#AsuultSambar :

ASUULT.NET - МОНГОЛ УЛС МАНДАН БАДРАГ!
It is currently Mar.25.19 2:34 am

All times are UTC+09:00




Post new topic  This topic is locked, you cannot edit posts or make further replies.  [ 99 posts ]  Go to page 1 2 3 4 Next
Author Message
PostPosted: May.11.09 10:09 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
New Moon

"Twilight" ийн үргэлжлэл болох удаан хүлээгдсэн "New Moon" маань одооноос эхлэж байна. Эхний номыг уншиж амжаагүй яваа хүмүүсд Тваилаитийг уншихыг санал болгоё. Ингээд эхэлцгээе... :mrgreen:

Image

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Last edited by darkhan_tsaazat on Jun.05.09 4:43 am, edited 3 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:10 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
Бүлэгс:

1. Party/ Үдэшлэг
2.. Stitches/ Оёо
3. The End/ Төгсгөл
4. Waking Up/ Сэрэх
5. Cheater/ Булхайцагч
6. Friends/ Найзууд
7. Repetition/ Давталт
8. Adrenaline/ Адреналин
9. Third Wheel/ Шаврын хаалт
10. The Meadow/ Нуга
11. Cult/ Бүлэглэл
12. Intruder/ Гийчин?
13. Killer/ Алуурчин
14. Family/ Гэр бүл
15. Pressure/ Дарамт
16. Paris/ Парис
17. Visitor/ Зочин
18. The Funeral/ Оршуулгын ёслол
]19. Race/ Уралдаан
20. Volterra/ Волтерра
21.. Verdict/ Шийдвэр
22. Flight/ Нислэг
23. The Truth/ Үнэн
24. Vote/ Санал хураалт
Epilogue.

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:15 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Өмнөх үг.

Аймшигтай хар дарсан зүүднээс болж надад занганд орсон юм шиг санагдав, уушгиа дэлбэртэл гүйх хэрэгтэй байсан ч бие минь хүссэнээр хөдөлж өгөхгүй байлаа. Тэр хүйтэн хөндий хүмүүсийн дундуур гүйж байхад хөл минь улам бүр удааширч байв, харин аварга цамхагийн цагийн зүү огт удаашраагүй юм. Тэр хүмүүс хэрцгий ба хайр найргүй хүчээр юуг ч хайрлалгүй төгсгөлийг зорьж байв - бүх зүйлийн төгсөлийг.

Гэвч энэ бүхэн хар дарсан зүүдтэй адилгүй байсан юм. Би өөрийн амьдралын төлөө гүйж байсангүй; би өөр хэмжээлшгүй үнэтэй ямар нэг зүйлийн төлөө хурдалж байлаа. Миний амьдрал өнөөдөр надад өчүүхэн мэт санагдаж байв.

Энэ бидний хамтдаа үхэж болох сайхан боломж байсан гэж Алис хэлсэн юм. Магадгүй, хэрэв Алис нарны гэрэлд хавчигдадгүй байсан бол үр дүн нь өөр байх байсан байх; ганц би л тэр тод нартай, олон хүнтэй талбайгаар гүйх боломжтой нь байлаа.

Харин би хангалттай хурдан гүйж чадахгүй байв.

Бид өөрсдийн онцгой аюултай дайснуудаараа хүрээлэгдсэн байгаа нь миний санааг зовоосонгүй. Цагны хонх цохилон миний болхи хөлийн улан доор чичиргээ мэдрэгдлээ. Би хэтэрхий оройтсноо ойлгосон ч цангасан хэн нэгэн намайг хүлээж байгаад баяртай байв. Энд бүтэлгүйтэх нь надад амьдрах хүсэл байхгүй болгож байсан юм.

Хонх дахин цохилж, нар тэнгэрийн яг төв хэсгээс доош тусав.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:12 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:17 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
1.Үдэшлэг

Би унтаж байгаа гэдэгтээ ерэн есөн хувь итгэлтэй байлаа.

Үүний нэг баталгаа нь би нүд гялбам нарны гэрэл туссан өрөөнд байв - Форкс-т бол ийм тод нар хэзээ ч гарахгүй. Мөн дараагийн баталгаа бол би Мэри эмээрүү харан зогсож байв. Эмээ маань 6 жилийн өмнө нас барсан учраас би зүүдэлж байна гэдэгтээ бүрэн дүүрэн итгэлтэй боллоо.

Эмээ маань нэг их өөрчлөгдөөгүй байв; түүний царай миний санаж байгаатай л адилхан байлаа. Арьс нь зөөлөн бас гундсан, мөн жижиг үрчлээнүүдээр дүүрэн. Царай нь яг л хатаасан чангааз шиг, гэхдээ бөөгнөрсөн цагаан өтгөн үстэй.

Түүний хатсан уруул бага зэрэг гайхсан янзтай байсан ч тэр инээмсэглэж байлаа. Эмээ маань намайг харна гэж бодоогүй байсан мэт харагдаж байсан юм.

Би аль хэдийн түүнд асуулт тавихаар бэлдсэн байв; надад маш олон асуулт байлаа - Миний зүүдэнд юу хийж байгаа юм бэ? Сүүлийн 6 жил түүнд юу тохиолдсон? Поп зүгээр үү, мөн тэд бие биеээ олсон уу? гээд л. Гэвч намайг амаа нээхэд тэр ч бас нээв, тэгэхэд нь би түүнд эхлэж ярих боломжийг өгөн зогслоо. Тэр ч бас үг хэлэлгүй зогсон, дараа нь бид бие биерүүгээ харан инээмсгэлцгээв.

“Белла!”

Миний нэрийг дуудсан хүн эмээ биш байв, бид хоёул хэн бидэн дээр ирж явааг мэдэхийн тулд эргэн харлаа. Би энэ хэн байснийг мэдэхийн тулд заавал харах шаардлагагүй байв, энэ хоолой бол миний унтаж байхдаа ч, сэрүүн байхдаа эсвэл бүр үхсэн байхдаа ч таниж чадах хоолой байсан юм. Энэ хоолойг сонсохын тулд би гал түймэр эсвэл үүрдийн хүйтэн бороон дундуур ч явж чадна.

Эдвард.

Би түүнийг харахаараа үргэлж баярладаг ч гэсэн, бас би зүүдэлж байна гэдэгтээ бараг итгэлтэй байсан ч хурц наранд бидэнрүү алхаж яваа Эдвардыг хараад сандарлаа.

Би эмээг намайг вампирт дурласан гэдгийг мэдээгүй байгаад тэвдэж байв. Түүний вампир гэдгийг батлах наранд түм буман шигтгээ мэт гялалзах арьсыг би юу гэж тайлбарах юм бэ?

“Тэгэхээр, эмээ, та миний найз залууг гялалзаж байгааг харсан байх. Энэ зүгээр л... тэр наранд ингэдэг юм. Үүнийг анхаарах хэрэггүй ээ.”

Гэвч тэр энд юугаа хийж байдаг билээ? Түүнийг Форкст амьдрах болсон шалтгаан бол - Форкс хамгийн их бороо ордог газар учраас тэр гэр бүлийхээ нууцыг мэдэгдэлгүй зугаалж болох явдал байсан. Гэвч тэр энд байлаа, яг л бурхан шиг нүүрэндээ дур булаам инээмсэглэлээ тодруулан гайхалтайгаар надруу алхаж байв.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:13 pm, edited 2 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:18 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Урьд нь би түүнийг миний бодлыг сонсож чаддаггүйд баярладаг байсан бол яг тэр мөчид харамсаж байлаа. Би бодолдоо хашгиран хэлж байсан анхааруулгаа түүнд сонсуулaхыг хүсэж байв.

Би эмээрүү сандарсан харцаар хартал аль хэдийн оройтсон гэдгийг ойлгов. Тэр надруу гайхсан харцаар ширтэж байлаа, түүний нүд нь яг л минийх шиг түгшсэн байсан юм.

Эдвард гайхалтай инээмсэглэлээ тодруулан над дээр ирэхэд миний зүрх зогсох шиг л болов. Тэр миний мөрнөөс тэврээд эмээрүү харлаа.

Эмээгийн царианы хувирал намайг гайхшруулж орхив. Айсан харцаар харахын оронд тэр надруу ичсэн харцаар ширтэж байлаа, яг л загнуулахаа хүлээж байгаа мэт. Тэр маш сонин байрлалтай зогсож байв - биенээсээ эв хавгүйхэн өргөгдсөн нэг гар нь агаарт мушгиралдав . Тэр миний харж чадахгүй хэн нэгнийг тэвэрч байгаа мэт харагдлаа, хэн гэдэг нь мэдэгдэхгүй.

Тэр л үед би эмээг хүрээлж буй тэр алтлаг хүрээ болох том зургийг олж харсан юм. Юу гэдгийг ойлголгүйгээр гараа өргөн зурганд хүрэх гэж оролдов. Эмээ ч бас надтай адилхан оролдлого хийв. Бидний хуруу шүргэлцэхийн оронд би хүйтэн шил мэдрэсэн юм.

Гэнэтийн толгой эргэлтээр миний зүүд аймшиг болж хувирсан юм.

Ямар ч эмээ байсангүй.

Энэ би байлаа. Толинд туссан миний дүрс. Хөгшин, гундсан, үрчлээтсэн би.

Эдвард миний хажууд зогсож байв, толинд харагдахгүй, гайхмаар үзэсгэлэнтэй мөн үүрдийн арван долоон настай.

Тэр өөрийхөө хүйтэн уруулыг миний хөгширсөн хацарт хүргэв.

"Төрсөн өдрийн мэнд," гэж тэр шивнэлээ.

Аймшигт зүүднээс болж миний нүд том нээгдэж би aмьсгаадсан байв. Гунигтай саарал, бүрхэг өдрийн танил өнгө зүүдэнд үзэгдсэн тод нарны гэрлийг бодлоос минь авч одов.

Энэ зүгээр л зүүд байсан гэж өөртөө хэллээ. Би гүн санаа алдаад боссон ч миний түгшүүр арилаагүй байcaн юм. Цагны өнцөг дахь жижиг календарь өнөөдөр есөн сарын арван гурван гэдгийг надад хэлж өгч байв.

Зүгээр л зүүд байсан ч нэг зүйлийг зөгнөсөн байлаа. Өнөөдөр миний төрсөн өдөр. Би албан ёсоор арван найм хүрэх өдөр юм.

Би энэ өдрөөс олон сарын турш айж ирсэн.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:13 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:20 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Миний хамгийн аз жаргалтай өнгөрүүлсэн, мөн Олимпик Пенинсулагийн хамгийн бороотой зуны турш энэ аймшигт өдөр над руу гэтсээр одоо ирсэн байлаа.

Энэ бүхэн үнэхээр аймшигтай байв. Би хөгширч байгаагаа хүртэл мэдэрч байсан юм. Өдөр болгон би бага багаар хөгширнө, гэхдээ одоо бол энэ хэмжээлшгүй аймар байв. Би арван найм хүрсэн.

Харин Эдвард хэзээ ч хүрэхгүй.

Би шүдээ угаах гэж очихдоо царай минь өөрчлөгдөөгүй байхыг хараад бараг гайхшрав. Би өөрлүүгээ ширтэн цагаан арьсан дээрээсээ үрчлээ хайлаа. Харин үрчлээ миний духан дээр л харагдав, би тайвширч чадвал түүнийг арилна гэдгийг мэдэж байсан ч одоохондоо тайвширч чадахгүй байв. Миний хөмсөг хүртэл зангиран долгиолсон зураас мэт харагдана.

Энэ зүгээр л зүүд байсан гэж өөртөө дахин сануулав. Зүгээр л зүүд... гэхдээ миний хамгийн аймшигт хар дарсан зүүд.

