгаа үед хүүгийн нүүрэн дээр гарч ирдэг гэдгийг анзаарч харахаар юм.

-Мэдээж ойлгомжтой, дуудсан! Чи намайг хүлээлгэлээ,- Ид Шидийн ертөнцийн хамгийн эртний, баян угсааны төлөөлөгч болох дөчөөд настай эрийн хоолойнд мэдэгдэхүйц дургүйцэл сонсогдно.

-Зарц нар надад дөнгөж сая л дуулгалаа- гэж хүү нүд ч цавчилгүй худлаа хэллээ.

-Тэднийг шийтгэнэ – гэж яллахаа дуулгаад.- Чамайг яах гэж дуудсаныг таамаглаж байгаа гэж бодож байна, Люциус?

“Таамаглахгүй байхгүй байхын арга байна гэж үү? Чаддагсан бол ирэх ч үгүй байх байсан юм”. Гэмгүй зарц нарыг шийтгэх талаархи бодол огтхон ч түүнийг зовоосонгүй. Люциус өөртэй нь эсвэл өөрийнх нь эсрэг талд сууж байгаа хүнтэй холбоогүй л бол бүх зүйлийг хайхрамжгүй хүлээж авдаг байв. Тэрээр өөрийнхөө эцгийг хүндэлдэг юм, бараг шүтэн биширдэг ч гэж хэлж болно. Эдвин Малфойын хийж байгаа зүйлс эргэлзэх зүйлгүй зөв санагддаг байлаа. Ээж нь гэр бүлийн зуны эдлэн рүү хөөгдсөн... хэзээ байлаадаа? Найман жилийн өмнө байсан санагдаж байна. Тийм ээ! Эргэлзээнгүй, тэр шангаа хүртсэн. Жинхэнэ эр хүний ажилд эмэгтэй хүн оролцох ёсгүй.

Люциус эцгээ жинхэнэ эр хүн гэж боддог байв. Эдвин эргэн тойрныхныхоо өмнөөс шийдвэрийг амархан гаргадаг байсан ба бүгдээс яг өөрийнх нь хэлснээр хийхийг шаарддаг байв. Хэн ч түүний өөдөөс сөргөлддөггүй байлаа, эс бөгөөс тэр дороо хатуу шийтгэл дагалдах юм. Хориотой шившлэг болох “круцио”-г Люциус өөрийнхоо бие мах бодиор наймхан настайдаа амсаж байсан билээ. Тэр үед жижигхэн гөлөгний ардаас хөөцөлдөж байгаад чухал хүлээн авалтанд зориулж өмссөн шинэхэн парадны өмсгөлөө бохирдуулсанаас эцгийнхээ уур хилэнг хөдөлгөчихсөн юм. Тэр өдөр хүү “бүх эд эсүүдийг зүсэж байгаа мэт өвдөлт ясыг нь хайлуулж байна” гэдгийг насан туршидаа ойлгон авчээ. Хамгийн гайхалтай нь тэрээр эцгээ огтхон ч үүнд буруутгаагүй, Люциус зүгээр л шангаа хүртсэн. Тэр үед хамгийн их айсан зүйл нь эцгийнх нь нүдэнд үзэгдсэн урам хугаралт байлаа.

Тэр мөчөөс хойш хүүгийн хамгийн том айдас нь эцгийнхээ урамыг хугалчихвий, ахиж түүний нүдэнд зухалдалын сүүдэр үзэгдэхвий гэсэн бодол болжээ. Тиймээс найман наснаасаа эхлээд Люциусын бүхий л амьдрал эцгийнхээ санаанд нийцэх ганц л зорилготой болж хувирсан юм. Магтаал маш ховор сонсдог байв. Эдвин сэтгэл хөдлөлөө илэрхийлэхдээ үнэхээр харам хүн байлаа. Яарч байгаа нь хүртэл ихэмсэг намбатай. Заримдаа Люциус эцгийнхээ санаанд нийцүүлэх гэж хичээхдээ арай л хэтрүүлчихдэг байв. Үүнийг нь эцгийн нүдэн дахь зухалдал болон чимээгүй бас тайван “круцио” дагалдна. Өвдөлтийг Люциус хамгаас их үзэн яддаг билээ, бүхий л амьдралынхаа туршид тэвчиж сураагүй нь, магадгүй, эцгийнх нь уурыг илүү хүргэдэг байсан биз.

Тиймээс өнөөдөр номын санруу орохдоо залуу Малфой шийтгэлээс зугатах аргагүй гэдгийг ойлгож байлаа, тэгсэн ч албаар ирэх ёстой цагаасаа хоцорч эцгийнхээ уурыг хүргэж зүрхэлжээ. Түүнд энгэх хүндэтгэх шалтгаан байсан юм. Шалтгаан юунд вэ гэвэл гурван өдрийн өмнө Люциус Эдгар Малфой арван долоон нас хүрсэн. Малфойын угсаанд энэ насанд хүрнэ гэдэг нэгэн том даваа байлаа. Энэ өдөр өсвөр насны хүү хамгийн отгон угсаа залгамжлагчаас нас биед хүрсэн залуу болж шат ахина. Тэр мөчөөс эхлээд залуу хөвгүүн гэр бүлийн бүх эд хөрөнгөтэй харьцуулахад бага ч өөрийн үеийнхандаа дуулгавал тэднийг ухаал алдахад хүргэхээр хэмжээний мөнгө болон эдлэн газруудыг эзэмших эрхээ олж авна. Бүх зүйл сайхан санагдах байх л даа: эрх чөлөө, мөнгөө хүссэнээрээ үрэх боломж, залуу насны зугаа цэнгэл гээд л... Гэвч энэхүү нас биед хүрсэн амьдралд заавал ч үгүй байх ёстой нэг нөхцөл байдаг юм. Арван долоон насандаа угсааны өв залгамжлагч сүй тавьсан байх шаардлагатай. Юу өмсөж зүүх, хаагуур зугаалж хэнтэй уулзахыг өөрөө шийдэх боловч ханилах хүнийг нь эцэг нь шийддэг ёстой билээ.

Эдвин Малфойд олон нууд амрагууд байдаг байв. Нэгэн удаа Люциус:
-Яагаад Присциллаг тэр гайхалтай эмэгтэйчүүдийнхээ нэгээр солиогүй юм бэ?- гэж асууж зүрхлэв. Тэднийх нь гайхалтай эмэгтэйчүүд гэдэгт Люциуст эргэлзээнгүй санагддаг байлаа, яагаад гэвэл Эдвин тэднийг өөрөө сонгодог шүү дээ. Тэрээр: “Малфойынхан салдаггүй. Энэ бол дүрэм!” гэсэн сэтгэлийн гүндээ тулсан хариултыг авсан юм. Маш тайван бас амархан хариулт.

Энэхүү эцгийнх нь хэлсэн үг нь хүүгийн толгойнд нягт суурьшжээ, тиймээс тэрээр энэ өдөр ирэхээс айж бас хүлээж байсан юм. Гэнэт хамгийн нандин мөрөөдөл нь биелэх ч юм билүү. Ирээдүйн хатагтай Малфой нэр хүндтэй гэр бүлээс гаралтай бас гайхалтай ер бусын үзэсгэлэнтэй байх ёстой. Түүний ээж болох Присцилла тийм байлаа. Цайвар шаргал үс, нарийн нүүрний бүтэц, хэн ч нэвтрэхийн аргагүй харц, магадгүй өмнө нь хэзээ нэгэн цагт амьд бас хөгжилтэй байсан байж болох ч одоо бол амьдралын баяр баясал юу ч харагдахгүй ядрангүй нүд. Люциус эхийнхээ гадаад төрхнөөс юуг нь ч авч төрөөгүй. Тэрэнд Эдвин Малфойын гайхалтай цайвар үс болон саарал нүд нь заяасан билээ. Харин ээжийнхээ нүд гялбам гайхалтай гоо үзэсгэлэнг нь тэдний бага охин болох Мариса өвлөн авчээ. Марисагийн эхээсээ аваагүй ганц л зүйл бол нүд нь байлаа. Хөх цэнхэр биш харин эцгийнх шигээ саарал байв. Дүүгийнх нь талаархи бодол нь өөрийг нь одоо хүлээж байгаа зүйлээс хэсэгхэн хоромын турш ч гэсэн сатаарууллаа.

Мариса ер бусын нэгэн байлаа. Цаг хугацаа түүний нүднээс аз жаргал гэрэл гэгээг нь авч амжаагүй байсан юм. Насанд хүрэхэд хол байсан ч түүнийг Эдвин Малфой гэгч ааш муут ямар гэр бүл рүү илгээх гэж байгаа талаар санаа тавих талаар бодно. Люциусд байхгүй юм бүхэн Марисад байлаа. Тэрээр нэг ч өдрийг Марисагийн талаар бодолгүй өнгөрөөдөггүй байв, яагаад гэвэл түүнд энэ хорвоо дээр түүнээс илүү үзэн яддаг хүн үгүй билээ. Одоо болтол зургаан настай байхдаа Присциллаг хөл хүнд болсныг мэдээд өрөөндөө айдаснаасаа болж ихэр татуулан уйлж байсан дурсамж нь ой санамжинд нь оршино. Энэ нь эцэгт нь өөр өв залгамжлагч, өөр итгэл найдвар түшиг тулгуур гарч ирнэ гэсэн үг байсан юм. Гэнэт тэр том хүүгээсээ нүүр буруулвал яах болж байна?

Тэрхүү хэдэн сар өрөвдөлтэй хүүд хар дарсан зүүд болж хувирч байжээ. Тэр үеүүдээр эцгийнх нь гэртээ байх нь маш ховор байв, үүнийг Люциус албаар эцгийг нь түүнээс хөндийрүүлж байгаа төрөө ч үгүй байгаа хүүхдийн буруу гэж бодож байлаа. Тэр өмнө нь хэзээ ч хэн нэгнийг энэхүү хорвоод мэндэлж амжаагүй байгаа хүүхдийг үзэн ядаж байгаа шигээ нүд үзүүрлэж байсангүй, хүүхэд тээж байгаа гэдгээ мэдсэн, цамхагаар инээмсгэлэлтэй алхах Присциллаг ч бас. Хэдэн удаа түүнийг шатнаас бүдрээд уначихаасай гэж залбирсан гэж санана...

Цаг хугацаа өнгөрөвч Люциусын мөрөөдөж байсан зүйлсээс нэг нь ч биелэхгүй л байв. Товлосон хугацаанд Мариса хорвоод мэндэлжээ. Түүний хүйсийг охин гэдгийг нь дуулаад Эдвин харахаар шагаагайгаа ч үгүй. Хоёр жилийн дараагаар охиноо Присциллатай цуг өөр эдлэн рүүгээ явуулчихсан. Люциус бага зэрэг зоригжсон ч эцэг нь түүнд тэр мөчөөс хойш нэг л хүйтэн хандах болжээ. Гэвч энэ бодлууд нь хүүгийн өөрийн төсөөллөлийнх боловч түүний толгойноос “эцэг нь хоёр дахь хүүхдийг хүлээж байсан, яагаад гэвэл нэг дэхийнх нь ямар нэгэн зүйл нь таалагдахгүй байсан байна” гэсэн бодол гарахгүй байлаа. Хүүхдүүд үнэхээр айхтар. Эрх танхил өссөн Люциус өөрийн хамаг бүтэлгүйтэлийн бурууг охин дүүдээ өгдөг болжээ.

Өнөөдөр энгээд эцгийнх нь шийдвэрээ түүнд хэлэх өдөр боллоо. Хүүгийнхаа төрсөн өдрөөр тэрээр гэртээ байхгүй байжээ. Гэхдээ энэ тийм ч сүртэй зүйл биш, тийм биш гэж үү? Завгүй л байсан байх. Харанхуйн Эзэн гарч ирсэн цагаах эхлээд байнга л ямар нэгэн ажилтай байдаг болсон. Тэрхүү Харанхуйн Эзэний яг хэн гэдгийг, хаанаас гарч ирсэн талаар түүнд ямар ч төсөөлөл байгаагүй боловч түүний эцгээр нь дамжуулж Люциусд даатгуулсан даалгаваруудыг үг дуугүй биелүүлдэг байлаа.

Эцгийнхээ амнаас хэн нэгний нэрийг сонсоод юуг ч өөрчилж чадахгүй гэдгээ мэдэж байх ямар аймшигтай юм бэ. Гэвч тэр юу л бодоод байна даа! Яагаад ямар нэгэн зүйлийг өөрчилөхийг хүснэ гэж? Эцэг нь түүнд маргаангүй хамгийн сайныг л сонгоно шүү дээ.

-Зул сарын баяраар чиний сүй тавих ёслол болно, Люциус. Шууд л анхааруулъя, энэ маш том ёслол болно шүү. Тэнд бидний хүрээний бүх чухал хүмүүс ирцгээх болно,- гэж Эдвин эхэллээ.

-Би найзуудаасаа урьж болох уу, ааваа?- Люциус хоолой нь зүгээр сонсогдож байгаа байх гэж үнэн голоосоо найдаж байв.

Эдвины мөнгөлөг хөмсөг нь гайхсан маягтай өргөгдөв, арван долоон жилийн турш хүү нь түүний яриаг анх удаагаа тасаллаа.

-Уучлаарай, ааваа,- гэж түүний хувирлыг ойлгомогцоо нэмэж хэлэв.

-Малфойынхан сэтгэл хөдлөлөө ил гарагдаггүй ч үүнийг сандарснаасаа болсон гэж найдъя. Чи миний уурыг хүргэж байна,- гэж Эдвин тайвнаар яриагаа үргэлжлүүлнэ.

-Уучлаарай,- нүднийхаа айдаст харцыг нуухын тулд харцаа буулгалаа. Яагаад тэр ердөөсөө дуугаа өндөрсөгдөггүй юм бэ? Тэгдэг бол энэ нь арай л хүнлэг бас арай л бага айдас дагуулах байсан юм.

-Чи ирээдүйн эхнэрийнхээ нэрийг мэдэхийг хүсэхгүй байна уу?- эцэг нь дооглох янзтайгаар асуув.

Люциус чимээгүй зогсоод л байв. Тоглоомыг дуусгахаар шийдэж Эдвин аяарахнаар:

-Нарцисса Блэк- гэж хэлэв.

Люциусын нүдний өмнө шууд л нэгэн дүр зураг буув.

Нуурын эрэг дээр нэг охин инээн зогсож байлаа. Сүүтэй шоколад шиг өнгөтэй үсэнд нь нарны гэрэл ойн цацрана. Түүний намрын навчисын өнгөтэй гайхалтай нүд нь Люциусыг ширтэх аж.

Тэгэхэд тэр юунаас болж инээж байсныг Люциус санахгүй байв. Бүр цаашилах юм бол түүний юу өмссөн байсныг нь ч санахгүй байв, зөвхөн тэр л нүд...

-Чиний нүд чинь намрын өглөө шиг өнгөтэй юм,- түүний хоолой нь тэдний хөлийг шүргэх давалгааны дуутай хослон яг л болор хундага шиг жингэнэнэ.Энгэж хэлээд тэр инээмсгэлэхэд зүүн хацар дээр нь үнэхээр хөөрхөн хонхойно.

-Харин чиний нүд Итгэл найдварын өнгөтэй юм,-гэж хариулав. Хариулт яахын аргагүй охиныг гайхшруулж бас баярлуулав.

-Тэгвэл би чиний Итгэл найдвар болъё. Хэцүү үе гарвал намайг дуудаарай, би шууд л чам дээр очно, яагаад гэвэл Итгэл найдвар байнга хажууд байх ёстой шүү дээ.


-Нарцисса Блэк,-эцэг нь аяархан хэлэв.
Ирээдүйн эхнэрийнх нь үзэсгэлэн гоон талаар домогууд хүртэл ярьдаг. Тэрхүү саарал нүд болон гайхалтай цайвар үс Хогвартсын нэг бус хөвгүүний зүүдэнд ордог байлаа. Арван тавхан настай байсан ч Нарциссад хөвгүүд хөлөө алдатлаа дуралцгаадаг аж, гэвч Люциус Малфой түүний шүтэн бишрэгчдийн нэг нь биш байв.

