#AsuultSambar :

ASUULT.NET - МОНГОЛ УЛС МАНДАН БАДРАГ!
It is currently Dec.17.18 3:14 am

All times are UTC+09:00




Post new topic  Reply to topic  [ 283 posts ]  Go to page 1 2 3 4 511 Next
Author Message
PostPosted: Mar.28.11 4:38 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
Image

Амласан ёсоороо энэхүү номыг оруулж байна. Дашрамд дурдахад энэ ном Америкийн ахлах сургуулийн сурагдын заавал унших номын жагсаалтанд орсон юм байна. За тэгээд энэхүү номыг шимтэн уншина уу :hi:

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Mar.28.11 5:41 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
Оршил

Асар богинохон хугацаанд ч утга төгөлдөр амьдарч болохыг харуулж чадсан охин бол 15 насандаа нацист Германы хорих лагерьт нас барсан Анне Франк хэмээх еврей охин юм.
Түүний бичиж үлдээсэн өдрийн тэмдэглэл нь фашизмын гамшиг, дэлхийн хоёрдугаар дайны үеэр еврейчүүдийн туулсан зовлон, амьдрах хүсэл тэмүүллийн гайхамшигт гэрч болон үлдсэн юм. Аннегийн өдрийн тэмдэглэлийг Америкийн ахлах сургуулийн сурагчдын заавал унших номын жагсаалтанд оруулж биелээгүй хүсэл мөрөөдөл, амьдралыг таних, өөрийгөө олохыг хүссэн охины чин хүслийн үгийг сая сая хүүхдүүд уншсаар байна.
Аннелис Марие буюу Анне Франк 1929 оны 6-р сарын 12-нд Германы Франкфурт хотод Отто Франк, Эдит Франк нарын бага охин болон төржээ. Тэдний ууган охин Маргот нь Аннегаас гурван насаар эгчмэд байв. Франкийнх жүүдүүдийг ялгаварлан гадуурхдаггүй бүсэд амьдарч байсан тул Аннегийн бага нас нь католик, лютеран, иудей шүтлэгт үеийнхнийхээ дунд аз жаргалтай сайхан өнгөрч байсан юм. Франкийнх ч иудейн уламжлалт ёс заншлыг төдийлөн хатуу баримталдаггүй айл байжээ.
Аннегийн эцэг Отто Франк дэлхийн нэгдүгээр дайнд оролон Германы офицерүүдиййн гавъяаны одонгоор шагнуулж явсан сайн боловсролтой, гайхамшигт баялаг номын сантай, гэр бүлээ эрхэмлэн дээдэлдэг хүн байв. Харин хатагтай Франк нөхрөөсөө илүү шашинд чин сүсэгтэй эмэгтэй байжээ.
1933 онд Франкфуртийн орон нутгийн сонгуулиар А.Гитлерийн нам ялж, арьсны үзэл даамжрах шинжтэй болсонд Франкийнх Холланд руу нүүхээр шийдсэн юм. Тэднийх Германаас Холланд руу дүрвэсэн 300.000 жүүдүүдийн нэг байлаа. 1934 онд тэднийх Амстердамд төвхнөжээ. Тэдний ууган охин Маргот математикт толгой цохиж байхад Анне нь аливааг уншиж ойлгох болон бичих авьяастайгаа харуулж эхэлсэн байна. Аннегийн багын найз нарын нэг Ханне Гослар дурсахдаа "Анне дандаа л юу ч юм бичиж байдаг. Түүнийгээ хамгаалахын төлөө хөвгүүдтэй гар зөрүүлэхэд ч бэлэн. Бичдэг юмныхаа тухай ам нээхгүй нууцлан нандигнадаг байж билээ. Эгч дүү Маргот, Анне хоёр тэс өөр охид байсан. Маргот үлгэр жишээ охины жишгээр биеэ авч явдаг, дуу цөөтэй бүрэгдүү, нээлттэй зантайгаас гадна хоол хийх мэтийн гэрийн ажил хамгийн уйтгартай зүйл хэмээн ярьдаг, ямагт өвөрмөц сэтгэдэг охин байлаа" хэмээсэн байдаг.
1940 онд Герман Холланд руу довтолж эзэлснээр жүүдүүдийг ялгаварлан гадуурхаж, мөрдөн мөшгиж эхэлжээ. 1941 онд Отто Франк еврей эзэнтэй компанийг хориглож эхлэхэд "Пектагон" хэмээх компаниа И.Клейман гэдэг хамтрагчдаа шилжүүлсэн юм.
1942 онд эцэг эх нь Аннед 13 насных нь төрсөн өдрөөр нь гоёмсог тэмдэглэлийн дэвтэр бэлэглэсэн нь охиныг гайхамшигт тэмдэглэлээ бичихэд хүргэжээ. Анне тэмдэглэлээ хамгаас дотнын найз охинд тооцон Китти гэж нэрлэсэн юм. Энэ үеэр Аннегийн эгч Марготыг бөөнөөр хорих лагерьт явуулах зарлан дуудах ирүүлсэн байна. Энэ өдрөөс эхлэн Франкийн гэр бүл германчуудын мөрдөлтөөс зугтан компанийхаа байрны дээврийн хөндийд хамт ажиллаж байсан нэгэн хүний гэр бүлтэй хамт хоргодох болсон юм. Анне германуудаас нуугдан бүгж байхдаа тэмдэглэлээ бичсээр хоргодох байрны амьдрал, зовлон бэрхшээл, хамт бүгж байсан 17 настай Петер хэмээх хөвгүүнд өгсөн анхны хайр, бодол санаа мэдрэмжээ бүгдийг сонирхолтойгоор бичиж үлдээсэн юм. Франкийнхны бүгж нуугдсан түгшүүр дүүрэн ч элэг бүтэн амьдралыг эцэс болгосон тэр гунигт өдөр бол 8-р сарын 4 байлаа. Тэр өдөр германы SS-ийн нэг офицер, Холландын 3 цагдаа тэдний байранд гэнэт дайран орж ирсэн юм. Хоргодох байранд нуугдаж байсан хөөрхийлөлтэй 8 хүнийг тэдэнд тусалж байсан хоёр ажилтны нэг нь германчуудад илчилсэн гэж үздэг. Тэдний баривчлагдсаны дараа хоргодох байрны шалан дээр хөсөр хэвтсэн Аннегийн дэвтрийг урьд хоол хүнс зөөн тусалж байсан Мийп бүсгүй олжээ. "Бид дээврийн хөндий рүү гарч шалан дээр Аннегийн дэвтэр унасныг хараад Беп үүнийг бушуухан ав гэхэд тэр салганасан гараараа дэвтрийг аваад бид бууцгаасан. Бид үнэхээр айсан. Тэр гунигт хоргодох байрнаас гарангуутаа би цөхөрсөн дуугаар "Үүнийг яах вэ ? Бэп" гэж асуусан сан. Тэр харин надад дэвтрийг өгч "Чи илүү эгчмэд хашраараа үүнийг хадгалж яв" гэсэн" хэмээн дурссан байдаг.
Анне Маргот хоёр Берген-Бельзений хорих лагер руу, Даан, Дуссель, эхнэр нөхөр Франк нар Освенцим руу ачигджээ.
1945 оны нэгдүгээр сард Аннегийн ээж Эдит Освенцимд нас баржээ. Анне, Маргот хоёр чөлөөлөгдөхөөс хэдхэн долоо хоногийн өмнө Берген-Бельзенд хоорондоо ганцхан хоногийн зөрөөтөй гэдэсний хижгээр насан эцэслэсэн юм. Харин эцэг Франк л Освенцимыг чөлөөлөгдөх хүртэл амьд байж эрх чөлөөтэй золгосон байна. Аннегийн хайртай хөвгүүн Петер германчууд хорих лагерийг нүүлгэх үед хөл дээрээ явах чадалтай хоригдлуудыг ачихад төв хорих руу жагсан одохыг бие нь муу байснаас хоцорсон Отто Франк сүүлчийн удаа харснаа дурссан байдаг. Ирээдүйд агуу зохиолж болохыг хүсэн мөрөөдөж явсан Анне охин үргэлжийн 15 насандаа мөнхрөн үлдэж, бичиж үлдээсэн өдрийн тэмдэглэлийг нь сая сая хүүхдүүд уншиж, түүний тухай бүрэн хэмжээний хоёр кино бүтээж, мянга мянган шүтэн бишрэгчид нь энэ охины тухай эссе, сэтгэгдлээ бичсээр байна.
Ингээд "Анне Франкийн өдрийн тэмдэглэл"-ийг таалан уншина уу.
Орчуулсан Б.Амина

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Mar.28.11 5:55 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 14. Ням гариг
Би баасан гаригийн өглөө зургаан цагт сэрэв. Төрсөн өдөр маань байсан болохоор эрт сэрэлгүй яахав. Харин сэрмэгцээ босож болохгүй юм чинь зургаан цаг дөчин таван минут хүртэл орондоо хэвтэх хэрэг гарав. Гэвч төдөлгүй тэсч ядаад Моорхон гэдэг муужгай байгаа галын өрөө рүү гүйн орвол тэр минь эрхлэн угтав. Долоо болгоод аав ээж дээр орж, төрсөн өдрийнхөө бэлгийг хамтдаа үзэж, задлахаар зочдын өрөөнд оров. Тэгэхэд л би тэмдэглэлийн дэвтэр чамайгаа эхлэн харсан шүү дээ. Миний төрсөн өдрийн хамгийн сайхан бэлэг л чи минь байлаа. Чамтай минь хамт сарнай цэцгийн баглаа, халуун орны кактус, цээнэ цэцгийн мөчир тэргүүтэн байв. Тэдгээр нь амьд цэцгийн баглааны эхнийх нь байсан. Дараа нь харин надад хичнээн ч олон баглаа цэцэг ирэв, бүү мэд. Аав ээж хоёр ч надад зөндөө их юм бэлэглэв. Анд найз нар маань ч их л бэлэг өгсөн. Нэг л мэдэхэд "Camera Obsura" гэсэн Холландын нэртэй ном, олуулаа тоглох наадам, төрөл бүрийн амттан, тэвчээр сорих тоглоом, хатгуур зүүн гоёл, Иозеф Кохеншийн "Холланд домог туульс", "Дейсис ууланд аялсан нь" гэдэг номнууд, бас мөнгө төгрөгтэй ч болов. Тэр мөнгөөр нь дараахан нь Рим, грегийн баатарлаг туульс худалдаж авсан. Мөн ч гоё оо!
Намайг аваачихаар Лизийг ирмэгч сургуульдаа явав. Тэгээд л багш нар, ангийнхнаа чихрээр дайлаад хичээл эхлэх нь тэр.
За болих уу даа. Би тэмдэглэлийн дэвтэр чамтай болсондоо хязгааргүй баяртай байна!

Анне

_________________
:wtf:


Last edited by Opposite on Mar.28.11 6:16 pm, edited 1 time in total.

Top
   
PostPosted: Mar.28.11 6:15 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 15. Даваа гариг
Төрсөн өдрийнхөө үдэшлэгийг бямба гаригийн их үдэд хийв. "Гэрэлт цамхгийн манаач" гэдэг кино үзүүлэв. Найзуудад минь кино овоо таалагдав. Бид хэд бахаа ханатал төрхгүйтэцгээж, ёстой гоё цэнгэв. Миний төрсөн өдөрт олон ч охид, хөвгүүд ирсэн юм чинь. Ээж маань тэр хөвгүүдийн хэнтэй нь намайг суух бол гэдгийг мэдэх санаатай тагнуулдана. Хэрэв тэр ирээдүйн "хүргэн" нь Петер Весель гэдгийг мэдвэл ээж хичнээн их гайхах бол. Яагаад гэвэл ээжийг надтай нөхөр мөхөр гэсэн яриа үүсгээд эхлэхээр нь би тоохгүй дүр үзүүлдэг юм. Охидоос Лиз Коозен, Занне Хоутман нар миний хамгийн дотны, олон жил үерхсэн найзууд маань юм. Харин сүүлийн үед сурвалжит еврейчүүдийн сургуулийн Жопи Вааль гэдэг охинтой танилцаж олон орой хамта байж, хамгийн дотно үерхдэг болсон. Жопи ч миний төрсөн өдөрт бас ирсэн. Лиз ер нь надаас өөр олон охинтой үерхдэг, Занне ч өөр сургуульд явдаг болохоор тэндээ мэдээж олон найз охинтой.
Анне

_________________
:wtf:


Last edited by Opposite on Mar.28.11 6:17 pm, edited 1 time in total.