Би өглөөний хоолоо идэлгүй хамaг хурдаараа гэрээс гарлаа. Aаваас зайлcxийх боломжгүй байсан учраас хэдэн минутын турш хөгжилтэй царай гаргах хэрэгтэй болов. Би түүний надад авсан бэлэгсэлтийг хараад баярласан харагдахыг хичээж байсан ч яг үнэндээ уйлах шахаж байсан юм.

Би сургууль руугаа явах зуур өөрийгөө хянах гэж оролдлоо. Урьд шөнийн зүүд маань толгойноос огт гарч өгөхгүй байсан юм. Форкс ахлах сургуулийн хойд талын танил зогсоолд машинаа тавихдаа гялтгар Волвогоо налсан Эдвардыг харах хүртлээ би цөхөрлөөс өөр юуг ч мэдрэхгүй байв. Тэр өдөр болгон л намайг хүлээдэг шигээ хүлээгээд зогсож байлаа.

Цөхрөлийг маань гэнэт гайхшрал орлосон юм. Түүнтэй хагас жил хамт байгаа ч би өөрийгөө ямар их азтай гэдэгтэй эвлэрч чадаагүй юм.

Алис ч бас түүний хажууд намайг хүлээгээд зогсож байв.

Мэдээж Эдвард Алис хоёр цусан холбоогүй ч (Доктор Каллен ба түүний эхнэр дэндүү залуу тул хүүхдүүдээ өргөж авсан гэж хэлэхээс өөр аргагүй байсан юм) тэдний арьс яг адилхан цoнxигop цагаан, нүд нь адилхан алтлаг өнгөтэй бас нүднийхээ доор адилхан хөхөpcөн туяaтай байлаа. Алисийн царай яг л тэрнийх шиг гайхалтай үзэсгэлэнтэй байсан юм. Тэднийг мэддэг хэн нэгэнд - над шиг хэн нэгэнд тэдний энэ төстэй байдал нь тэднийг юу гэдгийг нь хэлж өгч байв.

Намайг хүлээх Алисийн баяртай харц, мөн түүний гартаа барьсан мөнгөлөг өнгийн цаастай хайрцаг намайг ярвайхад хүргэв. Би Алист надад ямар ч бэлэг хэрэггүй, ер нь миний төрсөн өдөрт анхаарлаа хандуулах хэрэггүй гэж хэлсэн ч тэр миний хүсэлтийг үл ойшоосон бололтой.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:14 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:21 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Би машиныхаа хаалгыг хаахад будаг нь халцран чийгтэй газарлуу унав. Харин би тэдний зүг удаан алхаагaap алхлаа. Алис намайг угтахаар урагш хариахад түүний дагина мэт царай нь хурц хар үснийх нь доороос гэрэлтэж байв.

"Төрсөн өдрийн мэнд, Белла!" гэж тэр хэллээ.

"Чшш," гэж би исгэрээд, хэн нэгэн сонсоогүй байгаа хэмээн айн эргэн тойрноо харав. Энэ аймшигт өдрийг тэмдэглэх л дутаж гэнэ.

Тэр намайг үл тоомсорлов. "Чи бэлэгээ одоо задлах уу, дараа нь задлах уу?" гэж байж ядан хэлэх үед бид Эдвардын дэргэд ирлээ.

"Бэлэг хэрэггүй ээ," би амандаа бувтнав.

Тэр миний байдлыг ойлгосон бололтой. "За, тэгвэл дараа болъё. Чамд ээжийн чинь явуулсан зургийн альбом таалагдсан уу? Бас Чарлигийн зургийн аппарат?"

Би санаа алдлаа. Мэдээж тэр миний төрсөн өдрийн бэлэгнүүдийг мэдэж байгаа. Эдвард гэр бүлээсээ ганцаараа онцгой авьяастай нь биш. Алис миний эцэг эхийн ямар бэлэг авсныг өөрсдөө шийдсэн даруйд нь “харсан” байж таараа.

"Тиймээ, гоё бэлгүүд байсан."

"Маш гоё сэтгэсэн байна лээ шүү. Хүн амьдралдаа нэг л удаа төгсөх ангид ордог ш дээ. Зураг авч хадгалвал хичнээн гоё гээч."

"Чи төгсөх ангид хэдэн удаа орж байсан гэж?"

"Мэдээж би бол өөр шүү дээ."

Бид Эдвард дээр очтол тэр миний гараас атгахаар гараа сунгасан юм. Би түүний гараас дуртайяа барин хэсэг хугацаанд өөрийн дүнсгэр байдлаа мартав. Түүний арьс нь хэзээд байдаг шигээ цонхигор, хатуу бас хүйтэн байлаа. Тэр миний хуруунуудыг зөөлнөөр атгав. Би түүний тунгалаг нүдрүү харахад зүрх минь жирийнээсээ хурдан цохилохыг сонссон тэр инээмсэглэлээ.

Тэр ярьж эхлэх зуураа нэг хүйтэн хуруугаа миний уруулыг дагуулан явууллаа. "Бидний тохирсноор бол би чамд төрсөн өдрийн мэнд хүргэх эрхгүй, зөв үү?"

"Тиймээ, зөв." Би түүний энэ гайхалтай ярианы ур чадварыг хэзээ ч дуурайж чадахгүй. Түүний энэ яриаг зуун жилийн өмнө амьдарч байсан хүн л дуурайж чадах байсан байх.

"За за." Тэр эмх замбраагүй үснийхээ дундуур гараа явуулаад "Чамайг санаагаа өөрчилсөн байж магадгүй гэж бодоод. Ихэнх хүмүүс төрсөн өдөр болон бэлэгсэлтэд дуртай байдаг ш дээ."


Last edited by crossbonez9966 on Jul.04.09 10:42 pm, edited 2 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:23 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Энэ үед Алис инээхэд түүний дуу яг л хонхны дуу шиг сонсогдов. "Мэдээж чамд таалагдаж л таараа. Бүгд чамтай гоё харьцаж чиний үгэнд орно. Ямар муу зүйл тохиолдоно гэж сүр болоод байгаа юм бэ?" Тэр намайг асуултыг нь хариулахгүй гэж бодож байсан байх.

"Хөгшрөх муухай ш дээ," гэж хэлэхэд миний хоолой хүссэнээр минь итгэлтэй байж чадсангүй.

Хажууд зогсож байсан Эдвардын инээмсэглэл хатуурав.

"Арван найман нас гэдэг чинь тийм ч их биш шүүдээ" гэж Алис хэллээ. "Эмэгтэйчүүд хорин ес хүрэхээрээ айж эхэлдэг биш билүү?"

"Тэхдээ л би Эдвардаас хөгшин болчихлоо," би бувтналаа.

Эдвард санаа алдав.

"Нэг талаар бодож үзвэл ч тийм л дээ," гэж Алис xэлээд цоглог дуугаар "Зөвхөн ганц л насаар шүү дээ.”

Тэгээд би бодож үзлээ... хэрэв миний ирээдүй миний бодож байсанчлан болж, би үүрд Эдвард, Алис бас үлдсэн Калленyyдтaй хамт байж чадвал (гэхдээ үрчлээтсэн жижигхэн хатагтай болсноор биш) ганц хоёр насны зөрөө надад тийм ч их санагдсангүй. Гэвч Эдвард намайг хувиргахгүй гэж зөрүүдлэсээр байсан юм. Тэр намайг өөр шигээ мөнх настай болгох талаар огт бодоогүй нь мэдээж.

Бид хоёрын энэ байдлыг тэр мухардалт гэж тодорхойлдог байв.

Үнэндээ би Эдвардын яагаад зөрүүдлээд байгааг нь ойлгохгүй байгаа. Үхэх боломжтой байх юу нь тийм сайн гэж? Калленийхнийг хараад байхад вампир байх ч бас тийм муухай зүйл биш дэг.

"Чи хэзээ манайд ирэх вэ?" Алис сэдвийг булзайруулан үргэлжлүүллээ. Түүний царайны хувиралаас харахад тэр миний ганц хүсэхгүй байгаа юмыг хийх гэж байгаа бололтой.

"Би танайд очно гэж төлөвлөөгүй л байгаа юмсан."

"Бидэнд битгий ингэж шударга бус ханд л даа, Белла!" тэр гомдоллов. "Чи бидний баяр баяслыг сүйтгэхийг хүсээгүй биздээ?"

"Миний төрсөн өдөр миний хүссэнээр болох байх гэх бодож байлаа."

"Хичээл тарахад би түүнийг Чарлигаас очоод авчихнаа," гэж Эдвард намайг үл ойшоон хэллээ.

"Надад хийх юм байгаа," би эсэргүүцэв.


Last edited by crossbonez9966 on Jul.04.09 10:45 pm, edited 2 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:24 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Чамд хийх зүйл байхгүй ээ," гэж Алис маадгар хэллээ. "Би аль хэдийн хатагтай Ньютонтой ярьчихсан. Тэр хувиарыг чинь өөрчлөөд чамд төрсөн өдрийн мэнд хүргэхийг дамжуулсан."

"Би..би тэгсэн ч очиж чадахгүй ээ," гэж түгдрэн хэлээд шалтаг хайлаа. “Би англи хэлний хичээлд зориулж Ромео Жульетийн киног үзэх хэрэгтэй."

Алис тургин "Чи Ромео Жульетийг цээжилчихсэн шдээ."

"Гэхдээ ноён Бэрти хэлэхдээ бид энэ зохиолыг уншиж биш харж байж мэдэрч чадна гэсэн. Шекспир жүжиг болгох гэж үүнийг бүтээсэн тул."

Эдвард нүдээ эргэлдүүлэв.

"Чи аль хэдийн киног нь үзчихсэн ш дээ," гэж Алис зэмлэнгүй хэллээ.

"Гэхдээ мянга есөн зуун жараад оны хувилбарыг биш ээ, ноён Бэрти хэлэхдээ энэ хувилбар нь хамгийн сайн нь гэсэн."

Эцэст нь Алис маадгар инээмсгэлэлээ гээж надруу муухай харав. "Энэ амархан ч байж болно, хэцүү ч байж болно, Белла, гэхдээ аль нэгийг нь сонго."

Эдвард түүнийг таслан "Тайвшир, Алис. Хэрэв Белла киногоо үзмээр байгаа бол хүссэнээ л хийг. Энэ тэрний төрсөн өдөр."

"Ийм л байна," гэж би нэмлээ.

"Би тэрнийг долоон цаг хавьцаа аваад очъё," Эдвард үргэлжлүүлээд "Ингэвэл чамд бэлтгэхэд илүү цаг гарна."

Алис хонх шиг инээдгээрээ дахин инээлээ. "Сайхан сонсогдож байна, өнөө орой уулзья, Белла!" Хөгжилтэй байх болно оо." Тэр инээд алдлаа - түүний том инээд нь төгс байдлыг нь улам тодотгож өгч байв, тэр миний хацар дээр үнсээд намайг хариу үйлдэл хийж амжихаас өмнө бүжиглэн алга боллоо.

"Эдвард, гуйя." би гуйж эхлэхэд тэр хүйтэн хуруугаараа миний уруулыг дарав.

"Үүнийг дараа шийдэцгээе. Бид явахгүй бол хичээлдээ хоцрох нь байна."