-Энэ талаар сайтар бодчихоод над дээр ир. Бидэнд ёслолын деталиудыг ярих хэрэгтэй байна.
Энгэж хэлээд Эдвин хөдөлгөөнгүй гацчихсан хүүгээ мөрөөр нь тэвэрчихээд гарч одов. Люциус эцгийнхээ анх удаа гаргаж байгаа энэ үйлдлийн учрыг ойлгохгүй байв. Өөр үед бол тэр магадгүй эцэг нь түүний сэтгэл зүрх мэдрэмжтэй цохицож байна гэдэг бодлоос бараг үхэх байсан байх. Гэвч одоо л биш.

“Нарцисса Блэк”. Энэ нэрнээс болж түүний сэтгэлд нэг зүйл чичирхийлэн тасарчихав. Түүнтэй холбогдож байсан утас тасарчээ гэдгийг тэрээр ухаарлаа, түүний Итгэл найдвар. Энэ том өрөөнд гэнэт маш хоосон бас чимээгүй боллоо. Цорын ганц гарч байсан чимээ нь зууханд шатах модны чимээ л байлаа.


_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jul.14.15 6:22 pm 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Jun.20.10 10:21 pm
Posts: 7131
Xøøx
Ёстой мундаг
Орчуулга дажгvйл байнашдээ
Амжилт

_________________
WHERE IS MY HERO?


Top
   
PostPosted: Jul.14.15 9:50 pm 
Offline
¤Pearl
User avatar

Joined: May.28.12 2:30 am
Posts: 2783
oh yeah :cheerleader: za amjilt husii orondo orod unshnaa

_________________
:lol01:


Top
   
PostPosted: Jul.15.15 6:31 pm 
Offline
Тод Гишvvн
Тод Гишvvн
User avatar

Joined: Feb.06.13 7:50 pm
Posts: 79
Баярлалаа


Top
   
PostPosted: Jul.16.15 11:31 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>

Joined: Oct.17.08 3:02 pm
Posts: 3187


Top
   
PostPosted: Jul.18.15 5:32 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
уншиж байгаа хүмүүстээ баярлалаа :hi:

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jul.18.15 5:49 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ГУРАВ ДУГААР БҮЛЭГ.
МИНИЙ ДАЙСАН.

Цорын ганц гарч байсан чимээ нь зууханд шатах модны чимээ л байлаа. Зогс, зуух шатаагүй байсан шүү дээ. Магадгүй энэ нь эзнээ угтаж авч байгаа ямар нэгэн шид байх. Тэр хооронд хаалганы бариул эцэстээ тултал доошилж хаалга зөөлнөөр онгойлоо.

Болгоомжилж байсан хамгийн муу зүйл нь биеллээ олов, яагаад гэвэл Гермионагийн хамгаас илүү үзэн яддаг хүн үүдэнд дүрээрээ гарч ирлээ. Энэ муу хөгийн амьтан түүний сүүлийн зургаан жилийн хар дарсан зүүд болсон юм. Түүний Хогвартст өнгөрөөсөн зургаан жил нь маггл эцэг эхтэйгээ амьдарч байсан өмнөх амьдралаас нь хамаагүй илүү тод өнгөрсөн болохоор тэр хүнийг түүний бүхий л амьдралын хар дарсан зүүд гэж хэлж болно. Сайхан сэтгэлтэй уян зөөлөн Гермиона түүнтэй таарахаас өмнө хэнийг ч цохиж доош нь хийж үзэн ядмаар царайнаас нь өөртөө итгэлтэй зэвүүн инээмсгэлэлийг нь арчиж хаямаар санагдаж байсангүй. Зуны туршид түүний талаар мартаж орхисон санагдаж байлаа, гэвч одоо цонхоор орж ирэх салхинд хийсэн түүний нүүрлүү хаягдах цайвар үс рүү нь хараад... Цонх... Тэр цонхоо хаахаа мартчихжээ!

“Одоо нил дуулиан босгоноо”-гэж охинд аймшигтай бодол гэнэт орж ирэв, гэвч Драко Малфой эргэн тойрондоо юуг ч анзаарахгүй байх шиг байлаа. Тэр яалт ч үгүй ямар нэгэн зүйлийн талаар бодож байв, Харриг зовоох арга чарагын талаар л биз.

Тэр хойгуураа өрөөний эзэн цонхруу төвлөрөн харангаа цагаан цамцныхаа товчыг тайлж байлаа, өмднийхөө тэлээнд гар нь хүрэхэд Гермиона сандарсандаа чангаар амьсгаагаа гарагчихав. Чимээний зүг рүү залуу огцом эргэн харах энэ мөчид Гермиона шидэт дохиураа аваад түүнд ямар нэгэн шившлэг хийчихсэн бол ч... харин тэрний оронд өрөвдөлтэйгөөр амьсгаагаа дарж ядан шаланд наалдаад гацчихжээ. Энгийн үеүүдэд бол Малфойын энэ нүүрний хувирлыг харахын тулд Гермиона зөндөө зүйлийг амлахад бэлэн байх билээ. Харин одоо тэрэнд инээх сөхөө ч байсангүй. Энэ хугацаанд слизеринчийн ухаан бага багаар эргэн ирж байлаа, гайхширсан нүүрний хувирал нь сайн мэдэх зухалдлаар солигдож хүйтэн саарал нүдэнд нь үзэн ядалт харагдна.

-Грейнжер?-түүний гайхмаар зөөлөн хоолой Гермионагийн биеийг арзас хийлгэв.
Тэр зүгээр зогсоод охин руу хараад л байв. Тэгсэн ч энэ харц түүний биеийн бүх эд эсийг айдсаар дүүргэж байлаа. Энгэж харж сурахын тулд хэр удаан бэлтгэл хийх хэрэгтэй байдаг болдоо? Гермиона энэ зүгээр л Драко Малфой шүү дээ гэж бодохыг хичээнэ, тэр бүх л өсвөр насныхан шиг, түүнээс айх зүйл огтхон ч байхгүй, жишээ нь, Харри Рон хоёр шиг... Тэр дөнгөж арван долоохон настай, өөртэй нь л адилхан Хогвартсд сурдаг, Слизериных байсан ч хамаагүй. Энэ огтхон ч аймшигтай биш, огтхон ч үгүй. Үүнийг олон удаа давтвал хоолой дээр нь тээгэлсэн юм байхгүй болчих юм шиг санагдна. Огтхон ч аймшигтай биш. Яагаад зүрх энгэж хурдан цохилоод байна аа, яагаад юу ч хийж чадахгүй байна аа? Хийхийн оронд зүгээр л шалан дээр суучихаад түүнийг доороос нь дээш нь ширтээд л. Зуны дотор тэр ямар өндөр болчихоо вэ.

Түрүү жил Хагрид Кармалинуудыг танилцуулж байсан юм. Тэгэхэд Гермиона Грейнжер Ронд сундлуулж байжээ, тэр үед өндрөөс айдаг охины өнхөлзөг зүрх нь хагарах дөхөж дараа нь богарт тэрхүү хогийн амьтан болж хувиртал Гермионаг айлгасан юм. Харин одоо бол богарт нь энэхүү аймшигтай өрөөнд энгэр нь задгай цамцтай зогсох Драко Малфой болж хувирах бололтой. Түүний нүд рүү харахдаа өөрийг нь юу энгэтэл нь айлгаад байгааг ойлголоо. Арван долоон настай өсвөр насны хүүд ийм харц байх боломжгүй, ийм байж болохгүй шүү дээ, тэр иймэрхүү харгислалд арай л залуухан байна. Хүүхдүүд үнэхээр ширүүн зантай байдаг, гэвч тэдэнд ийм харц байдаггүй, тэдний энэ зан нь хэсэгхэн зуурынх л байдаг. Гермиона түүний харцанд өөрийн шийтгэлийн тогтоолыг харж байлаа.

-М-м-малфой,-гэж охин шуганав. Яагаад зогисуулаад эхлэв дээ? Гэхдээ ямар нэгэн дуу авиа гарагаж чадсан нь үнэхээр гайхалтай хэрэг байв. Түүний шулганаанд нь Малфой залхуухан хөмсгөө өргөв, тэрээр хэзээ нэгэн цагт үзэн ядмаар бохир цуст хэлэх үггүй болсон байхыг харна гэж төсөөлөө ч үгүй байсан биз.

-Мэнд мэдэлцэлийг дууссан гэж тооцъё,-гэж Драко Малфой уулзалтын мэндчилгээнд цэг тавив. – Чи өөр ямар нэгэн зүйлээр намайг баярлуулах гэж байна уу эсвэл шууд хамгаалагчдыг дуудах уу? – гээд залхуу маягаар камины зүг дохив. Гермиона шидэт цамхагуудад нэг ч удаа байж үзээгүй билээ. Ер нь Роны гэрээс өөр шидтэний гэрт орж үзээгүй юм. “Нүх”-г цамхаг гэж хэлж болохгүй байлаа, тийм учираас Гермиона эртний шидтэний угсаатай гэр бүлийн гэрийн харуул хамгаалалтын систем яаж ажилдаг талаархи төсөөл огтхон ч байхгүй байсан ч каминаа ашиглан өөрийн хүмүүсээ дуудах юм байна гэж бодлоо.
-Малфой, гуйж байна, - гэж гуйсан харцаар харан арай гэж энэ үгийг гаргалаа.
Хөндлөнгөөс энэ болж буй үйлдлээ Гермиона харсан бол эргэлзээнгүй өөрийгөө маш ихээр үзэн яадах байсан биз. Харин одоо бол тэрэнд хамаагүй байлаа, ямар нэгэн аргаар түүнийг сатааруулж цаг хожиж өөртөө туслахыг зөвшөөрүүлчихвэл! Байж боломгүй бодол байна, гэхдээ гэнэт бүтчихвэл яах юм бэ!

-Малфой, - ямар хүч түүнийг хөл дээрээ босч түүнрүү ухас хийснийг өөрөө ч ойлгохгүй байлаа. – Чи хамгаалагч нараа дуудаж болохгүй ээ, чи надад туслах хэрэгтэй байна, одоо ямар нэгэн зүйл хийхэд арай оройтоогүй байгаа, чи чадна, би мэдэж байна. Чи дотроо гаднаа харагдах гэж оролддог шигээ хүн биш шүү дээ, чи... чи... чи... сайхан сэтгэлтэй.

Энэ бүх утгагүй зүйлээ үглэж байхдаа Гермиона түүний бугуйнаас бараг өвдөлт мэдрэгдэм ямар чанга атгасанаа ч анзаарсангүй. Гэхдээ Малфой байрнаасаа хөдөлсөнгүй. Юу түүнийг хөдөлгөөнгүй зогсоож байсныг хэлэхэд хэцүү юм. Дараа нь Гермиона хэрвээ хүссэн бол тэр түүнийг ганц л хөдөлгөөнөөр өөрөөсөө түлхэж холдуулж чадахаар байж гэдгийг ойлгов. Гэхдээ Драко энэхүү гэнэтийн өөрчилөлтөнд цочирдон зогссоор л байв. Маш ойрхноос харагдаж байгаа тэрний нүд гайхсандаа бүр том нээгдэв. Хамгийн аймишигтай хийрхэл нь эхэлж байгаа бөгөөд зогсож чадахгүй гэдгээ Гермиона дотроо мэдэж байлаа.

-Грейнжэр, чи өөрийгөө хөндлөнгөөс сонсох гээд үздээ, - түүний хоолой мөс мэт сонсогдож байв. – Чи юу яриад байгаа юм бэ? Намайг сайхан сэтгэлтэй гэнээ?

Түүнтэй харц тулгараад өөрийн бүх оролдлогын тусгүй болохыг олж харлаа. Малфойын харц нь эргээд байнгын харьгис байдалдаа ороход тэнд өрөвдөх гэдэг зүйлд орших зай харагдсангүй. Гермиона асгартал уйлахыг хүсэв, энгээд Харриг аврах гэсэн оролдлогонд нь ийм тэнэг төгсгөл ирдэг юм байжээ. Сонирхолтой юм, яагаад Малфой газар доор байгаа олзлуулагчаар оролдолгүй энд явж байдаг билээ? Түүний нүд рүү харахгүйн тулд Гермиона толгойгоо бөхийлөглөө. Гэнэт түүнд хэтэрхий ойрхон зогсож байгаагаа анзаарав. Түүний хамрын нахиу дээрхи нарийхан урт сорив болон жимийж нарийхан зураас болсон уруулыг нь анзаарч амжив, уруул нь маш ойрхон байлаа. Гермионагийн толгой гэнэт эргэж эхлэхэд айдсаас л болсон байх гэж өөртөө итгүүлэхийг оролдно. Мэдээж түүний сүрчигний үнэрээс болоогүй л байлгүй, арай ч дээ, эсвэл түүнээс, энэхүү дасал болоогүй байдлаас болсон ч байж болох юм. Үнэтэй сүрчигний үнэр ханхлаад... Харцаа доош нь буулгахдаа түүний бугуйнаас зуурж байхдаа цамцных нь нэг мөрийг буулагчихсанаа олж харлаа, нүцгэн эгэмийг нь нүдээрээ гүйлгэн харахдаа хүзүүн дээрхи цохилж буй судсыг нь ч харж амжив. Саврандаа М үсэг атгасан цутгаж хийсэн мөнгөн луун хүзүүний зүүлтэн дээр нь харц нь арай л удав. Гэнэт Гермионад Малфой өөрийг нь ажиглаад байгаа юм шиг санагдаж эхэллээ.

-Малфой, чиний луу чинь надруу ирмээд байна. – гэж аяархан шивнэв.

-Юу? – гэж сандран асууснаа охины харцыг дагуулж хараад зухалдалтайгаар ярьж эхлэв: - Өө Мерлин минь! Энэ чинь шидэт зүүлт. Гэхдээ чи яаж иймэрхүү цэвэр цустай гэр бүлийн үе дамжсан үнэт зүйлсийн талаар ойлголттой байхав.

-Хөгийн амьтан! – гэж юу ярьж байгаагаа анзаарахаасаа ч өмнө хэлж орхив.
Малфой түүнийг огцом түлхэхэд тэрээр бичгийн ширээний өнцгөөс барьж авсан тулдаа л арай ядан хөл дээрээ тогтлоо.

-Грейнжер, - гэж Малфойыг ярьж эхлэхэд нь түүний хоолой нь сиропноос ч чихэрлэг сонсогдож байв, - чи ядаж өөрийн грифиндорын толгойгоор сэтгэсэн ч энэ дэлхий дээрхи миний туслах хамгийн сүүлийн хүн бол чи гэдгийг мэдэж баймаар юм.

-Энэ надад бишээ, - гэж аргаа ядан Гермиона нэмэв. Малфой гайхсан маягтай хөмсгөө өргөв. – Харрид.

Малфой огцом маш зэвүүнээр инээв.

-Чи ч намайг их хөгжөөж байна шүү, Грейнжер. Чи тэгээд чамд туслахаас татгалзчихаад тэр муу дөрвөн нүдтэй мангарт туслах гээд хар хурдаараа гүйж очно гэж бодоо юу? Тэгвэл чи надад өмнө нь санагдаж байснаасаа ч тэнэг юм гээч. Чиний тэнэг найз чинь өөрийн сонголтоо зургаан жилийн өмнө галт тэргэнд намайг түүнд гараа сунгахад аль хэдийнэ хийчихсэн. Харри Поттер надад огтхон ч хамаагүй, ашгүй нэг амьсгал хураачихвал би баярлах болно. Ойлгов уу?
Хамгийн гайхалтай нь тэрээр энэ бүх зүйлээ ярьж байхдаа хичнээн бүх үгэнд нь хор үзэн ядалт шингэсэн байсан ч нэг ч удаа хоолойгоо өндөрсөгсөнгүй. Гермионад тусламж харах гар үлдсэнгүй. Гэхдээ Малфойын зэвүүн үгсэнд орших нэг зүйл түүнийг бодлогшироход хүрэгэв, ямар нэгэн чухал юм тэр дунд нь байлаа.

-Малфой, - Гермиона ойлогчихов, - хэрвээ чи тэр уулзалтыг одоо болтол санадаг гэвэл...

-Зайл! – Малфойын хоолой чимээгүйг ташуурдаж байгаа юм шиг л эвдэв. – Миний өрөөнөөс зайлж үз!