Top
   
PostPosted: Mar.29.11 4:13 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 20. Бямба гариг
Би хэдэн өдөр тэмдэглэлийн дэвтэртээ ганц ч мөр бичсэнгүй. Учир нь өдрийн тэмдэглэлийнхээ санаа, зориулалтыг юуны өмнө сайн бодох гэсэн юм л даа. Өдрийн тэмдэглэл хөтлөх гэдэг бол тийм ч амар юм биш. Өмнө нь яагаад "хөтөлсөнгүй"- вэ гэдгээс ч биш. Хэзээ нэгэн цагт арван гуравтай ердийн нэгэн сурагч охины сэтгэл зүрхний үг нь хэн нэгэнд юмуу эсвэл өөрт нь ч сонин байж болно гэдэг нь мэдээж. Гэхдээ хамгийн гол нь энэ биш. Ердөө л бичихийн хүслэнд автаж юуны өмнө сэтгэлээ, өөрийгөө сатааруулан амраах, бодол санаагаа уудлахын тулд бичих болсон юм.
"Цаас ямар ч хүнээс илүү тэвчээртэй" гэж би, хөнгөн уйтгарт өдрүүдэд шанаагаа тулан, заримдаа юу хийхээ мэдэхгүй болохдоо үе үе боддог юм. Гэртээ баймаар байсан ч тэвчилгүй гармаар санагддаг ч ихэнхдээ суудалдаа суугаад, элдвийг бодлогоширдог юм. Тиймээ, цаас л тэвчээртэй шүү!
Энэхүү өдрийн тэмдэглэл гэсэн том нэртэй үдмэл дэвтрийг хэн нэгэнд хэзээ нэгэн цагт үзүүлэх бодол мэдээж надад алга. Харин үүнийг, сэтгэл зүрхнийхээ хамаг нууцыг дэлгэж болох хамгаас итгэлт анд найзаа болгох гэсэн юм. Үүнээс өөр бодол ч алга даа. Үнэхээр өдрийн тэмдэглэл чам шиг хамаг бүхнээ итгэн ярих тийм итгэлтэй найз охин надад алгаа.
Над шиг арван гуравтай жирийн нэгэн охины ийм ганцаардмал байдлыг хэн ч ойлгохгүй болохоор л өөрийгөө чадлынхаа хэрээр тайлбарлах гэсэн юм. Энэ ч бас л гайхмаар байгаа биз. Надад хайраа зориулсан халамжит аав, ээж, арван зургаа хүрэх гэж байгаа хайртай ганц эгч таньдаг, найзалдаг бусад хүмүүс гээд ойр дотнын 30 гаруй хүн байна. Мөн бүхний нь өөрсдийнх нь нүднээс уншин, заримдаа өөрсдийн нь тольхноор ажиглаж инээмсэглэн тал өгдөг үеийн найз хөвгүүд байна. Бас намайг хайрладаг авга, нагац нар гээд хамаатан садан, тансан тохитой сайхан гэр гээд дутуу юм үгүй. Гэтэл ганцхан сэтгэл зүрхээ хуваалцах хүн хамгаас итгэлт сайн найз охин л үгүйлэгдэх юм!
Би ойр дотныхоо хэнтэй нь ч өдөр тутмын ердийн л юм ярихаас биш сэтгэлээсээ илэн далангүй ярьж чаддаггүй. Гэтэл хүн сэтгэл санаагаа уудлан ярихыг ямар их хүсдэг билээ дээ. Тэгээд л худлаа дүр үзүүлж сэтгэлдээ нууцаа хадгалан явах болдог. Бодвол энэ нь намайг хэн ч итгэдэггүйд байх шиг байна. Тэгээд ч энэ байдлаа яагаад ч өөрчилж болохгүй нь харамсалтай юм.
Ингээд л би өдрийн тэмдэглэл хөтлөхөөр шийдлээ. Хэн бүхний нэгэн адил өөртөө тохиолдсон өдөр тутмын явдлыг тоочин бичих гэж бус харин сэтгэл зүрхнийхээ нандин бүхнийг хуваалцах найз охин гэж өөртөө төсөөлөөд өдрийн тэмдэглэлдээ Китти гэж нэр өгсөн юм!
Киттитэйгээ илэн далангүй хүүрнэхийг минь надаас өөр хэн ч ойлгохгүй байж болох юм.
За ингээд би өөрийнхөө намтрыг эхэлж ярихыг хүснэм. Дотроо дургүй байгаа ч гэсэн өөрийгөө танилцуулахаар шийдлээ. Аав ээж хоёрыг гэрлэхэд аав гучинтавтай, ээж хоринтавтай байжээ. Миний эгч Маргот 1926 онд Майн голын хөвөөн дэх Франкфурт хотноо төрсөн бол би 1929 оны зургадугаар сарын арван есөнд төрсөн. Еврейчүүдийг германаас гадуурхагдан цагаачлахад манайхан 1933 онд Холландад нүүж ирсэн юм. Энд аав маань худалдааны трестэд даамлын албанд оров. Тэр трест нь нэгэн барилгад байрладаг Колений худалдааны нэгдэлтэй ажил төрлийн нягт холбоотой.
Нүүн дүрвэж чадаагүй германд хоцорсон төрөл төрөгсөд маань Гитлерийн хатуу чанга мөрдөлтөнд байгаагаас манайхан тав тух муухан амь зууж байв. 1938 оны Гитлертйн зохицуулалт гэгчийн дараахан хоёр нагац ах маань Америкт дүрвэж, эмээ бидэн дээр ирэв. Эмээ маань тэр үед далан гуравтай байсан. 1940 он гарахад энд ч муу юм хаяалж эхлэв. Эхлээд дайн, дараа нь буулт, сүүлд нь Германчууд Холландад ороод ирэв. Тэгээд л гамшиг зовлон эхлэх нь тэр. Дарангуйлах хууль ёс дараалан гарсаар ялангуяа еврейчүүд бидний хувьд бүр ч аймшигтай боллоо. Еврей хүн заавал зургаан хошуу тэмдэг зүүн, унадаг дугуйгаа ч хураалган, цахилгаан галт тэргээр ч зорчиж болохгүй. Машины тухайд бол бүүр ч ярилтгүй. Бид гурваас таван цагийн хооронд зөвхөн бидэнд үйлчилдэг мухлаг гэгчид худалдаа хийдэг болж оройн найман цагаас хойш гудамж цэцэрлэгт явах хөл хориотой, бүр тагтан дээрээ ч гарч болохгүй болов. Еврейчүүлийн хувьд кино театр болон цэнгээн зугааны бусад газраар орох, усанд сэлэх, одон бөмбөг, хоккей мэт биеийн тамирын аливаа тоглоомоор тоглох зэрэг нь бүгд цээртэй. Еврейчүүд христос шашинтан танилындаа айлчлан очиж болохгүй. Еврей хүүхдүүд зөвхөн л еврейчүүдийн сургуульд явна гэх мэт зүйл зүйлийн тушаал захирамжууд хөвөрч эхлэв. Ийм л дарамт талхинд бүх л амьдрал маань орчихлоо. Жопи маань "Үргэлж л айж амьдрах болсноос юу ч хийх, сонирхох итгэл маань алдрах боллоо. Тэртэй тэргүй бидэнд юу ч хийх хориотой юм чинь!" гэж ярих боллоо.
Энэ оны нэгдүгээр сард эмээ маань нас барав. Эмээтэйгээ миний ямар холбоотой байсныг, түүнийг хэрхэн үгүйлж байгааг хэн ч мэдэхгүй. Уг нь би, аль эрт 1934 онд Монтессорийн сургуулийн дэргэдэх хүүхэд саатуулах газар орж, дараа нь тэндээ сургуульд сурч билээ. Захирал К. авгай сүүлдээ манай ангийн багш болсон юм.
Жил өнгөрөөгөөд багш бид хоёр асгартал уйлан салж билээ. Маргот эгч бид хоёр, түүнээс хойш 1941 оноос эхлэн еврейчүүлийн тусгай сургууль Лицейд нэг нь дөрөвдүгээр ангид, нөгөө нь нэгдүгээр ангид сурч эхэлсэн. Бид дөрвийн явдал ийн өнөөтэй золгосон шиг өлзийтэй байгаасай.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Mar.29.11 4:55 pm 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 20. Бямба гариг
Хайрт Китти минь!
Шууд л бичиж эхэлмээр санагдаад болдог юм биш. Юутай сайхан нам гүм байх юм бэ. Аав ээж хоёр гэрээс гарцгааж, Маргот эгч ч найзындаа одон бөмбөг тоглохоор яваад өгөв. Би ч бас сүүлийн үед олон бөмбөг тоглохсон гэж донтох болоод байна. Учир нь одон бөмбөгчид гэгдэх бидний тэр тоглоом нь, юм л бол еврейчүүлийн "Дельфи", "Баян Бүрд" гэдэг нарийн боовны мухлагууд руу гүйлдэх, тэр тусмаа зуны цагт бол, мөхөөлдөс идэхсэн гэж байж ядсан бидний хүслээр төгсдөг байв. Түрийвч минь хэр бэлтэй сэн билээ гэдэгт бид сэтгэл үл зовно. Олны дунд таньдаг хүмүүс юмуу, өөрийг маань хүндэтгэгч хэн нэгэн хүн ямагт тааралдах бөгөөд тэд бараг бүтэн долоо хоногт ч идэж бармааргүй их мөхөөлдөс авч өгнө.
Ийм хар нялхаараа байж хүндлүүлэх тухай ярьсныг маань чи гайхна бий. Энэ муу зан сургууль дээрээс л олдсон нь харин харамсмаар юм шүү. Хөвгүүдийн хэн нэг нь хамтдаа дугуйгаар явах уу гэж гуйх юм бол тэр бандийг надад хөл алдан гүйгчдийн нэг гэж баттай бодож болно. Тэгээд царайчлангуй, шүтэн биширсэн харцыг нь ч харалгүй сэтгэл хангалуун жийхэд хүрнэ дээ. Түүнийг хэрэв дургүй хүргэх юм бол жийхээ болин, дугуйтайгаа нэг хойш, нэг урагш болж, цүнхээ унагаан, нөгөө хөвгүүнийг буулгана. Цүнхээ автал ч өнөөх хөвгүүн маань "номондоо" орох нь тэр. Энэ бол гэмгүйчүүл нь гэсэн үг юм. Харин тэгэхэд эрээ цээргүй гар үнсэн марзганах гэдэг даварсан хөвгүүд ч бас байдаг юм л даа. Тэдэнд бол хэзээ ч нүүр өгөлгүй, шууд буугаад л, тоглож наадахгүйгээр эсвэл шоолж доромжилсон үг хэлээд гэр гэр рүүгээ явсан нь дээр гэдэг.
Ийнхүү бидний нөхөрлөл үерхэлийн суурь тавигдлаа. Китти минь, маргааш болтол баяртай!
Анне чинь

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.07.11 8:46 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 21. Ням гариг
Бид ангиараа л нэг айсан улс байна. Багш нарын хурал босгон дээр ирэв. Ангийн маань тэн хагас нь хэн анги дэвших, хэн улирах вэ хэмээн мөрийцөж байна. Жоныгийн Мийп бид хоёр, мөнгөө бүгдий нь хэн улирах, хэн анги дэвшихийг таах бооцоонд тавьсан ширээнийхнийгээ хараад элгээ хөштөл инээлдэв. Тэд "Чи анги дэвшинэ, улирна. Үгүй, тийм..." гээд л өглөөнөөс үдэш болтол шуугилдав. Уг нь Мийпийн аргадангуй харц, миний ухааруулах гэсэн шаргуу оролдлогын аль нь ч тэднийг сэхээрүүлж чадсангүй. Минийхээр бол, залхуугаас хойш, ангийнхны маань тэн хагасы нь ч улираасан яахав санагдана. Багш нар гэдэг олноос онцгой олон зантай улс, гэхдээ одоо сайхан зантай байгаа байж ч мэдэх юм.
Миний хувьд бол бүх л эрэгтэй эмэгтэй багш нар цөм надад сайн. Есөн багшийн долоо нь эрэгтэй, хоёр нь эмэгтэй. Тооны багш ноён Кеплер намайг хичээл дээр их ярьдаг гэж нэг хэсэг муухан байсан юм. Тэр надад шийтгэл болгож нэмэлт даалгавар өгнө шүү хэмээн байн байн анхааруулдаг байлаа. Тэгээд нэг удаа "Чалчаа охин" гэсэн сэдвээр зохион бичлэг хийж ир гэв. Очиж, очиж чалчаа охин шүү! Энэ тухай юу бичих юм бэ? гэж санаа ер зовсонгүй, даалгаврынхаа дэвтрийг цүнх рүүгээ чулуудчихаад дуугүй байх гэж оролдов. Орой нь бусад бүх даалгавраа хийгээд дууссаны дараа тооны багшийн өгсөн нөгөө зохион бичлэгийн сэдвийг гэнэт саналаа. Би үзгээ хэмлэн хэсэг зуур бодлогошрон суулаа. Ер нь хэн хүнгүй, ямар нэг юмны тухай санаандаа орсныг жаахан эрээчээд зохион бичлэг хийчихэж болно л доо. Гэтэл чалчих нь зайлшгүй зүйл юм гэдгийг гарцаагүй батална гэдэг нь нэг ёсны урлаг шүү дээ. Би бодоод л бодоод л байлаа. Гэнэт нэг юм санаанд орж, би яах ийхийн зуургүй гурван нүүр биччихлээ. Бичсэн зүйл маань ч өөртөө таалагдаж байнаа.
Чалчина гэдэг нь эмэгтэйчүүдийн гэм биш зан юм. Хэмжээ хязгаартай чалчихыг би хичээнэ. Ээж маань ч над шиг л их яриа хүн. Тэгэхлээр удамшиж заяасан араншин төрхийг аргалахад бэрх гэсэн баталгаа нотолгоо гаргав. Миний ингэж тайлбарласныг үзээд Кеплер багш хөхөрч гарлаа. Дараагийн цаг дээр нь би мөн л тэссэнгүй ярьж эхэлтэл бас л "Засаршгүй чалчаа охин" гэсэн сэдвээр зохион бичлэг хийх даалгавар надад өгөх нь тэр. Түүнийг нь бас л бичиж өгчихөөд хоёр цаг хэртэй гэм зэмгүй суулаа. Тэгтэл гурав дахь цаг дээр багш маань уурлан чалчсаны шийтгэл болгож "Жир жир жир жиргэдэг үглээ бялзуухай" гэсэн нэртэй зохион бичлэг бич гэв. Ангийнхан маань нирхийтэл хөхрөлдөв. Чалчихын талаар зохион бичлэг бичих хамаг чадвар маань дууссан ч би тэднийг даган хөхрөв. Арай л шинэ арай л юм бодож олоод бичих хэрэгтэй санагдав. Ангидаа бол нэлээн гайгүй шүлэгч Занне маань тэгтэл, чадахаараа тусламз, шүлэг бич гэж зөвлөв. Би ч бүр хөөрчихөв. Тооны багш маань ч намайг өөрийнхөөрөө байлгах гэв. Би ч мөчөөгөө өгөхгүй ноён Кеплерийг хоёр гурав дахин чадах сан гэж тэсгэлгүй хүсч байлаа.
"Жир жир жир жиргэдэг үглээ бялзуухай" гэдэг шүлгээ ч бичив. Их амжилт шүү. Тэр маань гурван хөөрхөн дэгдээхэйгээ ганганаж гунганадаг гээд тоншоод алчихсан. эр хун, эм нугасны тухай байв. Азаар, Кеплер багш тэр егөөдлийг маань ойлгож, шүлгийг минь манай болон бусад ангиудад тайлбартайгаар уншив. Түүнээс хойш би ч багшид шийтгүүлэхээс айлгүй чалчиж, тэр бүрд Кеплер багш шог үг хэлээд л өнгөрдөг болов.
Анне

_________________
:wtf:


Last edited by Opposite on Apr.07.11 10:13 am, edited 1 time in total.

Top
   
PostPosted: Apr.07.11 9:08 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 24. Лхагва гариг
Хайрт Китти минь!
Гадаа, бөгчим халуун гэж жигтэйхэн. Бүгд л хөлөрч, амьсгаадна. Тийм халуунд хөл дүүжилдэг л юм бүхнээр дөхмөөх байв. Цахилгаан галт тэрэг, юуны өмнө задгай тэрэг хичнээн тохитой унаа юм бэ гэдгийг анх удаагаа мэдлээ. Гэвч тэр нь еврейчүүд бидэнд олдошгүй эд болж дээ. Бид адаглаад, "Ах дүү Беенекенийхан" шиг ч байдаг бол аятай юу. Өчигдөр би бага үдэд Ян Лукенштраас дахь шүдний эмчид очив. Эмчийнх маань, хотын цэцэрлэгийн дэргэдэх манай сургуулиас хол гэдэг нь учиргүй. Үдээс хойшхи хичээл дээр ядраад бараг л унтчихсангүй. Аяга уух юм өгдөг сайхан сэтгэлт хүмүүс байдагт л тэссэн шүү. Шүдний эмчийн сувилагч бидний зовлонг ойлгож байна билээ.
Биднийг зөвхөн завиар явахыг л зөвшөөрчээ. Иозеф дэх израйльчуулын дүүрэгт бяцхан завь аргамжаатай байв. Завьчин ашгүй биднийг асуумагц нөгөө эрэгт хүргэхээр хөдлөв. Еврейчүүд бидний байдал муу байгаа нь Холландчуудаас болсон хэрэг биш нь мэдээж.
Би ч сургуульдаа явж чадахгүй болох нь ээ. Улаан өндөгний баяраар дугуйг минь хулгайлав. Аав ээжийн дугуйг танилындаа хадгалуулав. Аз болоход харин амралт долоо хоноод эхэлнэ. Юу ч гэсэн даваа ч ойртов.
Өчигдрийн бага үдэд сонин юм болов. Дугуйгаа тавьдаг байсан газрынхаа дэргэдүүр өнгөртөл хэн нэгэн хүн дуудав. Эргэж харвал өнгөрсөн орой нь танил Эвагийнд тааралдсан зүс таних хөөрхөн хөвгүүн зогсож байлаа. Бүрэгдүү байхын тэр банди өөрийгөө Харри Гольдберг гэж танилцуулав. Түүний яах гээд байгаа г ч мэдэхгүй гайхаж орхив. Тэгтэл төдөлгүй юмны учир тайлагдаж тэр намайг сургууль руу маань дөхүүлэх гэсэн нь мэдэгдэв. Тэгэхэд нь "Зам чинь хазайхгүй бол яахав дээ" гээд хамт явлаа. Харри аль хэдийнээ арван зургаа хүрсэн тул аливаа юмны тухай аятайхан ярьж байв. Тэр өнөө өглөө намайг дахиад л хүлээгээд зогсож байсан гээч. Энэ явдал нэлээд удаан үргэлжлэх бизээ.
Анне

_________________
:wtf:


Last edited by Opposite on Apr.07.11 10:13 am, edited 1 time in total.