Бид ангийн хойд хэсэгт байраа эзлэн суухад хэн ч биднийг анхаарсангүй (бид одоо бараг өдөр бүр хамт нэг ангид байдаг болсон юм - тэрний гайхалтай ач тусаар эмэгтэй багш нар түүний хувиарыг хүссэнээр нь өөрчилж өгсөн юм). Бид маш удаан хамт байгаа болохоор олны хов живийн бай болохоо больсон байлаа. Мөн Майк Ньютон надруу намайг буруутгасан баргар харцаар ширтэхээ болисон байв. Үүний оронд тэр надруу инээмсэглэж байлаа, би ч түүнтэй зүгээр л найзууд болсондоо баяртай байв. Зуны туршид тэр их өөрчлөгджээ - дугуй нүүр нь байхгүй болж шанаагаа ил гарган, мөн цайвар үсээ засуулсан байлаа. Өрөвгөр байхын оронд үс нь арай урт бас эмх замбраагүй байдлаар гельдсэн харагдав. Түүний энэ оролдлого нь хэнийг дуурайх гэж оролдсныг нь шууд л бариж өгсөн юм. Гэхдээ Эдвардын үс бөгөөд гадаад байдал нь дуурайхын аргагүй зүйл.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:24 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:40 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Өдөр үргэлжилж, би Калленыхруу явахгүй байх арга чарга хайж эхлэв. Би гашуудлын байдалтай байхад баяр тэмдэглэх нь надад маш муухай санагдлаа. Гэвч энэнээс муу нь анхаарлын төвд байж бэлэг авах явдал байв.

Анхаарал хэзээ ч сайн зүйл дагуулдаггүй. Нүүрэн дээрээ унах гэж байгаа хэн ч анхаарлын төвд байхыг хүсэхгүй байх.

Би онцгойлон хэлсэн юм - хэн ч ямар ч бэлэг надад өгөөд хэрэггүй гэж би тушаасан. Гэхдээ энэ удаад Чарли болон Реней хоёроос бусад нь ч бас миний үгэнд орохгүй байхыг шийдсэн бололтой.

Надад хэзээ ч их мөнгө байгаагүй, гэхдээ би үүний талаар огт санаа зовдоггүй байсан юм. Рэнээ намайг цэцэрлэгийн багшийн цалингаар өсгөсөн. Харин Чарлигийн ажил хэзээ ч их мөнгө олж чаддаггүй - тэр Форкс хэмээх жижигхэн хотод цагдаагийн дарга хийдэг байв. Харин би долоо хоногийн гуравт нь спорт хувцасны дэлгүүрт ажиллан хувийн орлогоо олдог байлаа. Гэхдээ ийм жижиг хотод ажилтай байна гэдэг азтай хэрэг шүү. Миний цуглуулсан мөнгө миний их сургуулийн төлбөрийн мөнгө болох өчүүхэн хадгаламжинд ордог байв. (Коллеж бол Төлөвлөгөө Б. байсан юм, гэвч би Төлөвлөгөө А.-д найдсаар байлаа)

Эдвард маш их мөнгөтэй - би хэр их гэдгийг нь бодохыг ч хүсдэггүй.

Эдвард болон Калленуудад мөнгө бараг юу ч биш байлаа. Энэ зүгээр л хязгааргүй хугацааны турш тэдний гарт хуримтлагддаг зүйл бөгөөд ер бусын авьястай эгч нь хувьцааны зах зээлийн чиг хандлагыг урьдчлан хардаг байсан юм. Эдвардыг миний төлөө мөнгө үрэх нь яагаад надад таалагддаггүйг тэр ойлгодоггүй байв - яагаад намайг Сийтл дахь үнэтэй ресторанд оруулвал надад тавгүй байх, яагаад би тэрэнд надад үнэтэй, цагт 55 миль-с дээш хурдлах чадвартай машин авч өгөхийг зөвшөөрдөггүйг, эсвэл яагаад би тэрэнд миний коллежийн төлбөрийг хийж өгөхийг зөвшөөрдөггүй (тэр Төлөвлөгөө Б.-ийн тухайд баяртай байсан юм) гээд л. Эдвард намайг маш хэцүү хүн гэж боддог байв.

Гэхдээ би яаж дүйцэх зүйл түүнд хийж өгч чадахгүй байж түүнээс ийм зүйлүүдийг авах юм бэ? Тэр ямар нэгэн мэдэгдэхгүй шалтгааны улмаас надтай хамт байхыг хүсдэг. Би аз жаргалын оргил дээр байхад тэр надад ямар нэг зүйл өгвөл бид хоёр тэнцвэрээ улам бүр алдахаар байсан юм.

Өдөр үргэлжилж Эдвард ч тэр Алис ч тэр миний төрсөн өдрийн тухай юуг ч сөхсөнгүй, ингээд би арай л тайвширч эхлэв.

Бид хоолны цагaap суудаг суудалдаа сууцгааж байлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:24 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.11.09 10:56 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Ширээнд маш сонин эвлэрэл бий боллоо. Эдвард, Алис, би - бид гурвуулаа ширээний урд хязгаарт сууцгаасан байв. Одоо тэр арай ахмад бөгөөд “аймаар” Калленүүд төгсөөд явчихсан тул, Алис Эдвард хоёр ч бас тийм аймар харагдахаа болисон байсан юм. Миний бусад найзууд болох Майк Жессика хоёр (дөнгөж салалтын дараах эвгүй үе шатандаа очсон), Анжела Бен хоёр (хайр нь зуныг тэсэж гарж чадсан юм), Эрик, Коннер, Тайлер, бас Лорен (энэ сүүлийх нь миний найз нарын тоонд ордоггүй байв) бүгд нэг ширээнд сууцгаaж байлаа. Бид нар яг ч наалдан хамтдаа суугаагүй байсан ч энэхүү хязгаарлалт Алис Эдвард хоёрын хичээл тасладаг нартай өдрүүдэд алга болдог байсан бөгөөд дараа нь намайг ярианд оролцуулахын тулд хүүхдүүдийн яриа арай чангардаг байв.

Надаас ялгаатай нь Эдвард Алис 2 ад үзэгддэг байдлаа золгүй явдал эсвэл сэтгэлээр унаад байх зүйл гэж боддоггүй байсан юм. Анзаардаг ч үгүй байсан байх. Хүмүүс тэдэнтэй хамт байхдаа үргэлж эвгүйрхдэг бөгөөд тэднээс бараг айдаг байв. Мэдээж миний хувьд бол өөр байсан. Эдвард заримдаа намайг өөртэй нь хэт их эвтэй дотно харьцаад байна гэж гайхдаг байсан юм. Тэр өөрийгөө надад аюултай гэж боддог бөгөөд үүний тухай ярьж эхлэх бүрт нь би эрс няцаадаг байв.

Өдөр хурдан өнгөрлөө. Хичээл тарж, Эдвард намайг өдөр болгоны л адил миний ачааны машинруу хүргэж өгөв. Гэвч энэ удаад тэр намайг суулгах гэж зорчигчийн талын суудлын хаалгыг онгойлгож өглөө. Алис түүний машиныг гэрлүүгээ унаж явах ёстой байсан учир би эсэргүүцэж чадсангүй.

Би гараа эвхэн, бороонд хөдөлгөөнгүй зогсов. "Өнөөдөр миний төрсөн өдөр болохоор би машин барихгүй юмуу?"

"Би чиний хүссэнээр төрсөн өдөр чинь биш юм шиг жүжиглэж байна."

"Тэгээд миний төрсөн өдөр биш юм чинь танайхруу явах шаардлага надад байхгүй."

"За, яахав." Тэр зорчигчийн суудлын хаалгыг хаан жолоочийхийг онгойлгоод "Төрсөн өдрийн мэнд." гэв.

"Чшш," гэж би түүнийг дуугүй болохыг шаардлаа. Би онгорхой хаалгаруу орон түүнийг санаагаа өөрчилсөн байгаасай гэж хүсэв.

Намайг машин барьж явах хугацаанд Эдвард хөгжимтэй ноцолдон толгойгоо сэгсрэв.

"Чиний хөгжим аймшигтай дугаралттай юм."

Би ярвайв. Тэрнийг миний машинд суухад нь би дургүй байдаг байв. Миний машин харин ч бусад машинуудыг бодвол өөрийн гэсэн төрхтэй шүү.

"Чи гоё дугаралттай хөгжим сонсохыг хүсээд байгаа юм бол өөрийнхөө машиныг уна," би хэллээ. Миний бараантсан байдал дээр нэмж намайг тавгүйтүүлсэн Алисийн төлөвлөгөөнөөс болж миний хэлэх үгнүүд бодож байгаагаас минь илүү ууртай гарч байлаа. Би хэзээ ч Эдвардад ингэж уурлаж байгаагүй, мөн миний ярианы өнгө түүнийг инээмсэглэхгүйн тулд амаа жимийхэд хүргэлээ.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:24 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.12.09 9:00 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Намайг Чарлигийн байшингийн урд машинаа тавихад тэр миний нүүрэнд хүрэхийн тулд гараа сунгалаа. Тэр надад маш болгоомжтой хүрж байсан бөгөөд зөвхөн хурууныхаа үзүүрээр шанааг минь зөөлөн дарлаа. Яг л би дорхноо хэмхэрчих хэврэг зүйл мэт. Мэдээж түүнтэй харьцуулах юм бол энэ үнэн л байх.

"Чи өнөөдөр сайхан ааштай байх хэрэгтэй," тэр шивнэв. Түүний анхилуун амьсгал нь миний нүүрийг илбэлээ.

"Хэрэв би сайхан ааштай байхыг хүсэхгүй байвал яахуу?" би жигд бус амьсгалаар асуув.

Түүний алтлаг нүд нь шатаж,"Тэгвэл одоо яахав дээ," тэр хэлэв.

Түүнийг өөрийн мөс шиг хүйтэн уруулаа минийхд хүргэхэд толгой минь аль хэдийн эргэж эхэлсэн байлаа. Түүний хүссэнээр би ямар ч эргэлзээгүй өөрийн санаа зовоосон асуудлуудаа мартав, тэгээд амьсгалахаа мартчихгүйг хичээлээ.

Түүний уруул минийхд зөөлнөөр хүрж байв, хүйтэн, гөлгөр бас зөөлөн. Би гараараа түүний хүзүүг тэврэхдээ үнсэлтэндээ автан урам зориг орлоо. Гэнэт түүний уруул дээш мурийж миний нүүрнээс холдохыг мэдрэгдэж тэрээр миний гарыг хүзүүнээсээ салгахаар хойшоо наллаа.

Эдвард намайг амьд байлгахын тулд бидний биеийн харилцаан дунд болгоомжтой хязгаар тогтоож байсан юм. Би түүнийг надаас хурц, хортой шүдээ хол байлгадагт баярладаг ч яагаад ч юм иймэрхүү юмыг амархан мартчихдаг байв.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:25 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.12.09 9:02 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Сайн байгаарай, гуйя," тэр миний хацарлуу амьсгалав. Тэр дахин өөрийхөө уруулыг минийхд зөөлөн хүргээд дараа нь татан авлаа.

Зүрхний минь цохилт чихэнд лугхийв. Би нэг гараа зүрхэн дээрээ тавилаа. Зүрх минь алган доор маш хүчтэй цохилж байв.

"Чи намайг хэзээ нэгэн цагт ингэхээ болино гэж бодож байна уу?" би өөртөө гайхан "Чамайг надад хүрэхэд зүрх минь биен дотроос үсэрч гарах гэхээ болих болов уу?"

"Битгий болиосой гэж найдаж байгаа шүү," гэж тэр маадгар хариулав.

Би нүдээ эргэлдүүллээ. "Явж Капулет Монтег нарын тулааныг үзэцгээе, тэхүү?"

"Чиний хүсэл бол миний тушаал л гэсэн үг."

Намайг киногоо эхлүүлэхэд Эдвард эхлэлийн нэрнүүдийг гүйлгэж харангаа буйдан дээр тухлан хэвтлээ.