-Юу? – гээд тэнэг юм шиг л асуухад.

-Миний өрөөнөөс зайл гэсэн өгүүлбэрийн аль хэсгийг нь чи ойлгосонгүй вэ? – гэж түүний нөхөр эелдэгээр асуув.

-М-малфой, би хаашаа явах билээдээ?

-Грейнжер, чи манай гэрт ямар нэгэн ажилаар л нэвтэрж орж ирсэн байх. Намайг эргэж ирсэнд баярлалаа, ес дүгээр сарын нэгнийг ч хүлээж тэсэлгүйгээр миний унтлагны өрөөнд нууцаар орж ирсэн чинь үнэхээр биширмээр байлаа. Энэ өрсөлдөөнд чинь оролцож чадахгүйг минь уучлаарай.

Үүнийгээ хэлэнгээ Малфой өөртөө итгэлтэй алхаагаар коридор руу гарагах хүнд хаалга руу алхаж эхлэв.

-Чамайг өшөө удаан энд барьж чадахгүй нь – энгэж хэлэх үедээ түүний царай нь ямар ч хувиралгүй байлаа, энэ үйлдлээрээ Гермионаг жинхэнэ үхэл рүү нь явуулж байгаа мэт биш харин цаг агаар хөтлөж байгаа юм шиг л байв. Охин түүний хаалгаа онгойлохыг нь аймшигд автан харж зогсоно.

Энгээд төгсгөл ирлээ, түүний хөл нь шалнаас урагсан мэт хөдөлгөөнгүй гацчихав. Хэрвээ нэг долоо хоногийн өмнө түүнд хэн нэгэн Драко Малфойын өрөөнөөс гарахыг хүсэхгүй байсан гэж хэлвэл Гриффиндорын ахлагч энэ утгагүй зүйлийг ярьж байгаа нэгнийг нокаутанд оруулчихаад өөрөө комд орох байсан биз.

-Чамайг яаруулмааргүй байна л даа, гэхдээ надад хийх зүйл их байна, - гээд хуурамчаар эелдэг дүр эсгэж байснаа коридорт гарах нэг чимээг сонсоод зог тусчихав.

-Чөтгөр ав, - гэж Малфой амандаа үглэв.

Хаалгаа хаангуутаа ганцхан үсрэлтээр байрандаа гацсан Гермионагийн зогсож байгаа газарт очоод мөрнөөс нь барьж аваад шкафруу аваачаад түлхэв. Уул нь энэ шкафыг аль нэг аврагдах замын нэг гэж бодож байсан боловч тийм ч эвтэйхэн оромж биш байлаа. Охиныг эмх цэгцтэй өлгөсөн нөмрөгнүүд болон магглуудын цамцнуудын дунд чихээд хэрвээ ямар нэгэн чимээ гарагах юм бол үсэндээ зүүсэн хавчаараар нь өөрийг нь хэдэн хэсэг болгон тасдан хаяна гэсэн амлалтыг огчихөөд хаалгыг нь хаагаад гарах хаалга руу алхав.

Шкаф нь завсартай байсан тул Гермионад өрөөнд юу болж байгааг харах боломж гарч ирлээ.
Тэр хооронд өрөөний хаалга анхааруулгагүй онгойж босгон дээр Драко Малфойын ангийн хүүхэд болох Блез Забини өөрийн биеээр гарч ирлээ. Гермиона түүнийг шууд л танив. Блез жинхэнэ слизерины сурагч гэдэг нь хаанаас нь харсан ч андашгүй: шулам шиг, нэхэл хатуутай, их зантай бас маш ховор тохиох үзэсгэлэнтэй гоо төрхтэй. Харри түүнийг Сириусын бэлэглэж байсан колдографууд дээр гарсан ээжтэйгээ адилхан гэж хэлж байсан ч Гермиона бол адил төстэй зүйл юу ч олж хардаггүй байлаа. Ганц улбар шар үс л юм даа. Нэгэн удаа Гермиона номын сан руу гүйж байхдаа тэндээс гарч явсан Блезтэй мөргөлдөж байсан юм. Хоюулангийнх нь хамаг юмнууд нь шалаар нэг тарахад хоюулаа явган сууж байгаад өд цааснуудаа цуглуулж эхэлцгээжээ. Ургамалын хичээлийн номыг авах гэж байхдаа саадтай учирав – Забини ч гэсэн ном руу сунайж байв. Тэгэхэд гэнэт ном нь өөрийнх нь цүнхэнд байгаа гэдгийг санаад номыг тавьж Блез руу харахад өнөөх нь ууртай гэгч нь Гермиона руу хариу харахад Гермиона түүний нүдний өнгийг хараад үнэхээр биширсэн юм. Тэр хэзээ ч ийм намрын навчис шиг өнгөтэй нүд харж байсангүй, - бүр Харригийнх ч ийм туяатай биш юм. Энэхүү сэтгэгдлийг ганц тэр нүдэнд үзэгдэх уур л бусниулж байлаа. Босож байхдаа Гермиона хоёр охины мөргөлдөөнөөс холуур өнгөрхийн тулд номын сангийн үүдэн дээр огцом зогссон Драко Малфойын хөдөлгөөнийг олж харав.

-Тэгмээрсэндээ, слизеринчууд номын санруу явдаг замыг мэддэг байсан хэрэг үү, эсвэл та нар энд сууж шийтгэл биелүүлдэг юм уу? – гэж тэр үед Гермиона хэлжээ.

Гермионагийн харж байснаар Блез ямар нэгэн хариу хэлэх гэж байтал Малфой түүнийг урьдчихав:

-Наахдаа орхио, Блез. Грейнжер зурган дээрээс ч цэвэр цустай гэр бүлийн хувийн номын санг харж байгаагүй байх. Хөөрхий амьтанд бүх хэрэггүй зүйлийн төлөө ийшээ ирж байх хэрэг гардаг биз.

Малфой Забини хоёр бие биен рүүгээ зэвүүнээр мушилзаж түүний зүг дохиход Гермионагийн дотор нь муухайрч байжээ.

Харин одоо тэрхүү охин эх захгүй Дракогийн өрөөний хаалгыг онгойлж орж ирлээ.

-Блез, - гээд залуу хөнгөхөн инээмсгэлэв, - би чамайг над дээр ирэхдээ тогшиж бай гэж хэлдэг шүү дээ, би юу ч хийж байж болношд.

Өрөөнд орж ирэнгээ Блез хаалганы хүрээг тогшив.

-Харж байна уу? Шууд л засарж байгаа биз дээ, - түүнд хэлсэн анхааруулга түүний санааг ердөөсөө ч зовоосонгүй. – Юу ч хийж байж болно гэдэг... намайг ямар нэгэн зүйлээр ичээнэ гэдэг бараг байж боломгүй зүйл гэдгийг чи мэднэ шүү дээ. Тийм биз дээ, Драко Малфой?
Энгэж хэлээд тэрээр залууд ойртож гараа мөрөн дээр нь тавив. Гермионагийн хацар нь халуу шатаж эхэллээ. Драко Малфойыг хэн нэгэнтэй үнсэлцэж эсвэл тэрнээс дор зүйл хийж байхыг харах нь энэ хорвоо дээр түүний хамгийн харахыг хүсэхгүй байгаа зүйл байлаа. Хамгийн харахыг хүсэхгүй байгаа... Эсвэл тэр Блезтэй байгаа болохоор л тэгэж байгаа юм болов уу? Энэ нээлт Гермионаг гайхшруулав. Тэр Малфойыг царайлаг гэдгийг хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байлаа. Арай ч дээ, үүний талаар бодлоо гэж үү? Юу ч гэсэн харахад ойлгомжтой зүйлтэй маргалдаад юу хийх вэ. Драко Малфой эв хавгүй туранхай зэвүүн хөгийн амьтнаас өндөр биерхүү, байж боломгүй царайлаг... хөгийн амьтан болж хувирчээ. Ядаж ганц ч гэсэн зүйл энэ хорвоо дээр өөрчилөгдөхгүй юм даа.

Блез өлмий дээрээ зогсон өөрийн уруулаа Малфойын урууланд наав, тэгэхдээ түүний гар нь шаламгайгаар залуугийн энгэр нь задгай цамцыг тайлан сурамгай бас тайвнаар Дракогийн мөр, цээж, гарыг илнэ. Гермиона халууцаж эхлэв. Забини яаж энгэж чадаж байна аа! Энэ чинь Драко Малфой шүү дээ! Түүнтэй энгэж харьцаж болохгүй шүү дээ, энгэж энгийн хүмүүс шиг. Тэр яахын аргагүй Блезд ямар нэгэн муу зүйл хийчихнэ шүү дээ. Тэр чинь, тэр... аймшигтай хүн.

Тэгтэл аймшигтай хүн охиныг бэлхүүсээр нь тэвэрч өөртөө наагаад үнсэлтэнд нь хариулав. Энэ нь Блезыг бүр хотойж түүнд илүү наалдуулав, охины гар нь түүний замбараагүй болсон үсээр нь оролдно.

“Тэр яагаад ийм зүйл хийгээд байгаа юм болоо?” – гэж Гермиона бодов – “Би огтхон ч үүнийг харахыг хүсэхгүй байна!”

“Тэгээд яагаад буруу харахгүй байгаа юм?” – гэж доторхи хоолой нь өдөв.

“Яахав дээ, өрөөнд юу болж байгааг би харах хэрэгтэй шүү дээ!” – гэж өөрийгөө өмөөрнө.

“Тийм дээ, чамд энэ дүр зураг огтхон ч таалагдахгүй байгаа. Чи энгэж байж л түүний нүцгэн мөр лүү “харахгүй” байгаа л даа...”

“За гүйцээ!” – гээд охин догдолс хийчихэв.

Хэрэггүй л үүнийг хийсэн юм. Түүний хөдөлгөөнд нь хажуугийнх нь өлгүүрээс нь нөмрөг унахдаа мөнгөн цахилгаанаараа шүүгээний ханыг цохилоо.

Гарсан дуу Блезыг анхаарлыг нь төвлөрүүлсэн ажлаас хөндийрүүлэхэд хүрэгэв.

-Юу байсан бэ? – гэж залуугаас айсан нүдээр асуухад.

-Мэдэхгүй ээ, - гэж чин сэтгэлээсээ хариуллаа.

-Өө нээрээ, Драко Малфой, би чамд хэлж амжсангүй, чиний өрөөнөөс эмэгтэй хүний сүрчиг ханхлаад байна...”

-Тийм шүү, - гэж хөгжилтэйгөөр санал нийлээд – Би Гермиона Грейнжерыг шүүгээндээ нууж байгаа юм. Түүнтэй мэндлэхийг хүсэж байна уу?

Энэхүү хөнгөхөн бодолтой үгсээс болж Гермиона амьсгалахаа ч мартчихав. Харин Блез энэ хэлсэн үгнүүдийг нь шууд утгаар нь хүлээж аваад шүүгээ рүү алхаж эхлэв. Шүүгээ рүү хүрэхэд хоёр... нэг халхам... Түүний анхаарал тавьж янзалсан гар шүүгээг онгойлж эхлэв. Гермиона түүний хумсан дээрээ зурсан тэнэг зурагнуудыг ч харж байлаа – тоглож буй луунууд. Түүний хэрцгий ногоон нүд рүү харахаа хүлээж суухдаа цаг авахын тулд Гермиона жуумалзав. Энгээд л дуусаа. Энэ ааштай охинд юу гэж тайлбарлах болж байна аа? Блез Забинигийн санаанд нь нийцээгүй субъекттэй харьцдаг эелдэг зангийх нь талаар домог ярьдаг байлаа, ярих ярихдаа шивнэж яригддаг байлаа. Дуусчээ!

Малфойын дооглонгүй хоолой Гермионаг эргүүлэн авчирлаа.

-Блез, алтхан минь, миний хувцасны шүүгээний доторхи чамайг булахаас өмнө миний “Грейнжер миний шүүгээнд байгаа” гэж хэлснийг минь нэг боддоо”
Гермиона нэг нүдээ нээгээд өөр лүү нь нуруугаа харуулж зогссон Блез Забини инээж байгаа Малфойын нүд рүү харж зогсохыг олж харав. Түүний гар өмнөх шигээ тал онгойсон хаалганы бариул дээр байлаа.

Блез чангаар инээв.
-Уучлаарай, би энэ үгний чинь хэр утгагүй болохыг нь бодсонгүй.

-Нааш ир, - гэж Драко шивнэв.

Блез хаалганы бариулыг тавин Малфойын үйлдэлд сатааран түүнд тэврүүллээ. Гермиона өөрөөсөө аравхан сантиметрын зайтай байгаа Блезын нурууг илэх түүний гар луу харлаа. Түүний алтлаг боролсон арьс нь Блезын цагаан цамцны дэвсгэр дээр үнэхээр догь харагдна. Хурууны хөдөлгөөн бүр нь Забинийг нуруугаа улам хотойлгоход хүргэж байлаа. Гермиона сандран шүлсээ залгиад арай хийн энэхүү дүр зурагнаас харцаа салгаж авав. Харцаа өргөөд хоёр бараан саарал нүдтэй харц тулгарлаа. Яаж энгэж нэг охиныг зөөлнөөр үнсэж нөгөөх рүү нь ийм их үзэн ядалтаар харж чаддаг байна аа? Тэгээд аль алиныг нь нэгэн зэрэг шүү.

“Түүний нүд нь бүрхэг тэнгэр шиг өнгөтэй юм” – гэж гэнэт Гермионад бодогдов.

Малфой үнсэлтээ зогсоолгүйгээр огцом дороо эргэхдээ Блезыг хамт эргүүлээд нуруугаараа хүчтэй түлхэн шүүгээний хаалгыг тас хийтэл хаачихав.

-Яанаа, чи гэмтээгүй биз? – Блез амьсгаа даран хэлэв.

-Үгүй ээ, зүгээр... – гэж хариу шивнэлээ.

Одоо Гермиона юу ч харж чадахгүй болов, Малфойын нуруу бүгдийг тагалчихлаа. Харин одоо бүх зүйл түүнд тодоос тод сонсогдож эхлэв. Шивнэлдээнийг нураах хүнд амьсгаадалт. Арай ч дээ! Гермиона хамаг хүчээрээ л сонсохгүйг хичээж байлаа. Гэвч Блезын хэлсэн дараагийн үгнүүд нь түүнийг арай л ухаан алдуулчихсангүй.

-Би ч азтай юмаа, өөр хэн ийм хүсэл тачаалаар дүүрэн бас чадварлаг эр нөхрөөр онгирж чадна гэж? – гэж шивнэв.

Эр нөхөрөө? Байж боломгүй юм.

-Блез, - гэх Малфойын хоолой сонсогдоно. – Зул сарын баяр болтол сүй тавих ёслолынхоо талаар бусдад зарлахыг хойшлуулвал яасан юм бэ? Миний эцгийн бэлдсэн зүйлсийн дараа бүгд мэдэхээс л хойш...

Түүний хоолойд яагаад ч юм огт баяр баясал сонсогдсонгүй.

-Үлдсэн гоонь эрийн амьдралаа хөгжилтэй өнгөрүүлэхийг хүсээ юу? Окэй, Драко Малфой, бидний сүй тавих ёслол хүртэл чи юу хүссэнээ хийж болно, бүр хэнтэй ч хамаагүй унтаж болно. Гэхдээ Зул сарын баярын дараа...

Малфой байгаа байдлыг ажихад үнсэлтээр түүний хамаг дараагийн үгнүүдийг тасалчихсан бололтой. Сонин юм, Блезын хоолой гомдолтой сонсогдлоо. Ер нь энд юу л болоод байна даа, гэрлэлт гэдэг зүйлд эд нарыг энгэж хүчээр татаж оруулдаггүй л байлгүйдээ. Хэрвээ тэгдэг юм бол яагаад Забини үүнд ийм баяртай байхад Малфой баяралсандаа үсэрж дэвхцэхгүй байгаа юм бол? Энэ хоёр үнэхээр сайхан хос, гэхдээ уул нь хэнтэй ч үерхэж байгаагүй санагдах юм. Тэр охидыг гэрлийн хурдаар л сольдог байсан, энэ Гермионад тийм хамаатай биш ч тэрээр байнга түүнийг ажиглаж байдаг юм. Малфой дайсан шүү дээ, харин дайсныхаа сул талыг мэддэг байх хэрэгтэй.