Top
   
PostPosted: Apr.07.11 10:12 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны зургадугаар сарын 30. Мягмар гариг
Хайрт Китти минь!
Үнэндээ үзэг харандаа барих ч завгүй өнөөдрийг хүргэлээ. Өнгөрөгч Пүрэв гаригийн их үдийг танилындаа өнгөрөөв. Баасан гаригт зочинтой байв. Тэгж ингэснээр л зөндөө олон хоног өнгөрчихөж. Өнгөрөгч долоо хоногт Харри бид хоёр нэлээн сайн танилцлаа. Тэр өөрийнхөө тухай их л юм ярив. Холландад суугаа хөгшчүүл дээрээ ганцаараа ирсэн гэнэ. Уг нь аав ээж хоёр нь Бельгид суудаг гэнэ.
Харри өнөөг хүртэл Фанни гэдэг охинтой үерхжээ. Миний танил тэр охин нь ноомой томоотой амьтдын үлгэр жишээ болсон охин л доо.
Харри надтай танилцсанаасаа хойш л Фаннигийн дэргэд уйдаад бараг хөшиж үхэх шахдагаа мэджээ. Товчоор хэлбэл би түүнийг хөгжөөн цэнгээгч гэнэ. Хүн ер нь өөрийнхөө юунд арай сайн гэдгээ хэзээ ч мэддэггүй ажээ. Жопи бямба гаригт над дээр ирж хонов. Бүтэн сайн өдрийн их үдийг тэр Лизийнд өнгөрөөжээ. Миний уйдсан гэж жигтэйхэн.
Харри уг нь манайд орой ирэх байсан юм. Тэгтэл орой нь зургаан цагт утасдаад -Харри Гольдберг ярьж байна. Аннетай ярьж болох болов уу? гэхэд нь би,
-Би Анне байн гэв. Түүнийг:
-Сайн уу, Анне? гэхэд нь би,
-Баярлалаа гэв. Түүнийг,
-Харамсалтай нь би өнөө орой удаан саатаж чадахгүй нь. Харин яримаар юм байна. Арваад минутад гараад ирж чадах уу гэхэд нь би:
-За за. Одооохон гэв.
Тэгээд яаран хувцсаа сольж үсээ самнасан болоод цонхон дээрээ тэсэж ядан зогсож байтал тэр ч ирэв. Тэгсэн мөртөө шатаар яаран уруудан гүйлгүй, түүнийг харин хонх дартал тайван хүлээсэн маань нэн гайхмаар юм шүү. Намайг бууж үүдээ онгойлгомогц тэр гэрт орж ирэв.
-Аан гэж бай! Эмээ маань, чамайг надаас хэтэрхий дүү жаахан охин юм гээд байна. Намайг тэгээд Лүйс рүү очих хэрэгтэй гэж байна. Фаннитай үерхэхээ байсныг минь бас мэджээ гэхэд нь би,
-За, та нар чинь хэрэлдэж маргаа юу? гэв.
-Үгүй. Бүүр ондоо юм болсон гээч. Харри би Фаннид, бид хоёр таарахгүй юм байна, нэгэнт тийм болохоор үерхээд ч яахав. Харин чи манайд ирж байж болно би ч танайд очиж байж болох юм гэдгээ хэлсэн. Түүнээс гадна Фанни өөр залуустай үерхээд байх шиг байгаа юм, гэхдээ энэ үгүй бололтой. Авга ах маань намайг Фаннид очиж уучлалт гуй гэсэн. Би харин тэгж гуйж чадахгүй. Хөгшчүүл заримдаа дээр үеийнхээрээ байлгах гээд байхын. Бид яаж тэдний зааснаар амьдрах юм бэ? Би ч эмээгээ сэнхрүүлж өгсөн шүү. Тэгсэн чинь овоо нааштай болж байх шиг байна лээ. Лхагва гаригт би завтай. Хөгшчүүл маань намайг дархны дугуйланд яваа гэж боддог. Тэгэхэд нь би Сионистуудын**
/**Еврейчүүлийн үндэсний улсыг Палестинад байгуулъя гэдэг уриатайгаар 19 дүгээр зууны сүүлчээр бий болсон еврейн цагаач хөрөнгөтнүүдийн үндэстний хөдөлгөөн. Сионизм нь сүүлдээ еврейн явцуу үзэл болсон
нийгэмлэгт очдог юм. Бид жинхэнэ сионистууд биш л дээ. Харин тэр тухай төсөөлөлтэй болох гэж л сонирхдог. Түүнийг сүүлдээ сонирхохоо ч больсон. Очихоо ч больж байгаа.
Тэгэхээр гурав дахь өдөр, хагас сайн өдрийн үдээс хойш, мөн тэр оройдоо, бас бүтэн сайн өдрийн үдээс хойш чамтай уулзаж байж болох юм. Түүнээс ч олон уулзсан болно.
-Харри хөгшчүүл чинь зөвшөөрөхгүй байхад нүднээс нь далдуур ингэж надтай үерхээд байж болохгүй шүү дээ!
"Сэтгэл гэдэг чинь хөндлөнгийн заавраар шийддэг зүйл бишээ" гэж тэр хэлэв.
Бид хоёр энэ тэрийг ярилцсаар нэг мэдэхэд номын дэлгүүр өнгөрч булан тойров. Тэгтэл тэнд Петер Вессель хоёр өөр хөвгүүний хамт зогсож байв. Өөр хөвгүүнтэй хамт явж байгаад түүнтэй анх дайралдаж байгаа минь энэ билээ. Эмээх баярлах зэрэгцэв. Харри бид хоёр дэмий л Карри руу очоод, маргааш орой, долоон цагт таван минут дутуу байхад, тэдний үүдэнд уулзахаар болоод саллаа.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.11.11 8:29 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны долдугаар сарын 3. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Өчигдөр Харри аав ээжтэй маань танилцах гэж манайд ирсэн. Би түүнийг цай, жигнэмэг бялуу, бусад амттанаар дайлав. Гэрт зүгээр суугаад баймааргүй санагдахаар нь салхинд гарцгаав. Наймаас арван минут өнгөрөхөд Харри намайг гэрт хүргэж өгөв. Ингэж оройтсонд аав их уурлав. Учир нь оройн наймаас хойш гадуур явах нь еврейчүүлд хориотой билээ. Уг нь наймаас яг арван минутын өмнө гэртээ ирнэ гэж ам өгсөн юм.
Өглөө нь би Харригийнд уригдан очив. Жопи найз маань түүнтэй намайг үргэлжид холбон шоолох болов. Мэдээж миний хувьд Харрид сүртэй ч хайр сэтгэлтэй болчихоогүй л дээ. Миний насны охин хэн нэгэн хөвгүүнтэй үерхэж болох шүү дээ. Үерхдэг хүүхдийг маань хэн ч, ээжийн хэлдгээр хайрт хархүүтэй болжээ гэж үзэж болохгүй нь мэдээж.
Эва нэг өдөр Харрийг тэднийхээр ороход:
-Фанни, Анне хоёрбын хэн нь чамд илүү таалагддаг юм бэ? гэхэд тэр:
-Хэн нь илүү таалагддаг нь чамд ямар хамаа байна гэсэн гэнэ. Тэд тэгээд л тэр тухай дахин юу ч ярилцсангүй. Гэтэл Харри явахдаа:
-Мэдээж. Анне л байж таарна шүү дээ. Харин чи энэ тухай ам ангайв аа гээд гарчээ.
Би Харригийн надад сайн болсныг мэдэж байв. Тэр нь хичнээн таатай санагддаг гээч. Маргот эгч ч гэсэн түүнийг лав сайн хөвгүүн гэх байх. Тийм л юм шиг санагддаг юм. Ээж ч бас түүнийг хүмүүжилтэй, хөөрхнөөс хөөрхөн хөвгүүн байна билээ гэж магтсан. Манайхан Харриг тийм таатай хүлээж авсанд баярлах юм. Түүнд ч бас л аятайхан байгаа байх. Найз охин маань, түүнийг хүүхдэрхүү гэдэг. Хүүхэд л юм чинь хүүхдэрхүү байх юу нь буруу юм бэ?
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.11.11 8:44 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
Хайрт Китти минь!
Хүсэж мөрөөдөн байсан анги дэвших баяр маань баасан гаригт болов. Миний гэрчилгээ ч гайгүй л дүнтэй байна. Алгебр дээр л тав бусад хичээлүүдийн хоёрт нь зургаа,***
***Холландад сурагчдын сурлагыг арван баллаар дүгнэдэг байсан тул хамгийн сайн дүн нь арав ажээ.
ихэнхд нь долоо, хоёр хичээлд наймын дүнтэй байв. Гэрийнхэн маань ч дүнг минь ихэд таалав. Аав ээж маань ч ийм юманд бусад хүүхдүүдийн аав ээж нараас өөр ханддаг улс. Тэд гэрчилгээний сайн муу гэсэн дүнг голчилдоггүй, харин "дүн нуруу нь зөв, эрүүл, цовоо байх нь л гол хэрэг" гэдэг хүмүүс. Тэр хоёр хэрэг явдал бүтэх л чигтэй бол бусад нь өөрөөс нь болно гэж үздэг юм. Би, ээж аавыгаа тэгэх тусам нь үнэхээр сайн сурахсан гэж хичээдэг юм. Намайг, Монтессори дахь сургуулийн ахлах ангид суугаагүй гэж энэхүү Лицей сургуульд ороход хэл амтай авсан юм. Харин еврей хүүхдүүдийг зөвхөн еврейчүүдийн сургуульд сургах болсноос, манай захирал Лиз бид хоёрыг их хэл яриа, ам өчигтэй оруулсан юм. Би ч захирлыг нэг их эвгүй байдалд оруулчихгүй юмсан гэж мэрийсэн.
Маргот эгч ч гэрчилгээгээ авчээ. Бас ч гайхамшигтай сайн сурчээ. Гойд сайн дүнтэй бол анги дэвших нь илэрхий бус уу. Ухаантай толгой!
Ажлаа хийж болохгүй болсноос хойш аав гэртээ суух болов. Өөрий нь гэнэт, хэнд ч хэрэггүй амьтан шиг болгосон нь аавд тун зовиуртай байгаа аж. Коофуйс гуай "трест"-ийг удирдах болжээ. Уг нь Кралер гуай аав шиг, Колений худалдааны нэгдэлд хувь нийлүүлсэн юмсанжээ.
Хэд хоногийн өмнө салхинд гарахад аав маань фашистуудаас нуугдан "бүгэх" тухай надад ярив. Хүний ертөнцөөс таслагдан нэг газар хоргодож амьдрах нь бидэнд хэцүү дээ гэв.
-Яагаад тэр тухай ярина вэ гэхэд аав,
-Ноднингоос эхлэн хувцас хунар, гэрийн тавилга, хүнс тэжээлийг айл руу зөөж байгааг минь чи мэднэ. Бид жаахан юмаа германчуудын идэш болгон алдахыг хүсэхгүй байна. Идэш болголоо гэхэд аль болох жаахныг нь алдах хэрэгтэй. Бид одоо амиа бодож нуугдах болно. Хэзээ биднийг ирээд ачихыг нь хүлээж суух аргагүй гэлээ.
Аавыг тэгж ярихад нь би цочиж балмагдан,
-Тийм үү, хэдийд вэ, аав аа? гэвэл тэр "Охин минь, бүү ай. Чамд үүнийг эртхэн сонсгох гэсэн юм. Эрх дураахаа амьдралын сайхныг чадахын хэрээр амтал" гэв. Ааваас би ийм үг дуулав. Ээ та минь, тэр нуугдан бүгэх өдөр холхон л байгаасай!
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.11.11 9:32 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны долдугаар сарын 8. Лхагва гариг
Хайрт, Китти минь!
Өнгөрөгч ням гаригийн өглөөнөөс өнөөдрийг хүртэлх, хэдхэн хоногт бараг л жилийн хугацаанд болж өнгөрөх хэрэг явдал болов. Хэзээ дуусах нь мэдэгдэхгүй хичнээн юм болов доо. Газар дэлхий хувьсан, галав юүлэх гээч болов уу гэхээр юм болов! Китти минь, гэхдээ би харин амьд байна. Амьд байвал л болох нь тэр гэж аав хэлдэг юм. Тиймээ, би амьдарч байна. Харин тэгэхдээ ямаршуу амьдарч байна гэж өөрөөсөө асууж зүрхэлдэггүй дээ. Мэдээж, чи намайгаа ямаршуу болсныг одоо хараахан төсөөлөхгүй бизээ. Тиймээс би өнгөрөгч ням гаригаас хойш юу болсныг чамдаа өгүүлье. Удахгүй эргэж ирнэ гээд Харрийг дөнгөж явсны дараахан өдрийн гурван цагт, үүдний хонх хангинав. Би тагтан дээрээ зөөлөн ор тавьчихаад таатай нь аргагүй хэвтэн ном уншиж байсан болохоор юу ч дуулсангүй. Тэгтэл Маргот ихэд айж тэвдсэн шинжтэй хаалган дээр ирээд, "Анне, аавд SS-ээс дуудлага ирсэн. Ээж Даан гуайнх руу явсан гэж" шивнэхэд миний дотор пал хийгээд явчихав. SS-ийн дуудлага гэж юу болохыг хэн бүхэн мэднэ. Нүдэнд минь хорих лагерь, шоронгийн уйтгарт өрөөнүүд, үзэгдэн, түүн рүү бид хайрт аавыгаа явуулж байгаа нь төсөөлөгдөнө. Ээжийг хүлээхээр зочдын өрөөнд ортол Маргот эгч "Аавыг явуулахгүй ээ. Ээж маргааш өглөө л гэхэд бид бүгж амжих хэрэгтэйг ярилцахаар Даан гуайнх руу явсан. Даан гуайнхан ч бас хамт бүгэх юм. Бид ингээд тэнд долуулаа болох юм гэнэ" гэв. Өрөө тасалгаа анир чимээгүй нам гүмд умбав. Бид хоёр ч юм ярьж чадсангүй. Энэ бүх муу мэдээг сонсч амжаагүй еврей хөгшдийг асрах газар хүн эргэж яваа аавын тухай бодол, ээжийг хурдан ирээсэй гэсэн хүлээлт, амь тэмцэм халуун эгч бид хоёрыг шоконд оруулснаас хэлгүй мэт болжээ.
Тэгтэл хонх хангинав. Намайг "Харри юу даа" гээд өндийхөд Маргот эгч:
-Хаалгаа бүү тайл гэж намайг суулгав. Гэтэл тэгэхийн ч хэрэггүй байжээ. Ээж, Даан гуай хоёр Харритай ярьж байх нь сонсогдов. Түүнийг явмагц тэд орж ирэн хаалга түгжив. Хонх дуугарах бүрд л Маргот юмуу би доош гэтсээр бууж, аавыг ирэв үү гэж харуулдах болов. Өөр хэн ч үүд тайлсангүй.
Бид хоёрыг өрөө рүү маань явуулаад Даан гуай ээжтэй ярьж эхлэв. Өрөөндөө ортол маань, Маргот эгч, тэр дуудлага нь аавд биш харин надад ирсэн юм гэв. Би бүүр ч айн уйлж эхлэв. Маргот дөнгөж арван зургаа хүрч байдаг. SS-ийнхэн Маргот шиг ийм нялх охидыг л нэг нэгээр нь тамдаа илгээдэг гэж үү?! Үгүй, азаар эгч маань биднээс салж явахгүй. Ээж ч ингэж хэлж байсан. Аав маань бас бүгэх нуугдах тухай ярьж байсан.
Бүгж нуугдана гэсэн! Хаана бүгэх юм бол? Хотод уу, Хөдөө юу, байшинд уу, урцанд уу, хэзээ, хаана, хэрхэн бүгэх юм бол? Энэ бүгд бол миний хамгийн их сонирхож байгаа атал асууж шалгааж болохгүй, толгой тархийг минь эзэмдсэн асуулт байв.
Маргот бид хоёр хамгийн хэрэгтэй гэсэн юмаа цүнх савандаа хийж эхлэв. Юуны өмнө л энэ тэмдэглэлийн дэвтрээ хийв. Дараа нь сурах бичиг, нусны алчуур, үсний цагираг, сам, хуучин захидлуудаа хийв. Нуугдаж бүгэхийн тухай элдвийг бодохын зэрэгцээ тийнхүү хэрэгтэй хэрэггүй юмаар цүнхээ дүүргэв. Надад бүр дурсамж хувцас хунараас илүү чухал байв.
Аав арайхийж таван цагт гэртээ ирэв. Тэр Коофуйс гуайг дуудаж, түүнийг орой манайд ирнэ үү гэв. Даан гуай Мийп эгчид хэл хүргэхээр гарав. Мийп эгч ирмэгцээ гутал, хувцас, пальто, цагаан хэрэглэл, оймс тэргүүтнийг гар чемоданд хийгээд, орой буцаж ирэхээр гарав. Тэгээд л чимээ аниргүй сууцгаав. Бидний хэн нь ч юм идэх хүсэлгүй болжээ. Бүгчим халуун гэдэг нь хэлэхийн аргагүй., бүх юм нэг л хачин байв.
Манайх дээд давхрынхаа том өрөөг гуч орчим насны, эхнэрээсээ салчихсэн Гүүдсмит гуайд хөлсөлсөн байв. Ням гаригт гарч орох ажилгүйдээ ч тэр үү, тэрээр оройн арван цаг хүртэл манайд суугаад гарч өгөхгүй зовлон болов. Арван нэгэн цагт тэгтэл Мийп эгч, Хенк Сант нар ирэв. Мийп 1933 оноос эхлэн аавын трестэд хүчин зүтгэсэн үнэнч бүсгүй бөгөөд Хенк нь түүний шинэхэн суусан нөхөр нь ажээ. Ахиад л гутал, оймс цагаан хэрэглэл Мийп эгчийн чемодан, Хенкийн өвөр халаасыг дүүргэв. Шөнийн арван нэгэн цаг хагаст тэд ачаа бараатайгаа манайхаас хөдлөв. Ядарсан гэдэг хэлэхийн аргагүй байсан тул орон дээрээ эцсийн удаа унтаж байна гэдгээ мэдэж байвч хажуулмагц л нам унтжээ. Өглөө зургаа хагаст ээж намайг сэрээв. Аз болоход бүтэн сайн өдрийнх шиг бүгчим халуун биш байлаа. Өдөржингөө бороо шиврэв. Бид дөрөв хөхөө өвөл хөдөө хээр хонох гэж байгаа юм шиг л олон давхар юм өмсөв. Аль болох олон хувцас хунар авч явах гэсэндээ л тэр. Ямар ч еврей хүн, ийм үед дааж ядсан чемодантай гадаа явахыг зүрхэлдэггүй байв. Би хоёр хос оймс, хоёр цамц, гурван ширхэг даашинз давхарлаж бас дээгүүр нь бошинз хүрэм гайгүй гэсэн гутлаа шагайвчтай өмсөж, ороолт малгай хэрэгтэй гэсэн бүхнээ авав. Тийнхүү сонгины хальс шиг олон давхар юм өмсөөд бүтэж үхэх гээд сууж байхад хэн ч намайг гэж санаа тавьсангүй.
Маргот эгч номын цүнхээ сурах бичгүүдээрээ дүүргэж, дугуйгаа хөтлөн Мийп эгчийн араас үл мэдэгдэх алсын аянд хөдлөв. Бидний очиж бүгэх ёстой тэр нуувч чухам хаана байгааг би мөн л мэдээгүй хэвээр байв... Яг өглөөний долоон цаг хагаст бид гэрээсээ гаран, үүдээ түгжив. Хөршийндөө үлдэж байгаа хөөрхий муу муужгай Моорхон л миний салах ёс гүйцэтгэх ёстой цорын ганц амьтан байв. Гэрээсээ явцгаасан тухайгаа мэдэгдсэн зурвасыг өрөө хөлслөгч Гүүдсмитэд үлдээв. Хагас кило махыг муурандаа гэж гал зуухныхаа ширээн дээр тавьж, аяга таваг, ор дээрээ тэр чигээр нь орхин гэрээсээ санд мэнд зугтан одоцгоолоо. Хүмүүсийн юу гэж хэлцэх нь бидэн ямар хамаа байна. Германчуудаас л оргож дүрвэн амь мултрах минь! Маргааш олон доо!
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.14.11 9:46 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны долдугаар сарын 9. Пүрэв гариг
Хайрт Китти минь!
Тийнхүү хар усан борооноор аав, ээж бид хэд пиг дүүрэн цүнх, ууттай юм барьцгаан гэрээсээ оргон явав. Ажилдаа эртлэн гардаг ажилчид, биднийг өрөвдөн ажиглана. Еврейчүүд бид ингэж автобусанд ч сууж ч болохгүй, машин ч унаж болохгүй, ачаа бараагаа барин явган нүцгэн гүйлдэх болсныг тэр хүмүүс өрөвдөж байгаа нь хараажаар мэдэгдэнэ. Бидний энгэртээ зүүцгээсэн зургаан хошуу шар тэмдэг хэн болохыг маань илтгэнэ. Аав ээж хоёр замынхаа турш хэрхэн нуугдаж бүгэхээ ширхэгчлэн тайлбарлав. Манайх бараг сарын өмнөөс хувцас хунар, гэр ахуйн зарим зүйлээ тэнд аваачин бэлэн, айхгүйгээр болгожээ. Уг нь тэртэй тэргүй долдугаар сарын арванзургаан нуугдаж бүгэх гэж байжээ. Гэтэл өнөөдрийн дуудлагаас болж ингээд арав хоногийн өмнө нуугдахад хүрчээ. Бүгэх өрөө тасалгаагаа тохижуулж амжаагүй байсан боловч засваргүйгээр болгохоос өөр аргагүйд хүрэв. Бидний нуугдах газар маань аавын пүүсийн байр байлаа. Гаднаасаа бол итгэхийн аргагүй юм байв. Тийм болохоор пүүсэндээ цөөн хүн авч ажиллуулсан ажээ. Өгүүлбэл: Кралер гуай, Коофуйс гуай, Мийп эгч, Элли Воссен гэдэг хорин гурван настай бичээч эмэгтэй энэ хэд юм. Тэд бидний ирнэ гэдгийг бүгд мэдэж байжээ. Зөвхөн Эллигийн эцэг, дэлгүүрийн худалдагч ноён Воссен, хоёр цэвэрлэгч л мэдээгүй аж.