Би түүний өмнө буйдангийн ирмэг дээр өндийн суухад тэр гараараа миний бүсэлхийг тэврэн намайг цээжэндээ наав. Энэ буйдангийн дэр шиг тухтай байгаагүй ч түүний цээж маш хатуу бас хүйтэн - бас төгс - яг л мөсөн хөшөө шиг байв, гэхдээ энэ надад таатай санагдсан юм. Тэр буйдангийн ар талаас хуучин хучлага гаргаж ирэн намайг түүний биенээс болж дааруулахгүйн тулд хучив.

"Намайг Ромеог үзэж тэвчдэггүйг чи мэдэх үү?" гэж кино эхлэхэд тэр хэлэв.

"Ромеогийн юу нь болохгүй байгаа гэж?" би зөрөн асуулаа. Ромео миний хамгийн дуртай баатруудын нэг. Эдвардтай учирхаасаа өмнө би түүний тухай мөрөөддөг байлаа.

"Тэгэхээр, нэгт, тэр Розалин-д дурладаг, энэ нь түүнийг хувирамтгай юм шиг санагдуулахгүй байна уу? Хоёрт, тэр хуримлаад удаагүй байж Жулиетийн үеэлийг хөнөөдөг. Энэ тийм сайхан зүйл биш. Алдааны дараа дахиад л алдаа. Тэр өөрийнхөө жаргалыг өөрөө бүхэлд нь үгүй хийдэг."

Би санаа алдаад хэллээ, "Чи намайг киногоо ганцаараа үзээсэй гэж хүсээд байгаа юм уу?"

"Үгүй, ямар ч байсан би чамруу хараад байж байя." гэж тэд хэлээд хуруугаараа миний гарын арьсан дээр дүрс зурхад гараар минь тог гүйх шиг л болов. "Чи уйлах уу?"

"Магадгүй," гэж би хүлээн зөвшөөрөөд "Хэрэв би кинонд анхаарлаа хандуулвал." гэв.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:25 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.12.09 10:23 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Би чиний анхаарлыг сарниулахгүй ээ." гэж тэр хэлсэн боловч би тэрний уруулыг үсэндээ мэдэрсэн бөгөөд энэ нь миний анхаарлыг маш ихээр сарниулж байлаа.

Эдвард Ромеогийн үгсийг чихэнд минь шивнэхэд түүний давшгүй, тансаг хоолой нь кинон дээрх Ромеогийн хоолойг сул дорой, түүхий санагдуулж байлаа. Жульетийг сэрээд нөхрөө үхсэн гэж бодох үед би уйлж эхлэв.

"Би Ромеод атаархаж байгаагаа хүлээн зөвшөөрөх хэрэгтэй байх,” тэр нулимсийг минь арчингаа хэллээ.

"Тиймээ, Жүльет их үзэсгэлэнтэй." гэхэд тэр жигшсэн хоолойгоор "Би Жульетээс болж түүнд атаархаагүй, зөвхөн амиа хорлолтонд нь атаархаж байна," гэж хэлээд дооголсон хоолойгоор тодруулав "Хүмүүс та нарын хувьд хэт амархан хэрэг ш дээ! Та нар хуруун чинээ шилтэй хор уухад л болно..."

"Юу гэнээ?" гэж би уулга алдлаа.

"Энэ зүйлийг би нэг удаа бодож үзэж байсан, тэгээд Карлаилын туршлагаас энэ бид нарын хувьд тийм амар хэрэг биш гэдгийг олж мэдсэн. Карлайл анх өөрийгөө өөрчлөгдсөнийг мэдээд амиа хорлох гэж хэдэн удаа оролдсоныг би мэдэхгүй. Тэхдээ тэр одоо цоо эрүүл." гэж түүний чухал хоолой буцаад гэгээлэг болж хувирав.

Би түүний нүүрний хувиралыг уншихын тулд эргэн харлаа. "Чи чинь юугаа яриад байгаа юм бэ?" гэж би шаардлаа. "Чи энийгээ өөрийхөө бодож үзсэн зүйл гэж байгаа юмуу?"

"Түрүү хавар, чамайг бараг амиа алдах үед..." гэж тэр гүнзгий амьсгаа авахын тулд завсарлалаа, дараа нь тухтай байрлал аван дооголсон хоолойгоор ярихыг хичээв. "Мэдээж, чамайг би амьд байлгахыг хүссэн ч миний санаа бодлын нэг хэсэг санаандгүй төлөвлөгөө зохиож байсан юм. Би хэлсэн дээ, энэ та нарт амархан байдаг шиг бидэнд амархан биш гэж."

Нэг секундын турш миний сүүлийн Фениксрүү хийсэн аялал ой ухаанд минь урсаж миний толгой эргэв. Би энэ бүгдийг маш сайн санаж байлаа - нүд гялбам нар, намилзсан халуунд би цөхөрсөн хурдаар намайг тамлахыг хүсэж байсан яргачин вампирийг хайн гүйж байлаа. Жеймс толиор дүүрэн өрөөнд өөрийн барьцааны хүн болох миний ээжтэй (би тэгж бодсон) намайг хүлээж байсан юм. Би үүнийг заль мэх гэдгийг мэдээгүй байсан юм. Жеймс Эдвардыг намайг авархаар ирж явааг мэдээгүй ч Эдвард яг цагаа олж ирсэн. Гаран дээр минь үлдсэн хагас саран хэлбэртэй сорви үргэлж гарны үлдсэн хэсгээс хэдэн хэмээр хүйтэн байдаг болсон юм.

Би толгойгоо яг л энэ муу бодлуудыг сэгсрээд гаргаж болох юм шиг сэгсэрч Эдвардын ярьсан зүйлийг ойлгох гэж оролдов. Миний ходоодруу ямар нэг зүйл шумбах шиг болж байлаа. "Санаандгүй төлөвлөгөө гэнээ?" би давтлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:25 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.12.09 10:24 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Тэр өдөр чамайг үхсэн байх магадлал байсан тул би энэ хорвоо дээр чамгүйгээр амьдрахгүй байх байсан," гэж тэр нүдээ эргэлдүүлэх нь яг л хүүхэд шиг харагдав. "Гэхдээ яахаа мэдэхгүй байсан юм - Эммэтт Жаспер хоёр мэдээж намайг алж өгч туслахгүйг би мэдэж байсан... Тэгээд би Италируу явж Волтурийг өдөөж болох юм байна гэж бодсон."

Тэрнийг жинхнээсээ ярьж байгаад би итгэхийг хүссэнгүй, гэхдээ түүний алтлаг нүд нь бодлогоширон, амиа золиослох аргуудыг төсөөлж байсан юм. Гэнэт миний уур маш ихээр хүрлээ.

"Волтури гэж юу юм бэ?" гэж би асуув.

"Волтури бол нэгэн гэр бүл," тэр тайлбарлав, түүний нүд нь хөндий хэвээрээ байлаа. "Бидний төрлийн маш эртний, маш хүчирхэг гэр бүл. Бидний хувьд тэд нар язгууртнууд л гэсэн үг. Карлайл тэдэнтэй эртний жилүүдэд, Америкт сууршихаасаа өмнө, Италид, маш богино хугацаанд хамт амьдарсан юм, чи нөгөө түүхийг санаж байгаа биздээ?"

"Мэдээж, санаж байна."

Би тэдний гэрт анх ирж байснаа хэзээ ч мартхааргүй байсан юм, ойн гүнд, голын хажуу дахь аварга орд харш, эсвэл Эдвардын аав Карлайлын өөрийхөө түүхийг илэрхийлсэн зургуудаар дүүрэн өрөө гээд л. Хамгийн тод, хамгийн ширүүн өнгөтэй, хамгийн том нь Карлайлын Итали дахь үеийн зураг байсан юм. Би мэдээж тэр гоёмсог, сахиусан тэнгэрийх шиг амар амгалан царайтай эрэгтэй хөгжмийн дөрвөлийн гайхалтай өнгөөр дүрслэгдсэн, мөн хамгийн өндөр тагтан дээр байрласан зургийг санаж байсан юм. Тэр зураг эртнийх байсан ч, цайвар үстэй сахиусан тэнгэр - Карлайл огт өөрчлөгдөөгүй үлдсэн байв. Би мөн Карлайлын эртний танил болох нөгөө гурвыг нь ч санаж байлаа. Эдвард гайхалтай гурвал болох хар үстэй хоёр ба нэг цасан цагааны талаар ярихдаа хэзээ ч Волтури гэсэн нэр дурьдаж байгаагүй юм. Тэр тэднийг Аро, Кайус бас Маркус буюу шөнийн цагаар урлагийг ивээгчид гэж нэрлэж байв.

"Ямар ч байсан Волтуриг уурлуулах хэрэггүй," гэж Эдвард миний мөрөөдлийг таслан хэлэв. "Үхэхийг л хүсээгүй бол тэгэх хэрэг байхгүй." гэхэд түүний хоолой их тайван, бараг л шаналсан мэт сонсогдов.

Миний уур хилэн айдас болж хувирлаа. Би түүний гантиг шиг нүүрийг гартаа аван, чанга тэврэв.

"Чи хэзээ ч, хэзээ ч, хэзээ ч дахиж үүнтэй адилхан зүйл бодож болохгүй!" гэж би хэллээ. "Надад юу ч тохиолдсон бай чи өөрийгөө хохироож болохгүй!"

"Би чамайг дахиж аюулд оруулахгүй ээ." гэж тэр хэлэв.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:26 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.14.09 5:05 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Намайг аюулд оруулах ий?! Болж өнгөрсөн бүх муу явдлууд миний буруугаас болсон гэж бид тохирсон шдээ." Би уурлаж эхлэв. "Чи яаж ингэж бодож чадаж байнаа?" Эдвардыг байхгүй байна гэсэн бодол, би үхлээ ч гэсэн надад хэмжээлшгүй бэрх санагдаж байлаа.

"Чи миний оронд байсан бол яах байсан бэ?" гэж тэр асуув.

"Энэ ижил зүйл биш."

Тэр ялгааг үнэхээр олж харахгүй байлаа. Тэр инээд алдав.

"Чамд ямар нэг зүйл тохиолдсон бол яана гэж?" гэж би хэлээд бодлоосоо болж цонхийв. "Чи намайг өөрийгөө үгүй хийхийг хүсэх байсан гэж үү?" гэж би хэлэв.

Түүний төгс царайнд шаналалын ул мөр харагдав.

"Би чамайг бага зэрэг ойлгож эхлэж байх шиг байна... бага зэрэг," тэр зөвшөөрлөө. "Гэвч чамгүйгээр би яах юм бэ?"

"Намайг ирж амьдралыг чинь бүтэлгүйтүүлэхээс өмнө яадаг байсан тэрүүгээрээ бай."

Тэр санаа алдав. "Чи тэгэх хэт амархан гэж бодоод байх шиг байна.”

"Тийм л байх ёстой. Би үнэхээр тийм чухал хүн биш."

Тэр маргахыг хүссэн ч үүнийг хойш тавилаа. "Маргаантай асуудал," гэж тэр надад сануулав. Гэнэт тэр биеээ тэгшлэн зогсоод намайг өөр тийш шилжүүлж бид бие биедээ хүрэхгүй боллоо.

"Чарли?" гэж би таамаглав.

Эдвард инээмсэглэлээ. Хоромын дараа би цагдаагийн машины дууг сонсов. Би түүнийг өөрлүүгээ татан гарыг нь чанга атгалаа. Аав маань үүнтэй эвлэрч эхлэсэн нь дээр байх.

Чарли гартаа Пицца барьсан байлаа.

"Сайнуу, хүүхдүүдээ" гэж тэр хэлээд надруу инээв. "Та нарыг хоол хийж сав суулга угаахаас залхсан гэж бодлоо, өлсөж байна уу?" гэж тэр хэлэв.