-Чи их ядарсан харагдаж байна, би явах уу?

-Үгүй ээ, чамайг үлдээсэй гэж үнэхээр их хүсч байгаа ч өнөөдөр надад хийх хэрэгтэй бас зөндөө ажил байна.

-Чи өнөөдөр эргэж ирсэн юм уу?

-Тийм ээ, цагийн өмнө.

-Чамайг тэд яагаад дуудасныг мэдэж байгаа юу?

-Тэд ээ?

-Тийм ээ, Харанхуйн эзэн энд байгаа шүү дээ, бас Нарцисса ирсэн.

-Нарцисса энд байгаа гэнээ? Чөтгөр гэж.

-Драко, бүх зүйл зүгээр болно доо.

-Тийм дээ... миний эцэг шиг хүн... дээрээс нь Харанхуйн эзэн шиг хүнтэй.

-Ш-ш-ш... Битгий тэгэж ярь. Чи зүгээр л их ядарсан байнаа, тэгээд л энгэж уур чинь хүрч байгаа юм. Ямар ч муу зүйл одоохондоо болоогүй байна шүү дээ. Тэгээд ер нь чи минь юунаас ч айдаггүй биз дээ?

-Хааяа айдаг, - гэж санаа алдахад.

-Би ямар нэгэн зүйл мэдээд ирэхийг оролдох уу? – гэж Блез сандарсан байртай асуув.

-Тэг. Ер нь хэрэггүй юм байна, чи энэ бүгдэд орооцолдох дутаж гэнэ.

Өрөөнд эвгүй анир чимээгүй ноёрхов. Слизеринчудын айдас бараг л мэдэгдэхүйц байлаа, Гермионад гэнэт гунигтай санагдлаа. Багаасаа өссөн гэртээ эд нар энгэж айж байгаа бол Гермионагийн талаар яриад ч хэрэггүй байлгүй, хөөрхий Харригийн талаар бодохоос ч аймшигтай байлаа.

-Тэгвэл би явлаа шүү – нэг л өөртөө итгэлгүйгээр энэхүү анир чимээгүйг эвдэн Блез асуулаа.

-Би гаргаад өгье .

-Хэрэггүй ээ. Эндээ үлдэснээрээ зугташгүй зүйлийг багахан ч гэсэн хойшлуулж чадна, - гэж инээн хэллээ.

-Зугташгүйгаас зугтаж чаддаг бол ч – Малфойын хариу инээд хөгжилтэй болсонгүй.

-Софист шиг л сонсогдож байна, тийм биш гэж үү?

Зөөлөн үнсэлт болон хаагдаж буй хаалганы дуу гарлаа. Анир чимээгүй. Гермиона түүний талаар зүгээр л марчихлаа гэж бодов, эсвэл Драко Блезтэй гараад явчихсан ч байж болох юм. Яг энэ үед шүүгээний хаалга гэнэт нээгдэж, цамцаа товчилж амжсан Драко Малфой (Мерлиндээ баярлалаа, хэтэрхий сатааруулаад байсан юм!) ширээн дээр байгаа шилтэй ус хөлдмөөр хоолойгоор:

-Грейнжер! Чамд ямар чөтгөр нь болоод байгааг надад тайлбарлахад таван минут байна.
Өрөөнд анир чимээгүй ноёрхлоо.

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jul.18.15 6:11 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ДӨРӨВ ДҮГЭЭР БҮЛЭГ.
АЛХАМ.

Өрөөнд анир чимээгүй ноёрхлоо.

Таван минутын өмнө энд дуу чимээ амьдарч байсан юм: камин шатаж, номын сангийн цонхыг бороо тогшиж, үргэлжийн аяархан тайван хэнэггүй эцгийн хоолой сонсогдож байсан юм. Юуны талаар ярьж байлаа? Ямар нэгэн чухал зүйлийн талаар л байх шиг байсан. Аан, тийм! Нарциссаг орж ирсний дараа эцгийн үнсэлтээр духан дээр нь үнсээд (тэнэг заншил!):
-Люциус, та хоёрыг үлдээе. Ярих зүйл байгаа л байлгүй. Нарцисса, би танай эцэгтэй зочны өрөөнд байж байя. Сүйт залуу биеэ хөөрүү авч яваад байвал биднийг дуудаж болно шүү... хүсвэл...

Хоолойнд нь дооглонгүй өнгө аяс сонсогдож байв. Бүгдийн эцэс төгсгөлийн талаар яаж энгэж амархан бас ямар ч сэтгэл хөдлөлгүйгээр ярьж чаддаг байна аа? Цайвар үстэй залуу инээмсгэлэж буй эцгээ ядрангуй харцаар үдээд өөрийн... эргэж харав. Түүнийг сүйт бүсгүй гэж хэлэхээс хэл нь эвлэж өгөхгүй байв. Тийм дээ, Зул сарын баяр хүртэл ахиад хэдэн сар байгаа юм чинь. Сонин юм. Нүд гялбам Нарцисса хаашаа одоо вэ? Үгүй ээ, тэр үзэсгэлэнтэй хэвээр байгаа ч ямар нэгэн зүйл биш байна. Люциус юу гэдгийг нь мэдэхгүй байсан болохоор энэ нь түүнийг уурлуулж байлаа.

-Суу, - гэж охинд хэлэв.

Түүний огцом хоолойноос охин цочиж буйдангийн өнцөг дээр суугаад хүчээр инээмсгэлэл тодруулав. Люциус өмнө нь түүнийг ийм өөртөө итгэлгүй байхыг харж байсангүй. Нарцисса Блэк эргэн тойрныхны биширж шүтсэн харцанд үнэхээр дасчээ, Люциус харин түүнийг огтхон ч биширсэн нүдээр харахгүй байв, охин ч юу болоод байгааг ойлгохгүй байгаа бололтой.
Түүний бүхий л амьдрал нь энэхүү өдөрт зориулагджээ – гэрлэх эрийнхээ нэрийг сонсож, нөхрийнхөө хэлсэн бүгдийг дуулгавартай хийж ердөө ч сөргөлдөхгүй гэж эцэгтээ амлалт өгөх энэ өдөрт. Нарциссагийн ханилан суух хүнээр нь Люциус Малфой тодорсныг сонсоод тэрээр арван зургаан настай охины үнэхээр аз жаргалтай тод гэгээлэг инээмсгэлэл тодруулаад, мэдээгээ дуулгахаар өөрийн найз Белинда руу явах зөвшөөрөл хүсэв. Ийм сайхан мэдээгээ хүмүүст дуулгах хэрэгтэй шүү дээ! Эцэг нь охиныхоо духан дээр үнсээд, багахан ч гэсэн хөгжилдөөд аваг гээд зөвшөөрөл өгчээ. Нарцисса номын сангаас харавсан сум шиг л хурдан гүйн гарч хүнд хивсээр хивсэлсэн том өрөөг өнгөрөөд сарнайн бутыг услах гэж модон сандал дээр зогсох гэрийн эльф Крамерыг замдаа мөргөж унагаагаад гол гарцаар цамхагаас гарчээ. Эльф сандран босоод шалны алчуур луу асгасан усаа арчихаар ухас хийн хоцров. Гэрт байгаа бүгдийн адил тэрээр залуу хатагтайн асар их баяр баяслын учрыг мэдэж байлаа.

Харин Нарцисса өөрөөс нь болж таригдсан замбараагүйтэлийг ч анзааралгүй гол шатны чулуун гишгүүрүүдээр маш хурдтай гүйж байлаа. Тэр өөрийн мэдээгээ хуваалцахаар үнэхээр яарч байсан юм... гэвч Белиндатай юу? Үгүй! Нарцисса цэцэрлэг рүү хүрэх зам руу огцом эргэв. Хэрвээ эцэг нь үүнийг харсан бол ямар нэгэн таагүй зүйл болжээ гэдгийг гадарлахаар байлаа, яагаад гэвэл шар шувууны байр эсрэг талд нь байрлах аж. Залуухан Нарцисса үл ялиг мэдэгдэм замыг даган цэцэрлэгийн гүн рүү орж өнөөдрийн мэдээгээ хуваалцахаар явна. Гэхдээ баярт мэдээ биш, Белиндатай ч биш, огт өөр хүнтэй хуваалцахаар.

Цэцэрлэгийн төгсгөлд цэцэрлэгчийн хуучин хаягдсан байшин байрлана. Хэн ч энэ байшинд маш удаан хугацааны туршид ирээгүй бөгөөд яагаад энэ байшинг одоо болтол буулгадаггүйг охин ойлгодоггүй байв. Гэвч асуухаас айдаг байлаа. Энэний талаар бүр мартчихсан ч байж болох юм, харин үүний талаархи асуултаараа тэрээр өөрийгөө энэхүү том цамхагт байрлах цорын ганц нуувчнаасаа салгах байлаа. Жижигхэн модон байшин арчлаагүй удан хаягдсан талбайн төгсгөлд харагдна. Нарцисса шууд л тийшээ гүйлээ. Түүний хөнгөхөн шаахай нь өтгөн гүнзгий өвсөн дунд шигдэн хүндрүүлнэ. Энд ядаж зам ч байсангүй, Нарцисса чулуунд бүдрээд уначихав. Аяархан хашгираад унахдаа өвдгөө маш хүчтэй цохичихов. Гялс босоод хэн нэгэн түүнийг сонсчихоогүй байгаа гээд эргэн тойрноо гүйлгэж харлаа. Чулуунд цохисон өвдгөн дээр нь нилээн гүнзгий зүсэгдэж их цус гарч байлаа, өвдсөн хөл дээрээ зогсох гэж оролдоход нь баруун хөлнийх нь шаахайны өсгий нь хугарав.

-Энэ л дутаж гэнэдээ – гээд амандаа үглэв.

Долоо хоногийн өмнө Нарцисса Блэк арван зургаан нас хүрсэн юм. Өөрийн туршлагаар мэдэж авсан амьдралынхаа туршид санаж явах чухал дүрэм бол: “Гай ганцаараа ирдэггүй!” байлаа.

Даашинзаа гөвөөд хугарсан өсгийгөө тэр чигт нь хугалж салагчихаад гутлаа тайлаад замаа болгоомжтойгоор үргэлжлүүлэв. Хэрэв хэн нэгэн яг энэ мөчид ямбийсан байшин руу хөл нүцгэн алхах цус болсон өвдөгтэй хэврэгхэн охиныг харсан бол Слизерины хөгжилтэй гал цогтой зүрх эзэмдэгчийг таньж чадахгүй байсан биз ээ.

Нарцисса гягтанах хаалгыг онгойлоод хаягдсан байшингийн хойморт очоод зэвэрсэн дуулгыг өргөөд гараараа шалан дээрхи сүрэлийг тараахад түүний нарийхан хуруунууд нь дунд зэргийн хэмжээтэй нүхний таган дээр бөгж мэдрэв. Нууц байрыг гаргаж ирэх нууц шившлэгийг хийгээд охин тагийг онгойлгоход ёроолд нь хэлбэр нь үл мэдэгдэх нэгэн боодолтой зүйл хэвтэж байв. Тэр зүйлийг гаргаж ирээд цонхруу ойртож тоос дарсан цонхны давцан дээр суугаад боодолтой зүйлээ онгойлголоо. Алчууранд боосон харахад энгийн л нэг толь хэвтэж байлаа. Олон жилийн дараа яг энэ толийг арван таван настай ид шидийн ертөнцийн цорын ганц Итгэл найдвар загалмайлсан эцгийнхээ гараас авах боловч үүнийгээ даанч ашиглаж үл чадна.

Нарцисса тоос бүрхсэн гадаргууг нь атга сүрлээр арчаад толио нүүрэндээ ойртуулан тодоор “Сириус Блек” гэж хэлээд цонхыг налан энэ аймшигт орчны нөгөө захад орших хар үстэй сайхан залуу хэзээ өөрийнх нь явуулсан дохиог яг ийм толин дээр анзаарахыг хүлээн сууна. Тэгээд тэр хүн охин руу харахад түүний гайхалтай цэнхэр нүд нь энэ бол зүгээр л тэнэг зүүд, бүх зүйл сайхан болно гэж хэлнэ.

Охин энэ бүтэхгүй тайтгаруулалд итгэх болно. Үнэхээр бүтэхгүй ч маш их хүсэмжилэгдэх.

Харин дараа нь бороо орж, орох хаалга нь хүн-амьтадын гар-савруугаар ороогдсон гоёмсог шрифтээр бичсэн М үсгээр чимэглэгдсэн эртний сүлд тэмдэгтэй цамхаг руу явах болно. Номын санд нь түгшүүртэй анир чимээгүйг үүсгэхийн тулд Нарциссад ороход л хангалттай байв.

Түүний ирээдүйн нөхөр түүнд суухыг санал болгоход (тушаахад!) тэрээр өөрөөсөө ямар нэгэн инээмсгэлэл маягийн зүйл тодруулж чаджээ. Харин Люциус өөрөө аварга бичгийн ширээгээ налан зогсно. Энэ охинтой юуны талаар ярих хэрэгтэйгээ мэдэхгүй байлаа, Нарцисса ч сэтгэлийг нь түлэх харилцан яриаг эхлүүлэхийг яарахгүй байв. Түүний анхаарлыг ер нь яг энэ цаг мөчид өмссөн углааш нь их татаж байх шиг байлаа, тэрнээс биш яаж бүхэл бүтэн арван минут тэндээсээ харц салгахгүй байж чадах билээ. Эсвэл магадгүй тэрээр бяцхан хөлнийхөө хурууг будсан мөнгөлөг будгаа бахдан харан суусан ч байж болох юм. Люциусыг зухалдал бүрхэн авав. Чөтгөр ав гэж! Энэ тэгээд түүний ирээдүйн эхнэр гээд байгаа!

Охин өргөн буйдангийн ирмэг дээр суун доош харан суудалнаас гараараа барьсан байхдаа хөндлөнгөөс яг л толгойгоо мөрлүүгээ шигдүүлсэн өрвийсөн болжимор шиг харагдаж байв. Энэ үзэмж нь Люциусд огтхон ч таалагдахгүй байв, ямартай ч түүний айдас мэдэрж байгаа нь Люциусын сэтгэлийг дулаацуулна. Өмнө нь түүнээс хэн ч айж байсангүй, гэрийн эльфүүдийг тооцохгүй, Крэбб Гойл хоёр түүнээс биш эцгийнх нь нэрнээс л айдаг байх, харин Нарцисса түүнээс айж байлаа. Гэвч эхнэр тэгэх ёсгүй... Присцилла Эдвинээс айдаггүй байсан болохоороо холын хол амьдарч байна. Энэ эхийнх нь сонголт байгаагүй ч энэхүү байдал бүгдийн санаанд нийцэж байсан юм. Ямартай ч... хамаг утга учир үүнд л байдаг байх. Тэрээр цэвэр цустай гэр бүлийн эмэгтэйчүүд нөхөрт гарахдаа ямар тангарага өргөдгийг мэддэг байлаа, дуулгавар болон үнэнч байдал дээр нэмээд айдсыг бас олоод авчихлаа, харин айдас араасаа бахдал болон хүндлэлийг дагуулна. Яг ийм л мэдрэмжийг тэрээр эцэгтээ мэдэрдэг байв. Арван долоохон настай гэр бүлийн талаар маш гаж ойлголттой хүмүүжсэн өсвөр насны хүү өөрийнх нь гаргаж ирсэн “айдас = хүндлэл + бахдал” гэсэн томъё нь өөрийн гэсэн гэр бүлтэй болхоор нь түүнээр муухай тоглоом хийнэ гэж хаанаасаа мэдэхэв дээ.

Люциусын харц Нарциссагийн хөлийн хуруунуудаас өвдөг рүү нь шилжив. Баруун өвдгөн дээр нь арьсных нь өнгөнд тохируулсан ч гярхай нүдэнд мэдэгдэхүйц шидэт шархны наалт наалттай байв.

-Өвдгөө яасан юм? – гэж яагаад ч юм асуув.