Пүүс нь доод давхартаа том гэгчийн агуулахтай тэндээс нь бараа тээвэрлэдэг бөгөөд түүн рүү орох үүдний хажууд пүүс рүү гаднаас орох хаалга оршино. Түүгээр ормогцоо богино шатаар дээшээ өгсвөл цайвар шилэн дээр бичээстэй "КОНТОР" гэсэн том хар хаягтай хаалга тулгарна. Сайхь контор нь цэлгэр, маш гэрэл гэгээтэй ажээ. Өдөр нь тэнд Мийп, Элли, Коофуйс гуай нар ажиллана. Тэндээс, өлгүүрүүд том шүүгээ, мөнгөний том авдар байх өрөөг дамжин цаашилбал урьд нь Даан гуайтай сууж ажиллаж байсан Кралер гуайн зэгсэн харанхуй том өрөө байна. Энэ өрөө нь гаднаасаа онгойдоггүй зөвхөн дотроосоо онгойх, гудмаас шууд орох шилэн хаалгатай бөлгөө. Кралер гуайн контороос дөрвөн гишгүүртэй шатаар өгсвөл энэ пүүсний ганц дөнгүүр өрөө нь гэгдэх эзний хувийн тансаг албан тасалгаанд орно.

Зөөлөвч хулдаас бүхий шалан дээр өвч хивс дэвсэж, хүрэн сум модон тавилга, сондор цацагтай гоёмсог дэнлүү, радио тавьж тохижуулсан үнэхээр тансаг өрөө ажээ. Тэрхүү өрөөний зэргэлдээ халуун усны том ган, шатдаг хийн хоёр ч тулга бүхий асар том гал зуух цаашилбал 00-ийн өрөө гээд бүгд байна. Хоёрдугаар давхар нь гэвэл ийм. Тэндээсээ модон шатаар өгсөж гудам бүхий бяцхан чөлөөөнд гарвал баруун зүүнтээ нь хаалганууд харагдана. Үүнтэйгээр нь орвол доод, дээд давхрын агуулах руу шууд дамждаг гол агуулах, дээврийн агуулах руу очно.

Мөн пүүсний барилга нь нөгөө талдаа гудамжнаасаа шууд орох нэлээд урт, налуу жинхэнэ Холланд хийцний эгч шаттай ажээ.

Баруун талын нь хаалгаар орвол "арын нуувч" руу очно. Хэнд ч тоогдомгүй саарал будагтай энэ хаалганы цаана, хэн хүнд анзаарагдамгүй маш олон өрөө байна. Ганцхан гишгүүртэй тэр хаалгаар ормогц л шат харагдана. Шатнаасаа зүүн тийшээ эргэвэл Франкийнхны буюу аав ээжийн унтлага, зочдын жижиг өрөө, мөн цаахан нь тэдний хоёр охин буюу Маргот бид хоёрын ажил, унтлагын өрөө, шатны баруун талд нь цонхгүй угаалгийн тэвш бүхий бие засах газар байна. Хажуу хаалгаар нь Маргот бид хоёрын унтлагын өрөө рүү орж болно.

Шатаар өгсөж хаалга татвал тэрхүү арын нуувчинд баймгүй гайхмаар уудам, саруул тохитой тасалгаа байна. Өмнө нь пүүсний лаборатори байсан энэ өрөөнд шатдаг хийн зуух, сав суулга угаах тэвш тэргүүтэн харагдана. Энэ нь одоо Даан гуайнхны унтлагын болон гал тогоо, зоогийн өрөө юм. Дэргэдэх дамждаг бяцхан өрөөнд Дааны Петер гэдэг хөвгүүн ганцаар суух болсноор манайханд хамгийн эрх дураараа байх хүн болжээ. Нуувчинд жинхэнэ пүүс шигээ агуулах, дээврийн агуулахтай гээч. За ойлгов уу чи минь. Нуувчаа чамд бүхэлд нь танилцуулчихлаа шүү дээ би.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: Apr.14.11 9:58 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны долдугаар сарын 10. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Сууцныхаа тухай их нуршиж чамайгаа баахан залхаачихвуудаа. Ямар ч гэсэн минийхээ хаана ирж хоргодоод байгааг дотны чи минь мэдэх хэрэгтэй биз дээ! За, яриагаа бас л үргэлжлүүлэх нь байна. Биднийг аавын пүүс орших, хотын Принзенграхт дүүрэгт ирмэгц Мийп эгч ум хумгүй дээш дагуулан нуувч руу оруулав. Түүнийг хаалга цоожлоод явахад ингээд л арайхийж нэг германчуудаас нуугдлаа гэдгээ мэдэрч билээ. Маргот дугуйгаар явсан болохоор аль эрт ирчихээд хүлээж байв. Бидний сууц, энэ тэр өрөөнүүд нь эхлээд надад яг л новшны агуулах шиг харагдсан гээч. Бичмээр юм биш! Хэдэн сарын өмнөөс пүүс рүү зөөсөн бүх л хайрцаг, чемодантай юмс шалаар нэг ундуй сундуй хэвтэнэ. Нэгэн жижиг өрөөг таазанд нь тултал ор, ор дэрний хэрэглэлээр дүүргэсэн байв. Орой нь жинхэнэ сайхан зассан орон дээр унтах гэвэл энэ юмнаас зөөж янзлах хэрэгтэй. Ээж, Маргот хоёр гар хуруугаа ч хөдөлгөж чадахааргүй болтол ядарчээ. Тэд гудас дэвсээд л хэвтээд өглөө. Өрх гэрээ "эмхэлж цэгцэлдгээрээ" аав бид хоёр л хамаг юмаа янзалж эхлэв. Бид хоёр задлахыг нь задалж, зайчилж, гөвж, шүүрдсээр үдэш болоход зассан орон дээрээ үхлүүт юм шиг л унав. Манайхан тэр өдөр халуун хоол огт хэлэн дээрээ тавьсангүй. Юун идэх уух манатай. Ээж, Маргот хоёр юм идэх сэн гэж уурлана. Яана гэх вэ, аав бид хоёр ямар завтай байсан биш. Хурааж засах ажил бас л мягмар гаригийн өглөө үргэлжлэв, Элли, Мийп бидний хүнсний картаар идэх уух юм авчирлаа. Аав, гэрэл гэгээ тусах онгорхой цоорхойг бөглөн, гал тогоооны өрөөний гэгээвчинд банз хадав. Бүгд л өглөөнөөс үдшийн бүрий болтол гар хумхисангүй. Амьдралд маань тохиолдсон энэ өөрчлөлтийн тухай бодох зав надад үнэндээ лхагва гариг хүртэл олдсонгүй. Юу болсныг, цаашид юу болохыг чамдаа хүүрнэх, өөрөө тунгаан бодох зав зай нуувчинд ирснээс хойш дөнгөж одоо л олдож байна даа
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: May.11.11 9:35 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны долдугаар сарын 11. Бямба гариг
Хайрт Китти минь!
Арвантаван минут тутамд хангинах Вестертурмийн хонхны дуунд аав, ээж, Маргот гурав ч хараахан дасаж чадахгүй л байна. Миний хувьд харин ч таатай л байна. Ялангуяа шөнө бол бүүр ч аятайхан гээч. Нуувч маань надад хэр санагдаж буйг чи минь мэдэхсэн гэж байгаа болов уу гэж бодох юм. Үнэнээ хэлэхэд, би өөрөө ч юу гэхээ мэдэхгүй байна. Ямар ч гэсэн гэртээ байгаа юм шиг тохилог санагдахгүй байна. Гэхдээ тарчилж шаналж, сэтгэл зовиуртай байна гэвэл худлаа. Энэ нь надад заримдаа ер бусын асрамж тэтгэмжийн газар очсон юм шиг санагдана. Энэ маань ёстой л жинхэнэ нуувч, өөрөө хэлбэл хоргодох байр л даа. Үл ялмг мурий, ташуу, чийгтэй болохоос биш, үнэндээ Амстердамд олдохгүй тохитой, дэгсдүүлж ярьдаг хүнд бол Холландад ч ховор байр сууц гэсэн ч болно.
Манай өрөө одоохондоо хана туургандаа хадсан наасан юмгүй нүцгэн цулгуй л байна. Аз болоход аав маань кино жүжигчид, гадаад орнуудын зургууд бүхий ил захидлын цуглуулгыг маань орхичихсонгүй аваад гарсан байлаа. Би захидлуудаа баахан нааж чимэглэж санаа амрав. Өрөө маань одоо нэлээд аятайхан, арай л хөгжөөнтэй байж болмоор болсон. Даан гуайнхныг ирэхээр хураалттай байгаа модоор хананы шүүгээ, энэ тэр хэрэгтэй юм хийцгээнэ дээ.
Ээж, Маргот хоёрын бие нэлээд засрав. Ээж маань өчигдөр л анх удаагаа хоол хийв. Вандуйны шөл шүү. Ээж л болсон хойно гал дээр шөл тавьснаа мартаж дэмий ярьсаар байгаад өнөөхөө түлчихжээ. Вандуйнууд нь тогооноосоо салахгүй хар нүүрс болсон байв. Харамсалтай нь би, энэ явдлыг Кеплер багшдаа ярьж чадахгүй нь ... Яагаав намайг хичээл дээр их ярилаа гээд "Чалчаа охин", "Засаршгүй чалчаа охин" гээд баахан зохион бичлэг хийлгэдэг багшийг санаж байна уу?
Ёстой чалчаа зан ээжээс охинд удамшина гэж энэ биз дээ.
Өчигдөр орой бид дөрөв английн нэвтрүүлэг сонсохоор эзний гэгдэгч аавын хуучин албан өрөөнд оров. Айл хөршийнхнөөс хэн нэг нь сэжиг авчих бий гэж үнхэлцгээ хагартал айхдаа аавыг дэмий л нуувч руугаа очъё гэж гуйв. Ээж маань миний айж байгааг мэдээд хамт явав. Бид санаандгүй анир чимээ гаргаж, элдэв хүн амьтанд үзэгдэж харагдчих бий гэж болгоомжлох гэж жигтэйхэн. Ирсэн өдрөө л хөшиг оёв. Тэр нь хөшиг ч гэж дээ, аав бид хоёрын эвлүүлж зүйсэн янз бүрийн хэлбэртэй олон өнгийн даавууны өөдөс байв. Тэр инээдтэй эрээн мяраан хөшгөө үргэлжид дүүжлээстэй байхаар цонхны дээд хүрээнд нь товруутай хадаасаар сайн хадаж бэхлэв.
Бидний энэ бүгэн буй бяцхан пүүсний баруунтай нь асар том худалдааны контор, зүүнтэй нь мебелийн том үйлдвэр байдаг. Ажил тармагц л тэр газрууд эзгүйрч хүн амьтангүй болдог ч хаа нэгтээ чимээ авахыг байг гэх газаргүй. Тиймээс ч, салхинд цохиулсан Марготыг бид шөнө ханиаж хахаж цацахыг нь хүртэл хориглов... Хөөрхий амьтан ханиахгүйн тулд зогсоо зайгүй л кодейн хүлхэх болов.
Даан гуайнхныг мягмар гаригт нүүж ирэхийг сонсоод бид их баярлав. Тэгэх юм бол нуувч маань улам тохижиж хөл хөдөлгөөнтэй болох байх. Би л болсон хойно, уйтгартай нам гүмд уурсан бухимдах болов. Тэр тусмаа шөнө орой бүүр ч дэндүү дээ дэндүү. Манийг өмгөөлж хамгаалагчдын хэн нэг нь ч атугай энд бидэнтэй хамт хонодог болоосой гэж хүсэх боллоо. Ганц ч удаа болсон гадаа гарч болохгүйгээс болоод уйдаж үхэх нээ. Бас тэгээд германчуудад санамсаргүй харагдаад буудуулчих бий гэж үргэлж айхыг яана. Нэг бодоход биднийг аймшигтай хүнд юм няц дарчих гээд байгаа юм шиг санагдана. Өдөр ч тэр, чимээ аниргүй байх болов. Доорхи агуулахад орж гарах хүмүүс бидний чимээг сонсчих бий гэж үргэлж л гэтэж шивнэцгээнэ. За намайг дуудах шиг болов, болихоос.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: May.11.11 10:27 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны наймдугаар сарын 14. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Би бүтэн сар чамайгаа хайхарсангүй. Учир нь өдөр бүр сонин гойд юм тохиолдоно гэж үгүй шүү дээ. Долдугаар сарын арвангурванд Даан гуайнхан нуугдахаар ирсэн. Хэлэлцэж тохиролцсоноор бол тэд арвандөрвөнд ирэх байжээ. Германчууд еврейчүүдийг дуудах нь улам ихсэж үймсэн өдрүүдэд тэд нар хожимдсоноос өрссөн нь дээр гэж хаширлаад наашаа хүрээд иржээ. Өглөө нь ес хагаст манайхныг цайгаа ууж суухад, Даан гуайн Петер гэгч, миний сэтгэлд даанч нийцдэггүй хэтэрхий бүрэг ноомой зантай арванзургаан насны хөвгүүн орж ирэв. Хагас цагийн дараа Даан гуай, бүрх малгайны цаасан хайрцганд хөтөвчөө хийж, инээдтэй нь аргагүй яваа гэргийнхээ хамт орж ирэв. Даан гуайн авгай:
-Би хөтөвчгүй бол хол явахгүй хүн гээд түүнийгээ орон доогуур хийв. Даан гуай харин авгай шигээ хөтөвч бус цайны эвхдэг явган ширээ сугавчилсан байв. Эхний өдөр ч таатай л байв. Гурав хоносноос хойш манайх чинь ийм олуулаа билүү гэж санагдах болов. Мэдээж, Даан гуайнхан сүүлийн долоо хоног хүмүүсийн дунд байсан болохоор, ихийг үзсэн, ярих юм ихтэй байв. Бид ч орон гэрээ, бас манайд өрөө хөлслөгч Гүүдсмит яасныг сонирхов.
Даан гуайн ярих нь:
-Даваа гаригийн өглөө есөн цагт Гүүдсмит, намайг хурдхан шиг ирнэ үү гэж утасддаг юм байна. Очвол тэр (муужгайг айлд тавьчихаарай гэсэн) та нарын зурвасыг үзүүлэв. Гүүдсмит гэр орныг тань германууд нэгжинэ гэж их айсан бололтой байв. Гэтэл Маашрихт гэсэн хаягтай нэг Франкийн бичгийн ширээн дээрх хуанли дээр байгааг олов. Салан задгайгаасаа болсон юм шиг зориудаар орхисныг мэдмэгцээ би ихэд айж цочсон байдалтайгаар тэрхүү золгүй тэмдэглэлийг түргэхэн шиг шатаагаач гэж Гүүдсмитийг гуйв. Та нарыг оргож дүрвээд хаачих ч билээ дээ гэж гайхаж цөхсөн шинжтэй ажиггүй сууж байснаа гэнэт нэгийг санасан мэт, Гүүдсмит гуай, одоо л би өнөөх хаягийн чинь учрыг олов. Бараг зургаан сарын өмнө нэг өдөр энэ Франкийн тань багын түнш, том тушаалын нэгэн герман офицер пүүсэнд нь ирсэн юм. Тэр нь энд хэцүү хүнд болбол тусална гэсэн гэдэг. Маашрихтэд суудаг тэр офицер нь хэлсэндээ хүрч, Франк гуайнхан эхлээд Бельги рүү, тэндээсээ Швейцар руу дүрвэж дээ. Франк гуайн сайн нөхөд танаас асуувал та тэр тухай дурсаж болох байх. Харин гуйхад Маашрихт гэдгийг битгий дурсаж үзээрэй гээд гарсан даа. Ихэнх хүмүүс танайхыг нуугдсаныг гадарлаж байгаа байх. Гэвч янз янзаар ярих юм.
Нэг айл биднийг өглөө эрт бүгд дугуйтай хөдлөхийг харсан байхад бас нэг авгай шөнө дөлөөр цэргийн машин ирээд биднийг ачаад явахыг нүдээрээ харсан гэнэ. Хүмүүсийн тийн элдвийг зохион цуурхах нь хөгжилтэй санагдсан тул бид элгээ хөштөл инээлдэцгээв.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: May.11.11 7:37 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны наймдугаар сарын 21. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Бидний бүгж байгаа энэ байр маань ёстой жинхэнэ нуувч болжээ. Кралер гуай унадаг дугуйн нэгжлэг ихсэж байгаагаас нуувч руу ордог хаалгыг арай л өөр харагдахаар болгомоор байна гэв. Боддог л бодол. Нуувч руу ордог хаалгыг эргэдэг тавиур болгож өөрчлөхийг Воссен санаачилсан юм. Мэдээж, тэрээр нууцыг хадгалж, туслахад бэлнээ илтгэх гэжээ. Бид доош буух бүрдээ одоо байнга бөхийж, дараа нь гишгүүргүйгээс харайх болов. Түүнээс хойш гурав хоноход намхан хаалганы тотгыг анзааралгүй мөргөцгөөж бүгд л булдруутсан духтай болов. Ашгүй хаалганы тотгонд мяндаслаг зөөлөвч хадав. Хэрэг болох эсэхийг үзэж дээ!
Би нэг их ном уншихаа болиод байна. Мэдээжийн юмсыг ч мартаж эхлэв. Сонин юм, манай энэ нуувчинд ямар нэг их болоод байх биш. Даан гуай бид хоёр л заримдаа ам мурийх болов. Түүний хувьд маргот эгч надаас хөөрхөн ааштай санагддаг нь мэдээж. Ядаж байхад ээж намайг заримдаа яг нялх хүүхэд шиг бодох юм. Түүнийг нь би тэвчиж чадахгүй нь. Петер ч мөн ааш зан муутай болов. Тэр хөвгүүн бүх л өдөржингөө ор дэрэн дээрээ хөрвөөн хааяа нэг мод чулуугаар оролдсоноо, төдөлгүй тонголзон нойрмоглоно. Ёстой л нэг нойрны тулам юм аа! Юун халуун бүгчим байх юм бэ. Бид дэмий л дэлгэмэл сандал дээр хөрвөөлдөнө.
Анне