"Тиймээ. Баярлалаа, ааваа."

Эдвардын хоолны дуршилгүйд Чарли анхаарлаа хандуулдаггүй байсан юм. Тэр Эдвардийн хоол алгасдаг зуршилд дассан байлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:26 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.14.09 8:47 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
"Орой би Беллаг авч явж болох уу?" гэж Эдвард биднийг идэж дуусахад хэллээ.

Би Чарлируу горьдсон харцаар харав. Магадгүй тэр төрсөн өдрийг гэр бүлтэйгээ тэмдэглэдэг баяр гэсэн ойлголттой ч байж болно - тэгээд ч энэ миний Рэнээгийн шинээр гэрлээд Флоридад амьдрах болсноос хойш түүнтэй тэмдэглэж болох анхны төрсөн өдөр, иймд би түүнийг юу тооцолсон байсныг мэдэхгүй байлаа.

"Сайхан санаа байна - өнөөдөр Mariners Sox-той тоглоно," гэж Чарлиг тайлбарлахад миний горьдлого тасрав. "Би тэр тоглолтыг үзэх учраас хүн амьтантай уулзаж чадахгүй." гээд тэр Рэнээгийн санал болгосноор надад авч өгсөн зургийн аппаратыг (яагаад гэвэл би Рэнээгийн бэлгэлсэн зургийн альбомыг дүүргэх хэрэгтэй байсан юм) аван надруу шидлээ.

Тэр миний бүтэлгүйг мартсан бололтой. Аппарат хурууны үзүүрээс мултарч газар унах гэж байлаа. Эдвард харин линолеум шалан дээр унаж эвдэрхээс өмнө барьж авлаа.

"Сайн барьж авлаа шүү," Чарли хэлэв. "Хэрвээ өнөөдөр Каллен-ыхд хөгжилдхөөр бол, Белла, хэдэн зураг дараарай. Чи ээжийгээ яахыг мэдэж байгаа - тэр чамайг зураг авч амжаагүй байхад чинь л зургууда нэхнэ шүү дээ."

"Сайхан санаа байна, Чарли," гэж Эдвард хэлээд гарт минь аппаратыг өгөв.

Би аппаратыг Эдвардлүү чиглүүлэн эхний зургийг аваад "Ажиллаж байна" гэж хэллээ.

"Сайн байна. Нээрээ миний өмнөөс Алис-т мэнд хүргээрэй. Тэр энүүгээр удаан харагдсангүй." гэж хэлэхдээ Чарлигийн уруул нь доош жимийгдсэн байв.

"Гурван л өдөр болсон шдээ, ааваа," гэж би түүнд санууллаа. Чарли Алис-т их сайн байсан юм. Түрүүчийн хавар миний болхи эдгэрэлтийн үед Алисийг надад тусалж байсанд тэр баярлаж байсан юм; бас түүнийг аймшигаас аварсанд - усанд орохдоо тусламж авах хэрэгтэй байсан бараг насанд хүрсэн охинд нь тусалж байсанд бүүр их талахраж байлаа. "Би хэлчихье."

"За, хүүхдүүдээ өнөө орой сайхан хөгжилдөөрэй." гэж хэлэх нь биднийг хөөж байгаагийх байлаа. Чарли аль хэдийн зочдын өрөө ба зурагтруугаа чиглэсэн байв.

Эдвард хөгжилтэйгөөр инээмсэглээд намайг галын өрөөнөөс гаргахаар миний гараар барив.

Биднийг ачааны машинд хүрэхэд тэр дахиад л надад зорчигчийн суудлын хаалгыг онгойлгож өгөв, харин энэ удаад би маргаагүй юм. Харанхуйруу орон түүний гэрлүү явж байхад надад хэцүү хэвээр байлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:26 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.14.09 11:35 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Эдвард Форксын хойд зүгрүү явж байв, тэр харваас миний балар эртний Chevy-гийн хязгаарлагдмал хурднаас болж уцаарласан байв. Эдвард хурдыг тавь хүргэхэд хөдөлгүүр нь байдгаасаа илүү чихрав.

"Тайвшир," гэж би түүнд санууллаа.

"Чамд юу таалагдана гээч? Гоё жижигхэн Audi coupe. Маш чимээгүй, бас маш их хүчин чадалтай..."

"Миний ачааны машин зүгээр ээ. Бас ач холбогдолгүй үнэтэй зүйлс ярихаа боль, чамд юу тустай гэдгийг мэдэж байгаа бол миний төрсөн өдрийн бэлэг гэж мөнгө үрэх хэрэггүй."

"Ганц ч зоос үрээгүй ээ," гэж тэр ёс суртахуунтайгаар хариулав.

"Сайн байна."

"Чи надад тус хүргэж чадах уу?"

"Юу гэдгээс л шалтгаална."

Тэр санаа алдав, түүний дур булаам царай чухал болсон байлаа. "Белла, бидний дунд хамгийн сүүлд жинхэнэ төрсөн өдрөө хийсэн нь Эммэтт, 1935 онд. Чи бидэнтэй чөлөөтөй байж битгий зөрүүдлээрэй. Тэд их хөөрсөн байгаа."

Тэр иймэрхүү зүйлс ярихад би үргэлж цочдог байлаа. "За, би сайхан аашилнаа."

"Магадгүй би чамд урьдчилан сануулах хэрэгтэй байх..."

"Гуйя, хэлээч."

"Би чамд тэд их хөөрсөн байгаа гэж хэлсэн дээ... Би бүгдийх нь тухайд ярьж байсан шүү."

"Бүгд ээ?" гэж би давчдав. "Би Эммэтт Розали хоёрыг Африкт байгаа гэж бодсон." Форксын бусад иргэд Эммэттийг Dartmouth-руу коллежид сурахаар явсан гэж бодоцгоож байлаа, харин би үнэнийг мэдэж байсан юм.

"Эммэтт энд байхыг хүссэн юмаа."

"Гэвч... Розали?"

"Мэдэж байнаа, Белла. Битгий санаа зов, тэр сайхан ааштай байх болно."

Би хариу хэлсэнгүй. Надад тайвширхад их хэцүү байлаа. Алисаас тэс ондоо, Эдвардын өөр нэгэн "өргөмөл" эгч, алтлаг цайвар үстэй ба бүрэн төгс Розали надад тийм ч дуртай биш байв. Үнэндээ тэрний хандлага надад дургүй гэхээс ч илүү байв. Намайг тэдний гэр бүлийн нууц амьдралд ирсэн урилгагүй зочин хэмээн Розали уурладаг байсан юм.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:27 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.14.09 11:39 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Би одоогийн байдалд аймшигтай гэмшиж байлаа, Эммэт Розали хоёрыг удаан хугацаагаар эзгүй байх нь миний буруугаас болсон гэдгийг мэдэж байсан ч дотроо тэдэнтэй уулзахгүй гэхээс баярлаж байсан юм, гэвч би бурууджээ. Эммэттийг бол ихэд санаж байлаа. Тэр дүүтэйгээ олон талаараа адилхан ч үзэмжийн хувьд илүү аймаар нь.

Эдвард сэдвийг өөрчлөхийг оролдов. "Тэгэхээр, чи намайг чамд Audi авч өгөхийг зөвшөөрөхгүй байгаан бол төрсөн өдрөө тохиолдуулж хүсэх зүйл байхгүй юу?"

Би шивнэж эхлэлээ. "Чи миний юу хүсч байгааг мэдэж байгаа."

Түүний гантиг мэт духан дээр гүн үрчлээ тодорлоо. Тэр Розалигийн тухай сэдвийг өөрчилсөндөө гэмшиж байгаа нь илт байв.

Энэ нь биднийг өнөөдөржингөө ийм маргаантай байсан мэт санагдуулав.

"Өнөө орой л биш шүү, Белла. Гуйя."

"Тэгэхээр, магадгүй Алис миний юу хүссэнийг өгөх ч юм билүү."

Эдвард заналтай хоолойгоор хүчтэй архирлаа. "Энэ чиний сүүлийн төрсөн өдөр биш, Белла," гэж тэр хэлэв.

"Энэ чинь шударга биш байна!"

Би түүнийг шүдээ зуухыг сонсов.

Бид байшинд ойртож байлаа. Тод гэрэл эхний хоёр давхарын бүх цонхноос гэрэлтэж байв. Үүдний саравчин дахь япон дэнлүүнээс гэрийг хүрээлсэн аврага хуш моднуудыг гэрэлтүүлэх зөөлөн туяа бүхий урт гэрэл тусаж байлаа. Ягаан сарнайнуудаар дүүрэн цэцэгний том савнууд өргөн шатыг хүрээлсэн байв.

Би ёолов.

Эдвард өөрийгөө тайвшруулахын тулд хэдэн гүнзгий амьсгаа авав. "Энэ бол үдэшлэг," гэж тэр надад санууллаад "Цагийг сайхан өнрүүлэхийг хичээгээрэй." гэв.

"Мэдээж," гэж би бувтнав.

Тэр миний хаалганы хажууд ирж онгойлгоод надад гараа өглөө.

"Надад асуулт байна."

Би болгоомжтой хүлээв.

"Хэрэв би энэ хальсыг угаалгуулвал," гэж би хэлээд гаран дахь аппаратаараа тоглоод "Чи зурган дээр гарах уу?" гэлээ.

Эдвард инээж эхлэв. Тэр надад машинаас гарахад туслаад, шатаар өгсөөд хаалга онгойлгох хүртлээ инээхээ болиогүй юм.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:27 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.15.09 3:41 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Тэд бүгд аварга том, цагаан, зочдын өрөөнд хүлээж байлаа; намайг хаалгаар ороход тэд чангаар дуулж мэндчилэв "Төрсөн өдрийн мэнд, Белла!", энэ үед би улайн доошоо харлаа. Тэгшхэн гадаргуу дээр тавьсан ягаан лаанууд ба сарнайгаар дүүрэн маш олон болор ваарнуудыг Алисийн санаа байсан гэж би таамаглав. Эдвардын төгөлдөр хуурны цаад талд цагаан даавуугаар бүтээсэн, дээр нь төрсөн өдрийн ягаан бялуу, олон сарнайнууд, шилэн тавагнуудын цуглуулга мөн мөнгөлөг өнгөөр бүрсэн бэлэгнүүдийг овоолсон ширээ байв.

Энэ миний төсөөлж байснаас зуу дахин дор байлаа.

Эдвард миний зовлонг ойлгон надад урам өгөхөөр миний бэлхүүсээр тэврээд толгойны орой дээр үнсэв.

Эдвардын эцэг эх болох байж болмооргүй залуухан бас дур булаам Карлайл Эзмэ хоёр хаалганы дэргэд зогсож байлаа. Эзмэ намайг болгоомжтой тэвэрээд үнсэхэд тэрний зөөлөн, ирисэн өнгөтэй үс нь миний хацрыг шүргэв, харин дараа нь Карлайл миний мөрөөр тэврэв.

"Энэ бүхэнд уучлаарай, Белла," гэж тэр шивнээд "Бид Алисийг захирж чадсангүй."

Розали Эммэтт хоёр тэдний хойно зогссон байв. Розали инээмсэглээгүй ч муухай хараагүй юм. Эммэттийн царай том инээдээр дүүрсэн байлаа. Тэднийг хамгийн сүүлд харснаас хойш сар өнгөрсөн байв; би Розалиг ямар гайхалтай үзэсгэлэнтэй болохыг мартсан байлаа - тэрэнлүү харахад л хэцүү санагдаж байлаа. Бас Эммэтт үргэлж ийм... том байсан билүү?