Үнэнийг өчихөд энэ талаар түүнд огтхон ч падгүй байсан ч ямар нэгэн байдлаар энэ хэцүү аниргүйг эвдэх хэрэгтэй байлаа.

-Би цэцэрлэгт явж байгаад уначихсан юм, - харцаа өргөлгүйгээр Нарцисса хариулахад түүний хоолой нь жигд сонсогдож байв.

-Уизлигийхруу явж анахайнуудыг хөөхөд нь туслаа юу?

-Нэг тиймэрхүү дээ.

- Ойлгомжтой.

Өрөөнд ахиад л аниргүй ноёрхов, залуус өөр өөрсдийн бодолд автна.
Люциус байн байн толгойд нь орж ирэх бараан үстэй гайхалтай өнгийн нүдтэй охины дүрийн толгойноосоо шийдэмгийгээр хөөж байлаа. Энэ буйдан дээр тэр сууж байсан бол... Бүх зүйл шал өөр байх байсан юм, энгээд ширээ налаад зогсож байхгүй харин түүний урд нь сөгдөөд бэртсэн хөлнийх нь өвдөлтийг багасгахаар оролдож байх байлаа. Харин тэр охин инээд алдаад түүнд талархаснаа илэрхийлэх байсан юм.

Цэцэрлэг болон бүр Уизлигийнхан шиг хамаатнуудын талаархи яриа Нарциссад шал өөр хүнийг бодогдуулж байлаа.

-Өвдөг чинь яагаа вэ? – цэнхэр нүдэнд түгшүүр үзэгдэнэ. – Цус гарч байна шүү дээ.
Энэ Сириус Блэкийн эхний үгс байлаа.

-Яагаа ч үгүй ээ, бүх зүйл зүгээр, цус ч нээх их гараагүй.

-Тийм дээ, цонхны тавцны талаар – энэ нээх их биш шүү, - гэж Сириус тэсэлгүй хэлээд – Чи одоо хаана байна?

-Би ярилцахыг хүссэн юм аа... – гэж эхлэхэд

-За! Наанаасаа гараад, тэнд, нөгөө царсны хонгилд, яагаав, чи санаж байгаа шүү дээ, би тэнд порттүлхүүр үлдээсэн байгаа. Тэр чамайг нуур луу аваачина, би тэнд арван минутын дараа оччихно.

-Сириус, хэрэггүй ээ, би зүгээр л ярилцахыг хүссэн юм аа, тэгээд...

-Нарцисса! Чамайг цус алдалтаас болж хөхрөөд эсвэл наанаа бохир оруулчихвал бүгдэнд нь чиний юуны талаар ярих гэж байсан хамаагүй болно. Нээрээ, өөр вариант байж болох юм байна, цус алдалт болон... – гээд тэрээр хайхрамжгүй санагдахыг хичээсэн ч харц нь тайван бус байлаа.

-Хэрэв энэнээс болж үхнэ гэдгээ мэдэж байсан бол хэнд ч надад тусламж үзүүлэхийг зөвшөөрөхгүй байх байсан юм.

Хэлээд харамслаа.

-Зогс! Хурдан бос. Тийм ээ, яг одоо, тольтойгоо, намайг харж байхад, тэгээд царс руу яв. Би ч гэсэн гарлаа.

-Би хөл нүцгэн байна. – гээд яагаад ч юм хэлчихэв.

-Таарах гутлаар хангаж чадахгүй ч, - мөрөө хавчаад – гар дээрээ аваад явж чадна.

Охин цонхны тавцангаас босонгоо инээмсгэлэв.

-Чи нээрэнгээсээ анхны тусламж үзүүлж чаддаг юм уу?

-Чаддаггүй байсан бол Поттер аль хэдийнэ чадарчихсан байх байсан юм.

Охин ахин инээмсгэлээд:

-Баяртай Сириус, би царс руу явлаа.

Тэр өдөр охин анх удаагаа гэрээсээ зугтсан бөгөөд тэр нь амьдралынх нь хамгийн аз жаргалтай өдөр болжээ. Өвдөг хичнээн өвдөж байсан ч яадаг юм, хамаа алга, хөл нүцгэн байсан ч яадаг юм... түүний нүд рүү хараад тэр бүх зүйл сайхан болно гэдэгт итгэж байлаа. Үүнийг ах нь амалсан шүү дээ. Төрсөн биш ч Нарцисса дотроо түүнийг тэгэж нэрлэх дуртай байв. Охин түүнтэй өөрийн мэдээний талаар хуваалцахаар шийдэж чадсангүй. Тэд зүгээр л энэ тэрүүгээр алхаж, инээлдэж тэгээд тэр түүний зургийг дарж байлаа. Энэ колдографуудыг охин харах болов уу? Салах ёсоо хийж байхдаа Нарцисса мэдэгдэлгүйгээр толио Сириусын гадуур хувцасны халаасанд шургуулчихав, толь түүнд ахиж хэрэг болохгүй, харин Сириуст хэрэг болж их тус хүргэх байх.

Баяртай гээд инээмсгэлээд охин порттүлхүүртээ хүрэв. Тэр үед энэ нь тэдний хамтын сүүлийн зугаалга байсан гэдгийг мэдээгүй байлаа, түүгээр ч зогсохгүй тэд ахиж хэзээ ч өнөөдрөөс илүү аз жаргалтай байхгүй билээ. Хогвартст уулзалдах олон тооны уулзалтууд богинохон бас онцгой байхгүй, яагаад гэвэл тэд хоюулаа өөрсдийн шийдвэрийг гаргасан байх болно.


Нарцисса эцэгтээ амалснаараа Люциус Малфойын эхнэр болж, түйвээгч Сириус Блэк төрсөн гэрээсээ явж түүний нэр нь бүхий л Блэкийн гэр бүлийнхны бохир хараалын үгтэй адил утгатай болж хувирна. Бараг бүхий л Ид Шидийн ертөнцийн, гэхдээ нилээдгүй хугацааны дараа өөр шалтгаанаас болж. Сириусын явснаар маш чухал зүйлээ алдаж буй ганц Нарциссагаас бусад бүх хүмүүсийн хувьд.

Аль хэдийнэ юуг ч өөрчилөх аргагүй болж найдах ч зүйл үлдэхгүй.

Энэ өрөөнд үзэн яддаг хүнийхээ дэргэд байхдаа тэрээр энэ хүний харьяалалд бүхлээрээ оржээ гэдгээ ойлгов.



_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jul.18.15 10:38 pm 
Offline
Самбарын Хvндэт Тугчин
User avatar

Joined: Dec.22.06 4:58 pm
Posts: 2246
Уншиж байгаа шүү.
Забини чинь тэгээд эрэгтэй юм уу эмэгтэй юм уу


Top
   
PostPosted: Jul.19.15 12:38 pm 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
Блез Забини, эмэгтэй кк

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Aug.02.15 10:15 pm 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Sep.21.09 1:02 pm
Posts: 6068
Location: Энд
Баярлалаа :wd: :wd:

_________________
:wink:


Top
   
PostPosted: Oct.07.15 2:12 am 
Offline
Эзэрхийлэн Эзлэгч Гишvvн
Эзэрхийлэн Эзлэгч Гишvvн
User avatar

Joined: May.23.15 11:50 pm
Posts: 990
Яагаад зогсчихсийн бол доо. Эсвэл дуусциймуу. Дуусахаар нь л нэгмөсөн унший гэж бодож байсий


Top
   
PostPosted: Oct.07.15 8:09 am 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
Bi harin erdusu uurtuu zaw garagah baitugai orchuulagand zaw garagah ch zawgui yawj bnaa. Uuchlaarai : ( bi ghde duusganaa neg udur duustsan bh bh hehe

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Oct.07.15 8:53 am 
Offline
Эзэрхийлэн Эзлэгч Гишvvн
Эзэрхийлэн Эзлэгч Гишvvн
User avatar

Joined: May.23.15 11:50 pm
Posts: 990
Ммм тэгнэ тэгнэ. Яджаахад аягүй их цаг ордгийг ч хэлэхүү. Ингэхэд ямар хэлнээс орчуулж байгаан


Top
   
PostPosted: Oct.07.15 9:02 am 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
Oros helnees orchuulj bga um uugn. Tsag zawtai bolhooroo l urgeljluulendee

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jan.06.16 5:54 am 
Offline
• Moderator
<b><font color=#000099>• Moderator</font></b>
User avatar

Joined: Nov.11.05 9:22 pm
Posts: 6297
Location: MAHOUTOKORO (魔法所)
marked this topic...

_________________
lorem ipsum...


Top
   
PostPosted: Jan.08.16 8:28 pm 
Offline
Шинэков Гишvvн
Шинэков Гишvvн

Joined: Jan.08.16 8:24 pm
Posts: 2
dahiad ydaj neg bvlgiig ni oruulaad ugulduu tehvvvv unshihiig hvseed svvldee bvr noir ch hvrehee bailaa hehe oros hel deeree tag bolohoor bvr hetsvmaa ydjihad angli hel deer ch bdgvin blee guiy ydaj gants udur taiwan ultuulaad uguldee kk :bigthumpup:


Top
   
PostPosted: Jan.08.16 8:37 pm 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Jun.20.10 10:21 pm
Posts: 7131
Нээрээ ым юм байгаашдээ
Мартагдчахжээ

_________________
WHERE IS MY HERO?


Top
   
PostPosted: Jan.24.16 7:24 am 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
зиа хүмүүсээ, хүлцэл өчье, зун дадлага эхлээд юун энэ манатай, өглөө гараад орой ирээд идэж унтдаг л ажилтай болчихсон байсан, тэгээд сургуульдаа эргэж ирээд бас бөөн сэтгэл санааны тогтворгүйтэл гээд юун энийг орчуулах, бүр таг мартчихсан байсан байна. асуулт орохоо байчихсаныг хэлэх үү сая нэг орсон чинь хүмүүс бичсэн байгааг анзаарлаа. одоогоор бэлэн байгаа аль зун орчуулсан нэг хагастай бүлэг байна, бүтнийг нь одоо оруулаад маргаашнаас нөгөөхийг нь гүйцээж орчуулаад оруулаад өгье. шалгалтаа өгөөд дуусчихвал овоо хийх юм бага байгаа, ер нь энийгээ орчуулнаа. голорсонд уучлаарай :frog:

_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jan.24.16 7:34 am 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ТАВ ДУГААР БҮЛЭГ.
ЦӨХРӨЛТ.


Энэ өрөөнд үзэн яддаг хүнийхээ дэргэд байхдаа тэрээр энэ хүний харьяалалд бүхлээрээ оржээ гэдгээ ойлгов.

Гермиона Драко Малфойын нүд рүү хараад өөрийн мэдэлгүй татвасхийн хойш болж өлгөөстэй нөмрөгнүүдтэй орооцолдов. Хэрвээ Малфой түүнийг өрөөндөө хараад ууралсан гэж бодож байвал... Үгүй! Энэ мөчөөс өмнө Малфой зүгээр л эелдэг бас элэгсэг зантай байсан байна. Харин одоо хөөрхий гриффиндорчийн эрүүл мэнд амь насыг аварч байгаа цорын ганц зүйл бол Малфойын өөрийн хайралдаг хувцасны шүүгээгээ муухай болгохыг хүсэхгүй байгаа нь л байв. Түүнд шүүгээнээс гарах л юм бол... Малфойын баруун гар нь уурнаас нь болж атгагдаж суллагдаж байгааг анзаараад аврагч нөмрөгнүүд рүү улам шигдэв.

-Грейнжер! Би давтахгүй шүү, - түүний хоолой нь Гермионаг хичээж сонсох хүрэгтэл тийм аяархан байв. Магадгүй тайван байдал нь сайн зүйл юм болов уу? Зөвхөн түүний харц нь яагаад ч энэ хоолойтой зохицохгүй байлаа.

Хэрвээ тэр Малфойыг арай илүү мэддэг байсансан бол өнөөх нь өөрийн буцлах цэгтээ хүрчихсэн байна гэдгийг ойлгох байсан юм. Энэ шинжийг нь эцэг нь түүнд суулгаж өгчээ. Тэрээр хүүдээ сэтгэл хөдлөлөө гаргахыг хориглодог байсан бөгөөд Дракод хар багаас нь хэр хүчтэй уурлаж зухалдна, төдий чинээ аяархан бас тайван ярьж орчин тойрныхныгоо гацахад хүргэдэг шинж чанар бий болжээ. Арван долоон настай Люциусаас ялгаатай нь гэвэл Драко Малфойоос үнэхээр хүмүүс айдаг юм. Тэр хэрцгий бас аюултай хүн байлаа, түүний хорон үг нь хүчтэй шившлэгүүдээс ч илүүтэйгээр бусдыг гэмтээдэг байв. Түүний чадвар нь гэвэл тэр хүмүүсийг нэвт хардаг байлаа: тэдний бодол, мэдрэмжийг. Хэрэгтэй утаснуудыг хөндөх нь хүмүүсийг удирдахад илүү амар болгодог байжээ. Анхаарал нь туссан хүссэн Хогвартсын сурагчийг залхаан цээрлүүлэх арван аргыг гацалгүйгээр нэрлэж чаддаг юм, бүр тэр хүмүүсийн хувирал нь ямар байхыг гаргахаас нь ч өмнө мэддэг байлаа. Түүний хохирогч дөнгөж юу гэж хариулахаа бодож байхад нь л тэр хариулт ямар байхыг мэдэж байдаг. Хөндлөнгөөс харахад түүнийг бодол уншдаг гэж хэлж болохоор юм, яг үнэндээ тэр хүмүүс рүү ширтэж хардаггүй, зүгээр л тэднийг нэвт хардаг.

Өөрийн арваас ч олон жилийг энэ сонин хүнийг ажихад зориулсан Блез, хэрэв Драко өөртөө зорилго тавих л юм бол өөрийг нь үзэн яддаг профессор Макгонагаллыг ч алмайруулж чадна гэдэгт итгэлтэй байдаг ажээ. Хүмүүсийг өвтгөж чаддаг шигээ тэр өвдөлтөө эдгээж бас баяр баясал бэлэглэж чаддаг л байлгүй. Гэхдээ тэрээр энэ үйлдлүүдийн эхний хэсгээр л өөрийгөө хязгаарлана, яагаад гэвэл зүгээр л тэр хүмүүс өөрт нь ямар ч хэрэггүй болохоор тэр. Тэд түүний санааг огтхон ч зовоодоггүй. Драко Малфой нөхөрлөхөөр шийдэж хэн нэгэн рүү гар сунгавал тэр хүн Дракогийн талаас маш олон зүйлийг олж авна гэж Блез боддог байв, яагаад гэвэл түүнийг зөвхөн хэрцгий бас оморхогоор нь мэддэг биш билээ. Блезтэй байхдаа тэр илүү өөр байдаг, заримдаа биеээ сул тавина, түүнээр бахдуулах гэж хичээдэггүй. Яагаад? Охин тэртээ тэргүй түүний төлөө юу ч хийхэд бэлэн байдаг. Зүгээр л түүний хажууд Драко заримдаа энгийн байдаг байв. Тийм үеүүдэд түүний бардам маскны цаана өөрийн хүүхэд насыг хэтэрхий эрт өнгөрөөчихсөн ядарсан хүүхэд нуугдаж байдгийг ойлгодог байлаа. Өмнө нь цаг хугацаа өнгөрч Драко Малфой энэ хараал идсэн гэр бүлийн дарамтыг нуруундаа үүрдэггүй энгийн хүн болно гэж найддаг байжээ, гэвч үргэлж ар араасаа түүнийг аймшигтайгаар инээж, дуу хоолойгоо бараг шивнээ болтол буулгах үйл явдал заавал ч үгүй болдог байлаа. Тиймэрхүү үеүүдээр нь Блез хүртэл түүнээс айдаг байв. Харин Малфойын нүүрэн дээр жигшилээс өөр юу ч харж байгаагүй Гермиона Грейнжерийн талаар ярилтгүй биз.

-Чамд дөрвөн минут үлдлээ...

-Малфой, энэ үнэхээр урт түүх. Чамд юунаас ярьж эхэлхээ мэдэхгүй байна. Чи энэ бүхнийг өөрөө зохион байгуулаагүй гэж үү дээ?