Top
   
PostPosted: May.11.11 11:45 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны есдүгээр сарын 2. Лхагва гариг
Хайрт Китти минь!
Даан гуай авгайтайгаа аймар хэрэлдэв. Би урьд нь айлын авгай, нөхөр хоёрын тиймэрхүү хэрүүлтэй нэг ч дайралдаж яваагүй. Манай аав, ээж хоёр хэзээ ч тэгэж хашгичиж орь дуу болж хэрэлдэж чадхааргүй улс. Уг нь тийм ч үг зөрж хэрүүл шуугиан тарихаар юм болоогүй юм л даа. Харин өөрсдийнх нь ааш араншин л ийм юм байлгүй дээ. Хэнийх нь ч талд орж болохгүй. Петерт л хэцүү байдаг байх, гэтэл төрөлхийн нунж дорой зантай мань эр яагаад байгаа нь ч мэдэгдэхгүй л өнгөрлөө. Гагцхүү өчигдөр хэлээ хөхөрснийг мэдмэгцээ л маш их сандрав. Тэр нь харин удалгүй зүгээр болов. Хүзүү хоолойгоо зузаан алчуураар ороосон Петерийн зүрх, уушиг, бөөр гээд өвдөхгүй эрхтэн үгүй гэнэ. Ёстой нэг янгууч амьтан юм гээч. Даан гуайн авгай, ээж хоёр бас хоорондоо тийм ч эвтэй биш байх болов. Муудалцах шалтаг ч мундахгүй юм. Жишээлэхэд л нийтийн ариун цэврийн шүүгээнд нүүр гарын гурван алчуур өлгөчихөөд биеэ арчих болоход манайхны алчуурыг хэрэглээд монжиж гарна. Тэгэхээр нь хариугаа авах гээд өөрсдийнхийг нь аваад арччих юм бол дургүйцээд бөөн юм болох нь тэр. Мөн Даан гуайн авгай, өөрсдийнхөө аяга тавганд ууж идэхгүй манайхыг л хэрэглэх юм гэж ээжид бухимдана. Манай аяга таваг юм юмны цаанаас авхын аргагүй далд орчихсон гэдгийг мэдэлгүй, өдий болтол өөрийнхөө аяга тавгийг гаргаж хэрэглэсэнгүй гэж хатагтай Даан уурладаг бололтой. Манай аяга таваг энэ нуувчаас гарахаас нааш хэзээ ч авч болохооргүйгээр, агуулахад байгаа бүх л зарлал, чимэглэлийн цаана санаандгүй орчихсон ажээ. Би ч бүтэлгүйтэж дуусахгүй ээ. Өчигдөр санамсаргүй шөлний тавгий нь унагачихав. Тэгтэл Даан хатагтай “Хөөш, гар хөл чинь яачихсан юм бэ? Цорын ганц юмыг минь” хэмээн уурсан хашгирав. Даан гуай харин надтай өнгөн дээрээ сайн байх гэж хичээгээд байдаг юм.
Өнөө өглөө дахиад л ээжийн ааш хөдөлчихжээ. Би гэдэг хүн аашлуулахгүй явж ч чадахгүй юм. Ер нь хүн хүний бодол өөр өөр шүү дээ. Аав бол таван минут уурлалаа ч гэсэн намайг ойлгоод байдаг.
Өнгөрсөн долоо хоногт бас нэг эвгүй юм болов. Эмэгтэйчүүдийн тухай ном... Петерээс болоод тэр л дээ. Номын сангаас ноён Коофуйсын авчирдаг бүх номыг Маргот, Петер хоёрт уншихыг зөвшөөрснийг чи ямар мэдэхгүй биш. Харин энэ номыг томчууд тэр хоёрт ч өгсөнгүй.
Тэгэх тусам нь Петер түүний нь унших гэж хорхойтон, юу бичсэнийг нь сонирхох гэж ээжийгээ доор байхад нь нууцаар аваад дээвэрт гарчээ. Тэгээд номоо тэврээд тэндээ хоёр ч хоночихжээ. Ээж нь энэ тухай мэдсэнээ биднээс тас нуужээ. Харин Даан гуай үүнийг мэдчихээд ихэд уурлан Петерээс тэр номыг нь хурааж аваад болчихлоо гэж боджээ. Даан гуай хүүгийнхээ шохоорхлыг ер юман чинээ санасангүй. Харин уншиж дуусаагүй номыг нь аав нь хурааж авсан нь Петерт дэндүү шударга бус санагдсан нь мэдээж.
Дараа нь Даан хатагтай ээжид:
-Бусад номыг ч хориод яахав. Харин тэр номыг Марготод ч уншуулаад хэрэггүй шүү гэхэд ээж,
-Даан хатагтай танай манай хоёр хүүхэд шал өөр өөр шүү дээ. Нэгдүгээрт охидууд хөвгүүдээс арай түргэн бойжилттой байдаг, хоёрдугаарт Маргот нэлээн ухаан суусан хэрсүү чамбай, их юм уншсан охин, гуравдугаарт охин маань хэр барагтай юмыг шүүж тунгаах чадвартай, гимнази бараг дүүргэсэн хүн гэжээ. Даан авгай тэгэхэд наанаа үгийг нь хүлээж аваад байгаа мөртлөө, харин насанд хүрэгчдийн номыг хөвгүүд, охидод уншуулахын хэрэггүй хэмээн зүтгэсээр байв.
Петер өнөөх л номоо хэдийд аваад уншчихья даа гэж тохиромжтой цагийг хүлээж байжээ. Тэгээд л биднийг орой бүгдээрээ радио сонсохоор аавын хуучин албан тасалгаанд ороход тэр нөгөө нууц судар шиг номоо аваад дээвэрт гарчээ. Ес хагас гэхэд доош бууж ирэх ёстой хүн чинь номынхоо амтанд ороод аавыгаа радио сонсоод яг өрөөндөө ирэхэд нь бууж ирж яваад дайралджээ. Тэгээд юу болсон гээч. Чи ч бараг төсөөлөхгүй бизээ... Тасхийтэл алгадах чимээ гарч аав нь түүнийг хүчтэй түлхэхэд өнөөх ном нь ширээн дээр үсэрч, Петер өрөөний булан руу үсрээд өгчээ. Даан гуай оройн хоолонд авгайтайгаа хоёулхнаа орж ирэв. Петер дээр үлджээ. Хэн ч түүнийг хүүе хаая гэсэнгүй болохоор Петер хоол унд ч үгүй унтахад хүрчээ. Бид ч өдрийнхөө тогтсон хуваарийн дагуу оройн хоолоо идэж суув. Тэгтэл гэнэт... чих дөжиртөл шүгэлдэх нь сонсдов. Цаас шиг цайсан бид өөд өөдөөсөө харцгаан барьж суусан хутга сэрээгээ алдав. Гэтэл Петерийн “Та нар намайг оройн хоол иднэ гэж бүү сана!” гэсэн дуу чихэнд хадахад, Даан гуайн царай час улаан, “За, алийн болгон тэсэх вэ!” гээд үсрэн босов.
Аав тэгэхэд муу юм болж мэднэ гэж түүний гараас бариад хамтдаа дээш гарав. Жаал дуу шуугиан болсны дараа Петерийг өрөөнд нь оруулж, үүдий нь түгжжээ. Хөөрхий эх нь хүүдээ хиамтай талх өгөх гэтэл эцэг нь “Петерийг хэрэв одоохон уучлалт гуйхгүй юм бол, байшингийн дээвэрт хонуулах минь!” гэж тас хорив.
Бид тэгэхэд, хоолгүй хонуулдгаараа л хонуулъя, салхинд цохиулаад хатгалгаа авчихвал эмч домч авчирч чадахгүй шүү дээ гэж ам амандаа өгүүлэлдэв.
Петер уучлалт ч гуйсангүй. Эцгийнхээ хэлснээр байшингийн дээвэрт гарав. Даан гуай авч хэлэлцсэн ч үгүй. Петер өрөөндөө орж унтчихаад өглөө нь долоон цагт дээвэрт гарсныг аав нь мэдсэн бөгөөд баахан загнуулсны эцэст бууж ирэв.
Петер гурав хоног хэртэй дүнсгэр явснаа эргээд хэвэндээ орлоо.
Анне


Top
   
PostPosted: May.12.11 9:54 am 
Offline
• Moderator*
<b><font color=#0000FF>• Moderator*</font></b>
User avatar