"Чи огт өөрчлөгдөөгүй байна шүү," гэж Эммэтт хуурамчаар хэллээ. "Би мэдэгдэхүйц өөрчлөлтийг олж харна гэж бодож байсан юм, гэхдээ чи энд яг хэвээрээ улайчхаад байж байна."

"Баярлалаа, Эммэтт," гэж би улам улайн хэллээ.

Тэр инээв, "Би хэдхэн хором гарах хэрэгтэй байна" - гээд Алисруу улаан цайн нүдээ ирмээд "Намайг байхгүй хооронд битгий ямар нэг хөгжилтэй зүйл хийчхээрэй." гээд гарч одов.

"Хичээе."


Last edited by crossbonez9966 on Jul.05.09 3:12 am, edited 2 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.15.09 3:41 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Алис Жаспер-ийн гарыг тавиад урагш харайв, тэрний шүднүүд тод гэрэлд гялалзаж байлаа. Жаспер ч бас инээмсэглэсэн ч зайгаа барьсан хэвээр үлдэв. Тэр хөлрүүгээ тонгойв. Биднийг Феникст хамтдаа нуугдаж байх ёстой байх тэр үед тэрнийг намайг жигшиж байгаа байх гэж би бодож байсан. Гэвч тэр урьд нь надтай яаж харьцаж байсан яг тэр хэвэндээ орсон байв - байгаа боломжоороо л надаас зугтаж - намайг хамгаалах ёстой байсан тэр түр зуурын байдлаасаа өөрчлөгдсөн байлаа. Би энийг хувийн хэрэг биш гэдгийг мэдэж байв, иймээс ч би үүний тухайд хэт эмзэг байхыг хичээсэнгүй. Калленыхны хоолны нарийн дэглэм Жасперт тун хэцүү байдаг байв; хүний цусны үнэрийг тэвчихэд түүнд бусдаас илүү хэцүү байдаг байсан юм - тэр маш удаан хүний цусыг уугаагүй байлаа.

"Бэлэгээ задлах цаг боллоо," гэж Алис зарлав. Тэр хүйтэн гараараа миний тохойноос татан намайг бялуу ба гялтгар боодлоор дүүрэн ширээрүү авчирлаа.

Би зовсон царай гарган хэллээ. "Алис, би чамд юу ч хүсэхгүй байна гэж хэлсэн шдээ."

"Гэвч би сонсоогүй ээ," гэж тэр таслан маадгар царайлав. "Энийг онгойлго." гэж хэлээд тэр миний гараас аппаратыг аван оронд нь том мөнгөлөг хайрцаг өглөө.

Хайрцаг маш хөнгөн байсан нь яг л дотор нь хоосон мэт мэдрэмж төрүүлэв. Дээр нь байсан шошго энийг Эммэтт, Розали бас Жасперийн зүгээс гэдгийг илтгэж байлаа. Би цаасыг уран хайрцганд нуугдсан бэлэгрүү ширтэв.

Энэ ямар нэг цахилгааны зүйл байсан бөгөөд нэрэнд нь маш олон тоо оролцсон байв. Би гэрэлтүүлэгт бүх зүйл харагдана гэдэгт найдан хайрцгийг нээлээ. Хайрцаг хоосон байв.

"Ммм, баярлалаа."

Розали даапалан инээмсэглэв. Жаспер хөхрөв. "Энэ чиний машинд зориулсан стерео," гэж тэр тайлбарлалаа. "Эммэтт үүнийг машинд чинь яг одоо суулгаж байгаа болохоор буцаах боломжгүй."

Алис үргэлж надаас нэг алхамын өмнө байдаг байв. "Баярлалаа, Жаспер, Розали," гэж би тэдэнд хэлээд, өдрийн Эдвардын миний радионы тухай хэлж байсныг санан инээлээ. "Баярлалаа, Эммэтт!" гэж би чангаар хэлэв.

Миний машинаас сонсогдох түүний нүргээнтэй инээдийг сонсоод би ч бас инээдээ барьж чадсангүй.

"Минийхийг онгойлгооч, харин дараа нь Эдвардыхыг," гэж Алис хэлэхэд тэр их хөөрсөн байсан учраас хоолой нь маш чанга байв. Тэр гартаа жижигхэн, шалчгар хайрцаг барьсан байлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:28 pm, edited 2 times in total.

Top
   
 
PostPosted: May.15.09 3:42 pm 
Offline
Улайсан Хурцсах Гал Цог Гишvvн
User avatar

Joined: Apr.02.09 6:21 pm
Posts: 1749
Би эргэн Эдвардрүү заналхийлсэн харцаар харлаа. "Чи амалсан."

Түүнийг хариу хэлж амжихаас өмнө Эммэтт хаалгаар орж ирэв. "Цагаа олжээ!" гэж тэр хашгирав. Тэр Жасперийг түлхэлээ.

"Би ганц ч зоос үрээгүй ээ," гэж Эдвард намайг тайвшруулав. Тэр нүүрнээс минь туг үсийг хойшлуулан, надад хүрэхэд арьс минь чичирч байлаа.

Би гүнзгий амьсгаа аваад Алисруу эрэглээ. "Надад өгөөч," гэж би санаа алдав.

Эммэтт баярлан инээж байлаа.

Би жижигхэн боодлыг аваад Эдвардруу нүдээ эргэлдүүлэхдээ цаасны ирмэгт хуруугаа хүргээд туузанд нь огцом татчихав.

Цаас хурууг минь зүсэхэд би "Зургаа ав," гэж бувтналаа; би хэр их гүн зүссэнээ харах гэж гараа татав. Жижигхэн шархнаас нэг дусал цус дуссан байлаа.

Дараа нь бүх зүйл маш хурдан өнгөрсөн юм.

"Үгүй ээ!" гэж Эдвард архирав.

Тэр надруу үсрэн ирж намайг ширээрүү унагав. Би бялуу, бэлэгнүүд, цэцэгнүүд, тавагнуудыг тарааж хаян болор хэлтэрхийнүүд дээр унав.

Жаспер Эдвардыг цохиход дуу нь яг л бул чулуунууд хаднаас унаж ирж байгаа мэт сонсогдов.

Тэнд бас нэгэн өөр дуу сонсогдож байлаа, аймшигтай архираан Жасперийн цээжнээс сонсогдох шиг болов. Жаспер Эдвардыг түлхэхийг оролдож байв, түүний шүд нь Эдвардын нүүрнээс инчийн зайнд тас няс хийж байсан юм.

Эммэтт Жасперыг шүүрэн авч, өөрийн том хэрцгий атгалтаараа түүнийг барьж байв, гэвч Жаспер тэмцсээр л байлаа, түүний догшин хоосон харц ганцхан надруу чиглэсэн байсан юм.

Надад цочирдолтоос гадна өвдөлт мэдрэгдэж байлаа. Би доош шилний хэлтэрхийнүүд дээр унахдаа уналтаа барихын тулд гараа зөнгөөр нь хаясан байв. Одоо л би миний бугуйнаас тохой хүртэл гүйх тэр төөнөлт, шархирах өвдөлтийг мэдэрч байлаа.

Гайхсаар бас цочирдсоор би гарнаас минь урсах тод улаан цуснаас авхуулаад шунахайрсан зургаан вампирын чичрэх нүдрүү харлаа.


Last edited by crossbonez9966 on Jun.06.09 4:28 pm, edited 1 time in total.

Top
   
 
PostPosted: May.15.09 5:08 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
2. Оёонууд


Энэ үед Карлаил л тайван байж чадсан юм. Түргэний өрөөн дөх хэдэн зуун жилийн туршлага түүний хоолойны өнгөнд мэдэгдэж байлаа.

“Эммэтт, Роз хоёр Жасперийг гаргаад аль.”

Инээмсэглэл нь алга болсон Эммэтт толгойгоо дохив. “Жаспер, гаръя.”

Жаспер тайвшрах хаа ч болоогүй харцтай, ахынхаа гарнаас суллагдахыг оролдон бараг л түүнийг хазахыг оролдож байлаа.
Миний хажууд ирэн суусан Эдвардийн царай цааснаас ч цагаан болсон харагдав. Түүний шүдний завсраар аяархан архирах чимээ сонсдоно. Тэр амьсгалахгүй байгаа нь илт байлаа.

Розалигийн үзэсгэлэнтэй царай нь гэнэт бардам болон хувирч тэрээр Жасперийн шүднээс зайгаа барин Эммэттд туслан Жасперийг гарган алхав.

Эзмэгийн зүрхэн хэлбэртэй царай маш их ичсэн харагдав. “Намайг үнэхээр уучилаарай, Белла,” тэр бусдыг даган гарах замдаа орлин хэлсэн юм.

“Намайг нэвтрүүл, Эдвард,” Карлаил удирдав.

Бүтэн нэг секунд өнгөрсний дараа Эдвард толгойгоо дохин суултаасаа босов.

Карлаил миний хажууд явган суун гарыг минь шинжиж эхлэлээ. Би царайн дээрх цочирдлоо удирдахыг оролдон суув.

“Энийг хэрэглэ, Карлаил,” Алис түүнд алчуур сунганггаа хэлэв.

Тэр толгойгоо сэгсрэн татгалзлаа. “Шарханд нь дэндүү их шил орсон байна.” Тэр ширээний бүтээлгэ рүү гараа сунган нарийхан урж аваад миний тохойны дээхэн ороон өгөв. Өөрийн минь цусны үнэр надад нөлөөгөө үзүүлж чих минь дүнгэнэж эхлэж байлаа.

“Белла,” Карлаил аяар хэлэв. “Чи эмнэлэг явах уу, эндээ янзалчих юм уу?”

“Эндээ,” би буцаан шивнэлээ. Хэрэв тэр намайг эмнэлэг дээр аваачвал энэ хэргийг Чарлигаас нуух ямар ч арга үгүй болно.

“Би цүнхийг чинь аваар ирье,” Алис хэллээ.

“Беллаг гал тогооны ширээн дээр аваачъя,” Карлаил Эдвардад хандан хэлэв.

Карлаилийг миний гаран дээрх шархан дээр бага зэрэг даралт өгөн барьж байх зуур Эдвард намайг тэврэн гал тогоо руу орууллаа.

“Яаж байна, Белла?” Карлаил асуулаа.

“Би зүгээрээ.” Хоолой минь чичрээгүй нь яамай даа.

Эдвардийн царай нь чулуу шиг хөшсөн харагдана.

Алис гэнэт гарч ирэхэд Карлаилийн хар цүнх аль хэдийн ширээн дээр тавигдсан харагдлаа. Эдвард намайг зөөлхнөөр сандал дээр суулган Карлаил өөртөө сандал татан суув. Тэр шууд л ажилдаа орсон юм.

Эдвард амьсгаагаа барьсан хэвээр намайг манан зогсож байлаа.

“Эдвард, чи явж болно оо,” би санаа алдан түүнд хэлэв.

“Би тэвчиж чадна аа,” тэр зөрөн хэлсэн ч тэрээр эрүүгээ байдгаар нь чангалан цангаагаа удирдахыг оролдож байсан юм. Бусдаасаа ч илүү түүнд нөлөөлж байсан миний цусны үнэр түүний нүдийг харлан шатахад хүргэж байлаа.

“Чи баатар болох гээд хэрэггүй ээ,” би хэллээ. “Карлаил чамгүйгээр намайг боогоод янзалчихна. Чи гарж цэвэр агаар амьсгалсан нь дээр.”
Миний гар Карлаилийн хийж байгаа юманд хорсон өвдөхөд би навтасхийлээ.

“Би явахгүй ээ,” тэр мөн л дахин зөрөв.

“Ийм мазохист байгаад хэрэг байна уу?” би бувтналаа.