Гэсэн ч Гермионад Драко Малфой үнэхээр Харригийн олзлогдсны тухай юу ч мэдэхгүй байж болох юм гэсэн бодол орж ирэх болов.

-Гурван минут... – тэр аль хэдийнэ яарч сандралаа өнгөрөөчихсөн харин түүний царай нь нэвтрэшгүй, хоолой нь арай ядан сонсогдохоор байлаа.

-Малфой, хүлээ, чи энгэж болохгүй ээ. Ядаж надад шүүгээнээс гарах боломж олго л доо... – гэж хэлэнгээ шүүгээнээс гарах гэж оролдож байгаад өлгөөстэй хувцаснуудтай орооцолдож арай л шалан дээр уначихсангүй.

-Хоёр.

Драко Малфой хохирогч руу нуруугаа харуулан гарах хаалга руу удаанаар зүглэж эхлэв. Одоо хаалгаа нээгээд охиныг хөөж гарагахнээ.

-Харри энд байгаа! – гэж охин чанга хэлэв.

Хаалганы бариул руу сунаж байсан Малфойын гар агаарт тогтож огцом эргэж хараад үсрэхдээ бэлдэж байгаа бар адил чангарав. Гермиона түүнээс нүд салгалгүйгээр болгоомжтойгоор шүүгээнээс гараад энэ үеийн хэр ноцтой болохыг тоолгүйгээр золтой л инээд алдчихсангүй. Драко Малфой өөрийгөө өргөн орны доодхыг харахаас арай ядан барьж байгаа юм шиг л харагдаж байлаа.

-Чи тэгээд өөрийн үзлийн Поттертойгоо уулзах газраар миний унтлаганы өрөөг сонгосон гэх гээд байна уу? – түүний хоолой аюултай зөөлөн сонсогдно.

-За үгүй дээ, тэр чиний унтлаганы өрөөнд биш танай газар доорхи хонгилд байгаа.

-Нэгд, тэр манай эцгийн хонгил, хоёрт, чи худлаа бурж байна. Хаанаас тэр тэнд байдаг юм?

-Түүнийг хар хувцастай хүмүүс барьцаалаад аваад явсан.

-Аанхан, яг л мөрдлөгөн дээр гардаг шиг. Хав харанхуй шөнө хар хувцастай хүмүүс гудамжинд гарч ирж, өөр юу гээд байдаг билээдээ, байшин руу ирээд зүрхтэй унтлаганы хувцастай азгүй Поттерыг аваад явсан уу? Нээрээ, чи тэр үед бас түүний унтлаганы өрөөнд байж байсан уу? – түүний доогыг тэсэхийн аргагүй байлаа.

-Харанхуй шөнө мөнө энд ямар хамаатай юм бэ Малфой? Түүнийг гэгээн цагаан өдрөөр барьцаалсан, Төв цэцэрлэгт!

Залуу хөмсгөө өргөөд мушилзахад үгэнд нь огтхон ч итгэхгүй байгаа гэдгийг ойлгов.

-Малфой, наад тархиа ажилуул л даа, - гэж охин зухалдалтайгаар хэллээ. – Надад танайд ирэх ямар хэрэг байдаг юм? Чамайг зуны турш үнэн хэрэгтээ санасан гэж чи бодоогүй биз дээ?

-Байж болох л зүйл, хэрэв чамтай хамт Поттер Уизли хоёр байсан гэж бодвол. Гайхалтай юм, яаж ер нь чи одоо болтол амьд байгаа юм бэ, яаж та нар бүгд амьд байгаа юм бэ? Та нарын ярьдаг зүйлсээс тархи ялзармаар. Улирлын сэдэв: нэг – Харанхуйн эзэн, хоёр – Ертөнцийг аварах. Өнөөх гуравын нэг нь илүү интеллектуал сайтай харилцан яриа руу татагдсанд гайхаад байх зүйл алга.

Гэнэт түүний мушилзал алга болж:
-Би үнэнийг хүлээж байна! Тэгээд чиний энд яаж орж ирсэн талаархи миний сонирхлыг илүү татаж байна.

-Чамд миний яах гэж энд ирсэн нь огт хамаагүй хэрэг үү? – өөрийн чихэндээ ч итгэсэнгүй.

-Шалтгаанууд нь надад хамаагүй, төгсгөл нь тэртээ тэргүй чамд адилхан.

Гермиона шүлсээ залгив. “Юу гэж хэлэх гээд байна аа?”

-Гэхдээ бүгдийг нь ярьчихсан нь дээр байх.

-Бид Төв цэцэрлэгт зугаалж байсан юм... – гэж охин эхлэв.

Драко Малфой өмнөх шигээ хаалганы урд гараа өмднийхөө халаасанд хийгээд зогсож байлаа. Зогсож байхдаа яагаад ч юм өсгийнөөсөө өлмий рүүгээ шилжин савлаж зогсно.

-Бид зайрмаг идээд инээлдээд, - Гермиона нүдийг нь нулимс бүрхэж байгааг мэдрэв, хэдхэн цагийн өмнө тэд нар санаа зовох зүйлгүй аз жаргалтай байжээ, бүх зүйл сайхан байж, Харри тэгэж жаргалтай инээж байсан, нүд нь тэгэж гялалзаж байсан, харин одоо...

-Грейнжер, намайг нулимстай дэлгэрэнгүй үлгэрээсээ чөлөөлөөч, - гэх хайхрамжгүй хоолой түүнийг эргүүлэн авчирлаа.

Охин хурдан хурдан нүдээ цавчин дотроо эндээс гардаг л юм бол энэ хөгийн амьтанд түүний дусал нулимс бүрийн тоогоор, Харригийн зовох минут болгоны тоогоор зуу дахин илүү төлөгдөх төлөөс бодож олно доо гэж бодов.

-Дараа нь танай сүлд тэмдэгтэй сүйх тэрэг гарч ирээд Харриг аваад явчихсан.

-Хүмүүс? – асуулт олон утгатай сонсогдож байсан ч юуны талаар асууж байгааг нь ойлголоо.

-Хэн ч юу ч анзаараагүй. Би үүнийг яаж хийснийг мэдэхгүй юм.

Малфой түүнийг хорвоо дээрхи бүх зүйлийг мэддэггүй гэдэг талаар хэлэх гэж байсан гэж санагдсан ч чимээгүй өнгөрөв. Зүгээр л тэр энэ байдлын учрыг хурдан олохыг хичээж байв.

-Тэд зүгээр л Харриг сүйх тэрэг рүү чирж оруулаад явсан. Харин орчин тойронд бүх зүйл өөрсдийнхоороо л явж байсан...

-Яагаад чамайг ой санамжийг чинь арчилгүйгээр амьд үлдээсэн юм?

“Сонирхолтой л юм” гэж Гермионад бодогдов.

-Чи чинь гэрч шүү дээ, байж боломгүй юм.

Тийм ээ. Тэд хэн нэгэнд мэдэгдэхийг хүсэхгүй шүү дээ. Эсвэл энэ нь түүнийг ийшээ авчирах урьх байсан юм болов уу? Гермиона даарч эхлэв. Далайн үнэрийг авчирах хүйтэн агаар онгорхой цонхоор орж ирж байлаа. Охин далайд дуртай, өөр үед үүнд баярлах байсан ч одоо л бол биш.

-Чи тэр үед хаана байсан юм?

Түүний асуулт охины ухааныг гийгүүлэв.

-Би зайрмагны хогийг хаяхаар хогийн сав руу холдчихсон байсан юм.
Тэр толгой дохив.

-Дараа нь?

-Дараа нь тэд нар хөдөлж би сүйх тэрэгний давцан руу үсрээд багажны хэсэг рүү нь орчихсон.

-Хэнд ч юу ч хэлэлгүйгээр! – тэр инээв. – Чи тэнэг юмаа, Грейнжер! Яаж чи тэгээд одоо эндээс гарна гэж найдаж байгаа юм бэ? Чи урхинд орчихож! Хэн ч та нарыг энэ гэрээс хайна гэж бодохгүй. Эхлээд бүгд та хоёрыг хаа нэгтээ амралтаа дуустал хамт цагийг өнгөрөөж байна гэж бодох байх...

-Дамблдор биднийг олно! – гэж түүний түмэн зөв гэж ойлгож байсан ч өөртөө итгэлтэйгээр дуугарав. Тэр үнэхээр тэнэг юм, өөрөө Харриг аврах боломжийг ашиглаагүй.

-За тэгээд, хүлээж л бай... Үргэлжлүүлээд ярь! – энгэж хэлээд ширээ рүү яваад сандалныхаа нурууг урагш харуулан суугаад, - Сууж болно шүү, - гэж хэлэв.

Охины эргэлзсэн харцанд тэрээр өөрийгөө тодотгов:
-Чиний уурын тэрэгийг дүрслэх оролдлогонд чинь миний толгой эргээд байна.
Тэгэхэд л Гермиона ярьж байхдаа тэвдэснээсээ болж шүүгээний урдуур ийш тийш яг нэг траектороор баахан холхисноо анзаарав.

-Өөр яриад байх зүйл байхгүй, - гэж ууртайгаар хэлээд аварга орны өнцөг дээр суун бараан ногоон орны бүтээлгийг оролдонгоо – Тэгээд л бид энд хүрээд ирчихсэн байсан...

-Яаж? – гэж асуухдаа Малфой гараа сандалны нуруун дээр тавиад түүн рүүгээ эрүүгээрээ тулав. Гермионаг түүний давшилж буй харц сандаргаж байлаа.

-Харриг доор нэг хаалга руу авч орсон, харин би айсандаа цамхаг руу гүйгээд орчихсон юм. Энгээд л гүйцээ.

-Чи яаж цамхагийн газар нутаг дээр орж ирсэн юм гэж асуусан юм л даа. – гэж Малфойын үлдсэн тэвчээр нь гамшигийн хурдтайгаар дууссан ч маш тэвчээртэйгээр тодруулав.
“Гүй ээ нээрээ, тэнэг байх аа!” – гэж Гермиона дотроо бодно.

-Сүйх тэрэгний багажны хэсэгт явж ирсэн, - гэж ухамсрын доройтолтой нэгэнд тайлбарлаж өгч байгаа юм шиг хэлэв.

Түүнд хачин инээмсгэлэлээр хариулав.
-Худлаа ярьж байна чи! – гэж аяархнаар Малфой хэлэв. – Үнэнээ яг одоо хэл эсвэл би харуулуудыг дуудлаа. Тэд чамаар үнэнийг чинь хэлүүлчихэж дөнгөх байх.

-Малфой, би худлаа яриагүй!

-Грейнжер, би энэ гэрт арван долоон жил амьдарч байна. Цамхагийн газар нутаг руу хэнд ч нэвтрэх боломж байхгүй. Сүйх тэргэнд явж байсан хүмүүс орох зөвшөөрөлтэй л байсан байж таараа, тэд ч тэгээд Поттерт шившлэг хийсэн байх. Одоо чи өөрийнхөө энд орж ирсэнийг яаж тайлбарлах гэж байна? – гэж торго шиг зөөлөн хоолойгоор өрөөний эзэн асуулаа.

-Малфой, би... мэдэхгүй байна, чи надад итгэх хэрэгтэй...

-Би хэнд ч юу ч амлаагүй, туслах албагүй, тэр тусмаа чамд.
Тэрээр огцом босч камин руу явлаа.

-Драко, гуйя, - Гермиона үүнийг юу хэлж байгаагаа ухаарахаасаа ч өмнө хэлчихэв. Зургаан жилийн туршид анх удаагаа түүнийг нэрээр нь дуудлаа. Зүгээр л, хонгилдоо Харриг зовоож байгаа аймшигт байшин дотор зургаан жилийн дайсагналд зай байхгүй, харин сэтгэлийг хөлдөөж буй айдас болон аврагдах гэсэн маш сулхан найдвар л оршиж байв. Тэгээд л Гермиона тэр хий үзэгдэл мэт боломжийг ашиглахаар шийджээ.

Өөрийн нэрийг сонсоод Малфой гацав. Түүний маш удаанаар эргэж харж зогсоход Гермионагийн зүрх савлаж байлаа. Түүний нүдэнд юу харагдав аа? Баяр баясал? Хорон баясал? Эсвэл галын дөл түүний харцыг сайн муу харагдуулж тоглож байгаа юм болов уу?

-Грейнжер, - түүний дуу хоолой нь доог тохуу хийж байгаа өнгө аястай сонсогдоно. – чиний дараагийн алхам чинь өөрийгөө санал бологох уу?

Энгэж хэлээд түүний хэлсэн үгний утгыг дөнгөж сая л ойлгосон охин руу алхав. Түүний оролдлогыг бүр ийм дээрээ тулсан гэж бодно гэнээ! Гермиона улайж эхэллээ, тэрээр тэдний байгаа өрөө унтлаганы өрөө болохыг, харин өөрийнх нь сууж байгаа суудал нь хоёр хүний том ор болохыг ухаарав. Хэрэв энэ түүнд нөлөөлж болох цорын ганц боломж бол тэр алийг нь сонгох бол? Охин юуны ч талаар бодож амжилгүйгээр цонхруу ухас хийлээ. Юу хийх гэж байгаагаа ч мэдэхгүй байлаа. Үсрэх үү? Тэнэгтэлт болно. Гермиона огцом эргэж харахад Малфой жуумалзан түүн рүү ойртон ирэхэд охин ташаагаа цонхны тавцанд хүчтэй цохив. Слизеринч түүнд маш ойртож цонхны тавцанд Гермионагийн хоёр талаар гараа оруулан туллаа. Хөөрхий гриффиндорч юу хийхээ мэдэхгүй л байлаа. Малфой түүнд огт хүрэхгүй байгаад Мерлиндээ талархана, гэвч тэр хэтэрхий ойрхон зогсно, түүний хүзүүн дээр сүйт бүсгүйнх нь үлдээсэн хөх толбо харагдтал ойрхон зогссон байв. Охин түүний нүүр лүү эгцэлж харж чадахгүй байлаа, яагаад гэвэл түүний өршөөлгүй харцанд юу олж харах бол гэдгээс айсан хэрэг, тиймээс атаархмаар их чармайлт гарган тэр тэнэг хөхөрсөн толбоны өнгө хэлбэрийг судалах аж. “Түүнд энэ толбо снитчийг санагдуултал хэр их чармайлт орсон болдоо?” – зовсон тархинд нь хачин харьцуулалт орж ирэв.

-Малфой, - гэж харцаа өргөнгөө бувтнав. Түүний тамлагч нь үргэлжлэлийг хүлээн хөмсгөө өргөв, гэвч Гермиона үг дуугарсангүй.

Үргэлжлэл байхгүй гэдгийг ойлгосон Малфой:
-Грейнжер, чамд гэж хэлэхэд, миний унтахыг хүсэх охидуудын жагсаалтанд чи бас л хамгийн сүүлд байх болно. Тэгсэн ч, - гэж бодонгоо нэмж хэлэв. – би худлаа ярьчихлаа.
“Тэр хэн нэгнийг надаас илүү үзэн яддаг юм байхдаа?” – гэсэн өрөвдөлтэй бодол орж ирэв. Яагаад ч юм Гермионад энэ чухал юм шиг санагдав.
-Тэр жагсаалтанд чи бүр байхгүй юм байна, - гэж Малфой хэлэх гэснээ дуусгаад цонхны тавцангаас огцом холдож арагш алхав.

Гермиона хүнд цохилт мэдрэв үү? Санаа амралт уу? Гомдол уу? Үнэхээр мэдэхгүй байлаа, гэвч саяны туулсан стресс нь гэнэт зовсон тархинд нь шинэ санааг төрүүллээ, тэр шидтэн шүү дээ! Камины дээр байрлах хонхыг дуугаргаж амжсан Малфойоос харц салгалгүйгээр халааснаасаа өөрийн шидэт дохиурыг гарган ирэхэд хамаагүй өөртөө итгэлтэй болов. Одоо маш хурдан үйлдэх хэрэгтэй.

-Малфой! – гэж огцом дуудахад слизеринч гайхан эргэж харав, тэрээр огтхон ч ийм зүйл хүлээгээгүй биз. – Хэрэв амьдрахыг хүсэж байгаа бол нөгөө хүндээ энд ганцаараа биш гэдгээ битгий харуулж бай.