Joined: Jan.14.10 1:39 am
Posts: 4442
Location: Hollywoo
1942 оны есдүгээр сарын 21. Даваа гариг
Хайрт Китти минь!
Өнөөдөр би чамдаа өнгөрсөн өдрүүдийн аар саархан явдлаас сонирхуулъя. Даан гуайн авгай үнэхээр тэсэхэд бэрх хүн юмсанж.
Би ч урт хэлнээсээ болж загнуулж ханахгүй юм. Гэтэл Даан хатагтай болж өгвөл бидэнтэй ам муруйж, муудалцаад авах юмсан гэсэн шиг л байх юм. Одоо бүр сав суулгаа ч угаахаа больсон. За эсвэл сав суулгаа угаасан ч тогоонд жаахан хоолны үлдэгдэл байх юм бол , жишээ нь, бидэн шиг таваг саванд юүлээд тавьчихгүй тэнд нь гашилгах буюу хатаачихна.
Тэгээд л Марготын маань угаах арчих хоёр дахин нэмэгдэнэ. Хурдлахгүй бол болохгүй шүү Маргот минь гэсэн үг дуулдана. Аав бид хоёр ч мундахгүй нарийн ажилтай болсон. Бид аавынхаа удам судрыг нарийвчлан тогтоож, төрөл төрөгсөд, хамаатан садныхаа тухай нэгд нэгэнгүй ярилцана. Тэгэх бүрд би, асар том нэгэн овогтой холбоотойгоо мэдэх боллоо.
Коофуйс гуай номын сангаас хоёр долоо хоног тутамд охидын унших ном авчирна. Joop-ter-Heul-ийн цувралууд үнэн гайхалтай. Ер нь Марксвелийн Циссугийн бичсэн бүхэн цөм сайхан юм. "Зуны баяр" гэдэг номыг нь дөрөв дахин уншив. Инээдэмт явдлууд нь элэг хөшөөчихдөг юм. Бид дахиад л хичээллэж эхлэв. Өдөр бүр өвөрмөц таван үйл үг ялгална. Франц хэлээ уйгагүй оролдоно. Петер ч англи хэлнийхээ даалгаврыг хийх гэж шуухитнан сууна. Бид шинэ ном сурахуудтай болсон. Харандаа, дэвтэр, баллуур тэргүүтнийг дүрвэхдээ авчирсан тул энэ талаар санаа зоволтгүй. Би "Ореня" нэвтрүүлгийг үе үе сонсдог. Саявтархан Холландын хан хүү Бернхард үг хэлэв. Хатан нь дахиад л нэгдүгээр сард төрөх гэнэ. Хэн хүнгүй л намайг ийнхүү Холландын хааны удмынхны тухай мэдээг сонсох дуртайг гайхдаг юм.
Хэд хоногийн өмнө бид их юм сурах хэрэгтэйн тухай жаал шуугив. Тэгээд ч тэр үү би өмнөхөөсөө хоёр дахин их суух болов. Хожим дахиад л эхнээс нь эхлэхийг хүсэхгүй байна. Сүүлийн үед намайг хэрэггүй юм их уншиж байна гэсэн яриа гарав. Ээж намайг "Хаад, барон, албат"-ыг хэтэрхий их уншиж байна гээд ухаантай авьяастай эгч шигээ байхын тулд илүү юм унших хэрэггүй гэв.
Бас сониноос, манайхан миний ерөөс төсөөлдөггүй гүн ухаан, сэтгэл зүй, физиологийн тухай ярилцлаа. (Анх удаа би ийм нэр томъёог сонсов). Ирэх жил гэхэд тэндээс нь ямар ч байсан жаахан юм мэдсэн байх вий! Хүүеэ хувцасны тухайд онцгүй байна аа. Би энд ханцуйтай ганц палааж, ханцүйгүй гурван хантаазтай бүхэл бүтэн өвлийг барна гэхээс айдас хүрээд байнаа. Аав харин дан хонины ноосоор ханцуйтай ганц цамц нэхэхийг зөвшөөрсөн. Дан хонины ноос гоё ч биш л дээ. Харин дулаан л байвал болох нь тэр. Манайх хувцах хунараа бүгдий нь айлуудад тавьчихсан. Хэрэв юм үлдвэл дайны дараа л байх даа. Санаснаас хатагтай Даан өөрсдийг нь муулаад бичиж байхад ороод ирлээ. Би ч шалавхан дэвтрээ хаагаад авсан. Түүнийг,
-За, Анне, уншиж болох уу? гэхэд нь:
-Болохгүй, Даан эзэгтэй! гэв.
-Хамгийн сүүлчийнх нь мөрийг ч гэсэн үзэж болохгүй юу?
-Үгүй, болохгүй.
Миний айсан сандарсан гэдэг тоймгүй. Яг тэр хуудсан дээр Даан эзэгтэй унших юм бол яагаад ч уучлахгүй юм байлаа.
Анне

_________________
:wtf:


Top
   
PostPosted: May.12.11 7:21 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны есдүгээр сарын 25. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Өчигдөр би жаал ярьж хөөрдөг юм билүү гэж Даан гуайн хэсэгт “айлчлав”. Их л элгэсэг байцгаалаа. Намайг хэт навталиндсан хувцасны шүүгээн дээрх савтай “Цагаан эрвээхэй” жигнэмэг, хийжүүлсэн ундаагаар дайлав.
Бид Петерийн тухай ярилцлаа. Би ч Петер намайг үе үе өдөж хоргоодог тухай, бас иймэрхий хэтэрхий даварчихсан хөвгүүдэд ер нь дургүйгээ ярив. Тэгэнгүүт нөгөө хоёр чинь харин ихэнх эцэг эхчүүлийн адил “Хүү минь чамд сайн юм байна, охин минь чи манай хүүтэй үерхэх үү” гэх зэргээр гэж шалгааж гардаг юм байна. Би хэдийгээр “үерхсэн ч яадаг юм бэ” гэж бодсон ч “Өө, үгүй, үгүй” л гэлээ. Петер уг нь охидын аяыг олдоггүй бүрэг, донгио маягийн хөвгүүн л дээ. Манай “Хоргодох байрныхан” их идэвх санаачлагатай хүмүүс. Тэдний юм бодож олсныг сонс л доо! Манай сайн танил, бас ч багагүй юм хумыг маань хадгалж байгаа, “Трест”-ийн маань гол төлөөлөгч ноён Диакад бидний амьд байгааг мэдэгдэх гэж шийджээ. Тэд Цойвш Влаан дер дахь нэгэн эмийн санчид эртний худалдан авагчийнх нь хувьд хариу хүссэн захиаг дотор нь буцах дугтуйтай хамт илгээжээ. Тэгээд буцах дугтуйн дээрх пүүсний хаягийг аав зориуд гараар бичжээ. Хэрэв хариу захиа ирвэл эмийн санчийн захиаг аваад аавын бичсэн захиаг хийж ноён Диакад аавын амьд мэнд яваа гэсэн мэдээг хүргэх ажээ.
Тэд Бельгийн хил дээр байдаг, бас захианы хариуг хяналтгүйгээр авах боломжтой гэдгээр нь Цееландыг зориуд сонгон авчээ.
Анне


Top
   
PostPosted: May.12.11 7:56 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны есдүгээр сарын 27. Ням гариг
Хайрт Китти минь!
Сүүлийн үед би ээжийн уурыг мөн их хүргэж байнаа! Бид хоёр ер нь бие биенээ ойлголцох биш дээ. Тэрнээс гадна эгч Марготоосоо ч би бас хөндийрч байх шиг. Манай гэрийнхэн Даан гуайнхан шиг тэгж хэрүүл шуугиан гаргадаггүй л дээ. Гэхдээ л бидний харилцаа нэг л санаанд хүрэхгүй онцгүй байна. Би чинь ээж, Маргот хоёроос шал өөр хүн. Заримдаа надад найз охид маань хүртэл манай ээжээс хамаагүй дээр санагдах юм. Мөн ч харамсалтайяа!
Хажуугаар нь энэ Даан хатагтай ч гэж арай дэндүү аймаар хүн юм. Хоёр айлын дундаа хэрэглэдэг аяга шанага энэ тэрийг юм л бол түгжчихнэ. Би ээжийг тэрэнтэй яг л адилхан хариуг нь бариасай л гэж боддог!
Зарим эх эцэг зөвхөн өөрийнхөө хүүхдэд үглэж яншаад зогсохгүй бүр танилынхаа үр хүүхдийг ч зааж сургах санаатай байх юм. Даан гуайнхан яг л тийм улс гээч. Маргот ч яахав тэр чигээрээ сайн сайхан, хайр талархал, ой ухаан бүрдсэн төгс амьтан юм чинь, өөлөх юм олддоггүй юм байгаа биз. Ядаж байхад би Маргот шиг үлгэр жишээ охин биш юм чинь. Хоол идэх хооронд л амар заяа үзүүлэхгүй тэг, ингэ гээд зааварлаад эхлэхээр нь би л болсон хойно, үг гээнэ гэж байх ч үгүй, сүүлдээ бүүр өөдөөс нь хэдэрлэж гарна. Харин муу аав ээж хоёр маань овоо намайг гэх юм даа. Тэр хоёр маань байхгүй бол ч өнгөрсөөн. Битгий их чалч, өөртөө хамаатай хамаагүй юманд битгий оролцоод бай, ахмад хүмүүстэй эелдэг бай гэх мэтээр хичнээн ч үглэж яншсан би бахь байдгаараа. Аав маань ийм тэсвэртэй хүн биш байсан сан бол элдвийг танин мэдэх гэсэн сониуч зангаа би аль хэдийн алдах байсан биз. Ямар ч байсан аав ээжийнхээ л хүслийг биелүүлэх хэрэгтэй.
Ногоонд дургүй учраас намайг ногооноос багахан шиг, төмснөөс ахиухан шиг авчихвал Даан гуайнхан миний ааштай, болдоггүйг гайхан, учиргүй их уурлаж:
-Ав, ав гэж ногоогоор шахна.
-Үгүй, баярлалаа. Би зөвхөн төмс л идмээр байна гэхэд
-Ээж чинь ногоо сайн гэдэг шүү дээ ид! хэмээн аавыг хөндлөнгөөс дуугарахад л Даан гуайн авгай арайхийж болин:
-Та нар манайд байгаа бол ингэхгүй дээ. Энэ бол хүүхдийнхээ занг эвдэж байгаа хэрэг! Танай Анне эвдэрсэн хүүхэд юм. Миний охин байсан ч болоосой! гэж дуу алдана. Аз болоход би тэдний охин болж төрсөнгүй!
Сурган хүмүүжүүлэх тухай ярианд эргэж оръё. Өчигдөр Даан гуайн авгайг үглэж, номлож номлож арайхийж чимээгүй болоход аав:
-Би, Аннег сайн хүмүүжилтэй охин гэж боддог шүү. Юу ч гэсэн таны наад янших, үглэхийг таг чиг өнгөрөөвөл боллоо гэдгийг л ойлгосон байна. Ногооны тухайд бол vice versa гэв.
Тийнхүү Даан гуайн авгай намайг дахиж ногоогоор хэзээ ч шахахааргүй болгов. “Vise versa” гэдэг нь латинаар “хүний толгой дээрх өвсийг харав” гэсэн үг бөгөөд энэ нь намайг болохоор ногоо ид ид гээд байсан мөртөө өөрийнхөө таваг дээр болохоор тэрнээсээ шувууны баас шиг жаахныг авчихсан суугааг нь хэлсэн бололтой. Тэгсэн чинь нөгөөх чинь унтахын өмнө ногоо их идэхээр шингэдэггүй юм гэж шалтаглав. Ашгүй намайг одоо нгэ ногоогоор шахахгүй амар байх боллоо! Даан эзэгтэйн царай хоромхон зуур чавга шиг улайх нь зугаатай санагдсаныг яана, хэ хэ. Тэр намайг ингэж ямар ч гэм зэмгүй өнгөрсөнд боож үхэх гэж байгаа бололтой дог оо.
Анне


Top
   
PostPosted: May.15.11 2:00 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны есдүгээр сарын 28. Даваа гариг
Хайрт Китти минь!
Өчигдөр бичиж дуусгах яагаа ч үгүй байсан боловч зогсохоос өөр аргагүйд хүрч билээ. Би чамдаа дахиад л нэг хэрүүлийн тухай ярих гэсэн юм. Харин тэр тухай өгүүлэхийн өмнө хэлэхэд энэ томчууд чинь юм л бол шал дэмий аар саархан юмнаас муудалцдаг яасан ойлгомжгүй тэнэг, аймшигтай юм бэ. Өнөөг хүртэл би ер нь хүүхдүүд л хэрэглддэг, том хүмүүс муудалцахаа больчихдог биз гэж бодож явлаа. Заримдаа ч хүмүүс чи би дээ хүрэх шалтгаан гардаг л даа. Харин үргэлж л үгийн өө эрж, хэрэлдэх шалтаг хайх нь тэсэшгүй юм. Ер нь тэгээд хүмүүс өдөр болгон л ингэцгээж байдаг юм гэдэгт дасах хэрэгтэй юм байна. Гэхдээ “хэрүүл ч гэж болхоор” тэр маргаан нь хэрэв надаас болсон бол балрах нь тэр. Тэгэхэд хүрвэл тоглож наадах, ярьж хөөрөх, ер нь байж байгаа байдал бүгд буруудаж хэрүүлийн шалтгаан болно. Би урьд нь ширүүн дориун үг хашгичуулж зандруулж яваагүй юмсан. Гэтэл одоо энэ бүгдийг тэвчихэд хүрч байна. Гэвч би дандаа тэсээд, тэвчээд байж чадашгүй нь. Муу бүхнийг надад тохогдох ёстой гэж би бодохгүй. Тэдэнд би урьдын Анне Франк биш болсноо үзүүлнэ. Тэгвэл эд нар миний хэн болохыг мэдэцгээж надтай том хүн шиг хүндэтгэлтэй харьцах болно! Намайг засч залруулах гэж оролдоод байх биш харин өөрсдөө хүмүүжих хэрэгтэйгээ мэдэх болно. Аливаа тэнэглэл, муу зан үйлийн өмнө хана хэрэм шиг зогсоно. (Даан гуайн авгайн өмнө шүү.) Тэгээд би тэр орчинд өөрийгөө дасгаж, тэр эмэгтэйг хааяа ч гэсэн хүний үг сонсдог болгоно. Би аль юм болгон ааш араншин муу, сагсуу, тэнэг залхуу гэгдэх юм бэ? Би өөрийнхөө сул тал, алдааг хэнээр ч хэлүүлэлтгүй мэдэж л байна даг. Гэтэл томчууд л миний тэр өчүүхэн алдаа дутагдлыг сүртэй том болгон яриад байх юм. Миний энэ уур гомдол хураагдаж, хураагдаж нэг өдөр тэсрэх вий!
Би чамайгаа залхааж гүйцэв бололтой. Хүүе нээрээ, наргиантай сонирхолтой нэг яриаг чамд дамжуулъя. Энэ нь аавыг авгайлж дууддаг нэрнээс болж үүссэн юм л даа. Дандаа л үгний өө эрж явдаг Даан эзэгтэй нэг удаа гэнэт,
-Би л лав нөхрөөсөө хамаагүй даруу зантай даг гэхэд Даан гуай:
-Тиймээ, би бол даруу байя гэдэггүй. Учир нь даруу биш өөртөө итгэлтэй байх нь заримдаа аминд ордог л юм гэж авгайнхаа хэлснийг зөвтгөх шиг хэлснээ надад хандан:
-Анне минь, битгий л даруу ноомой байж үз. Их юм алдана шүү гэв. Ээж түүнийг нь зөвшөөрөв. Ярианд давс нэмэх гэсэн Даан гуайн авгай, харин энэ удаад надад бус аав, ээжид хандан:
-Танайх ч Аннегаа хүмүүжүүлэхдээ арай л давраагаад байх юм. Бидний багад арай ч ийм байгаагүй юм аа гэв.
Тэгж ярьж байхдаа тэр нүүр нь улайгаад маргаанд дийлэх гэж бүр нэг байж ядан шаралхсан янзтай харагдсаныг яана. Хатагтай Дааны яриаг тоосон шинжгүй суусан ээж энэ балай яриаг дуусгахын түүс болсон бололтой:
-Даан эзэгтэй, би ч гэсэн хүүхдийг нэг их даруу номой биш байх нь дээр гэж боддог. Миний нөхөр, манай охин Маргот, танай Петер гээд даруухан нь дэндсэн улсууд зөндөө л байна. Гэтэл таны хар хүн, манай Анне бид хэд өөр хүмүүс. Хэт цахиур хоёрыг салгаж ойлгож болохгүй шүү дээ, таминь гэхэд Даан гуайн авгай:
-Франк эзэгтэй! Би чинь даруухан хүн шүү. Та яагаад намайг даруу биш гээд байнаа? гэлээ. Ээж тэгэхэд нь:
-Таныг тийм даруу биш хүн гэхэд хэцүү л дээ. Гэхдээ хэн ч харин таныг даруу хүн гэхгүй байхаа гэвэл Даан эзэгтэй:
-Хэзээ би тийм даруу биш байснаа мэдмээр байна. Жишээ нь би энд өөртөө л санаа тавихгүй юм бол турж үхэж ч мэдэх даруу хүн шүү дээ. Яг л танай хар хүн шиг! гэв.
Инээдтэй юм. Даруухан царайлах гэсэн энэ тэнэглэлийг нь ээж авч хэлэлцсэн шинжгүй инээвэл, “хөөрхий амьтан” баахан бурж бурж гомдсон байртай явахаар босов. Гэтэл тохиолдлоор Даан хатагтайн харц минийхтэй тулгарна. Даан гуайн авгайг цааш эргэхэд нь би дэмий л арга тасран өөрийн эрхгүй толгой сэгсрэв. Өнөөх чинь тэгтэл бас л нэг юм хэлэх санаатай эргэхдээ яг загасчны хэрүүлж бүдүүн авгай шиг үзэшгүй муухай харагдсаныг яана. Гэхдээ харахад ч зугаатай байсан л даа. Би хэрэв зураач байсан сан бол тэр инээдэмтэй авгайг шог зураг болгон буулгах байсан биз. Чамд гэж хэлэхэд, хэрэв чи хүний үнэн нүүр царайг мэдье гэвэл түүнтэй хэрэлдээд л үзээрэй. Тэгсний дараа л тар нь танигдана даа.
Анне