Карлаил үг дуугүй суусангүй. “Эдвард, чи Жасперийг хэт хол явахаас нь өмнө зогсоосон нь дээр байх. Тэр өөртөө уурласан нь мэдээж. Чамаас өөр хүний үгэнд орохгүй л болов уу.”

“Тийм шүү,” би түүнтэй санаа нийллээ. “Явж Жасперийг ол.”

Бид хоёрыг нийлэн түүнийг хөөхөд Эдвардийн нүд нь нарийссан ч тэр үг дуугүй толгойгоо дохин арын хаалгаар гүйн гарав. Намайг хуруугаа зүссэнээс хойш түүнийг ширхэг амьсгаа аваагүй гэдэгт би итгэлтэй байлаа.

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Top
   
 
PostPosted: May.15.09 8:02 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
Миний гар хуруунаасаа авхуулан мэдрэмжээ алдаж эхлэж байлаа. Хатган өвдөхийг нь болиулсан ч энэ нь надад миний зүсэлтийг сануулсан юм. Би Карлаилийн гарынх нь хийж байгаа юманд анхаарлаа төвлөрүүлэхгүйн тулд түүний царай луу харан суув. Тэр миний гарыг янзлан суух зуур түүний шаргал үс нь гал тогооны гэрэлд гялтганан харагдана. Цусны үнэрээс болж гэдэс маань эвгүй болж байсан ч би энэ удаад ухаан санаагаа алдахаас татагалзаж байлаа. Нялх хүүхэд шиг өвдвөл хэнд ч хэрэггүй.

Удалгүй Алисийн бууж өгөн өрөөнөөс гүйн гарах харагдлаа. Тэрээр над руу уучилалт хүссэн харцаар харан бага зэрэг инээмсэглээд гал тогооны хаалгаар алга болсон юм.

“Ингээд л бүгд гарчихлаа,” би санаа алдан хэллээ. “Би ч өрөөг яаж хоослохоо сайн мэддэг бололтой.”

“Чиний буруу биш ээ,” Карлаил инээд алдан хэлэв. “Хэнд ч тохиолдож болох хэрэг шүү дээ.”

“Болно л доо,” би давтав. “Гэхдээ ихэвчлэн надад л болдог юм.”

Тэр дахин инээд алдлаа.

Түүний гайхалтайгаар тайван байх чадвар нь бусдын гаргасан үйлдлүүдтэй харьцуулашгүй тэс өөр байсан юм. Түүний царайн дээр ганц ч эвгүйрхсний баталгаа харагдсангүй. Тэрээр хурдан бөгөөд эвлэгхэн хөдөлгөөнөөр ажлаа хийж байлаа. Өрөөнд бид хоёрын амьсгалах чимээнээс өөр зөвхөн миний шархан дахь шилний унах чимээ сонсдож байв. Плинк, плинк, плинк...

“Та яаж ингэж чаддаг юм бэ?” би шаардав. “Алис, Эзмэ хоёр хүртэл...” би дуусгаж чадалгүй толгойгоо сэгсрэн суув. Бусад нь ч гэсэн Карлаилийн адил хүний цусаар хооллохоо больсон ч Карлаил л ганцаараа хүний цусны үнэрийг тэсвэрлэж гарч чаддаг байлаа. Энэ бүхэн түүний харуулж байгаагаас илүү хэцүү гэдэг илт байсан юм.

“Олон жилийн дадлага туршлага,” тэр надад хэллээ. “Би бодоо бараг үнэрийг нь ч анзаардаггүй.”

“Хэрвээ та эмнэлгээс удаан хугацаагаар амралт аваад буцаад очвол илүү хэцүү байх болов уу? Юу гэж бодож байна?”

“Магадгүй л юм.” Тэр мөрөө хавчсан ч гар нь хийж байгаа юмаа үргэлжлүүлсээр байв.

“Гэвч би хэзээ ч амралт авах талаар бодож байгаагүй юм байна.” Тэр над руу
гайхалтайгаар инээмсэглэлээ. “Хийдэг ажилдаа дэндүү дуртай гэх үү дээ.”

Плинк, плинк, плинк. Миний шарханд ийм их шил байгаад би өөрөө ч гайхширч байсан юм. Би хэмжээг шалгахын тулд бөөгнөрч буй шил рүү харахыг хүсэж байсан ч харвал бөөлжиж магадгүй гэдгээ сайн мэдэж байлаа.

“Та яг юунд нь дуртай юм бэ?” би гайхан асуув. Надад энэ бүхэн их сонин санагдаж байсан юм. Одоо байгаа энэ зэрэгтээ хүрэхийн тулд түүний туулан гарсан тэр их зовлон зүдгүүр гээд л...Тэгээд ч би түүнийг яриулахыг хүсэж байлаа. Түүнтэй ярилцах нь миний анхаарлыг цуснаас сарниулж байсан юм.

Түүний бараан нүд нь тайван мөн бодлогоширсон харагдав. “Хмм. Юунд нь дуртай вэ гэвэл...миний илүү чадварууд байгаагүй бол үхэх байсан хүнийг аврахад их гоё санагддаг. Миний хийж чаддаг зүйлүүдээс болж зарим хүмүүс сайхан амьдарч байгааг мэдэх сайхан санагддаг гэх үү дээ. Миний үнэртэх чадвар хүртэл заримдаа хүмүүсийг оношлоход их тус болдог шүү,” тэр хагас инээмсэглэн хэллээ.

Тэр миний шарханд дахин шил хайж эхлэхэд би түүний хэлснийг эргэцүүлж эхлэв. Дараа нь тэр цүнхээ уудлан өөр багаж хайж эхлэхэд би толгойндоо зүү, утас төсөөлөхгүй байхыг оролдлоо.

“Та өөрийнхөө буруугүй юманд гэмээ цайруулах гэж их хичээдэг юм шиг ээ,” би гарныхаа арьсанд нэгэн чангаах шинэ мэдрэмж мэдргэдэж эхлэхэд хэлэв. “Юу гэхгээд байна вэ гэвэл та энэ бүхнийг хүсээгүй шүү дээ. Та ийм амьдрал сонгоогүй учир таныингэж сайн байхын төлөө хичээх шударга биш юм шиг санагдаж байна.”

“Би яг ч гэмээ цайруулахыг оролдож байгаа гэж хэлж болохгүй,” тэр бага зэрэг зөрөн хэллээ. “Амьдралд тохиолддог бусад зүйлстэй л адил би өөрт өгөгдсөн зүйлтэйгээ эвлэрэх хэрэг гарсан.”

“Та их амархан сонсогдуулах юм аа.”

Тэр миний гарыг дахин нэг харав. “Болчихлоо,” гэж тэр хэлэнгээ илүү гарсан утсыг хайчлан авлаа. Дараа нь тэр сиропны өнгөтэй шингэнд дүрсэн хөвөнгөөр миний шархыг арчиж өгөв. Сиропны үнэр ч мөн адил толгой сонин болгож байлаа.

“Анхандаа, гэхдээ,” би түүнийг миний гаран дээр лент наан өгөх зуур үргэлжлүүлээ. “Та яагаад мэдээжийн замаас өөр замыг сонгосон юм бэ?”

Тэр бага зэрэг инээмсэглэлээ. “Чамд Эдвард хэлээгүй юм уу?”

“Хэлсэн. Гэхдээ би танийг тэр үед юу бодож байсныг мэдмээр байна....”

Түүний царай нь гэнэт нухацтай болон тэрээр бодвол надтай адил юмны талаар бодож байсан байх. Би өөрийгөө хувирсныхаа дараа юу гэж бодохоо төсөөлөх гэж оролдож байсан юм.

“Чи манай эцгийг номлогч байсныг мэднэ, тийм үү?” тэр ширээг цэвэрлэн бүгдийг нойтон алчуураар дахин дахин арчингаа хэллээ. Спиртний үнэр миний толгойг бага зэрэг эдгээж өгсөн юм. “Түүний ертөнцийн талаарх хатуу үзэл бодолд би хувирахаасаа ч өмнө эргэлзэж эхлэсэн байсан юм.” Карлаил бүх шил болон нойтон даавуунуудаа тусад нь нэг кристал саван хийж тавив. Би түүнийг шүдэнз гарган ирж зурахад хүртэл юу хийгээд байгааг нь ойлгохгүй байлаа. Дараа нь тэр шүдэнзийг спирттэй даавуунууд дээр шидэн хийхэд гэнэт бүрэлзэн ассан гал намайг цочроож орхисон юм.

“Уучилаарай,” тэр гуйн хэлэв. “Ингээд болчих байх...Тэгэхээр би эцгийнхээ шүтлэгт итгэдэггүй байсан гэх үү дээ. Гэвч төрснөөсөө хойших бараг дөрвөн зуугаад жилдээ би хэзээ ч Бурханг байдаг эсэх талаар эргэлзэж байгаагүй. Толинд буух өөрийн минь төрх хүртэл.”

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Top
   
 
PostPosted: May.16.09 12:26 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
Би гэнэтийн сэдвийн өөрчлөлтөнд цочирдсоноо нуухын тулд гарныхаа боолтыг ажиж буй мэт жүжиглэлээ. Би түүний өгөх шалтгаанууд дунд шашин шүтлэг байна гэж хэзээ ч бодоогүй юм. Миний өөрийн амьдрал нилэнхүүдээ шашин шүтлэгээс холуур байдаг. Чарли эцэг эхээсээ болж өөрийгөө Лүтеран хэмээн бодох дуртай ч тэрээр бүтэнсайн өдөр голын хажууд загасчилж шүтдэг. Реней заримдаа сүмд очиж туршдаг ч түүний бусад сонирхлууд болох теннис, баримал, ёога, Франц хэл зэрэгтэй адилхан тэр уйдан хаядаг юм.
“Цус сорогчийн ийнхүү хэлж байгаа их сонин сонсогдож байгаа байх.” Би тэдний энэ үгийг хэт энгийнээр хэлэх болгонд цочирддогийг мэдэн тэр инээмсэглэлээ. “Гэвч би бидний амьдралд хүртэл утга учир байгаа гэж итгэх дуртай. Мэдээж хэт мөрөөдсөн хэрэг болох л байх,” тэр үргэлжлүүлэв. “Бид хэдийнээ энэ амьдралд хараагдсан ч би сайн үйл хийхийг оролдсондоо ядаж жоохон ч гэсэн магтаал сонсох болов уу гэж найддаг юм.”

“Наадах чинь хэт мөрөөдсөн сонсогдохгүй л байна,” би бувтналаа. Би Карлаилийн түүхийг сонсоод түүнийг гайхшран бишрэхгүй хүн юм уу Бурхан байна гэдэгт итгэхгүй байв. Харин миний хувьд бол диваажин гэдэг заавал Эдвардийг хамруулсан байх ёстой. “Бусад нь ч гэсэн надтай санал нийлнэ гэж бодож байна.”

“Үнэнийг хэлэхэд, чи надтай санаа нийлсэн анхных нь шүү.”

“Тэд нар таньд итгэдэггүй гэж үү?” би нэг хүний талаар тусгайлан бодонгоо асуулаа.

Карлаил бас л миний бодож байгаа юмыг тааж орхив. “Эдвард надтай зарим тал дээр л санаа нийлдэг. Бурхан, диваажин гэж байдаг...бас там ч гэж байдаг. Гэвч тэр бидний төрөлд дараах амьдрал байдаг гэдэгт итгэдэггүй.” Карлаилийн аяархнаар хэлэн гадаах харанхуй руу ширтэн зогсов. “Юу гэхээр, тэр биднийг зүрх сэтгэлээ алдсан гэж боддог.”

Би гэнэт Эдвардийн өнөөдөр надад хэлсэн үгийн талаар бодож эхлэлээ: үхэхийг хүсээгүй бол – үхдэг ч юм уу үгүй ч юм уу. Миний толгойнд яг л гэрэл асаж буй мэт болов.