-Чи наадхаа ашиглаж чадна гэдэгтээ итгэлтэй байна уу? – гэж хөгжилтэйгөөр асуув. – Би наадхаа ашиглахаар гаргаж ирсэн зорилгодоо ашиглаж чадна гэдэгтээ итгэлтэй байна уу л гэх гэсэн юм л даа.

-Итгэлтэй байна, - түүний хөгжилтэй байдал Гермионад огтхон ч таалагдахгүй байлаа, тэр яалт ч үгүй түүний сөрдүүлэгийг чухлаар хүлээж авахгүй байгаа нь илт байв. – Малфой, чамайг хатагтай Помфри бүтэн сарын хугацаанд ч идгээж чадахааргүй тийм балиар зүйлд битүү хучигдахаар тийм шившлэгийг би мэднэ шүү.

Малфой мөрөө хавчив.

-Надад тэрнийгээ цагаасаа эрт хийчихэв дээ, эс бөгөөс би энд ганцаараа байгаа юм шиг чамд санагдахгүй л байх шүү –гэж дооглонгүйгээр жуумалзав.

Яаж тоглоогүй байхад энгэж дооглонгүй ярьж чадаж байна аа?

Энэ үед хаалганы цаана хөлийн чимээ сонсогдов. Гермиона дохиураа буулгалгүйгээр онгойж буй хаалганы цаана орж нуугдав. Өрөөрүү... гэрийн эльф орж ирэв.

-Эзэнд юу хэрэгтэйв? – түүний хоолойд сонсогдох боолын долигнол Гермионагийн ясыг хавталзуулна. Тэр саваагаа буулгав. Яагаад Малфой харуулуудаа биш гэрийн эльфээ дуудав? Эльфүүд шид хэрэглэдэг учраас юм байна гэж бодоод буцаад Малфой руу дохиураа чиглүүллээ, тэгсэн ч өрөөний эзэн болон эльф түүнд ямар ч анхаарал хандуулсангүй.

-Төв хаалгаар юу болоов? – түүний хоолойд Гермионагийн дотор нэг л эвгүй болтол тийм их эрх мэдэл сонсогдож байлаа.

-Ноёнтон силовое поле(force field)ны засвар хэзээ дуусах талаар мэдэхийг хүсээ юу? – гэж эльфийг ярьж эхлэхэд Гермиона өөр үед бол түүнийг өрөвдөхөөр байлаа, гэвч одоо бол хамаг анхаарал нь Малфой дээр туссан байгаа бөгөөд хэрэв тэгэж анхааралтай ажиглаагүй бол түүний нүдэнд хоромхон зуурт тодроод алга болсон зүйлийг олж харахгүй байх байлаа. Хараад байхад “ноёнтон” засварын талаар огт мэдээгүй байжээ.

-Үдээс хойш засвар дуусах болно, ноёнтоон.

-Явж болно, - гэж тушаагаад, - тэгээд миний өрөөнд ирсэн гэж эцэгт нэг ч үг зухуйлгахгүй шүү.

-Полли залуу эзэнтэнг хоёр сарын турш хараагүй ээ, - гээд эльф ёслов.

-Сайн байна, одоо яв.

Эльфийн араас хаалга хаагдаж аниргүй ноёрхов. Малфой ямар нэг зүйлийн талаар нухацтай бодож, харин Гермиона түүнрүү дохиураа чиглүүлсэн хэвээр юу хийхээ мэдэхгүй л зогсно. Ашгүй Малфой түүн рүү эргэж хараад:

-Грейнжер...

-Битгий ойрт! Чи одоо намайг газар доорхи хонгил руу аваачна эсвэл би...

Драко Малфой юу ч хэлэлгүйгээр охины тал руу алхам хийж Гермионаг юу болох гэж байгааг ойлгож ч амжаагүй байхад нь баруун бугуйг нь хүчтэй атгаж дохиурыг нь буулгахад хүрэгэв.
Гермиона өвдөж байсан ч чадахаараа тэмцэж бууж өгөхийн хүсэхгүй байлаа. Сүүлдээ Малфой залхаад нэг цэг дээр нь дарчихсан чинь хуруунууд нь мэдээгүй болж өөрсдөө суларчихав. Дохиур нь ямар ч дуугүй хивсэн дээр унахад Гермионаг тавиад Малфой унасан дохиурыг аваад халаасандаа хийлээ.

-Одоо арай л дээрдлээ, тэгэхгүй бол чи хэн нэгний нүд рүү хатгачих нь байна.

Хөөрхий Гермиона өөрөөр нь тохуурхаж байгаад нулимсаа залгив. Тэр өөрийг нь дохиураа ашиглаж чадахгүй гэдгийг мэдэж байсан байна, ямар үйлдэл гаргахыг нь ч мэдэж байсан байна, тийм болохоор л харуулуудаа дуудаагүй юм байна, яагаад гэвэл түүнээр зүгээр л тоглож байсан. Цайвар үсийг нь шөнийн салхи илбэх энэ чөтгөр түүнийг яаж ч чадна гэдгийг ойлгож авав, бас энэ өрөөнд сүүлийн хэдэн хоромд тоглогдсон жүжигчилсэн тоглолтын найруулагч нь тэр байсныг. Харин одоо өөрийн гайхамшигт ялалтанд баярлаж байгаа бололтой. Тэглээ ч хэн үүнд түүнийг буруутгахав дээ. Хүмүүсээр яг л утсан хүүхэлдэй шиг тоглож чадна гэдгээ мэдэх нь хэнийг ч мунхруулж чадна шүү дээ.

-Чи газар доорхи луу яах гэж явах гэж байгаа гэлээ?

-Харриг аврахыг тулд. – гэж ууртайгаар хариулав.

-Гайхалтай! Гэхдээ чи тийшээ миний тусламжтайгаар ч анзаарагдалгүй нэвтэрч чадахгүй л дээ. Чамайг тэр доор нь барьж Поттертой хамт хийх биз, харин тэгэх үед нь түүнээр олс хийж болох байх.

-Яагаад? – Гермиона түүнийг маш анхааралтай сонсож байлаа.

-Грейнжер, - гэж ядрангуй өнгөөр ярив. – Поттер өвдөлтийг тэсэхгүй ээ.

-Би чамаас яагаад намайг газар доорхи хонгил руу аваачиж чадахгүйг чинь асууж байна. – гэж арай гэж өөрийгөө барьж байгаа Гермиона тодруулав.

-Яагаад гэвэл! – гэж чангаар хариулав.

Аниргүй ноёллоо. Гермиона орилч чарлахгүйн тулд амьсгаагаа даран дотроо арав хүртэл тоолно, харин Малфой уруулаа хазан яг нэг цэг рүү л харж зогсно.

-Чи буруу ярьж байна, - охин арай л орилчихгүйхэн шиг тэсвэр алдан эхлэв. – Харри бол хүчтэй, тэгээд тэр өвдөлтөөс айдаггүй!

-Би мэднэ, - гэж Малфой охиныг гайхшруулав. – Чи яагаад намайг түүнтэй зодолдохоос илүү ярилцдаг гэж бодоов?

-Чи түүнээс айдаг.

Малфой инээж эхлэв.
-Ахиад л буруу. Энэ хорвоо дээр миний айдаг зүйл тийм ч их биш, - түүний царай гэнэт их чухал болов. – Бүх хүмүүст сул тал гэж байдаг. Поттерт бол – ойр дотныхон нь. Түүнийг зүгээр л үгээр идэхэд яадаг билээдээ, харин одоо түүний нүдэн дээр чамд круцио хэрэглэж байна гээд төсөөлдөө.

-Энэ чинь хориотой шившлэг шүү дээ. Чиний эцэг ийм дээрээ тулахгүй байлгүй дээ.

-Миний эцгийн хувьд бол энэ хүмүүжүүлэх шившлэг, - гэж тайван хоолойгоор Драко Малфой түүнийг гайхшруулав.

-Тэр чам дээр үүнийг ашигласан гэх гээ юу?

-Одоо Поттер дээр лав хэрэглэж байгаа гэж хэлж чадна шүү.

-Гэхдээ тэр чинь тэсэхийн аргагүй өвднө, номнууд дээр бичсэнээр бол... – Малфойын огцом инээд түүний ямар утгагүй зүйл ярьж байгааг нь ойлгуулж өгөв.
Номнууд дээр бичсэнээр... хажууд нь өөрийн биеээр мэдэрсэн хүн зогсож байхад. “Хүмүүжүүлэх шившлэг”. Тэгэхлээр хар багаасаа гэсэн үг...

-Чиний эцэг мангас юм.

-Миний гэр бүлийг тайван орхиорой, Грейнжер!

Түүний энэ огцом орлилтын дараа өрөөнд чимээгүй болж Гермиона камин руу юу хийхээ гайхан хий харан зогсно.

-Яаж чи энэ өрөөг минийх гэж мэдээв?

-Юу? – охин сэдвийн өөрчилөлтийг шууд ойлгосонгүй. – А-а-а. Би мэдээгүй л дээ.

Залуу итгэлгүйгээр хүзүүгээ гилжийлгэлээ.

-Би коридороор гүйж байгаад энэ өрөөнд нуугдсан юм.

-Хм, зөвхөн чамд л энгэж аз тохиодог байх. Нийт цамхагаас ... Ер нь бол цамхагийн энэ жигүүр лүү гэрийн эльфудээс гадна зөвхөн би л орж ирдэг.

-Аз тохиох гэнээ? Өөрийгөө надад сайн хань болж чадаж байна гэж бодож байвал өөрийгөө чи хуурж байна.

-Газар доорхи хонгил хүртэл чамд экскурс хийж өгч чадна шүү, өөрсдийн хуухиралаар хамгаалагч-троллиуд чамайг үнэхээр баясгах байх.

-За за, чамтай байсан нь арай дээр юм байна аа, - гэж Гермиона дургүйхэн хүлээн зөвшөөрөөд, - гэхдээ чиний биширмээр аав чинь байгаагүйсэн бол...

-Грейнжер, чи сонсголын асуудалтай юм уу эсвэл ой санамжны асуудалтай юм уу? !

-Ахиж тэгэхгүй ээ.

-Би одоо чамд дохиурыг чинь эргүүлээд өгнө...

Гермионаг баярласандаа догдолс хийхэд:
-Баярлах хэрэггүй, цамхагийн бүх өрөөнүүдэд мэдрэх шившлэг хийсэн, чи шившлэгээ хэлж дуусаа ч үгүйгээр дур булаам троллиудтай танилцах болно доо.

-Малфой, чи яаж ийм сайхан хүмүүсээр тойруулан амьдардаг юм бэ?

Түүнийг эрүүл мэндийнх нь талаар ахиад асуух гэж байгаа юм шиг анхааруулангуй эргэж харах үед хаалгыг нь тогшив.

-Бараг л болздог гэр юм шив дээ! – гэж Гермиона амандаа үглээд шкаф руугаа алхав. – Яаж ийм олон хүн унтахынхаа өмнө Малфойтой уулзахыг хүсдэг байна аа? Би бол долоон хоногоор хар дарах байсан биз.

Үүнд нь Драко олон зүйлийг хариу хэлж чадах байсан ч үүний оронд гүнзгий амьсгаа аваад хаалга руу явахыг нь Гермиона олж харав.

Хэзээ энэ бүхэн дуусах юм бэ?


_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
PostPosted: Jan.24.16 11:03 pm 
Offline
Шинэков Гишvvн
Шинэков Гишvvн

Joined: Jan.08.16 8:24 pm
Posts: 2
Oh my god bayrlaaaaaaaa udur bolgon l shine bvleg orj u gj vzdeg blaa say harad itgesenq shvv bvr zaw muu bgad bwal zuwhun drako germiona 2n hesgiig orchulsan ch bolnoo hehe aimar dur medsen tee kk Amjilt


Top
   
PostPosted: Jan.25.16 1:43 am 
Offline
Асуулт Самбарын Хvндэт Харуул
User avatar

Joined: Sep.21.09 1:02 pm
Posts: 6068
Location: Энд
Баярлалаа :wd: :wd:

Голорсонд зүгээр ээ ккк :hoho: :hoho:

_________________
:wink:


Top
   
PostPosted: Jan.25.16 3:07 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>

Joined: Dec.08.11 12:02 pm
Posts: 5034
Location: ...........
.

_________________
...


Top
   
PostPosted: Jan.25.16 3:15 am 
Offline
Алдар Сууны Оргилд Хvрсэн
User avatar

Joined: May.31.13 5:35 am
Posts: 2640
ЗУРАВ ДУГААР БҮЛЭГ
ШИЛ

Цайвар үстэй хөвгүүн сандалныхаа нурууг налан хамрынхаа үзүүрийг ядрангуй арчив. Хэдий хүртэл үүнтэй зууралдах юм бэ? Бие бие рүүгээ галзуу юм шиг инээмсгэлэх Люциус Нарцисса хоёрын хуулбаруудруу чиглүүлсэн нум сумаа буулгаж нүдээрээ ирмэх Амур тамгатай цаасан дээр дүрслэгджээ. Энэ хуримын урилга болох цаас руу хүү үзэн ядалтаар дүүрэн харав.

-Зайлж үз! – гэж тэсэлгүй цаасыг базаад камин руу шидэв. Түүний харц цаган дээр тогтлоо. Шөнө дунд. Найм дугаар сарын гучин нэгэн. Маргааш арван нэгэн цагаас 9 ¾ платформ дээр зогсож байх болно. Тэр мөч хүртэл яаж хүлээж бас яаж тэр мөчийг түргэсэгэх вэ? Люциус алийг нь илүү хүсэж байгаагаа өөрөө ч ойлгохгүй байлаа. Нэг талаас гайхалтай үйл явдал болох сүй тавих ёслолын эргэн тойрны тэнэг үймээн дуусна, ядаж л Зул сарын баяр болтол. Нөгөө талаас бол тэнд тэр байх болно.

Тэнд түүнийг байх болохоор Люциус үнэхээр тийшээ очмооргүй байлаа. Түүнд яаж хэлэх вэ? Юу гэж хэлэх вэ? Доторхи дуу хоолой нь юу ч гэж хэлээд хэрэггүй, тэр угаасаа мэдэж байгаа гэж шивнэх аж. Сүүлийн үеүүдэд амтай болгон л энэ үйл явдлын талаар ярьж байх шиг байсан. Хоёр долоо хоногийн хар дарсан зүүд! Харин маргааш энэ дуусах болно. Тэнд тэр байх болохоор Люциус платформон дээр хамаг хурдаараа очихыг хүсэж байлаа.

Тэнэг бас утгагүй, өөрөө ч бүгдийг ойлгож байлаа. Уулзна гэхээс баяр хөөр эсвэл айдасд автах залуу хүүгийн зүрх сэтгэлийн талаар ярьж байхад ямар утга байна гэж? Тэд хоёр сар л уулзаагүй, харин хүүд хоёр жил... бүр хоёр зуун жил уулзаагүй юм шиг л санагдана. Ахиад хэр удаан уулзалдахгүй бол? Люциус Эдгар Малфой одоо бүх зүйл өөрчилөгднө гэдгийг хүлэн зөвшөөрч байв. Сүй тавих ёслол Зул сарын баяраар болох ч гэсэн тэрээр аль хэдийнэ болох үйл явдлын дарамт болон хариуцлага түүнрүү довтолж амьсгалахад бэрх бологож байгааг мэдэрч байлаа. Ер нь бол Зул сарын баяр болтол тэр хэнтэй ч уулзаж болох юм. За тэгээд сүй тависаны дараа ч гэсэн гэрлэлт болтол ч бас болох байх. Хогвартс хөөрхөн охидуудаар дүүрэн, гэхдээ түүний хувьд ганц л байдаг. Тэгээд л эвдэрсэн Люциус Малфой ямар нэгэн байдлаар тэр охинд ганц шөнийн охин гэсэн статус эсвэл байнгын нууц амраг гэсэн статус байж болохгүй гэдгийг мэдэрдэг байлаа тэгээд л сэтгэлдээ хэзээ ч түүнд тийм зүйлийг санал бологож чадахгүй гэдгээ ч мэддэг байв. Хэрэв сүй тавих ёслолыг нууцалсан байсан бол арай өөр хэрэг... ядаж найм дугаар сар хүртэл хугацаа байх байсан юм. Арван нэгэн сар. Нарциссаг ятгаж болох байсан байх. Түүний уруулын амтанд умбаж гарынх нь дулааныг мэдэрч нүднийх нь өнгөнд живэх бараг жилийн хугацаа байх байлаа. Гэвч үгүй ээ! Одоо энэ чөтгөрийн цаасан дээр тэрний эцгийн нэрийг бичээд “Таны хүндэт гэр бүлийн бүх гишүүдийг урьж байна...” гэсэн зүйлийг явуулах байдаг. Тэдний цамхаг руу шар шувуу очиход тэр аль хэдийнэ сургуульдаа байж байх болно, гэвч эцэг эх нь охинтойгоо ийм том мэдээг хуваалцахаа хойшлуулахгүй байх. Цэвэр цусныхны гэрлэлт үргэлж том үйл явдал байдаг.