1942 оны есдүгээр сарын 29. Мягмар гариг
Хайрт Китти минь!
Манай хоргодох байранд овоо сонин ихтэй шүү. Халуун усгүй болохоор бид, халуус устайгаар нь конторт торхонд усанд орж байна. Тэгэхээр чамд би доод давхрыг тэр чигээр нь тайлбарлана гэсэн үг. Торх маань ганц болохоор бид долоо усанд орох гэж үргэлж л хойно урдаа орон гүйлдэнэ. Мэдээж хүн бүр өөр өөр ааш зантай болохоор усанд орж таашаал авахдаа хүртэл угаалгын газраа сонгох гэж бөөн юм болцгооно. Петер, шилэн хаалгатай гэдгийг нь мэдсээр байж гал тогоонд усанд орно. Тэр усанд орохоосоо өмнө хагас цаг хэртэй тэр хавиар хэнийг ч явахгүй байхыг гуйна. Тэдний аав нь дээр өрөөндөө усанд орох дуртай. Түүнд бол гэртээ жаргалаа эдлэх гэж халуун ус зөөх нь таатай ажээ. Даан эзэгтэй өнөөг хүртэл усанд орсонгүй. Бодвол усанд орох тохитой газаргүй юм байлгүй. Аав хуучин албан өрөөндөө, ээж гал тогооны цаанах хөшигний ард торхоо тавьж байгаад усанд орно. Маргот бид хоёр доод давхрын өнөөх том конторт яг л хүүхдийн усанд сэлэх газар байгаа юм шиг л угаал үйлдэх дуртай гэж байгаа. Хагас сайн өдөр бүх хөшигнүүдээ битүүлээд далимд нь хөшигний завсар сиймхийгээр гадаа гудамжинд яваа хүмүүсийг харан жаал инээж авна. Өнгөрсөн долоо хоногоос хойш нөгөө газар маань надад таалагдахгүй болж усанд орох өөр тохиромжтой газрын эрэлд гарлаа. Тэгтэл Петер намайг пүүсний том жорлонд алчуур саван энэ тэртэйгээ орж угаахгүй юу гэдэг байна. Нээрээ ч хаалгаа янгинатал түгжиж, гэрлээ асаачихаад, ус зөөх барих гэлтгүй ганцаараа орох нь таатай яа. Өнөөдөр би тэр шинэ газраа усанд оров. Тэнд үнэхээр таатай усанд орлоо. Өчигдөр жорлонд ирдэг усны хоолойг засахаар слесарь ирэв. Өвлийн хүйтэнд усан хоолойг хөлдөөчихгүйн тулд засвар хийлгэх хэрэгтэй байв. Тийнхүү слесарийг ирүүлэх нь бидний хувьд хүсмээр юм биш байжээ. Засварын үеэр ус гоожуулах нь бүү хэл, бие засаж ч болохгүй болчихлоо. Тэр өдрийг барах гэж яасныг чамдаа тоочих нь эвгүй юм даа. Гэхдээ би энэ мэт зүйлийг ярихгүй өнгөрөх цагаан амьтан биш. Аав бид хоёр яаж мэдэх вэ хэрэг болно гээд элдэв консервны лааз, шил бишгүйдээ л хадгалдаг байсан нь ёстой аминд орсон шүү.
Түүнийхээ л ид шидийг сая нэг үзэж, бид тэр шилнүүдэд бие засаад бүх л өдрийн турш эвгүй үнэр танар ханхлуулан өрөөний өнцөгт өрөв. Өдөржингөө амаа үдүүлчихсэн юм шиг чилтлээ сууж зовлон эдлэв.
Түүн шиг шийтгэл над шиг охидод байдаггүй байх. Слесарьт сонсогдохгүйн тулд бид зөвхөн шивнэлдэж байв. За тэгээд ярьж болохгүйгээс гадна өдөржингөө хөл гараа бадайртал суух шиг там байхгүй бизээ. Бөгс бүүр банз шиг болж, гурван хоног хөндүүрлэсэн гээд л бодчих!
Орой нь засварчин явсан хойно биеийн чилээгээ гаргах гэж жаал хөдөлцгөөв.
Анне


Top
   
PostPosted: May.15.11 2:46 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны аравдугаа сарын 1. Пүрэв гариг
Хайрт Китти минь!
Өчигдөр миний айсан гэдэг жигтэйхэн, би бараг төсөөлөх ч үгүй байхаа, найман цагийн үед гэнэт л нэг юм тас нясхийгээд явчихлаа. Миний цочсоныг ээ. Гадаа яваа дүрсгүй хүүхдүүд юм чулуудсан байна гэхэд л сая нэг тайвширсан шүү.
Өдөр хоног нам гүм өнгөрсөөр л байна. Бас эмийн санч Левин гэдэг хүн пүүсний бараанд химийн сорил хийх гэж гал зууханд ажиллав. Пүүсийг биднээс илүү мэдэх тэр хүн хуучин лаборторидоо оръё гэвэл яана гэж бид сэтгэл түгшицгээсээр байв. Хамгийн гол нь дуу чимээ гаргачихгүйг хичээх хэрэгтэй байсан. Хөдөлгөөнтэй, сэргэлэн цовоо гэгдсэн намайг энд хоргодох газар ингэж хөдлөх ч үгүй, ярих ч үгүй хэлгүй юм шиг ийм удаан сууж чадах юм гэж хэн санах билээ? Аа бас өнгөрсөн 29-д Даан гуайн авгайн төрсөн өдөр болов. Бид нэг их баяр хөөр болсонгүй. Түүнд цэцэг, бяцхан бэлэг сэлт өгөөд , ердийн өдрийнхөөс арай илүү их хоол идсэн дээ. Даан гуай гэр бүлийнхээ уламжлал ёсоор эхнэртээ гал улаан лиш цэцэг бэлэглэв.
Хүүш ээ, Даан гуайн авгай тухай чамдаа бас жаахан хов яримаар, хэлмээр байна. Манай аавд тэрний сээтэгнэхээр нь миний уур хүрээд болдог юм биш. Даан авгай юм л бол аавын үс, нүүрийг шүргэчих санаатай далим хайгаад л, Пимийн анхаарлыг татах гэж өөрөө дажгүй сайхан гэж боддог хөл гуяа гялалзуулан, хошигнох гэж оролдох юм. Харин тэр бүхэн нь Пимд энхрий хөөрхөн харагдах нь бүү хэл, ярих дургүйг нь хүргэх нь илт. Хэдийгээр би тийм их хартай амьтан биш ч гэсэн энэ бүхнийг тэсвэрлэж чадашгүй нь. Тэгээд ч би л болсон хойно, манай ээж Даан гуайн өмнө тан шиг ингэж маягладаггүй шүү гэж, Даан гуайн авгайд улаан нүүрэн дээр нь хэлчихсэн.
Нээрээ, Петер заримдаа бүр инээд хүргэчих юм. Бид хоёр уйдсандаа эсрэг хүйснийхээ хувцасыг өмсөж тоглох болов. Тэр саявтар ээжийнхээ бариу даашинзыг өмсөж, хатагтай нарын бүрх малгай духдуулсхийн, би түүний хүрэм өмдийг өмсч, саравчтай малгайгий нь хэлтгий тавьсаар ороход томчууд элгээ хөштөл инээж, бид ч чамлалтгүй зугаацаж авсан шүү.
Элли эгч Маргот бид хоёрт муу мөртлөө айхтай үнэтэй хоёр бошинз дэлгүүрээс авчээ. Сониноос Элли бас Маргот, Петер бид гуравт таталган бичгийн ном авчрав. Хойтон гэхэд бид гурав шилдэг татлан бичээчид болно. Тийнхүү “нууц”-аар бичиж чаддаг болбол ямар гоё вэ, тийм ээ?
Анне


1942 оны аравдугаа сарын 3. Бямба гариг
Хайрт Китти минь!
Өчигдөр дахиад л аймар хэрүүл болов. Ээж миний бүх гэм зэмийг аавд хэтрүүлээд ховлочихжээ. Ээж ч уйлав. Би ч уйлав. Миний толгой өвдсөн гэж жигтэйхэн. Би ч аавдаа илүү хайртайгаа хэлээд тавьчихсан. Пим ч бүх л юм миний боддогоос өөр болж байх шиг байна гэв. Би ээжтэй эвтэй байхыг тулд биеэ барих хэрэгтэй болж байна. Ээжийгээ санаа сэтгэлээр тааруухан байгаа үед асран халамжилж бай гэж аав хэлсэн боловч би тэгж чадахгүй юм. За бас франц хэл сурах гэж шамдаж байна. Одоо “La belle Nivernaises”-г уншиж сууна.
Анне


Top
   
PostPosted: May.21.11 2:43 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны аравдугаар сарын 9. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Би өнөөдөр эмгэнэлтэй, сэтгэл шаналгасан мэдээ аваад байна. Бидний нөхөд болон танил еврейчүүдийг Мюнхен рүү зөөжээ. Гестапогийнхан тэдэнд тун ширүүн догшин байна гэнэ. Тэднийг үхэр мал ачдаг тэрэгнүүдэд чихэж, Вестерборк дахь еврейчүүлийн хорих лагерь руу аваачсан гэнэ. Вестерборк бол аймшигтай ширүүн газар гэсэн. Хэдэн мянган хүнд хүрэлцэхүйц жорлон байхгүй, хир буртагнаасаа салах халуун усны газаргүй хорих лагерь ямар байх нь мэдээж шүү дээ. Наартай дан байшингуудад эр, эм, хүүхэд шуухадгүй хоригддог гэлцэнэ. Оргож зугатах ч аргагүй. Хоригдлуудын ихэнхийх нь үсийг хайчилсан ба еврей гадаад төрх байдлаараа хүний нүдэнд амархан өртдөг ажээ.
Холландад ийм аймшигтай байгаа юм чинь, баригдаад хорих лагерьт ачигдсан хүмүүст хичнээн аймшигтай байгаа бол? Хорин лагериудын хорт хийгээр утдаг өрөөний тухай Английн радиогоор ярьж байна лээ. Мийп нэг аймаар явдлын тухай ярихдаа өөрөө ч түүнээсээ айж байх шиг санагдсан. Саявтархан нэг татанхай эмгэн Мийпийн үүдэн дээр харанхүй шөнө сууж байжээ. Хөөрхий эмгэн еврейчүүдийг баривчилж цуглуулах гестапогийн машиныг өөрөө хүлээж суугаа нь тэр гэнэ. Эмээ айсандаа дагжин чичирч байжээ. Харанхуйд английн нисэх онгоцнуудын дуу хүнгэнэн, хүчтэй гэрэлтүүлэг гялбалзан, агаараас эсэргүүцэх их буунууд нижигнэж байжээ. Хэдийгээр Мийп тэр эмгэнийг өрөвдсөн ч гэртээ оруулж зүрхлээгүй гэнэ. Учир нь тийм тохиолдолд германчууд аймаар хатуу цээрлүүлдэг юм.
Элли бас дуу шуугүй болж, битүү уйтгарлах болов. Үерхдэг залуугий нь герман руу ажилд дайчлан явуулжээ. Тэгээд хайртыгаа бөмбөгөнд өртчих вий гэж их айдаг гэнэ. Английн нисэгчид сая сая кило бөмбөг хаяж байна. Эллигийн сэтгэлт залуу Дирк ганцаараа ажилд дайчлагдсангүй. Үнэхээр үгүй шүү. Дайчлагдсан залуусаар дүүрэн гэлт тэрэг өдөр бүр Герман руу явсаар байна. Замаасаа ганц нэг нь л азаар оргож зугатан, нуугдаж бүгж амжсан гэнэ.
Миний уйтгартай гоншигноон дуусах болоогүй шүү. Чи барьцааны тухай сонссон уу? Германчууд бас л зальтай арга олжээ. Энэ нь урьд өмнийхээс шал өөр, дэндүү аймшигтай явдал ажээ. Гэм буруугүй хүмүүсийг толгой дараалан баривчлаад нэгий нь ч сулладаггүй гэнэ. Тэгээд хаа нэг газар Германчуудыг эсэргүүцсэн явдал гараад гэмтнүүдийг нь олохгүй бол нөгөө барьцааны хүмүүсээс бөөн бөөнөөр нь буудаж алдаг болоод байна. Тэр тухай бүрд нь сонинууд бидийг заналхийлэх мэт мэдээлнэ. Герман гэдэг чинь ийм улс болоод байна. Гэтэл би урьд нь бас тэр улсын иргэн байсан сан. Гитлер гарч ирээд л жүүдүүд биднийг уг удмаараа цагаачид гэж зарласан. Тэгээд ч энэ герман жүүд хоёрых шиг ийм дайсаганал энэ дэлхийд хаа ч алга даа.
Анне

1942 оны аравдугаар сарын 16. Баасан гариг
Хайрт Китти минь!
Би чинь толгой өндийхгүй их ажилтай сууна. Өнөөх “La beile Nivernaise”-аасаа нэг бүлгийг орчуулж хэдэн үг түүлээ. Дараа нь нэлээд хүнд бодлого бодоод, франц хэлнийхээ сурах бичгээс гурван хуудас уншиж дасгал хийв. Би тоо бодох тийм ч дуртай биш, дандаа л тоогоо хойш тавьдаг юм. Аав ч гэсэн тоог хэцүү гэдэг, харин заримдаа би түүнээс илүү боддог гээч. Хоёулаа дийлэхгүй юман дээр Марготоос тусламж авдаг даа. Таталган бичгээ үзсээр байна. Таталган бичгээр Петер, Маргот хоёроосоо арай жаахан дөртэй нь би болоод байна. Өчигдөр “Довтлогчид” гэдэг номоо уншиж дуусгав. Сайхан ном юм. Гэхдээ Хойлын “Жооп”-той зүйрлэхээргүй л дээ. Дахиад л чамд гэж хэлэхэд Марксвелийн Цисси гайхамшигтай бичдэг юм шүү. Түүний номыг хожим миний хүүхдүүд ч уншина гэдэгт итгэлтэй байна. Аав бас Корнерийн “Бремений зээ нар”, “Хотын дарга”, “Ногоон Домина” зэрэг жүжгүүдийг өгөв. Сайн л зохиолч байна.
Ээж, Маргот бид гурав ээж, эгч дүүсийн ёсоор овоо дотно болоод байна. Энэ нь ч дээр дээ. Өчигдөр орой Маргот эгч ирж, миний орон дээр надтай хамт хэвтэв. Нарийхан орон дээр бид хоёр багтахгүй, шахцалдаад байсан ч хөгжөөнтэй байлаа. Маргот өдрийн тэмдэглэлийг чинь уншиж болох уу гэж асуув. Би тэгэхэд нь заримы нь болно гээд чинийхийг бас уншиж болох уу гэвэл тэр бас дуртайяа зөвшөөрөв. Дараа нь ирээдүйн тухай ярьцгаав. Чи ямар мэргэжилтэй болох вэ гэж Марготоос асуувал тэр нууц гээд хэлсэнгүй. Багшийн тухай ярихыг нь зөндөө сонссон болохоор багш л болох байлгүй гэж таагаад ам хэлий нь сугалчих шахам сониучирхахаа болив.
Өнөө өглөө би Петерийг хөөж босгоод орон дээр нь хэвтэв. Мань эр дургүйцсэн ч би тоосонгүй. Урьд орой нь хүн алим бэлэглээд байхад надад арай эелдэг байж болдоггүй юм байх даа. Би чамд царай муутай харагддаг уу гэж Марготоос асуухад тэр хөгжөөнтэй л харагддаг шүү. Харин нүд чинь хөөрхөн шүү гэсэн. Нээх хүсмээр ч хариулт биш байгаа биз? Баяртай!
Анне