“Наадах чинь асуудал байх нь,” би таамаглав. “Түүний намайг хувиргахгүй гээд байгаа шалтгаан.”

Карлаил аяархнаар ярьж эхлэлээ. “Би өөрийнхөө...хүү рүү харан, түүний хүч, түүний сайхан сэтгэл, түүнээс цацрах гэрлийг харан улам ч их найдлага төрдөг. Яаж Эдвард шиг хүнд дараагийн амьдрал гэж байхгүй байх юм бэ?”

Би санаа нийлэн нухацтайгаар толгойгоо дохилоо.

“Гэвч хэрвээ чи түүнтэй адил бодолтой байсан бол...” Тэр над руу чухал харав. “Чи хэрэв түүнтэй санал нийлж байсан бол...чи түүний зүрх сэтгэлийг нь булааж чадна гэж үү?”

Түүний ийнхүү асуусан нь намайг хэлэх үггүй болгон орхисон юм. Хэрвээ тэр надаас Эдвардийн төлөө сэтгэл зүрхээ өгч чадах уу гэж хэлсэн бол миний хариулт мэдээж байх байсан. Харин би Эдвардийн зүрх сэтгэлийг булааж чадна гэж үү? Би уруулаа чангалан суув. Шударга биш юм.

“Одоо ойлгосон уу?”

Би зөрүүдлэн толгойгоо сэгсэрлээ.

Карлаил санаа алдав.

“Миний сонголт ш дээ,” би бууж өгөлгүй зөрлөө.

“Түүнийх ч бас мөн.” Тэр намайг үг хэлэх гэж байгааг харан зогсоохоор нэг гараа өргөв. “Тэр чамд тийм юм хийх хариуцлагыг үүрэх болно шүү дээ.”

“Тэр ганцаараа чаддаг нь биш ш дээ.” Би Карлаил руу харав.

Тэр уур амьсгалыг хөнгөлөн инээд алдлаа. “Үгүй шүү! Чи наадхаа түүнтэй л шийдэх болж дээ.” Гэвч тэр гэнэт санаа алдав. “Энэ миний эргэлздэг зүйлүүдийн нэг. Би заримдаа өөрийнхөө хийж чадах бүгдийг хийсэн гэж бодох дуртай ч заримдаа би тэднийг энэ амьдралд хүчээр авчирчихсан юм шиг санагддаг юм. Ийм амьдралд тэднийг хараах зөв байсан уу? Би хэзээ ч шийдэж чадахгүй.”

Би үг дуугаралгүй хэрвээ Карлаил ганцаардлаасаа болж Эдвардийг хувиргаагүй байсан бол хэмээн бодон...шууд л дотор зарсхийв.

“Эдвардийн эх миний шийдвэрийг гаргаж өгсөн юм.” Карлаилийн хоолой бараг л шивнээ мэт аяар байлаа. Тэр харлан харагдах цонхоор ширтэн зогсов.

“Түүний эх ий?” Би Эдвардаас түүний эцэг эхийн талаар асуух болгонд тэр тэднийг их дээр үед нас барсан тул сайн санахгүй байгаа хэмээн хэлдэг байсан. Карлаил тэдэнтэй удаан харьцаагүй ч мэдээж түүний ой санамж маш хурц байх нь ойлгомжтой.

“Тийм ээ. Түүний нэр нь Элизабет байсан. Элизабет Мейсин. Түүний эцэг болох том Эдвард эмнэлэгт ирээд дахиж сэрээгүй. Тэр инфлүензагийн эхний дайралтанд өртөгдөж нас барсан юм. Гэвч Элизабет бол бараг төгсгөл хүртэл сэрүүн байсан. Эдвард түүнтэй маш адилхан – түүний үс нь бас яг адил бронз туяатай байснаас гадна тэдний нүд яг адил өнгийн ногоон байж билээ.”

“Түүний нүд нь ногоон байсан хэрэг үү?” би төсөөлөхийг оролдон асуулаа.

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Top
   
 
PostPosted: May.16.09 5:52 pm 
Offline
Гишvvн
User avatar

Joined: Aug.08.08 3:09 pm
Posts: 6465
“Тийм ээ...” Карлаилийн харц нь зуун жилийн өмнөх тэр мөчид очсон харагдав. “Элизабет хүүгийнхээ төлөө ихэд санаа зовдог байсан. Тэр өөрийгөө өвтгөн байж хүүгээ асарч эмчилдэг байсан. Би Эдвардийг түрүүлж явна гэж бодож байсан юм. Гэвч эцэст нь түүний эх маш түргэн муудсан. Дөнгөж нар жаргаад байсан тул би бусад эмч нарыг гэрт нь хариулахын тулд эмнэлэг дээр ирээд байсан юм. Тэр үед жүжиглэх их хэцүү байдаг байж билээ – хийх юм зөндөө байснаас гадна надад амрах ямар ч шаардлага байгаагүй. Би гэрлүүгээ харин харанхуйд нуугдаж, унтаж буй мэт жүжиглэх хичнээн их дургүй байсан гээч.

“Би хамгийн түрүүнд Элизабет тэр хоёр дээр очсон. Дотноссон байсан гэх үү дээ – энэ нь цус сорогчдын хувьд бол маш буруу юм гэдгийг чи ойлгох хэрэгтэй. Би түүнийг гэнэт муудсныг шууд олж харсан юм. Тэрээр айхтар халуурч байснаас гадна бие нь өвчнийг сөрөх чадвагүй болсон байсан.

“Гэвч тэр орноосоо над руу дээш муухай харан хэвтэхдээ тийм ч хэврэг харагдаагүй шүү.

“‘Түүнийг авар,’ тэр надад сөөнгө хоолойгоор удирдан хэлсэн юм.

“‘Би чадах бүхнээ хийх болно оо,’ би түүний гарыг барин хэлсэн. Тэр хэт халуурч байсан тул миний гарыг хичнээн хүйтэн байсныг мэдрээ ч үгүй байх. Түүнд бүх юм хүйтэн санагдсан байлгүй.

“‘Заавал шүү,’ тэр миний гарнаас ер бусын хүчтэйгээр чангайн хэлсэн юм. Түүний нүд нь хатуу, яг л емералд чулуу шиг. ‘Чи өөрийнхөө хийж чадах бүхнээ хийх хэрэгтэй. Бусдын хийж чаддаггүй юмыг чи хийж хүүг минь аврах хэрэгтэй.’

“Түүний тэгж хэлсэн нь намайг айлгаж орхисон юм. Түүнийг над руу тэрхүү хурц нүдээрээ харахад би тэр мөчид түүнийг миний нууцыг олж мэдсэн гэдэгт бүрэн итгэж байсан. Тэр үед түүний бие нь бүр их муудан тэр ахиж сэрээгүй юм. Тэр надад хүсэлт гаргасныхаа дараах цагийн дотор өөд болсон.

“Би арваад жил өөртөө хамтрагч бүтээх талаар бодож байсан. Миний жинхэнэ төрхийг мэдэх ганц л амьтан. Гэвч би өөрийгөө ятгаж чадаагүй байсан юм. Надад хийсэнтэй адил би өөр хүнд тийм юм хийхийг хүсэхгүй байсан.

“Эдвард тэр орон дээр үхэхийн даваан дээр хэвтсээр...Түүнд дахин хэдхэн цаг дутуу байсан нь илт байсан юм. Түүний хажууд хэвтэж байсан эх нь өөд болсон хэдий ч бас амар амгалан харагдаагүй.”

Карлаил зуун жил өнгөрсөн ч мартагдаагүй тэр мөчийг бодон зогсож байлаа. Түүнийг ярих зуур, надад ч бас тэр эмнэлгийн үхэлтэй уур амьсгал, шаналал гээд л тэр бүхэн мэдрэгдэж эхлэв. Эдвардийн халууран үхэлтэй хором тутам ойртох...миний дотор арзайгаад явчихав.

“Элизабетийн хэлсэн үг миний толгойн дотор цуурайтаж байсан юм. Тэр намайг юу хийж чаддагийг яаж мэдсэн юм болоо? Хэн нэгэн үнэхээр хүүгийнхээ төлөө тийм юм хүснэ гэж үү?

“Би Эдвард луу хараад түүний бүх өвчин зовлонгийн цаанаас түүний үзэсгэлэнг олж харсан юм. Түүний царайг хараад л шууд сайхан, ариун сэтгэлийг нь тааж болохоор. Би өөрийн хүүгээ л тийм царайтай байлгахыг хүсэх байсан байх.

“Би тэр үед гэнэтийн шийдвэр гаргасан юм. Би эхлээд түүний эхийг моорг рүү түрэн авч явж ирчихээд дараа нь түүнийг авч явсан. Хэн ч түүнийг амьсгалж байгааг анзаараагүй. Өвчтөн болгоныг анхаарах завтай эмч байгаагүй юм. Би түүнийг арын хаалгаар аван гарч байшингуудын дээврүүдээр өргөн гэртээ аваачсан юм.

“Би яг юу хийх ёстойгоо мэдэхгүй байсан учир би өөрт үлдсэн соривнуудаа түүний биен дээр гаргахыг хичээсэн юм. Би дараа нь ингэсэндээ харамссан шүү. Хэрэгтэйгээс илүү их хазсан байсан байна лээ.

“Гэвч би хэзээ ч түүнийг хувиргасандаа харамсаагүй.” Тэр одоо цагт иргэн ирээд толгойгоо сэгсрэн над руу инээмсэглэлээ. “Би чамайг гэрт чинь хүргэсэн нь дээр байх.”

“Би хүргээд өгчихье,” Эдвард гэнэт хэлэв. Тэр харанхуй зочны өрөөнөөс алхан ирж байлаа. Түүний царайг уншихын аргагүй байсан ч тэр нэг юм нуух гэж оролдож байгаа нь илт байсан юм. Миний дотор гэнэт эвгүйрхэж эхлэлээ.

“Карлаил намайг аваад явчихна аа,” би хэлэв. Би доошоо хуучин цэнхэр өнгөтэй байсан цус болсон даавуун цамц руугаа харав. Миний баруун мөр ягаан өнгөөр бүрхэгдсэн харагдана.

“Би зүгээр ээ.” Эдвардийн хоолойны өнгөнд ямар ч сэтгэл хөдлөл мэдрэгдсэнгүй. “Чи угаасаа хувцсаа солих хэрэгтэй байх. Чарли чамайг ийм байдалтай харвал харваж магадгүй шүү. Би Алисд хувцас аваад ир гээд хэлчихье.” Тэр дахин гал тогооноос гарч одов.

Би Карлаил руу санаа зовон харлаа. “Тэр их ууртай байгаа бололтой.”

“Тийм байна,” Карлаил санал нийлэв. “Өнөөдрийн болсон явдал бол яг түүний хамгийн их айдаг зүйлсийн нэг. Бид нарын юу гэдгээс болж чи аюулд өртөх.”

“Түүний буруу биш ш дээ.”

“Чинийх ч бас биш.”

Би түүний гайхалтай, ухаан суусан харцнаас бултлаа. Би энэнтэй санаа нийлж чадахгүй.

_________________
unepantouflarde.blogspot.kr


Top
   
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic  This topic is locked, you cannot edit posts or make further replies.  [ 99 posts ]  Go to page 1 2 3 4 Next

All times are UTC+09:00


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
cron

Copyright Asuult.NET © 2000-2015.
Administrative Contact: Khundaga Khurelbaatar [hundaga@hotmail.com]
Tel: 1-888-303-4927, Fax: 1-888-406-2264.
Powered by phpBB © 2000-2015 phpBB Group. Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Limited