Гартаа барьсан өд нь шажигнан хугарав. Люциус ямар ч буруугүй цаас руу ууртайгаар ширтнэ. Түүнд маш удаан хараад л байвал тэр цаас алга болчих юм шиг л санагдаж байлаа мөн цаастай хамт нэг мөсөн энэ бүх тэнэг өрөөстэй урилганууд, энэ өрөө, энэ цамхаг. Залуу санаа алдан ширээнээс босоод номын сангийн том цонхны өөдөөс харан зогсов. Түүнийг хэн нэгэн хөндлөнгөөс харвал түүний маш анхааралтай харах харцыг гайхах байлаа, яагаад гэвэл цонхны цаана цонхруу бэх цацчихсан юм шиг түнэр харанхуй ноёрхоно. Гэвч Люциус харж зогссон хэвээр л байв. Бага багаар түүний царайн дээр гунигтай инээмсгэлэл тодорно. Шөнө дунд болон түнэр харанхуй түүнд огт хамаагүй байв, түүний нүдний өмнө нарны гэрэл цацарж давалгааны чимээ чихэнд нь тодоос тод сонсогдох аж.

Инээж буй охин нуурын эрэг дээр зогсно. Нарны туяа түүний сүүтэй шоколадны өнгөтэй үсэнд ойн цацрана.

-Чиний нүд Итгэл найдварын өнгөтэй юм,-гэж тэр үед хэлж байжээ. Энэ үгс яахын аргагүй охиныг гайхшруулж бас баярлуулж байсан юм.

Люциус хүйтэн цонхонд духаа наагаад шивнэв:

-Яагаад?

Хариулт байсангүй. Тэр хариулт хүлээж ч байсангүй. Энэ бүх зүйлийг зохион байгуулсан хүн одоо зочны өрөөнд Харанхуйн эзэнтэй тайван ярьж сууна. Өнөөдрийнх нь ярианд нь Люциус уригдаагүй байлаа, тэрээр үүнд ч баяртай байв. Сүүлийн үеүүдэд Люциусд эцгийнхээ хажууд байх хэцүү байдаг болжээ, гэхдээ үүнд Эдвиныг буруутгаж үл зүрхлэнэ. Эцэг нь мэдээж түүнд хамгийн шилдэгийг л сонгож байгаа. Эцэг нь үргэлж зөвийг хийдэг. Гэвч зөвхөн... яагаад Нарцисса гэж? Тэр минь юугаараа дутна гэж? Нарциссатай өрнүүлсэн дурсгалтай “сонирхолтой” уулзалтын дараа Люциусд эцгээ шийдвэрээ өөрчил гэж ятгах санаа орж ирэв.

Шийдвэрээ гарагаад өөрийнхөө өрөөнөөс хурдацтай гаран эцгээ хайн хурдан хурдан алхаагаар алхав. Тааралдсан эльф эцгийг нь номын санд байгаа гэж хэлэв. Люциус тийш ухас хийн зоригтойгоор тогшив уу? Огтхон ч үгүй. Тэрээр номын санруу удаанаар алхаж аяархан хаалгыг нь онгойлов.

-Чи өөрийнхөө Малфойынх гэдгийг байнга санаж байх хэрэгтэй. Би чамайг Слизеринд орно гэдэгт итгэлтэй байна... чиний л сайн сайхны төлөө. Бас хэрэв чамайг бохир цустай болон хагас цустай сурагчидтай харьцаж байгааг дуулвал би баярлахгүй гэдгийг мэдэж байгаа гэж найдаж байна.

“Чөтгөр ав, энэ жил тэр арван нэг хүрж байгаа шүү дээ! Энэ л дутаж гэнэ дээ! Чимээгүй л байж үзээрэй дээ! – сүүлийн бодлоо тэр дүү рүүгээ хандаж бодов, яг л дүү нь бодлыг нь сонсчих мэт. Мэдээж Мариса бодол уншдаггүй болохоор сонссонгүй тэгээд мэдээж чимээгүй байсангүй:

-Би яагаад зөвхөн цэвэр цустай шидтэнгүүдтэй харилцах ёстой гэж? Хагац цустангууд муу гэж үү? – гэж сонирхсон шинжтэйгээр Мариса асуулаа.

Люциус дотроо орилов. Яаж тэр эцгийн өөдөөс ийм зүйл ярьж чадаж байна аа? Түүнийг энэ гэрт хүмүүжүүлээгүй ч гэсэн ядаж ямар нэгэн зүйлийг өөрөө ойлгож байх хэрэгтэй биз дээ.

-Би чиний энэ байдлыг чинь энэ удаадаа өршөөе. Одоо яв.

Люциус хаалганаас хурдтайгаар холдон дуулгануудын ард нуугдав. Түүний зүрх маш хурдтай цохилж байлаа. Муу зэвүүн амьтан! Эцэг түүнийг шийтгэсэн ч үгүй. Гэвч ер нь шийтгэл бол өршөөлтийн нэг хэлбэр, тэгээд Люциусыг эцэг нь байнга өршөөдөг. Шийтгэлийнхээ дараа хэзээ ч шалтгааных нь талаар асуудаггүй. Энэ бодол залуу хүүг бага ч гэсэн тайвшруулж байв. Тэрээр гүнзгий амьсгаа аваад коридор луу гарахад Мариса аль хэдийнэ байхгүй байв. Хаалгыг тогшоод “ор!” гэсэн огцом дууг сонсоод Люциус өөрийн хувь заяаруу алхам хийлээ.

Эцэг нь ширээнийхаа ард зухалдсан маягтай сууж байлаа.

“Бяцхан золиг”, - гэж Люциус дотроо бодоод Хогвартст түүнд их хөгжилтэй амьдрал бий болгоно гэж өөртөө амлахдаа бас түүнийг Гриффиндорт орчихоосой гэж хүсчээ, тэгвэл ядаж хичээгээд байх ч шаардлагагүй, эцэг нь өөрөө түүнийг аргалах болно.

-Чи юу хүсээв? – гэж эцэг нь хөмсгөө өргөн асуув.

Люциус зоригоо чангалаад эцгийнхээ нүдрүү харж:

-Юу хүссэн бэ гэвэл... Сургууль дээр Марисагийн араас ажиж байх хэрэгтэй юу гэж асуухыг хүссэн юм.

Эцэгтэйгээ өрнүүлсэн тэрхүү харилцан ярианы дараах эхний гучин минутын турш өөрийн хулчигарт уурлаж байв уу? Харин дараа нь бүх зүйл эцгийн уурыг хүргэсэн Марисагийн буруу гэж шийджээ. Түүнийг ямар их үзэн яддаг гээч!

Харин орой нь Нарцисса ирэв, тэдэнд урилгуудаа бичихийг даалгажээ. Түүнийг бага зэрэг инээмсгэлэн зочны өрөөнд орж ирэхэд хагас буруу түүнийх гэж Люциус шийджээ. Тэр яах гэж энд ирэв ээ? Ер нь Мариса тэр хоёр яах гэж түүний гэрт, түүний амьдралд гарч ирэв ээ?

Нарцисса Блэк Малфойуудын зочны өрөө рүү хүргэх энэ өрөөний зөөлөн хивсэн дээгүүр шаахайтай явснаас халуун нүүрсэн дээгүүр хөл нүцгэн явахыг илүүд үзнэ гэдгийг Люциус хаанаасаа мэдэхэв дээ. Энэ бүгдийг үл ажиран Нарциссагийн ухаан санаа яг энэ өдөр эцэг эхтэйгээ сөргөлдөн өөрийн найз болох Жэймс Поттер луу явсан цэнхэр нүдтэй хүүгийн талаар бодон алхалж байлаа. Зүрхний цохилт болгоноор хэрцгий харцтай цайвар үстэй залуу улам ойртож байлаа.

Түүнд урилагнуудаа тус тусдаа бичхийг санал болгов. “Санал болгосон” гэвэл арай л худлаа болно, яагаад гэвэл санал болгоход сонголт өгдөг, харин Нарциссад сонголт байгаагүй юм. Люциус өөрөө урилгануудыг бичээд Блэкуудын гэрт хүргүүлчихнэ гэж мөс шиг хоолойгоор мэдэгдэв. Дараа нь Нарцисса өөрийн гарын үсгийг тавьж илгээмжийг зочдын гэрт хүргүүлэх талаар санаа тавих болно. Нарцисса эсэргүйцсэнгүй, тэрээр бушууханшиг л явхыг хүсэж байлаа, гэвч Эдвин ирж түүнийг оройн хоолыг хамт идэхийг урив.

Орой нь Нарцисса арай тухтай унтахыг оролдож өөрийн ор хөнжлийн даавуугаа солисон ч бүтсэнгүй. Шалтгаан нь гэвэл Малфойын гэрт түүнийг нэг ч удаа гомдоох зүйл болоогүй ч түүнд... аймшигтай байлаа. Яагаад ч юм тэрээр засрашгүй зүйл болох гээд байгааг мэдрээд байв, хамгийн аймшигтай нь зугтаашгүй зүйл.

Люциус бол Нарциссагийн сэтгэл зовниж байгааг мэдэх ч үгүй байв, мэдэхийг хүсэх ч үгүй байсан биз. Тэрээр ес дүгээр сарын нэгнээр л амьдарч байлаа, тэр өдөр болохыг хүлээж, болохоос нь айж байв, тэгээд тэр өдөр нь иржээ.

***
Люциус 9 ¾ платформ дээр эцгийнхээ хажууд зогсож байлаа. Юуны тулд Люциусыг гаргаж өгөх гэж ирснийг нь ойлгохгүй л байв. Магадгүй тэднээс хэдхэн метрийн цаана эргэн тойрныг бүлтгэр нүдээрээ харж ажиж зогсох Марисагаас болсон байж болох юм. Тэрний амьдардаг газар найз нөхдийн хүрээ үнэхээр жижиг. Харин Люциусын хажууд Нарцисса нүүрэндээ тодруулсан инээмсгэлэлээ хадгалах гэж хичээн зогсно.

“Энгэж тасралтгүй инээмсгэлэхээс хацар нь чилдэггүй юм байхдаа?” – гэж Люциус ууртайгаар бодов. Эцгийнхээ тэднийг галт тэрэгний буудал руу хамт чирж ирсэн учрыг бас л ойлгохгүй байв. Блэкийнханы завгүйн улмаас охиноо гаргаж өгч чадахгүй гэдэг шалтаг түүнд хангалтгүй байлаа. Гэрээр нь дүүрэн зарцнар бас унаа байхад, бас өөрөө ч явчихаж чадах л баймаар. Шалтгаан нь өөр зүйлд байсан юм, харин үүнийг Люциус цаг нь ирэхээр ойлгох билээ. Харин одоогоор бол галзуурсан юм шиг л ийш тийш танил дүр төрхийг хайн толгойгоо эргэлдүүлнэ. Гэдэс нь мушгиралдаж зүрх нь хоёр дахин хүчтэй цохилж эхэллээ, түүнийгээ олж хараагүй ч гэсэн мэдэрч байлаа.

-Хатагтай Забини! – гэх эцгийнхээ хоолойг сонсоод огцом эргэж харлаа.

Тэр минь! Шуугиан намжиж үймээн самуун арилав. Юу ч байхгүй болж зөвхөн тэр л гарч ирэв. Баяртайгаар инээмсгэлэхэд нь зүүх хацар дээр нь нүд баясгам хөөрхөн хонхорхой тодорлоо.

-Өдрийн мэнд, ноён Малфой! Люциус! – Фрида инээмсгэлэв.

Түүний инээмсэгэлэл дуу хоолой нь Люциусийн зүрхийг дулаацуулж өнгөрсөн өдрүүдэд мэдэрч байсан дарамт шууд л байхгүй болох шиг болов. Тэнэг юм! Тэд заавал ч үгүй ямар нэгэн зүйл сэдэх болноо, харин хурдхан шиг л түүнтэйгээ хоюулахнаа үлдэх хэрэгтэй байна, бүх зүйлийг хэлж ярилцаж тайлбарлна.

-Миний хүүгийн сүйт бүсгүй болох Нарцисса Блэкийг танилцуулахыг зөвшөөрнө үү.

Зиннннн! Энэ зөвхөн түүний царай болон дуу хоолойн дээр тогтож байсан жижигхэн ертөнцийн сүйрэл байлаа. Люциусын дээрээс бүх үймээн шуугиан унах шиг болов, тэрээр хүмүүсийн орлилдоон, инээдийг сонсож ойр хавиар нь өнгөрөх арваад хүнийг харж амжив. Түүнтэйгээ харц тулгараад бүгдийг ойлгов...

-Чи мэдэх үү? Хүний зүрх сэтгэл яг л шил шиг. Маш амархан хагардаг – гэж нуурын тунгалаг усанд өөрийгөө анхааралтай харах бараан үстэй охин хэллээ. Усыг гараараа самардахад тусгал нь долгиолоход – Яг энгэж.

Юун чимээ байсныг Люциус ойлголоо. Фридагийн зөв байж, зүрх сэтгэл яг шил шиг юм.

-Нарцисса, танилцсандаа таатай байна, - сунгасан гар нь хэсэгхэн хугацаанд агаарт тогтоход

-Фрида, надад ч гэсэн, - гэж гар барив.

Энэ бол энгийн л ёс байлаа, тэд бие биенээ сайн таних билээ. Хоюулаа цэвэр цустай гэр бүлийнх, хоорондоо харьцдаг, нэг сургуульд сурдаг. Тэгэхэд л Люциус Эдвин Малфой гайхалтай жүжигчилсэн тоглолт зохион байгуулжээ гэдгийг ойлгов. Люциус өөрийн дүрмээр тоголжээ. Одоо бол Забинигийн гэрийн илгээмжний цонхыг шар шувуу тогших хүртэл хэдэн хоногийг хожих гэж Нарциссаг энэ талаар чимээгүй байгаад өгөөч гэж гуйх ямар ч хэрэггүй болов. Фридад ямар нэгэн зүйл тайлбарлах ямар ч утгагүй болж хувирлаа, яагаад гэвэл тэр амжсангүй. Түүний хүсэл мөрөөдөл сонин нэртэй, гэсэн ч Фрида түүнд хайртай, тэр нь “эрх чөлөө” гэсэн үг байв. Фрида эрх чөлөөтэй, харин Люциус үгүй. Тоглолт дуусав. Түүний энэхүү бодлыг сонссон мэт Фрида Нарциссагаас харцаа салгаж Эдвин руу харж инээмсгэлчихээд яваад өгөв.

Энгээд л боллоо, юу ч хэлэлгүй эргэж ч харалгүй... тэр эрх чөлөөтэй байлаа.

Яг энэ үед дэлхий дээр ойрын хүмүүс нь нэгээр багасаж үзэн яддаг хүмүүс дээр нэг нэмэгдлээ гэдийг ойлгов. Толгойгоо өргөөд эцгийнхээ харцтай тулгарлаа.




_________________
diduputurnameindaGobletofFiiyaah


Top
   
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic  Reply to topic  [ 79 posts ]  Go to page 1 2 3 4 Next

All times are UTC+09:00


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  

Copyright Asuult.NET © 2000-2015.
Administrative Contact: Khundaga Khurelbaatar [hundaga@hotmail.com]
Tel: 1-888-303-4927, Fax: 1-888-406-2264.
Powered by phpBB © 2000-2015 phpBB Group. Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Limited