Top
   
PostPosted: May.31.11 7:18 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны аравдугаар сарын 20. Мягмар гариг
Хайрт Китти минь!
Айснаасаа ч болсон юмуу гар минь чичирсээр байна. Уг нь аль хоёр цагийн өмнө тэр явдал болоод өнгөрсөн байдаг. Пүүсэнд авсаархан таван ч галын хор байдаг юм байна. Гэтэл тэр хорнуудыг цэнэглэх хүн ирнэ гэж хэн ч хэлээгүй байв. Манай хоргодох байрны өмнөх бяцхан чөлөөнд нэг хүн юм балбах шиг болохыг би эхлээд сонсох хүртэл манайхны хэн нь ч анзаарсангүй. Гэтэл мужаан санаанд орж бидэнтэй цуг хооллож байсан Эллийг доошоо бууж болохгүй шүү гэж анхааруулав. Аав бид хоёр тэр хүнийг хэзээ явахыг нь мэдэх санаатай хаалганы ард зогсон чагнав. Тэгтэл нөгөө хүн хэсэг юм оролдон багаж хэрэгслээ шүүгээн дээр тавих шиг болсноо манай нууц байрны хаалгыг цохив. Бид айсандаа хувхай цагаан юм болчихов. Тэр хүн сэжиг аваад энд юу байна гэж сониучирхсан юм уу? гэж санагдав. Учир нь хаалга зогсоо зайгүй цохиж, татаж, түлхэж гарлаа. За ингээд амь хоргодох байрыг минь хүн илрүүлчихэв үү гэсэн бодол орж ирэн зүрх түгштэл харин “Тайлаарай таминь, би байна!” гэх ноён Коофуйсын хашгирах сонсогдоход л сая энд хичнээн удаан зогссоноо мэдэв. Хаалгаа яаран тайлаад түүнээс учрыг мэдлээ. Гаднаас өөрийн хүмүүс онгойлгож болох дотор талын түгжээ гацсанаас хор цэнэглэх хүн ирнэ гэдгийг цаг тухайд нь бидэнд мэдэгдэж чадаагүй гэнэ. Тэр хүн ч ашгүй тэгээд яваад өгчээ. Тэгээд ноён Коофуйс Эллийг аваачих санаатай ирэхдээ нөгөө хүнийг эргэдэг хаалганаас холдож явахыг харсан гэнэ. Ашгүй сэтгэл амсхийгээд явчихлаа. Гэвч хаалга түлхсэн тэр хүн надад аймшгийн аварга хүн шиг санагдсаар л байлаа. Бид ч бүх юм сайнаар төгссөн нь аз гэлцээд өнгөрөв.
Даваа гариг ёстой зугаатай өнгөрлөө. Мийп, Хенк хоёр манайд хонов. Энэ шөнө Маргот бид хоёр аав ээжийн өрөө рүү “нүүж”, залуу хос бидний орон дээр унтав. Хоол унд ч овоо хүрэлцээтэй болов. Гэхдээ аар саар юм мундах биш. Аавын ширээний чийдэн гэнэт унтарч бид нэг хэсэг харанхуй суув. Гал хамгаалагчтай цахилгааны тоолуур агуулахын ард байдаг юм. Харанхуйд түүнийг олно гэдэг тийм ч амаргүй. Харин аз болоход арван минутын дараа гэмтлийг олж заслаа. Бид ч лаагаа унтраав. Өглөө нь тавд бослоо. Хенк найм хагаст явах тул тавтай цайлах гэж эрт босоцгоосон юм. Бороо цутгаж эхлэв. Мийп тэгэхэд хар борооноор ажилдаа гүйхгүй болсондоо баярлав. Би аавтай хамт гэр орноо янзлаад, хичээлээ үзэж гарлаа. Франц үйл үгс жаал цээжиллээ. Дараа нь “Мөнхийн дууч ой” гэдэг ном уншив. Гоё ном байна. Уншаад бараг ч дуусах нь. Ирэх долоо хоногт Элли манайд хононо!
Анне


1942 оны аравдугаар сарын 29. Пүрэв гариг
Сэтгэл минь нэг л их тавгүй байна! Аав өвдчихсөн. Их халуурч, яг л улаан бурхантсан юм шиг бие нь туурав. Ээж түүнийг сахин, халууны нь буулгах гэж жин тавина. Өнөө өглөө Мийп германчууд Даан гуайн байрыг тонож хоосолсныг дуулгалаа. Бид тэр тухай Даан гуайн авгайд хэлсэнгүй. Сүүлийн үед тэр ямагт уурлан бухимдах болоод байгаа. Тиймээс ч хайран сайхан чамин аяга шаазан, үнэт тавилгаа авч чадалгүй гэртээ орхичихсон юм сан хэмээн яншихы нь бид огт ойшоодоггүй байв. Амь л аврагдаж байвал хичнээн гоё ч эд хогшил яамай болоод байхад. Нээрээ, намайг томчуудад зориулсан ном уншихыг зөвшөөрсөн шүү. Одоо би Зүхтелийн “Евагийн залуу нас” гэдгийг уншиж байна. Охидын номноос юугаараа тийм ялгаатай нь мэдэгдсэнгүй. Хүүхнүүд их мөнгөөр эрчүүдэд биеэ үнэлж байгаа тухай л гарч байна. Тийм завхай эрчүүдийн өмнөөс ичмээр юм. Бас Ева гэдэг хүүхний бие мууддаг юм.
Аав, Гёте, Шиллерийн жүжгүүдийг авчирчээ. Орой бүр л ном уншмаар санагдах юм. Бид, “Дон Карлос”-ыг нь уншиж эхлэв. Аавын энэ номнуудыг авчирсанд нь ээж дургүйцэхдээ надад мөргөлийн ном өгөв. Би л болсон хойно түүний нь бас сонирхон уншив. Уншихад зүгээр юм шиг мөртлөө, тэр мөргөлийн ном нь надад ямар ч өгөөжгүй санагдав. Ээж маань намайг яагаад бурханд сүсэг бишрэлтэй болгох гээд байдаг юм бол?
Өглөө пийшингээ эхэлж галлана. Оройдоо хөөлөөгүй юм чинь, биднийг лав тарвага шиг утах байх даа.
Анне


Top
   
PostPosted: Jun.04.11 10:20 pm 
Offline
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
Эрчлэх Сумны Исгэрээ Гишvvн
User avatar

Joined: Dec.13.09 9:21 pm
Posts: 217
1942 оны арван нэгдүгээр сарын 7. Бямба гариг
Хайрт Китти минь!
Ээж уурлаад бөөн ядаргаа. Энэ нь дарамттай юмаа. Маргот болохоор аав ээжтэй хэл ам татлана гэж үгүй, харин би л үргэлж уурлуулж, уцаарлуулж байдаг нь тохиолдол юм гэжүү? Жишээ нь өчигдөр орой Маргот маш гоё зурагтай юм уншиж суулаа. Тэгээд дээш гарахдаа номоо цааш нь унших санаатай тавьчихаад яваад өгөв. Хийх юмгүй байсан би тэгэхэд зурганд нь болоод тэр номыг нь үзэж гарсан юм. Гэтэл Маргот бууж ирээд, “өөрийнхөө” номыг надад байхыг хармагцаа хөмсөг зангидан “алив өгөөтөх” гэв. Би л болсон хойно цааш нь жоохон үзэх гээд зөрж байгаад Марготыг уурлуулчихлаа. Тэгсэн чинь ээж хөндлөнгөөс:
-Наадхий чинь Маргот уншиж байгаа юм. Бушуу өг чи! гэдэг байна. Тэгтэл аав орж ирэв. Аав хүртэл юу болсныг мэдээгүй байж, Марготыг л гомдоочих вий гэж ирээд л намайг:
-Маргот номыг чинь авчихвал чамайг яахыг харахсан гэдэг байна ш дээ.
Би ч дуугүй болж тэр гайтай номыг нь тавиад гомдсондоо өрөөнөөс гараад явчихсан. Энэ явдал үнэндээ намайг гомдоогоо ч үгүй, уурлуулаа ч үгүй, зөвхөн л уйтгарлуулсан. Юу болсныг мэдээгүй байж учиргүй Марготын талд орсон нь аавын буруу байсан юм. Би уг нь аав ээж хөндлөнгөөс оролцож, Марготыг өмөөрч сүйд болоогүй бол тэр номыг нь дор нь л өгчих байсан л даа. Мэдээж ээж Марготыг гэх нь ойлгомжтой хэрэг. Тэр хоёр бол байнга хэл амаа ололцдог улс. Тэгээд ч би ээжийн үглэж загнах, эгчийн дүрсхийн уурлахыг ер анзаардаггүй болчихсон юм. Нэгэнт л миний төрсөн ээж, эгч хоёр юм чинь тэгж л байна биз. Харин аавтай бол өөр хэрэг. Аав хэрэв Марготыг илүү үзэж магтаж, эрхлүүлээд явчихаар би шаналдаг юм. Яагаад гэвэл манай гэр бүлд намайг гэх ганц хүн аав байгаа юм. Аав бол миний хамгийн дотны хүн. Би энэ дэлхийд түүнээс өөр хэнд ч тийм их хайртай байж чадахгүй. Гэтэл аав заримдаа намайг гэхээсээ илүү эгчийг гэдэг. Маргот маань үнэхээр ухаантай, үзэсгэлэн гоо, эелдэг зантай төгс төрсөн охин л доо. Гэхдээ намайг ч бас тоохгүй байж болохгүй ш дээ. Би бол гэрийнхэндээ үргэлж л алиа салбадай, бүтэлгүй амьтан гэгдэн, толгой тархигүй загнуулдгаараа, тэглээ гээд засардаггүйгээрээ заримдаа удаа дараалан шийтгүүлэхэд хүрнэ. Надад дүр үзүүлэх, худлаа нялуурах, сүржигнэн шуугиан тарих явдал таалагддагүй. Би ааваасаа намайг ганцааранг нь хайрлахыг л хүсдэг. Маргот эгчдээ би атаархдаггүй. Түүн шиг мундаг, ухаалаг, үзэсгэлэн гоо болохыг ч хүсдэггүй. Надад ердөө л эцэг хүний чинь үнэн элбэрэлт хайр, зүгээр нэг хүүхдийнх нь хувьд биш харин Анне гэдэг бие хүнийхээ хувьд хэрэгтэй.
Гэр бүлээ гэх сэтгэлийг минь дулаацуулж явдаг цорын ганц хүн аав минь учраас л ингэж ярьж байгаа юм. Би өөртэй нь ээжийн тухай яримаар байдгийг минь аав ойлгодоггүй. Ээжийн өчнөөн дутагдлыг ярихыг аав ерөөсөө сонсдоггүй, хэрэв энэ тухай яриа гарах юм бол сэргэлэг гэгч нь дүйвүүлээд өнгөрөөнө. Гэвч надад ээжийн зан ааш ердөө ч таалагддаггүй. Ээжийн салан задгай, хайш яйш байдал, егөөдөл, хатуу догшин зан авир нь намайг заримдаа үнэхээр биеэ барьж чадахгүйд хүргэдэг. Тэгэхээр бүх буруу минийх биш нь мэдээж бус уу.
Ээж бид хоёрын зан төрх тэнгэр газар шиг зөрөөтэй байдаг болохоор юм л бол гал ус шиг харшилдана. Тэгэхдээ би ээжийг тийм ийм гэдэггүй. Тэгэж болох ч үгүй, чадах ч үгүй. Ямар ч атугай тэр миний төрсөн эх шүү дээ! Ээж тэгэхдээ надад эх шиг байсангүй. Ингээд л өөрөө өөртөө эх болж явахаас аргагүйд хүрдэг юм. Тэгээд ч өөрийгөө түүнээс бүрмөсөн тусгаарлаж, өөрөө өөрийхөө замыг сонгосон. Би одоо жинхэнэ эх, эмэгтэй хүний өв тэгш дүрийг харах сэтгэлийн нүдтэй болжээ. Тэр нүдээрээ ээжийг харахаар үнэндээ түүнд, тэр эх гэдэг хүндэт нэр тохирохгүй юм шиг санагдана.
Би ээжийн муу бүхнийг анхааралгүй харин дан сайн сайхныг нь олж харах, түүнд байхгүй чанаруудыг өөртөө бий болгохыг ямагт хичээдэг.
Хамгийн уур хүрмээр нь миний энэ хичээж байгааг ээж, аавын аль нь анзаардаггүй болохоор тэвчээр алдаад нэг л мэдэхэд тэдний дургүйг хүргэчихдэг юм. Ер нь эцэг эхчүүд хүүхдүүдээ ойлгож, зөв харьцаж чаддаг юм болов уу даа?
Заримдаа бурхан намайг шалгаасай гэж бодох юм. Ямар ч атугай өөрөө л хэний ч үлгэр дууриал, тусламжгүйгээр биеэ даах хэрэгтэй.
Надаас өөр хэн энэ тэмдэглэлийг хожмын өдөр унших бол? Хэн надад туслах гэж гар сунгах бол? Хайр халамж, түшиг тулгуургүй бол би амьдарч чадахгүй нь. Заримдаа хүчин мөхөсдөж хүссэн шигээ охин байж чадахгүйд хүрэх юм.
Намайг ер нь хэн ч ойлгохгүй юм. Өнөөдөр томчуудын яриаг сонсож бүгдийг мэдэж болох байтал маргааш нь намайг юу ч мэдэхгүй жулдрай хүүхэд, номоос их зүйл сурлаа ч гэсэн үнэндээ зөвийг нь биш л дээ гээд тоохгүй. Би үгээр хэлж чадахгүй л байгаа болохоос өөрийн гэсэн үзэл бодол, хүсэл мөрөөдөлтэй, зорилготой хүн. Энд хоргодох байранд нуугдсанаас хойш уулзаж чадахаа больсон найзууд минь ч намайг бүрэн ойлгож байгаагүй. Ингээд л явж явж өдрийн тэмдэглэл дээрээ буух нь тэр. Өдрийн тэмдэглэл минь чи миний санаа бодлын эхлэл төгсгөл юм. Китти минь чи үнэхээр тэсвэртэй юм. Чамдаа Анне чинь бүхнийг тэвчихээ, зовлон даахаа, өөрийнхөө замыг өөрөө засаж чадна гэдгээ андгайлъя. Харин тэгэхдээ, үүнийхээ үр дүнг харж өөрийгөө хайрлах хэн нэгний хайраар урам зориг орох сон.
Өөрийгөө би үнэхээр буруутгаж чадахгүй нь. Тэгэх нь надад дэндүү ахдана гэдгийг ойлгож үзээрэй!
Анне


Top
   
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic  Reply to topic  [ 283 posts ]  Go to page 1 2 3 4 511 Next

All times are UTC+09:00


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  

Copyright Asuult.NET © 2000-2015.
Administrative Contact: Khundaga Khurelbaatar [hundaga@hotmail.com]
Tel: 1-888-303-4927, Fax: 1-888-406-2264.
Powered by phpBB © 2000-2015 phpBB Group. Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Limited